Wednesday, January 30, 2013

ဦးဆန္းဆင့္၊ ဦးျမင့္လိႈင္၊ ဦးစိုးသိန္း၊ ေမာင္၀ံသ၊ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား


ဦးဆန္းဆင့္

လက္ရွိ ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ဥကၠ႒ျဖစ္ပါတယ္။ သိၿပီးတဲ့လူေတြမ်ားေပမယ့္ မသိေသးတဲ့ သူေတြအတြက္ အနည္းငယ္ မိတ္ဆက္ၿပီး စကားခင္းပါရေစ။ ဦးဆန္းဆင့္ကို လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒အျဖစ္နဲ႔ လူသိမ်ားတဲ့ေနရာမွာ ပံုစံ ၂ မ်ိဳးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားသူလို႔ ကၽြန္ေတာ္က သတ္မွတ္ခ်င္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုေျပာရသလဲဆိုတာ ဆက္ရွင္းျပပါမယ့္မယ္။ ပထမတစ္မ်ိဳးက လႊတ္ေတာ္လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေက်ာ္ၾကားမႈပါ။ ဒုတိယတစ္မ်ိဳးကေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းကို ထိန္းေက်ာင္းျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေက်ာ္ၾကားမႈပါ။ အဲဒီ က႑ ၂ ခုလံုးမွာ ဦးဆန္းဆင့္ဟာ ေျပာစရာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားျဖစ္ၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္သူပါ။

ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ လက္ရွိအသက္၀င္ လည္ပတ္ေနတဲ့ လႊတ္ေတာ္ေတြ အားလံုးထဲမွာ အသက္အ၀င္ဆံုး၊ အတက္ႂကြဆံုး၊ အလုပ္အမ်ားဆံုး၊ သတင္းအျဖစ္ဆံုး လႊတ္ေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပေဒျပဳေရး၊ ျပည္သူေတြရဲ႕ အသံေတြကို လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ျပန္လည္ပဲ့တင္ေရး လုပ္ငန္းေတြကို ဧရာ၀တီတုိင္း ေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္က အရွိန္အဟုန္နဲ႔ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ အတြက္လည္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းနဲ႔ ပြတ္တိုက္မႈေတြ မၾကာခဏျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ျဖစ္ခဲ့တာေတြကို ျပန္ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါမွာ ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီးက ျပည္သူေတြအတြက္ သက္သက္ဆိုတာ သြားေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒါကပဲ သူဦးေဆာင္ေနတဲ့ ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ထူးျခားမႈပါ။ အျခားလႊတ္ေတာ္ေတြက အလုပ္ျဖစ္႐ံု၊ လည္ပတ္႐ံု လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ပံုမွန္လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ အလုပ္ေတြကို လုပ္ခဲ့ရင္းနဲ႔ အျခားလႊတ္ေတာ္ေတြကို ေက်ာ္ၿပီး နာမည္ထြက္ခဲ့တာပါ။ တကယ္ေတာ့ အထူးအဆန္း လုပ္ခဲ့တာ မရွိပါဘူး။ လႊတ္ေတာ္အလုပ္ကို ပီျပင္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ျခင္းပါပဲ။ အဲဒီအတြက္ ဦးေဆာင္သူျဖစ္တဲ့ ဦးဆန္းဆင့္ နာမည္ထြက္ၿပီး ေက်ာ္ၾကားတာ မဆန္းလွဘူး ထင္ပါတယ္ဗ်ာ။ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္နဲ႔ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္မွာေတာင္ ပံုမွန္လုပ္ကုိင္ႏုိင္ျခင္းမရွိတဲ့ လႊတ္ေတာ္စာစဥ္တို႔၊ လစဥ္သံုးသပ္ခ်က္တို႔ ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ကေန ပံုမွန္ေဆာင္ရြက္ လုပ္ကိုင္ေနတယ္ဆိုတာ သိရရင္လည္း စာဖတ္သူေတာ့ မသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အေတာ္အံ့ၾသမိသဗ်။ ေၾသာ္.. အဲဒါေၾကာင့္လည္း ဦးဆန္းဆင့္ ျဖစ္ေနတာပါလားလို႔ ေတြးမိပါရဲ႕။

ဒုတိယတစ္ပိုင္းျဖစ္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပုိင္းကို ထိန္းေက်ာင္းျခင္းပါ။ ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ ဒီေနရာမွာ ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ တုိင္းေဒသႀကီး အစိုးရအေပၚ ထိန္းေက်ာင္းႏုိင္မႈဟာ ဦးဆန္းဆင့္တစ္ဦးတည္းရဲ႕ အင္အားေၾကာင့္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ အျပည့္အ၀ ေျပာရဲပါတယ္။ အစုိးရကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ထိန္းေက်ာင္းတည့္မတ္ေပးဖို႔ မဆုတ္မနစ္၊ မေၾကာက္မရြံ႕ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သူဟာ ဦးဆန္းဆင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရခုိင္ျပည္နယ္မွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့စဥ္က ရခုိင္ျပည္နယ္ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္တာေတြကို စိတ္၀င္တစား ေလ့လာဖူး၊ ေမးျမန္းဖူး၊ ေ၀ဖန္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေစာ္ကားေျပာဆိုလုိျခင္း မရွိေပမယ့္ ရခိုင္လႊတ္ေတာ္နဲ႔ အစိုးရဟာ သီးျခားစီမျဖစ္ဘဲ သြယ္၀ိုက္ေသာ နည္းလမ္းနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ပတ္သက္မႈေတြ ရွိေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္သံုးသပ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ ရခုိင္ျပည္နယ္ အစိုးရရဲ႕ စီမံခန္႔ခြဲမႈ အမွားေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရခုိင္ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္က မည္သည့္ထိန္းေက်ာင္းမႈမွ် မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ အမ်ားစုဟာ လူမ်ိဳးေရးကိစၥေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈကိစၥေတြနဲ႔ ျငင္းခုန္ၿပီး အခ်ိန္ကုန္ေနခဲ့ပါတယ္။ ရခုိင္တုိင္းရင္းသား ရာႏႈန္းျပည့္နီးပါးနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ျပည္နယ္အစိုးရကို ရခုိင္တုိင္းရင္းသား ရာႏႈန္းျပည့္နီးပါး ပါ၀င္ေနတဲ့ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္က မထိန္းေက်ာင္းႏိုင္တာဟာ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ ခက္ခက္ခဲခဲ စဥ္းစားစရာ မလိုပါဘူး။ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္လိုလူေတာင္ သိေသးရင္ တာ၀န္ရွိတဲ့လူေတြက မသိစရာ အေၾကာင္းမရွိပါ။ မူလအေၾကာင္းအရာကေန ေသြဖည္သြားတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ျပန္ဆက္ရရင္ အျခားျပည္နယ္၊ တုိင္းေဒသႀကီးေတြရဲ႕ လႊတ္ေတာ္ေတြမွာ ျပည္နယ္၊ တုိင္းေဒသႀကီး အစိုးရအဖြဲ႕ကို ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ေလာက္တဲ့၊ ထိန္းေက်ာင္းရဲတဲ့ ဥကၠ႒ေတြ ရွိမေနခဲ့ပါဘူး။ ဒီစကားဟာ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ေတြရဲ႕ သိကၡာကို ထိပါးေစတယ္လို႔ ယူဆေကာင္း ယူဆႏုိင္ေပမယ့္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအရ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ထိန္းေက်ာင္းတည့္မတ္ဖို႔ တာ၀န္ရွိတဲ့ လႊတ္ေတာ္ေတြ အသက္မ၀င္တာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မေက်နပ္ႏုိင္တာ အမွန္ပါ။ အဲဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္သြားေတြ႕တာ တစ္ခ်က္ကေတာ့ ျပည္နယ္/တုိင္းေဒသႀကီး အစိုးရအဖြဲ႕ရဲ႕ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ ျပည္နယ္/တုိင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ေတြက ဥကၠ႒ေတြရဲ႕ ႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္ပါပဲ။ သူတို႔ ၂ ေယာက္ၾကားက ကြာဟခ်က္ဟာ လႊတ္ေတာ္ေတြ အသက္၀င္/မ၀င္ ဆုိတာကို အဆံုးအျဖတ္ ေပးသြားတာပါပဲ။ ဦးဆန္းဆင့္ကေတာ့ ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီး အစိုးရ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးသိန္းေအာင္ကို ဥပေဒေဘာင္ အတြင္းကေနပဲ ယွဥ္ၿပိဳင္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ပိုင္ႏုိင္ျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာရင္ အျခားလူေတြေတာ့ မသိဘူး၊ ဦးဆန္းဆင့္ေတာ့ ျငင္းမယ္မဟုတ္ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ယံုၾကည္မိပါရဲ႕ဗ်ာ။

ကဲ... အခုလိုေလွ်ာက္ၿပီး ဋီကာေတြ ခ်ဲ႕ေန၊ ေျပာေနရတာ ဖတ္ရတဲ့လူလည္း ၿငီးေငြ႕ေရာေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္အဓိက ေျပာခ်င္တာက ဒီကိစၥေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေတြက နိဒါန္းပ်ိဳးေနရတာေတြပါ။ ေျပာခ်င္တဲ့ကိစၥက အမ်ားစု သိၿပီးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ မၾကာေသးခင္ကမွ လစ္လပ္သြားခဲ့တဲ့ သာသနာေရး ၀န္ႀကီးဌာန ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးအျဖစ္ ဦးဆန္းဆင့္ကို ခန္႔အပ္လိုေၾကာင္း သမၼတႀကီးက ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကို သ၀ဏ္လႊာ ေပးပို႔ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ လစ္လပ္သြားတဲ့ ေနရာအတြက္ အစားထိုးခန္႔အပ္ဖို႔ သမၼတက ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကို သ၀ဏ္လႊာပို႔တာ ဘာမွ် မထူးဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ထူးဆန္းတာက အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ထြက္လာတဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြ၊ ေ၀ဖန္မႈေတြပါပဲ။

အတိုဆံုးနဲ႔ အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ေတာ့ ဦးဆန္းဆင့္ကို သာသနာေရး၀န္ႀကီးအျဖစ္ မေျပာင္းေစခ်င္ၾကဘူး။ လႊတ္ေတာ္အတြက္ နစ္နာလို႔တဲ့။ ဒါပဲ။ အဲလိုက်ေတာ့လည္း တအားတုိသြားသလား၊ နည္းနည္းေလာက္ ထပ္ၿပီး ရွင္းျပခြင့္ျပဳပါ။ ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီးက ျပည္သူေတြကလည္း ဦးဆန္းဆင့္ ေျပာင္းသြားမွာကို မလိုလားဘူးတဲ့။ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြကလည္း ဦးဆန္းဆင့္ မရွိေတာ့ရင္ အရွိန္ရေနတဲ့ လႊတ္ေတာ္လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ ေႏွာင့္ေႏွးသြားႏိုင္တယ္တဲ့။ တုိင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္ရဲ႕ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကို အစကေန ျပန္စရႏုိင္တယ္တဲ့။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က ကုိယ္စားလွယ္အခ်ိဳ႕ကလည္း ေရႊဉာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ၿပီး ေျပာရွာပါတယ္။ ဦးဆန္းဆင့္ဟာ တအားထက္ေနတဲ့အတြက္ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ကေန အစိုးရထဲကိုထည့္ၿပီး သာသနာေရး၀န္ႀကီး ေပးတာတဲ့။ သူေျပာသလိုဆိုရင္ ဦးဆန္းဆင့္ကို ခန္႔ခ်င္တာနဲ႔ပဲ အရင္သာသနာေရး၀န္ႀကီးကို ရာထူးက ႏုတ္ထြက္ခုိင္းခဲ့သလိုပဲ။ ေတြးတတ္ပါ့။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီး အစိုးရအတြက္ အသက္႐ွဴေခ်ာင္ေအာင္ လုပ္ေပးတာတဲ့။ ဒါလည္း အံ့ၾသစရာ အေတြးအေခၚပဲ။ အခုေနာက္ဆံုး ဦးဆန္းဆင့္ကပါ စကားေတြေျပာလာတယ္။ ဧရာ၀တီတုိင္းက ျပည္သူေတြက မသြားေစခ်င္ရင္ မသြားဘဲ လႊတ္ေတာ္မွာပဲ ေနပါ့မယ္တဲ့။ အဲဒါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က ျပတ္ျပတ္သားသားပဲ ေ၀ဖန္တယ္ဗ်ာ။ အဲဒါေတာ့ ဦးဆန္းဆင့္ ေရွာ္တာပဲ။ ႐ူးတာပဲ။ အဲလို မေျပာသင့္ဘူး။ ထားပါေတာ့... အခုေလာေလာဆယ္ ဦးဆန္းဆင့္ကို သာသနာေရး၀န္ႀကီး ခန္႔မွာလား၊ သူကေရာ လုပ္မွာလား၊ ဘာဆိုဘာမွ် သဲသဲကြဲကြဲ မသိရေသးဘူး။ ဦးဆန္းဆင့္ကုိယ္တုိင္ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ေနေသးတယ္လို႔ ျမင္မိတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္သေဘာကေတာ့ ဦးဆန္းဆင့္ သာသနာေရး၀န္ႀကီးရာထူးကို လက္ခံသင့္ပါတယ္။ ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္သည္ တုိင္းေဒသႀကီး တစ္ခုအတြက္သက္သက္သာ ျဖစ္ပါသည္။ သာသနာေရး၀န္ႀကီးဌာနသည္ တစ္ျပည္လံုးအတြက္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းရွိ ဘာသာေပါင္းစံုအတြက္ အလုပ္လုပ္ႏုိင္တဲ့ေနရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္မွာ စြမ္းေဆာင္သမွ်သည္ တိုင္းေဒသႀကီးတစ္ခုသာ အက်ိဳးခံစားရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သာသနာေရး၀န္ႀကီးဌာနမွာ ေတာ္တည့္မွန္ကန္စြာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ျခင္းသည္ တစ္ျပည္လံုးအတြက္၊ တစ္ႏုိင္ငံလံုးအတြက္ အက်ိဳးခံစားရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်က္ကို မေမ့ေစလိုပါ။ ေနာက္တစ္ခုက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပုိင္းကို ၀င္သင့္ပါသည္။ သို႔မွသာ လႊတ္ေတာ္ေတြရဲ႕ ထိန္းေက်ာင္းေ၀ဖန္ျခင္းကင္းေအာင္ ဘယ္လိုအလုပ္ လုပ္သြားမယ္ဆိုတာ အျခားလူေတြက ေလ့လာခြင့္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀န္ထမ္းေလာကမွာလည္း အဲဒီလိုဆန္ဆန္ အျဖစ္အပ်က္ေတြက အၿမဲတမ္းရွိပါတယ္။ ကုိယ့္႐ံုးမွာ အဆင္ေျပေနတဲ့ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ကို လက္လႊတ္ရမွာ အင္မတန္ေၾကာက္တဲ့ ေရာဂါျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူေကာင္း၊ လူေတာ္ ရွားပါး၍၊ အသံုးတည့္သူ ရွားပါး၍ ျဖစ္ပါသည္။ တကယ္လို႔သာ စာေရးေတြအားလံုး စာေရးပီသေနပါလွ်င္၊ ႐ံုးအုပ္ေတြအားလံုး ႐ံုးအုပ္ပီသေနပါလွ်င္၊ ဌာနစုမွဴးေတြအားလံုး ဌာနစုမွဴးပီသေနပါလွ်င္၊ မန္ေနဂ်ာေတြအားလံုး မန္ေနဂ်ာ ပီသေနပါလွ်င္ ယခုကဲ့သို႔ အျဖစ္မ်ိဳးေတြ မျဖစ္ႏုိင္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။ ဒါက စနစ္ႏွင့္လည္း ဆုိင္မည္ထင္ပါသည္။ အျခားေသာ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီးႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ အလုပ္ေျပာင္းသြားလွ်င္၊ သို႔မဟုတ္ ခြင့္သြားလွ်င္၊ သို႔မဟုတ္ အလုပ္မွႏုတ္ထြက္သြားလွ်င္ အျခားတစ္ေယာက္က ဆက္လုပ္လိုက္တာပဲျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံက်မွပဲ ဒီတစ္ေယာက္ ခြင့္သြားလွ်င္ ေနာက္တစ္ေယာက္မွာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့။ ဟိုလုပ္ငန္းလစ္ဟင္း၊ ဒီအလုပ္ လစ္ဟာ ျဖစ္ကုန္ေတာ့သည္။ ဒါက မူႏွင့္မလုပ္ဘဲ လူႏွင့္လုပ္ျခင္းေၾကာင့္ဟု ကၽြန္ေတာ္နားလည္မိသည္။ အခုလည္း ထို႔အတူပင္။ ဦးဆန္းဆင့္ မရွိေတာ့လွ်င္ ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္သည္ အျခားလႊတ္ေတာ္မ်ားကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္သြားေတာ့မည္ကို အားလံုးသိေနၾကသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လႊတ္ေတာ္လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားအတုိင္း လုပ္ရမည့္အလုပ္မ်ားကို အျခားလူမ်ားက လုပ္လိမ့္မည္ဟု မေသခ်ာေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သာ ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ထဲက ကုိယ္စားလွယ္တစ္ေယာက္ဆိုလွ်င္ ရွက္လြန္းလို႔ ေသသြားႏိုင္သည္။ ဦးဆန္းဆင့္မရွိလွ်င္ ေနာက္တစ္ေယာက္လုပ္ေပါ့။ ဦးဆန္းဆင့္ထက္ သာေအာင္လုပ္ေပါ့။ ကုိယ္တုိင္က်ေတာ့ အဲဒီလို ေတာ္ေအာင္၊ ထက္ေအာင္ မႀကိဳးစားခ်င္ၾကေတာ့ဘူးလား။ ငါမရွိရင္ ဒီေနရာက မျဖစ္ဘူးဆိုလွ်င္ေတာ့ ထိုေနရာအတြက္ေရာ၊ ထိုလူအတြက္ပါ တစ္ခုခု လြဲေခ်ာ္ေနၿပီဟု ကၽြန္ေတာ္က ဆိုခ်င္ပါသည္။ လက္ခံရမည္ဟု မဆိုလိုပါ။ စာဖတ္သူတို႔ ဉာဏ္ေရွ႕ပန္း၍ ဆင္ျခင္ႏုိင္ရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။

ဦးျမင့္လိႈင္

လက္ရွိ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးႏွင့္ ဆည္ေျမာင္း၀န္ႀကီးဌာနမွာ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနပါတယ္။ ျမန္မာတစ္ႏုိင္ငံလံုးက ေတာင္သူလယ္သမားေတြကို သူ႔ရဲ႕ အထြက္တိုး စပါးမ်ိဳးေတြနဲ႔ လူေနမႈဘ၀ေတြ ျမင့္တက္လာေအာင္ လုပ္ေပးမယ္လို႔ ကတိေပးခဲ့တဲ့ ၀န္ႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ဆန္တင္ပို႔မႈ အမ်ားဆံုးႏုိင္ငံ ျဖစ္ရမယ္ဆိုတာလည္း သူ႔ရဲ႕ ေႂကြးေၾကာ္သံပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕ အထြက္တိုးစပါးမ်ိဳး စိုက္တဲ့ေတာင္သူေတြကို ၿပိဳင္ပြဲသေဘာမ်ိဳး က်င္းပေပးၿပီး စပါးအထြက္ဆံုး၊ ႀကံအထြက္ဆံုး ေတာင္သူေတြကို ဆုေပးခဲ့တာလည္း သူပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕ အထြက္တိုး စပါးမ်ိဳးေတြဟာ လယ္ယာေျမေတြကို ပ်က္စီးေစတယ္၊ သူေျပာတဲ့အတိုင္း ထြက္ဖို႔ဆိုရင္ သြင္းအားစုေတြ အဆမတန္လိုတယ္၊ ေရေကာင္းေကာင္းလိုတယ္လို႔ ေ၀ဖန္ခံရသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အထြက္တိုးစိုက္တဲ့ ေတာင္သူေတြဟာ အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့အျပင္ ႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရနဲ႔ လယ္/ဆည္၀န္ႀကီးဌာနကို တစ္ဖက္တစ္လမ္းက ကူညီေနသူေတြျဖစ္ၿပီး အထြက္တိုး မစိုက္တဲ့လူေတြကေတာ့ အင္မတန္မွ ဉာဏ္ႏံုနဲ႔သူ၊ ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲသူ၊ ဆင္းရဲတြင္းထဲက မထြက္ခ်င္သူေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးထြက္တဲ့ စကားမ်ိဳးေတြ ေျပာတတ္သူလို႔လည္း ေ၀ဖန္ခံရသူ ျဖစ္ပါတယ္။ သမၼတႀကီးနဲ႔ အစိုးရအဖြဲ႕ အႀကီးအကဲေတြ၊ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြ၊ တစ္ႏုိင္ငံလံုးက ေတာင္သူလယ္သမားေတြ၊ ႏုိင္ငံျခားဧည့္သည္ေတြလာတုိင္း သူ႔ရဲ႕ ေနျပည္ေတာ္က မစားရ၀ခမန္း အီလစ္စိုက္ခင္းႀကီးေတြကို လိုက္ျပတတ္သူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ (အီလစ္စိုက္ခင္းေတြလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာရတာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ အဲဒီစိုက္ခင္းေတြမွာ သူစုိက္ထားတဲ့ စပါးေတြ၊ သီးႏွံေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အညာမွာ လာစိုက္လို႔သာ အခုထြက္တဲ့အတိုင္း ထြက္တယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ကျဖင့္ေလ သူ႔ကို ဘုရားသခင္လုိေတာင္ ကိုးကြယ္လုိက္ခ်င္ပါေသးတယ္ဗ်ာ။ ႀကိဳက္တဲ့အခ်ိန္ ေရရေအာင္လုပ္ထားတဲ့၊ ဂ႐ုစိုက္ေစာင့္ၾကည့္မယ့္ အလုပ္သမားေတြ အလွ်ံပယ္ရွိေနတဲ့၊ ဓာတ္ေျမၾသဇာမပူရ၊ ပိုးသတ္ေဆးမပူရ၊ ေပါင္းထမွာမပူရတဲ့ သူ႔စိုက္ခင္းေတြ ထြက္တာကိုမ်ား အထူးအဆန္းလုပ္ေနသမို႔ ရယ္ခ်င္မိတာပါ။ ဦးျမင့္လိႈင္နဲ႔ သူ႔အဖြဲ႕ေတြကို အညာပို႔ၿပီး အညာက ေတာင္သူေတြကို သူ႔ရဲ႕ ေနျပည္ေတာ္စုိက္ခင္းေတြကို လႊဲေပးလုိက္ရင္ အခုသူထြက္တာထက္ေတာင္ ပိုထြက္ပါလိမ့္ဦးမယ္။ အလွျပ ေရေပၚဆီစိုက္ခင္းေတြကို ၫႊန္ျပၿပီး ျမန္မာတစ္ျပည္လံုး ဒီလုိျဖစ္ေအာင္ လုပ္မွာဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ဘာမွ် မေျပာလိုေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။)

ဦးျမင့္လိႈင္ကို လူသိမ်ားေစတဲ့ အေၾကာင္း (၃) ခ်က္ရွိတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က သတ္မွတ္ခ်င္ပါတယ္။
(၁) အထြက္တိုး စပါးမ်ိဳးေတြကိစၥ
(၂) Hot News ဂ်ာနယ္က အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ မမရဲ႕ ဖြခ်က္ေၾကာင့္ လႊတ္ေတာ္ကို ေတာင္းပန္ရတဲ့ကိစၥ
(၃) ေတာင္သူေတြ အေႂကြးေက်ေအာင္ ထမင္းတစ္နပ္ ေလွ်ာ့စားပါလို႔ အႀကံေပးခဲ့တဲ့ကိစၥ

နံပါတ္ (၁) က အေပၚမွာ ေျပာၿပီးၿပီမို႔ ဇာမခ်ဲ႕လိုေတာ့ဘူး။
နံပါတ္ (၂) ကိစၥက လူသိၿပီးသားျဖစ္ေပမယ့္ မသိေသးတဲ့လူေတြကို ထပ္ေျပာျပခ်င္တယ္။
ျဖစ္ပံုဒီလိုဗ်။ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၂၃ ရက္ေန႔ထုတ္ Hot News ဂ်ာနယ္ အတြဲ (၂)၊ အမွတ္ (၈၄) မွာ ဦးျမင့္လိႈင္နဲ႔ အင္တာဗ်ဴးပါလာတယ္။ ေမးျမန္းသူက မမပါ။ အဲဒီအင္တာဗ်ဴးထဲကမွ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြကို ႐ွဴး႐ွဴးရွားရွား ျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ စကားလံုးေတြကို ျပန္ထုတ္ျပပါ့မယ္။

..... အေျခခံလူတန္းစားေတြ တိုးတက္လာမွသာလွ်င္ တိုင္းျပည္က ေအးခ်မ္းမယ္။ တုိင္းျပည္ေနာင္ေရး စိတ္ေအးရမယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အဲဒါ လုပ္ရမယ့္ကိစၥပဲ။ ပညာတတ္ေတြလည္း ေပၚထြန္းလာေအာင္ လူႀကီးေတြက ေတာ္ေတာ္ကို လုပ္ၾကရမယ္။ တကၠသိုလ္ႀကီးေတြ ေဆာက္ေပးခဲ့တယ္။ စာသင္ေက်ာင္းေတြ ေဆာက္ေပးခဲ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္း အေျခခံျဖစ္တဲ့ ေဒသအသီးသီးက လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ဆုိၿပီး ေရာက္လာတဲ့လူက စာမွမတတ္ ဆယ္တန္းမွ မေအာင္ဘဲ လႊတ္ေတာ္ထဲ လာထိုင္ေတာ့ သူမ်ားထဆို မတ္တတ္ထေနတယ္။ သူမ်ားထုိင္ဆို ထုိင္ေနတယ္။ သူမ်ား ခလုပ္ႏွိပ္ဆို ႏွိပ္တယ္။ သူမွ ဘာမွမသိတာ။ ဘာေတြေျပာေနလဲ သူနားလည္တာ မဟုတ္ဘူး။ ရမ္းလုပ္ေနရတာ။ အဲဒီဟာေတြကို ေဒသအလိုက္ နယ္ပယ္အသီးသီးက ပညာတတ္ေတြ ထြက္ေပၚလာေအာင္ဆိုၿပီး လုပ္ေပးခဲ့တယ္။ .......

ေနာက္ဆံုးရလဒ္ကေတာ့ ဦးျမင့္လိႈင္ဟာ လႊတ္ေတာ္ကို ျပန္ေတာင္းပန္ခဲ့ရတာပါပဲ။ အဲဒီအင္တာဗ်ဴကို ေနာက္အပတ္ ဆက္ဖတ္ပါရန္ ဆိုတာကိုေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖတ္ခြင့္မရေတာ့ဘူး။ ဆက္လက္ေဖာ္ျပတာလည္း ကၽြန္ေတာ္မေတြ႕ေတာ့ပါဘူး။

နံပါတ္ (၃) ကိစၥျဖစ္တဲ့ ေတာင္သူေတြ အေႂကြးေက်ေအာင္ ဆပ္ႏုိင္ဖို႔အတြက္ ထမင္းတစ္နပ္ ေလွ်ာ့စားဖို႔ အႀကံျပဳတဲ့ကိစၥကေတာ့ သူ႔ဟာသူဆိုရင္ အဲဒီေလာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ အင္တာနက္ေပၚမွာ လုိရာဆြဲၿပီး ေျပာရင္းနဲ႔ တစ္စထက္တစ္စ ျပန္႔ကားသြားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သတင္းျဖစ္သြားခဲ့ၿပီမို႔ ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ အခုေဖာ္ျပမွာက ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၃၁ ရက္ေန႔ထုတ္ 7Day News ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ (၁၁)၊ အမွတ္ (၄၇) မွာေဖာ္ျပထားတဲ့ သတင္းထဲကေန ျပန္လည္ေကာက္ႏုတ္ တင္ျပထားတာပါ။

..... ယခင္ရွိရင္းစြဲအေႂကြးေတြကိုလည္း စားစရာမရွိ ေလ်ာ္စရာရွိ ဆိုသလိုေပါ့။ ငါ့အေႂကြး ျမန္ျမန္ေက်ေအာင္ ထမင္းတစ္နပ္ ေလွ်ာ့စားမယ္။ ဒီလိုဆို တစ္လျပည့္ရင္ ဘယ္ေလာက္ဆပ္ႏုိင္မလဲ။ ေျခာက္လျပည့္ ဘယ္ေလာက္ဆပ္ႏုိင္မလဲ။ ငါ့မိသားစုႏွင့္အတူ ေလွ်ာ့စားမယ္။ ဥပုသ္ေစာင့္တဲ့ သေဘာေပါ့။ ကုသိုလ္လည္းရ၊ ၀မ္းလည္း၀ေပါ့။ ဥပုသ္ေစာင့္မယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ဆို အေႂကြးေက်သြားမယ္။ အေႂကြးမေက်ရင္ သံသရာထဲက မလြတ္ႏုိင္ဘူး။ ေနာင္ဘ၀မွာ ကၽြန္ျဖစ္လိမ့္မယ္....

ဒါက ဦးျမင့္လိႈင္ ေျပာတဲ့စကား။ ဓႏုျဖဴၿမိဳ႕နယ္မွာ ေတာင္သူလယ္သမားေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆံုပြဲမွာ ေျပာၾကားခဲ့တာပါ။ ဆက္ၿပီး အဲဒီေဒသက ေတာင္သူတစ္ဦး ေျပာတဲ့စကားကို ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။

"အေႂကြးေက်ဖို႔ဆိုရင္ ထမင္းတစ္နပ္ ေလွ်ာ့စား႐ံုတင္မကဘူး။ ဆန္ျပဳတ္ေသာက္ဆိုရင္လည္း ေသာက္မယ္"
(ဓႏုျဖဴၿမိဳ႕နယ္ ႏွဲက်ိဳးေက်းရြာအုပ္စုမွ လယ္သမားႀကီး ဦးသိန္းေအာင္)

ဦးစိုးသိန္း

လက္ရွိသမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးဌာန ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနသူပါ။ ျမန္မာမီနီဆလြန္းကို ဟိုေလးတေၾကာ္ျဖစ္သြားေအာင္၊ ကားေဟာင္းေတြအပ္ၿပီး ကားသစ္ေတြ တင္သြင္းတဲ့ကိစၥနဲ႔ ကားေဟာင္းပိုင္ရွင္ေတြနဲ႔ ကားပြဲစားေတြကို ပူစပ္ပူေလာင္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့သူ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရွိသမွ် အေဆာက္အအံု ႀကီးႀကီးမားမားေတြကို ေလလံပစ္ခဲ့တဲ့လူ၊ ရန္ကုန္မွာ ခံုးေက်ာ္တံတားေတြကို ဘယ္ႏွလအတြင္း အၿပီးေဆာက္မယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ၿပီးမယ္ဆိုၿပီး မစားရ၀ခမန္းေျပာၿပီး ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈေတြျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့သူ၊ တစ္ခ်ိန္တုန္းက တပ္မေတာ္အစိုးရကို အတိုက္အခံလုပ္ခဲ့တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းမွန္သမွ်နဲ႔ ပုခံုးဖက္ ေ၀းေလး၀ါးလားလုပ္ၿပီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး သမားလို႔ ကင္ပြန္းတပ္ခံေနရတဲ့လူ၊ စတဲ့စတဲ့ သတင္းေတြနဲ႔ နာမည္ႀကီးၿပီးသား ၀န္ႀကီးတစ္ဦးပါ။ အခုေတာ့ သတင္းေတြထဲမွာ တရား၀င္ဖတ္ရေသးတာ မဟုတ္ေပမယ့္ သို႔ေလာ၊ သို႔ေလာ သတင္းေတြအရ ဦးစိုးသိန္း ကို ဆက္သြယ္ေရးႏွင့္ သတင္းအခ်က္အလက္နည္းပညာ ၀န္ႀကီးဌာနမွာ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးအျဖစ္ တြဲဖက္တာ၀န္ ေပးအပ္ထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ႀကီးကို အံ့ၾသတုန္လႈပ္မိတဲ့ သတင္းပါ။ ဆက္သြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနေတာ့ ဘယ္လိုေတြျဖစ္ၿပီး က်န္ခဲ့ဦးမယ္ဆိုတာ မေတြးရဲပါဘူး။ အဲဒီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးသမားႀကီးက ၀န္ႀကီးဌာနတစ္ခုလံုးကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲပစ္မွာကို ေၾကာက္ေနပါတယ္ဗ်ာ။ သူအျပဳအျပင္ေကာင္းလို႔ စက္မႈ၀န္ႀကီးဌာနလည္း က်ီးနဲ႔ဖုတ္ဖုတ္ပဲ က်န္ခဲ့တယ္ဆုိတာ သမၼတႀကီး မသိတာပဲလား၊ သူ႔ေဘးက အႀကံေပးေတြက မေျပာတာလားဆိုတာ မေ၀ခြဲတတ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ဦးစိုးသိန္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္ မေကာင္းေရးတာ မ်ားလြန္းတယ္ေနာ္လို႔ လာေျပာတတ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြ ရွိပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို အစိုးရအဖြဲ႕ထဲက ရွားရွားပါးပါး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ၀န္ႀကီးတစ္ဦးကို ဒီလိုေျပာရမလားဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကုိေတာင္ အျပစ္တင္ၾကပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ ျပန္မရွင္းျပခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒီတစ္ခါေတာ့ တစ္ခြန္းေလာက္ ေျပာပါရေစ။ ဦးစိုးသိန္းမိသားစုပိုင္ ကုမၸဏီမွာ စက္မႈ၀န္ႀကီးဌာနက ပညာရွင္ေတြ ဘာေၾကာင့္ ေရာက္ေနရသလဲ။ အဲဒီပညာရွင္ေတြ ထြက္သြားတဲ့အတြက္ စက္မႈ၀န္ႀကီးဌာန ဘာျဖစ္ၿပီး က်န္ခဲ့သလဲ။ ေတာ္ပါၿပီဗ်ာ... ဆက္သြယ္ေရး၀န္ႀကီးသစ္ အျမန္ဆံုးခန္႔အပ္ႏုိင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္း႐ံုမွတစ္ပါး...။

ေမာင္၀ံသ

နာမည္ရင္းက ဦးစိုးသိန္း။ ႏုိင္ငံေရးေဆာင္းပါးေတြ အစဥ္တစိုက္ေရးခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာတစ္ဦးလို႔ ကၽြန္ေတာ္က သတ္မွတ္ခ်င္ပါတယ္။ ဆရာေမာင္၀ံသရဲ႕ ရွာမွရွားတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမား စာအုပ္နဲ႔ ေခတ္မီႏုိင္ငံေရး ေ၀ါဟာရအဘိဓာန္ စာအုပ္ ၂ အုပ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အသည္းစြဲပါပဲ။ အခုထိလည္း ျပန္ဖတ္ရတုန္း၊ သံုးစြဲေနရတုန္းပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ အခုေနာက္ပိုင္း ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္မွာ ေျပာခ်င္လြန္းလို႔ ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေကာ္လံစားယူၿပီး ေရးေနတဲ့စာေတြဟာ ဖတ္စရာ၊ မွတ္စရာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳေတြ၊ အေတြးအျမင္ေတြကို သိခြင့္၊ ျမင္ခြင့္ရတဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ။ ဆရာေမာင္၀ံသဆိုတာ စာေတြအမ်ားအျပား ေရးသားခဲ့တဲ့လူ၊ ေရးသားေနဆဲလူ၊ အေတြးအျမင္စာအုပ္ကို ထုတ္ေ၀တဲ့သူ၊ ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္ကို ထုတ္ေ၀သူ၊ စာေပနဲ႔စာနယ္ဇင္းေကာင္စီမွာ အႀကီးအကဲ တာ၀န္ယူထားတဲ့သူ၊ အခုေနာက္ဆံုး ကင္ဆာေရာဂါ ခံစားေနရတာေၾကာင့္ ေဆးကုသမႈ ခံယူေနတဲ့သူ၊ စသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။

ေဟာ... အခုေတာ့ ေမာင္၀ံသတစ္ေယာက္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂၄ ရက္ေန႔ထုတ္ ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ (၃)၊ အမွတ္ (၁၃၀) မွာပါတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ေၾကာင့္ အင္တာနက္ေပၚမွာ ေ၀ဖန္မႈေတြ ေသာေသာညံေအာင္ ခံေနရပါေရာလား။ ေျပာခ်င္လြန္းလို႔ က႑မွာ ေရးသားထားတဲ့ "ျမန္မာအတိုက္အခံမ်ား အစိုးရလုပ္ဖို႔ အသင့္ျဖစ္ၾကၿပီလား" ဆိုတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ေၾကာင့္ပါ။ အဲဒီစာကို ဒီေနရာမွာ ဖတ္ႏုိင္ပါတယ္ဗ်ာ။ ေဆာင္းပါးဟာ အေတာ္ေကာင္းမြန္ၿပီး ေတြးစရာေတြေပးတဲ့ ေဆာင္းပါးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကခံစားရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အတိုက္အခံကို မထိနဲ႔ မီးပြင့္သြားမယ္ ဆိုတဲ့လူေတြအတြက္ ဆရာ့ေဆာင္းပါးထဲက စကားလံုးအခ်ိဳ႕ဟာ အ႐ိႈက္ကိုထိုးသလို ျဖစ္သြားတယ္ထင္ပါရဲ႕။ နာတယ္ဆိုကတည္းက ထိလို႔ေပါ့ဗ်ာ။ ဟုတ္တယ္မလား။ အဲဒီေဆာင္းပါးေလး သိပ္ေကာင္းတယ္ဗ်၊ ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ၾကည့္စမ္းပါ။ ၿပီးရင္... တ၀ႀကီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြးပစ္လုိက္စမ္းပါ၊ ျမင္ေယာင္လိုက္စမ္းပါ၊ အင္မတန္မွကို စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းတာကလား။

ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား

အေပၚမွာေရးခဲ့တဲ့ လူေတြအေၾကာင္းက်ေတာ့ ဘယ္သူေတြဆိုတာ သိသေလာက္ ေျပာခဲ့ေလေတာ့ ေဒါက္တာ ဆိတ္ဖြားဟာ ဘယ္သူပါ ဘယ္၀ါပါဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က ေျပာေတာ့မယ္လို႔ မထင္လုိက္ပါနဲ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားကို မသိရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားကို သိတဲ့လူ ရွိသဗ်။ ေနျပည္ေတာ္မွာေနတယ္လို႔လည္း အတိအက်ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ နာမည္ကိုေတာ့ မေျပာဘူးဗ်။ အကယ္ဒမီဆု ခန္႔မွန္းတာ၊ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား မင္းသမီးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အ၀ါသတင္း၊ အျပာသတင္းေတြေရးတာ က်ေနတာပဲ။ ဗုဒၶဟူးနံနဲ႔ စတယ္တဲ့။ နာမည္ထိပ္ဆံုးစာလံုးကို (ယ၊ ရ၊ လ၊ ၀) ဆိုတဲ့ စာလံုးေတြနဲ႔ မွည့္ထားတဲ့လူေတြ မ်က္ခံုးလႈပ္ရမယ့္ကိန္းပဲ။ သိေနရင္လည္းဗ်ာ... ဘယ္သူပါလို႔ ေျပာလုိက္ေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ဘာမွ်မေျပာဘဲ ေနသင့္ပါတယ္။ သူသိထားတယ္ ဆိုကတည္းက တစ္ခုခု ရင္းႏွီးပတ္သက္မႈေတာ့ ရွိလို႔သာျဖစ္မွာပါ။ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားကလည္း အတိအက် ေရးထားဖူးတယ္မလား။ ျမန္မာျပည္မွာ သူ႔ကို သိတဲ့လူ ၅ ဦးပဲ ရွိပါသတဲ့။ အဲဒီထဲက တစ္ဦးအပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ ဆရာလူထုစိန္၀င္းက ေသတဲ့အထိ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား ဘယ္သူပါဆိုတာ ေျပာမသြားဘူး။ ေလသံေတာင္ မဟဖူးဘူး။ ေဟာ.. အခုေတာ့ ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳက သူသိပါတယ္လို႔ ေႂကြးေၾကာ္လုိက္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ နာမည္ႀကီးခ်င္လို႔လား၊ ခါေတာ္မီလုပ္တာလား၊ မေက်နပ္လို႔ ေခ်ာက္ခ်တာလား၊ ....လား၊ စသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မေတြးတတ္ဘူး။ ဘာေတြဆက္ျဖစ္မယ္ဆိုတာ ဆက္ၾကည့္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ျပန္ၾကားေရးဒု၀န္ႀကီးခမ်ာ သူ႔ဆီကိုပဲ အာ႐ံုက်ေနၾကေတာ့ အေတာ္အေနခက္ေနပံုပါပဲ။ ဦးရဲထြဋ္ ဟုတ္မဟုတ္ ဆိုတာကေတာ့ ေဒါက္တာ ခင္ေမာင္ညိဳကိုပဲ ေမးၾကည့္ရမယ္ ထင္ပါရဲ႕ေနာ္။ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေမးထားတဲ့ အင္တာဗ်ဴးေတြကို ဒီေနရာမွာ ဖတ္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ (အေမးခံထားရတဲ့ သူေတြကေတာ့ ခင္ေမာင္ညိဳ (ေဘာဂေဗဒ)၊ ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ၊ မွဴးေဇာ္၊ ဦးရဲထြဋ္တို႔ပါ) စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

Facebook မွာသတင္းေတြဖတ္ရင္း "လူကေနတယ္၊ လက္ကမေနဘူး" ဆိုသလိုပဲ မေနႏုိင္လြန္းလို႔ ေရးျဖစ္တဲ့ ပို႔စ္တစ္ခုပါဗ်ာ။ မနက္မိုးလင္းကတည္းက နည္းနည္း၊ နည္းနည္းစီနဲ႔ ထိုင္ေရးျဖစ္တာ အခုမွပဲ ၿပီးပါေတာ့တယ္။ တစ္ဆက္တည္း တစ္ထုိင္တည္း ေရးရတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ အေတြးေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြ ေျပာင္းလဲသြားၿပီး စာဖတ္ရတဲ့အခါ အရသာေတြစံုၿပီး စားမေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရင္ နားလည္ေပးၾကပါဗ်ာ။ အခုေတာ့ ဒီမွ်နဲ႔ ေတာ္ပါရေစ။ ေၾသာ္.. တစ္ခုေလာက္ေျပာပါရေစဦး။ အေပၚမွာ ေရးခဲ့တဲ့စာေတြကို ဖတ္ရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ရဲ႕ ေရွာ္ကြက္ေတြ၊ ဟာကြက္ေတြ၊ ဟားကြက္ေတြ ေတြ႕ခဲ့မယ္ဆိုရင္ အားနာမိပါေၾကာင္းနဲ႔ အေပၚကအေၾကာင္းအရာေတြကို ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ အေ၀းျမင္သက္သက္နဲ႔သာ ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၀န္ခံလိုပါတယ္။ အေ၀းျမင္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မပီ၀ိုးတ၀ါးနဲ႔ မႈန္ေၾကာင္ေၾကာင္ေတြလည္း ပါသြားႏုိင္တာမို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္တဲ့အတုိင္း ေရးလုိက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းပါ။
အမွတ္တရ
ကုိဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၃၀ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။
ည ၁၀ နာရီ ၁၆ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။ 

No comments:

Post a Comment

Post a Comment

 
Web Statistics