ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ စာေတြတင္တာ က်ဲသြားတယ္ေနာ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာလာတယ္။ ငါက မင္းလို ဂ်ာနယ္ေတြအမ်ားႀကီး ဖတ္ခြင့္မရေတာ့ မင္းဘေလာ့ဂ္မွာပဲ ဂ်ာနယ္ထဲက ေဆာင္းပါးေလးေတြကို ေစာင့္ဖတ္ေနရတာတဲ့။ ၿပီးေတာ့ တစ္ဆက္တည္း ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒါသေတြ၊ ႀကံဳေနရတဲ့ ကိစၥေတြအတြက္လည္း အေရးတယူ ေမးျမန္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရင္ဖြင့္စရာလူရွိေတာ့ စိတ္ထဲရွိသမွ်ေတြ ေပါက္ကြဲျပလုိက္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္မွာလည္း ခံစားသမွ်ကို ေရးထားေပမယ့္ အမ်ားဖတ္တဲ့ေနရာဆိုေတာ့ အသံုးအႏႈန္း၊ အေျပာအဆို ဂ႐ုစိုက္ရတဲ့အတြက္ စိတ္ထဲရွိသေလာက္ မေျပာႏိုင္ဘူးေလ။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဖုန္းေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေအးေအးေဆးေဆးကို အခ်ိန္ယူၿပီး ေျပာျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ သူကလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ရွာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာမွ၀င္မေျပာဘူး။ ၿပီးေတာ့မွ ေမးပါတယ္။ မင္းငါ့ကို တစ္ခါက ဖတ္ဖို႔ၫႊန္းတဲ့ ပို႔စ္ေလးတစ္ခုကို မွတ္မိေသးလားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူဖတ္ဖို႔ ၫႊန္းေပးဖူးတာေတြက အမ်ားႀကီးဆိုေတာ့ ဘယ္ဟာမွန္း ေသခ်ာမသိေတာ့ ျပန္ေမးမိပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေျပာတယ္။ မႏုိင္းႏုိင္းဘေလာ့ဂ္က ပို႔စ္တစ္ခုေလကြာတဲ့။ မင္းအရမ္းႀကိဳက္လို႔ ဖတ္ၾကည့္ဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တယ္၊ မင္းေတာင္ အဲဒီပို႔စ္မွာ ကြန္းမန္႔၀င္ေရးထားေသးတယ္ေလတဲ့။ အဲဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း မွတ္မိသြားပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္း သူဆက္ေျပာတာက ကၽြန္ေတာ့္ကို အံ့အားသင့္သြားေစပါတယ္။ "အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ငါကအလုပ္မွာ အဆင္မေျပျဖစ္ၿပီး စိတ္ေတြညစ္၊ ေဒါသေတြထြက္ေနလို႔ မင္းဆီကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ မင္းက အဲဒီစာကိုဖတ္ဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တာ"တဲ့။ အဲဒါကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ သူ႔စိတ္ေတြေျပသြားၿပီး အလုပ္ကိုပဲ အာ႐ံုစိုက္ၿပီး လုပ္ႏုိင္ခဲ့ပါသတဲ့။ အခုလည္း မင္းကို အဲဒီပုိ႔စ္ေလးျပန္ဖတ္ဖို႔ တုိက္တြန္းပါရေစတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။ သူမ်ားေတြတုန္းက ကူညီႏုိင္၊ ႏွစ္သိမ့္ေပးႏိုင္ခဲ့ၿပီး ကုိယ္တုိင္ႀကံဳရတဲ့အခါက်မွ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား အဲဒီလို မေျဖႏိုင္ရတာလဲဆိုတာကို အံ့ၾသမိသလို ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္လည္း မေက်မနပ္ျဖစ္မိတယ္။

ဟုတ္ပါရဲ႕။ မႏိုင္းႏုိင္းဘေလာ့ဂ္က ပို႔စ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ပုိ႔စ္နာမည္က "စိတ္တို၊ ေဒါသျဖစ္ဖို႔...." တဲ့။ အဲဒီအထဲက ကၽြန္ေတာ္အရမ္း သေဘာက်တဲ့ ပံုျပင္ေလးကို ျပန္ကူးၿပီး တင္ေပးပါရေစ။ ပို႔စ္တစ္ခုလံုးကိုေတာ့ ဒီေနရာမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။

တစ္ခါက သစ္ခြပန္းေတြကို အရမ္းႏွစ္သက္တဲ့ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးရွိတယ္။ ဘုန္းႀကီးဟာ ဘုရားတရားအားထုတ္ၿပီး ပိုေနတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ပန္းစိုက္တာနဲ႔ပဲ ကုန္လြန္ေစခဲ့တယ္။

တစ္ေန႔မွာ ဘုန္းႀကီးက တျခားေနရပ္တစ္ခုကို သြားဖို႔အေၾကာင္းေပၚတယ္။ မသြားခင္ ပန္းေတြကို ေသခ်ာေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ကိုရင္ေတြကို မွာခဲ့တယ္။ ကိုရင္ေတြကလည္း ပန္းေတြကို ေသခ်ာေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ရက္မွာ ကိုရင္ေတြက ပန္းေရေလာင္းရင္း သစ္ခြစင္ကို မေတာ္တဆ တိုက္မိခဲ့ၾကတယ္။ သစ္ခြစင္ၿပိဳၿပီး သစ္ခြအိုးေတြ ကဲြေၾကခဲ့တယ္။ ဘုန္းႀကီးႏွစ္သက္တဲ့ သစ္ခြပန္းေတြ က်ဳိးေၾကခဲ့ရလို႔ ကုိရင္ေတြက အရမ္းထိတ္လန္႔ခဲ့တယ္။ ဘုန္းႀကီးျပန္လာခ်ိန္ ေတာင္းပန္ၿပီး အျပစ္ခံယူဖို႔ သူတို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။

ဘုန္းႀကီးျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ကိုရင္ေတြက အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ ဘုန္းႀကီးက စိတ္မဆိုးတဲ့အျပင္ "ဘုန္းဘုန္း သစ္ခြပန္းစိုက္တာက ဘုရားကိုလွဴဖို႔ ေနာက္ၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝန္းက်င္ စိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ႔ လွပဖို႔ျဖစ္တယ္။ စိတ္ဆိုးဖို႔ သစ္ခြစိုက္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး" လို႔ ဆိုတယ္။ ဘုန္းႀကီးေျပာတာ အဓိပၸါယ္ရွိပါတယ္။ စိတ္ဆိုး၊ ေဒါသထြက္ဖို႔ သစ္ခြပန္းစိုက္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုန္းႀကီးက သစ္ခြပန္းႀကိဳက္တယ္ဆိုတာ မွန္ေပမယ့္သူ႔စိတ္ထဲမွာ သစ္ခြဆိုတဲ့အစဲြကိုမထားဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သစ္ခြရွိတာနဲ႔ သစ္ခြဆံုး႐ႈံးတာက သူစိတ္ကို ေပ်ာ္ေအာင္၊ ေဒါသထြက္ေအာင္ မသက္ေရာက္ေစႏိုင္ခဲ့ဘူး။

ဟုတ္ပါတယ္... ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ဂ္ေရးေနတာ စိတ္တိုဖို႔၊ ေဒါသျဖစ္ဖို႔မွ မဟုတ္တာ။ အျခားလူေတြ ဖတ္ေစခ်င္တဲ့စိတ္၊ ကုိယ္သိထားတာေတြကို ျပန္လည္ေ၀ငွလိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ေရးေနတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္မွာ လာဖတ္တဲ့လူေတြ ငါသိသလိုမ်ိဳး သိခြင့္ရတယ္၊ ငါဖတ္သလိုမ်ိဳး ဖတ္ခြင့္ရၾကတယ္ဆိုတဲ့ ပီတိစိတ္ကေလးနဲ႔ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနရမယ့္အစား အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္တိုေနရတယ္၊ ေဒါသထြက္ေနရတယ္။ တစ္ဆက္တည္း စီေဘာက္မွာ ေပါက္ကရေအာ္တာေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ဥေပကၡာျပဳလုိက္ပါၿပီ။ ႐ုိင္းစိုင္းတဲ့ စကားလံုးေတြကိုပဲ ဖ်က္ပစ္တာကလြဲရင္ က်န္တာေတြကို ဒီအတုိင္းပဲ ထားပါေတာ့မယ္။ သူလည္း စိတ္ေပ်ာ္ခ်င္လို႔ ေအာ္ေနတာျဖစ္မွာပါ။ ဒီဘေလာ့ဂ္မွာ စီေဘာက္ထားေပးတာလည္း စိတ္တိုခ်င္လို႔၊ ေဒါသျဖစ္ခ်င္လို႔မွ မဟုတ္ဘဲေလ။

ဒီေန႔ကစၿပီး ကၽြန္ေတာ္ပံုမွန္တင္ေပးေနက်အတုိင္း တင္ေပးသြားပါ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စာေတြကို Credit မေပးဘဲ ကူးယူၿပီး ျပန္တင္ေနၾကသူမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္လိုက္ေျပာေနေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘေလာ့ဂ္မွာ ထည့္ထားတဲ့ CopyGator ကိုလည္း ျဖဳတ္ပစ္လုိက္ပါၿပီ။ လူတုိင္းဟာ သူ႔အဆင့္အတန္းနဲ႔အညီ ျပဳမူေနၾကတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ လူႀကီးလူေကာင္းဆန္တဲ့လူက လူႀကီးလူေကာင္းလိုမ်ိဳး ျပဳမူပါလိမ့္မယ္။ အဆင့္မရွိတဲ့လူေတြကလည္း အဆင့္မရွိသလိုပဲ ျပဳမူၾကပါလိမ့္မယ္။ အဆင့္မရွိတဲ့လူေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္တိုမေနေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေဒါသထြက္မေနေတာ့ပါဘူး။ မိတ္ေဆြေတြအေနနဲ႔လည္း ကၽြန္ေတာ့္စာေတြကို ကူးယူၿပီး တင္ေပးထားေတြေတြ႔တဲ့အခါ ေစတနာနဲ႔ အသိေပးၾကတာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အသိေပးခ်င္မွေပးပါ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း တကူးတကလုိက္ၿပီး ကန္႔ကြက္တာေတြ၊ အသိေပးတာေတြ လုပ္မေနေတာ့ပါဘူး။ သူကူးၿပီးတင္ေပးလုိက္လို႔ အဲဒီစာကို ဖတ္ရတဲ့လူေတြအတြက္ တစ္ခုခုရသြားေစတယ္ဆုိရင္ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကုသုိလ္ရပါတယ္။ ဒီစာေတြကိုတင္ေပးေနတာ စိတ္တိုဖို႔၊ ေဒါသထြက္ဖို႔ မဟုတ္ဘူးေလဗ်ာ။ :D

ကၽြန္ေတာ့္ကို ကူညီလမ္းျပေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
"စိတ္တိုဖို႔၊ ေဒါသျဖစ္ဖို႔..." ပို႔စ္ကိုေရးခဲ့တဲ့ မႏိုင္းႏုိင္းကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တင္ေပးသမွ်ကို လာဖတ္ေပးေနၾကတဲ့ စာဖတ္သူေတြကုိလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တင္းေပးထားတဲ့ ပို႔စ္ေတြကို အသိေပး၍ျဖစ္ေစ၊ အသိမေပးဘဲျဖစ္ေစ၊ credit ေပး၍ျဖစ္ေစ၊ မေပးဘဲျဖစ္ေစ ျပန္လည္ကူးယူ ျဖန္႔ခ်ိေပးေနၾကသူမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေတြနဲ႔ မတူညီတဲ့အခါမ်ားမွာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးေပးၾကသူမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
စီေဘာက္မွာ လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္ၾကသူေတြ၊ မွတ္ခ်က္ေပးၾကသူေတြ၊ ေဆြးေႏြးၾကသူေတြ၊ ကုိယ့္စိတ္ထဲရွိတဲ့အတုိင္း ေပါက္ကြဲၾကသူေတြကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ (႐ုိင္းျပတဲ့ စကားလံုးေတြကိုေတာ့ ေရွာင္ၾကဥ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ေတာင္းပန္တာပါ။ က်န္တာေတာ့ ႀကိဳက္တာသာ ေျပာပါ)
အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္။

အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ဧၿပီလ ၆ ရက္၊ အဂၤါေန႔။
ည ၈ နာရီ ၅၉ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။