Wednesday, May 29, 2013

ဘာသာေရးပဋိပကၡေတြ ကင္းေစခ်င္


အင္တာနက္ေပၚမွာ ဖတ္ရတဲ့သတင္းေတြအရ ကၽြန္ေတာ္စိတ္အ၀င္စားဆံုးနဲ႔ အေတြးျဖစ္ဆံုး အေၾကာင္းအရာက မၾကာခဏ ျဖစ္ပြားေနတဲ့ ဘာသာေရးအေျခခံတဲ့၊ တစ္နည္း ဘာသာေရးဆက္ႏႊယ္တဲ့၊ တစ္နည္း ဘာသာေရးအမည္ခံတဲ့ ျပႆနာေတြျဖစ္တယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ ေဒသအႏွံ႔အျပားမွာ အဲဒီျပႆနာဟာ တကယ့္ကို ကိုင္တြယ္ရခက္တဲ့ ပုစၧာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္လာေနပါတယ္။

အေၾကာင္းျပခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ သံုးသပ္ခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ေ၀ဖန္ခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ဖတ္႐ႈရပါတယ္။ အဲဒီထဲက လူေျပာအမ်ားဆံုး အသံုးအႏႈန္းက "ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္လိုတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ တစ္နည္း အဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ တစ္နည္း အာဏာရွိသူေတြ၊ တစ္နည္း ပါတီေတြက ေနာက္ကြယ္ကေန ဖန္တီးေနတယ္" ဆိုတာပါပဲ။ ျဖစ္ႏုိင္၊ မျဖစ္ႏုိင္၊ ဟုတ္၏၊ မဟုတ္၏ ဒီေနရာမွာ မေျပာလိုပါ။

ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ ေသခ်ာေပါက္ လက္ခံရမွာတစ္ခုကေတာ့ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရမတိုင္မီ နယက လက္ထက္အခါတုန္းက အခုလို ဘာသာအခ်င္းခ်င္းအၾကား ျပႆနာျဖစ္ပြားတယ္ဆိုတာ မရွိသေလာက္ ဆိုတာပါပဲ။ ဒါဟာ တစ္ခ်ိန္က တပ္မေတာ္အစိုးရကို တမ္းတေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ လြမ္းဆြတ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ ခ်ီးက်ဴးေနတာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီတုန္းက အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့လူဟာ ဘယ္သူျဖစ္တယ္ဆုိတာ ျပည္သူက ေသခ်ာသိတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္ရင္ ဘယ္လိုျဖစ္မယ္ဆိုတာ အားလံုးက သိၿပီးျဖစ္တယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ အေၾကာက္တရားက အားလံုးကို ဟန္႔တားထားခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ေရာက္ေတာ့ အရာအားလံုးဟာ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ဆႏၵျပတာဟာ ဒီမိုကေရစီ၊ စီတန္းလွည့္လည္တာဟာ ဒီမုိကေရစီ၊ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ မကိုက္ညီရင္ ေ၀ဖန္တာ၊ ဆန္႔က်င္တာဟာ ဒီမုိကေရစီ၊ လမ္းေဘးနံရံေတြေပၚမွာ ေတြ႕ရာအ႐ုပ္ေရးတာဟာ ဒီမိုကေရစီ၊ ဗီႏုိင္းတစ္ခုထုတ္ၿပီး လမ္းလယ္မွာ ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနတာလည္း ဒီမိုကေရစီ၊ စသည္စသည္ျဖင့္ ကုိယ့္အယူအဆနဲ႔ကုိယ္ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြ မ်ားလာခဲ့တယ္။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာလုပ္ဖို႔အတြက္ အရာအားလံုးကို ဒီမိုကေရစီ၊ လူ႔အခြင့္အေရး စတဲ့ေခါင္းစဥ္ေတြေအာက္ကို ဆြဲသြင္းလုိက္ၾကတယ္။ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းလာတာကိုး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လိုခ်င္တဲ့ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းမႈ ဟုတ္၊ မဟုတ္ေတာ့ သိပ္မေသခ်ာဘူး။

ကုလားတစ္ေယာက္က အျခားကုလားတစ္ေယာက္ကုိ သတ္လိုက္တယ္။ ဒါဟာ လူသတ္မႈပဲ။ တည္ဆဲဥပေဒအရ အေရးယူအျပစ္ေပးရမယ္။ ကုလားတစ္ေယာက္က ဗမာတစ္ေယာက္ကုိ သတ္လိုက္တယ္။ ဒါလည္း လူသတ္မႈပဲ။ တည္ဆဲဥပေဒအရ အေရးယူအျပစ္ေပးရမယ္။ အဲ... လက္ေတြ႕မွာ အဲလိုမဟုတ္ဘူး။ ကုလားတစ္ေယာက္က ဗမာတစ္ေယာက္ကို သတ္ဖို႔ေ၀းစြ၊ ကုလားတစ္ေယာက္က ဗမာတစ္ေယာက္ကုိ အမွတ္တမဲ့ ၀င္တုိက္မိရင္ေတာင္ ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္းျဖစ္ဖို႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ လံုေလာက္ေနတယ္။ အျခားအရာေတြ ဆက္မေျပာလိုဘူး။ အားလံုးသိၿပီးသားျဖစ္တယ္။

က်ဳပ္တို႔ကိုုးကြယ္ဆည္းကပ္တဲ့ ျမတ္စြာဗုဒၶဆိုတာ သူ႔ရဲ႕တရားဓမၼေတြကို ေစာ္ကားတာ၊ သူ႔ရဲ႕ ကုိယ့္က်င့္သိကၡာကို ပုတ္ခတ္တာ၊ စတဲ့လုပ္ရပ္ေတြ အသာထားဦး၊ သူ႔အသက္ကို အေသသတ္ဖို႔ ႀကံစည္တဲ့လူကိုေတာင္ လက္သီးတစ္ခ်က္ ျပန္ထိုးခဲ့သူ မဟုတ္ဘူး၊ ေဒါသတစ္ခ်က္ ျပန္ထြက္ခဲ့သူ မဟုတ္ဘူး၊ ငါေတာ့ အဲဒီေကာင္ကုိ မေက်နပ္ဘူးလို႔ ေနာက္ပါသံဃာေတြကို တစ္ခ်က္မိန္႔ခဲ့သူ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီလို ႀကီးျမတ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ တရားဓမၼေတြကို ယံုၾကည္သက္၀င္ က်င့္ႀကံေနၾကပါတယ္ဆိုတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက မ်က္လံုးတစ္လံုးဆို မ်က္လံုးတစ္လံုး၊ လက္ေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းဆို လက္ေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္း လုပ္ေနၾကတာဟာ သင့္ေလ်ာ္၏ မသင့္ေလ်ာ္၏ စဥ္းစားဖို႔သင့္တယ္။

ဘာသာေရးဟာ သူ႔ခ်ည္းျဖဴျဖဴစင္စင္ဆိုရင္ ဘာျပႆနာမွ မရွိပါဘူး။ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ဆက္ႏႊယ္သြားရင္ေတာ့ အင္မတန္မွ အႏၲရာယ္ႀကီးပါတယ္။ ရွင္အရဟံနဲ႔ မင္းျမတ္အေနာ္ရထာ ပထမဆံုး ရင္ဆုိင္ခဲ့ရတာက အရည္းႀကီးေတြပါ။ သူတို႔ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ျမင့္ခဲ့ဖူးတာလည္း မရွိပါဘူး၊ ေတြ႕ခဲ့ဖူးတာလည္း မရွိပါဘူး။ စာေတြထဲမွာ ေဖာ္ျပထားခ်က္ေတြအရ၊ လူႀကီးသူမေတြ လက္ဆင့္ကမ္း ေျပာျပခ်က္ေတြအရ ကၽြန္ေတာ္ပံုေဖာ္ထားမိတာက အရည္းႀကီးဆိုတာ သကၤန္း၀တ္ထားၿပီး လူလိုေနတဲ့ လူေတြပါပဲ။ သေဘာကေတာ့ သာမန္လူနဲ႔ မတူတာက သကၤန္း၀တ္ထားမယ္၊ က်န္တာက လူလိုပဲ အိပ္၊ စား၊ ကာမ ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ယူဆခ်က္ ဧကန္အမွန္လို႔ ကၽြန္ေတာ္မေျပာလို၊ မွားလွ်င္ ျပင္ေပးၾကေပါ့။ ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ဒုတိယအေနာ္ရထာကို ေမွ်ာ္ရေတာ့မွာလား၊ ဒုတိယရွင္အရဟံကို ေတာင့္တရေတာ့မွာလား ဆိုတာပါ။

လူအမ်ားအေပၚမွာ ၾသဇာလႊမ္းမိုးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ (ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ၊ စာေရးဆရာေတြ၊ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား မင္းသမီးေတြ၊ အဆိုေတာ္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ စတဲ့) ဟာ လူထုကို လမ္းမွားမေရာက္ေအာင္ ထိန္းေပးဖို႔လိုတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေတြးမိတယ္။ သူတို႔ကုိယ္တုိင္က ကိုယ္ပုိင္ခံယူခ်က္မရွိဘဲ ဟိုနားစုစုဆို ပါလိုက္၊ ဒီနားစုစုဆို ပါလိုက္ လုပ္ေနၾကတာ ျမင္ေနရေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။ အထူးသျဖင့္ စာေရးဆရာေတြ ဒီကိစၥမွာ ကေလာင္ေတြ ၀ွက္ထားၾကတယ္၊ ကေလာင္ေတြကို သိမ္းထားၾကတယ္။ လူထုက မွားရင္မွားတယ္၊ မွန္ရင္မွန္တယ္ ေျပာျပရမွာေပါ့။ အခုျဖစ္ေနတဲ့ ဘာသာေရးျပႆနာေတြဟာ မျဖစ္သင့္ဘူးဆိုရင္ မျဖစ္သင့္ေၾကာင္း ေရးျပ၊ ေျပာျပသင့္တယ္။ ျဖစ္သင့္တယ္၊ မွန္တယ္ထင္ရင္လည္း အေၾကာင္းအက်ိဳးနဲ႔ ေရးျပသင့္တယ္။ အခုေတာ့ ႏွာေစးေနလိုက္ၾကတယ္။ သာမန္လူၿပိန္းေတြး ေတြးၾကည့္လုိက္တယ္။ အခုျဖစ္ေနတာေတြသာ မွန္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္သူကမွ် မေရးရဲစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ေသခ်ာေပါက္ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ခ်ီးက်ဴးၿပီး ေရးၾကမွာပဲ။ အခုလို ႏႈတ္ဆိတ္ေနတယ္ဆိုေတာ့....။ ဒါလည္း စဥ္းစားသင့္တယ္။

တစ္ေနရာမွာ ဘာျဖစ္လို႔တဲ့ဆိုရင္ မွန္လား၊ မွားလား မစဥ္းစားအားဘူး။ လူစုစု၊ လက္နက္စုစုနဲ႔ ေသြးဆူဖို႔၊ ေဒါသထြက္ဖို႔က အရင္။ ရပ္ကြက္၊ ၿမိဳ႕နယ္၊ ခ႐ိုင္၊ တုိင္း စတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာပိုင္ တာ၀န္ရွိသူေတြက ဘာေျပာေျပာ ဘယ္သူကမွ် အေရးမလုပ္ေတာ့တာလည္း ျမန္မာထံုးတမ္းတစ္ခု ျဖစ္သြားၿပီ။ အဲဒီအတြက္ တာ၀န္အရွိဆံုးက မီဒီယာေတြပဲ။ အုပ္ခ်ဳပ္သူဆိုရင္ ဆန္႔က်င္ပုန္ကန္ရမယ္ ဆိုတဲ့အေတြး၊ တာ၀န္ရွိသူဆိုတာ မဟုတ္တာလုပ္ေနတဲ့လူေတြ ဆိုတဲ့အေတြး၊ ငါတို႔က လူအမ်ားစုဆိုရင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူနည္းစုက လုိက္ေလ်ာရမယ္ဆိုတဲ့ အေတြး စတဲ့စတဲ့ အေတြးေတြကို ျပည္သူေတြေခါင္းထဲေရာက္ေအာင္ ထည့္ေပးခဲ့တာက မီဒီယာေတြပဲ။ အခု ဘာသာေရးျပႆနာေတြမွာ မီဒီယာေတြ ဘာေတြတာ၀န္ေက်သလဲ ေစာင့္ၾကည့္ၾကေစခ်င္တယ္။

ျပႆနာတစ္ခုခုျဖစ္လို႔ သံသယရွိသူ၊ သို႔မဟုတ္ ဆက္ႏႊယ္သူ၊ သို႔မဟုတ္ ပတ္သတ္သူကို တာ၀န္ရွိသူေတြက ထိန္းသိမ္းတဲ့အခါ၊ တစ္နည္း ရဲစခန္းေတြမွာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတဲ့အခါ လူအုပ္နဲ႔၀ိုင္းၿပီး သူ႔ကိုအပ္ပါတို႔၊ သူ႔ကို ထုတ္ေပးပါတို႔ဆိုတာ ဘယ္ဥပေဒနဲ႔အညီ ေတာင္းဆိုၾက၊ လုပ္ၾကတာလဲ။ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာလည္း တရားစီရင္ခြင့္၊ စစ္ေဆးခြင့္၊ အေရးယူခြင့္ကို ျပည္သူေတြထံ ေပးအပ္ထားတယ္လို႔ မဖတ္မိပါဘူး။ ဘာလဲကြ... ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံသား၊ လူအုပ္စုနဲ႔ ရဲစခန္း၀ိုင္းၿပီး ဖမ္းထားတဲ့ တရားခံကို သူတို႔လက္အပ္ပါဆိုတာ။ အဲဒါ မင္းမဲ့စ႐ိုက္ မဟုတ္လို႔၊ ဘာတုန္း။ စာေရးဆရာေတြ၊ မီဒီယာေတြ ေျပာၾကေလဗ်ာ။ ကုိယ့္ဂ်ာနယ္ မေရာင္းရမွာေၾကာက္လို႔ ျပည္သူမွားတာကို ေထာက္မျပရဲတာေတာ့ သိပ္မနိပ္လွပါဘူးဗ်ာ။

မီဒီယာဆရာႀကီးေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြေျပာတဲ့ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ လွည့္လိုသူေတြဆိုတာ ဘယ္သူ႔ကို ဆိုလိုမွန္းကို ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ျဖင့္ တကယ္မသိရပါဘူးဗ်ာ။ ကုိယ္က အရမ္းကို ၿပိန္းလြန္းေတာ့ ဉာဏ္မမီတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိတာကေတာ့ ဘာသာေရးပဋိပကၡေတြဟာ သူျဖစ္ခ်င္တဲ့ေနရာမွာ သူျဖစ္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ဘာမဟုတ္တာေလး တစ္ခုနဲ႔လည္း ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ေနရာမွာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ျဖစ္တဲ့ ဘာသာေရးပဋိပကၡေတြကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ လွည့္လိုသူေတြက ဖန္တီးတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွကို ဆက္စပ္လို႔မရဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘာသာေရးပဋိပကၡေတြ ျဖစ္ေပၚေစႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေျပာတဲ့သူ၊ ေရးတဲ့သူ၊ ျဖန္႔တဲ့သူ ဘယ္ဘာသာ၀င္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ထားမွ ျဖစ္ေခ်ေတာ့မယ္။ အဲဒီအခါ ကၽြန္ေတာ္မသိေသးတဲ့ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ လွည့္လိုသူေတြရဲ႕ အမည္စာရင္း ရလာလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မိတာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသမွ်ပါ။
အမွတ္တရ
ကုိဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၉ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။
နံနက္ ၂ နာရီ ၀၂ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

Monday, May 27, 2013

ဖတ္မိသမွ် သတင္းမ်ား၊ ေတြးမိသမွ် အေတြးမ်ား (ေမ ၂၇၊ ၂၀၁၃)


(က)
ျမန္မာျပည္မွာ အင္တာနက္သံုးစြဲသူ ၆ သိန္းေက်ာ္ရွိေပမယ့္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္အေကာင့္အေရအတြက္က ၇ သိန္းေက်ာ္ရွိတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္ကို 7Day Daily သတင္းစာမွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ သတင္းေရးသားသူက ေဆြမြန္တဲ့။ အေပၚမွာေျပာခဲ့တဲ့ အေရအတြက္ေတြအတြက္ ကိုးကားျခင္းခံရသူက ျမန္မာဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ အုိင္စီတီ (Mido) က ဒုအမႈေဆာင္ဒါ႐ိုက္တာ ဦးညီညီ တဲ့။ ကဲ... ဘာေျပာရမလဲ။ ျမန္မာျပည္က အင္တာနက္သံုးတဲ့သူတုိင္းဟာ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္အေကာင့္ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ယူဆခ်က္၊ ျမန္မာျပည္မွာ အင္တာနက္သံုးစြဲသူ ၆ သိန္းေက်ာ္ ရွိတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံ ကုိယ္စားျပဳၿပီး အေကာင့္ျပဳလုပ္ထားတဲ့အေပၚမွာ ရွာေဖြထားပါတယ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ဘယ္လိုမွကို နားမလည္ႏုိင္ပါဘူး။ အခုသတင္းကိုသာ အစိုးရက ထုတ္ျပန္ခဲ့တာဆိုရင္၊ ဥပမာအားျဖင့္ ဦးရဲထြဋ္ ကသာ ေျပာခဲ့တာဆိုရင္ ေ၀ဖန္သံေတြ ပြက္ပြက္ဆူလိုက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း။ Mido ဆိုတာ ဘယ္လိုအဖြဲ႕အစည္း၊ ဘယ္လိုလုပ္ငန္းေတြ လုပ္တယ္ဆိုတာ မသိေပမယ့္ အခုဖတ္ရတဲ့ သတင္းေၾကာင့္ ႏွာေခါင္း႐ံႈ႕မိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ သတင္းေရးသားသူရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေရာ ဘာမ်ားပါလိမ့္။ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ရဲ႕ ႐ုိက္ခ်က္ဟာ ျပင္ပကိုပါ သက္ေရာက္မႈရွိေနတဲ့အတြက္ ႏွာေခါင္း႐ံႈ႕စရာ၊ ေၾကာက္စရာတစ္ခုအေနနဲ႔ မီးေမာင္းထိုးျပခ်င္တာလား...။ ဘာမ်ားပါလိမ့္ဗ်ာ...။

(ခ)
သမၼတႀကီးက အခ်ိဳ႕ေသာ ဆႏၵျပတဲ့သူေတြဟာ ေန႔စားခနဲ႔ ဆႏၵျပၾကတယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ျပဳေျပာၾကားခဲ့တာကို မေက်နပ္တဲ့အတြက္ ရန္ကုန္မွာ ဆႏၵျပၾကသတဲ့။ အင္း... ခက္ေတာ့ ခက္ေခ်ၿပီ အစည္းအေ၀းမ်ား ေလွ်ာ့ခ်ေရးအတြက္ အစည္းအေ၀းက်င္းပသည္ ဆိုတာထက္ေတာင္ ပိုဆိုးေနသလား မသိေခ်ဘူး။ ဆႏၵျပျခင္းသည္ အခေၾကးေငြယူ၍ ေဆာင္ရြက္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ မိမိသေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ ဆႏၵျပျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဆႏၵျပျခင္း ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ သတင္းေရးရမလိုေတာင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ေကာင္းပါတယ္ေလ။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက လူစုမွာကိုေတာင္ ေၾကာက္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ကေန ဒီေန႔မ်ားေတာ့ တန္းစီလမ္းေလွ်ာက္တာ၊ ဟိုဆိုင္းဘုတ္ကိုင္ ဒီဆုိင္းဘုတ္ကိုင္ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တာဟာ ဘာမွ်ထူးဆန္းတဲ့ကိစၥ မဟုတ္ေတာ့ေခ်ဘူး။ ဒါေပမယ့္ တကယ္နစ္နာလို႔ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခ်င္တဲ့ သူေတြအတြက္ အခုလိုျဖစ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ဘယ္သူကမွ် အေလးမထားေတာ့မွာ၊ ဂ႐ုမမူၾကေတာ့မွာကိုေတာ့ စိုးရိမ္မိတာ အမွန္ပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ အမွန္တကယ္ နစ္နာၾကမွသာ ဆႏၵျပၾကပါလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က ဒီေနရာကေန ဆႏၵေဖာ္ထုတ္လိုက္ပါတယ္။ :D

(ဂ)
ဂ်ပန္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရဲ႕ ျမန္မာျပည္ခရီးစဥ္ဟာလည္း ေျပာစရာျဖစ္ခဲ့တဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုခဲ့တာ၊ စာသင္ေက်ာင္းတစ္ခုက ကေလးသူငယ္ေတြနဲ႔ လြန္ဆြဲပြဲက်င္းပခဲ့တာ၊ သမၼတႀကီးရဲ႕ ေတြ႕ဆံုခဲ့တာ၊ ေႂကြးၿမီေတြ ေလွ်ာ္ေပးခဲ့တာ စတဲ့စတဲ့ ေျပာစရာအဖံုဖံုနဲ႔ပါပဲ။ အခ်ိဳ႕ေသာ အဆိုးျမင္ေတြရဲ႕ ျမန္မာႏုိင္ငံကို အျခားႏုိင္ငံက ဘယ္အႀကီးအကဲမွ် မလာသင့္ေသးဘူး၊ ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚ ေႂကြးၿမီေတြ မေလွ်ာ္ပစ္သင့္ေသးဘူး၊ လက္ရွိအစိုးရကို မယံုၾကည္သင့္ေသးဘူး၊ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရနဲ႔ မဆက္ဆံသင့္ဘူး၊ စတဲ့အျမင္ေတြအတြက္ အံ့ၾသမိရပါတယ္။ ကိုယ့္အျမင္နဲ႔ကိုယ္ ကြဲလြဲခြင့္ရွိေပမယ့္ ကုိယ့္ႏုိင္ငံအက်ိဳးကို မျမင္ေလာက္ေအာင္ေတာ့ မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ သံုးသပ္မိေၾကာင္းပါ။

(ဃ)
သမၼတႀကီးရဲ႕ အေမရိကန္ခရီးစဥ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ မွတ္ခ်က္ေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြ၊ သတင္းေတြ၊ ေ၀ဖန္မႈေတြကလည္း ဖတ္လို႔ေကာင္းမွေကာင္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ကေတာ့ ၿပိန္းတယ္ပဲေျပာေျပာ၊ အ,တယ္ပဲေျပာေျပာ၊ အျမင္မက်ယ္ဘူးပဲဆိုဆို ဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ အေမရိကန္ခရီးစဥ္မွာ သေဘာအက်ဆံုးက အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ အိုဘားမားနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္အတူထုိင္ၿပီး ေဆြးေႏြးၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းကို သေဘာအက်ဆံုးပဲ။ ေၾသာ္... တစ္ဆက္တည္း ကၽြန္ေတာ့္ႏွမေလးတစ္ေယာက္ ေျပာတဲ့စကားကိုလည္း သေဘာက်မိသလို အေတြးလည္း ပြားမိတယ္။ သူကေမးေျပာေလး ေျပာရွာတယ္။ သူတို႔သမၼတႀကီး ျမန္မာႏုိင္ငံကို လာတုန္းကက်ေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က စကားေျပာစင္ျမင့္ကို အေမရိကန္တံဆိပ္ႀကီးေတြ တပ္ထားၿပီးေတာ့ ျမန္မာသမၼတႀကီး သူတို႔ဆီသြားၿပီး မိန္႔ခြန္းေျပာေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံတံဆိပ္ေတြ မတပ္ထားတာလဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ေတာ့ မေျဖတတ္တာ အမွန္ပါဗ်ာ။ ေျဖႏုိင္သူေတြမ်ားရွိရင္ ကြန္းမန္႔ေတြမွာ ေရးသားေပးၾကေစလိုပါတယ္။ အင္း... တခ်ိဳ႕ဟာေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို သာမန္နလပိန္းတံုးေတြ နားမလည္ႏုိင္တာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္လို႔ ေမးခြန္းေမးတဲ့ ႏွမေလးကို အခုေလာေလာဆယ္ ေျဖထားပါတယ္ဗ်ာ။

(င)
ေနျပည္ေတာ္က လမ္းတစ္ခုမွာ ကားေတြ၊ ဆုိင္ကယ္ေတြ ဂီယာမထိုးဘဲ ဖရီးထားရင္ ေနာက္ကို အလိုလို ျပန္တက္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းကလည္း အြန္လိုင္းမွာ ေျပာစရာျဖစ္ေနပါေရာလား။ ဗီဒီယိုဖိုင္ေတြနဲ႔ ၾကည့္ရတာဆိုေတာ့ ေျပာဖို႔ေတာ့ အေတာ္ခက္သား။ စိတ္၀င္စားမိေၾကာင္းပါ။ တစ္ရက္ေလာက္ ကိုယ္တိုင္ သြားၾကည့္လိုက္ပါဦးမယ္။

(စ)
အေကာ္ဒီယံအုန္းေက်ာ္ ေသဆံုးသြားတဲ့သတင္းကိုလည္း ၀မ္းနည္းစြာ ဖတ္႐ႈခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသက္အရြယ္ေတြရဲ႕ ငယ္ဘ၀ေတြမွာ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားကေနတစ္ဆင့္ အၿမဲလိုလို ျမင္ေတြ႕ၾကည့္႐ႈ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္မို႔ သံေယာဇဥ္ရွိတာ အမွန္ပါပဲ။ အားကစားပြဲသီခ်င္းေတြ၊ တုိင္းက်ိဳးျပည္ျပဳ သီခ်င္းေတြ အမ်ားအျပား ေရးသြားခဲ့သလို ေရးခဲ့သမွ် သီခ်င္းေတြကလည္း သူ႔အတိုင္းအတာနဲ႔သူ ေအာင္ျမင္ေပါက္ေျမာက္ခဲ့တယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ေသွ်ာင္ေပစူး သီခ်င္းကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ် မ႐ိုးေတာ့မယ့္ ဂႏၴ၀င္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာ့အားကစား ကမၻာကို လႊမ္းေစရမည္ ဆိုတဲ့ အသံၾသၾသႀကီးကို ျပန္ၿပီးေတာ့ ၾကားေယာင္မိေၾကာင္းပါ။ ေကာင္းရာမြန္ရာ ေရာက္ပါေစ။

(ဆ)
ရန္ကုန္-မႏၲေလး အျမန္လမ္းမႀကီးေပၚမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ မွန္လံုအျမန္ယာဥ္ တိမ္းေမွာက္တဲ့ သတင္းကလည္း စိတ္မေကာင္းစရာပါ။ သတင္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ်ေျပာဆိုလိုျခင္း မရွိေပမယ့္ ျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့ ဓာတ္ပံုမွတ္တမ္းေတြအရ အဲဒီေလာက္အထိ ျဖစ္သြားရေအာင္ ယာဥ္ေမာင္းအေနနဲ႔ ဘယ္လိုမ်ား ေမာင္းႏွင္ခဲ့သလဲ၊ အခုလို တိမ္းေမွာက္မႈဟာ ဘာေၾကာင့္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ စိတ္၀င္စားမိတာ အမွန္ပါပဲ။ သတင္းစာမွာ ဖတ္ရတာက ဘီးေပါက္ၿပီး တံတားႏွစ္စင္းၾကားက လမ္းလယ္ကြန္ကရစ္တံုးေတြကို တိုက္မိတယ္တဲ့။ ႏုိင္ငံျခားကားေတြထဲမွာ ကားေတြဘာေတြ ဗံုးေပါက္ကြဲတာတို႔၊ ေခ်ာက္ထဲက်တာတို႔ ႐ုိက္ျပတာေတာင္ ဒီေလာက္မဆိုးရြားဘူးဗ်ာ။ အခုဟာက ကားေပၚက ပါလာတဲ့ ခရီးသည္ေတြကို မေျပာနဲ႔ ကားကုိယ္ထည္ကိုေတာင္ ၾကည့္ရက္စရာမရွိဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သတင္းစာထဲမွာ ယာဥ္ေမာင္း ၫြန္႔ေ၀ (စံုစမ္းဆဲ) ဆိုတာကို နားမလည္ဘူးဗ်။ အဲဒီယာဥ္ေမာင္းရဲ႕ အသက္လည္းမသိဘူး၊ အဘအမည္လည္း မသိဘူး၊ ေနရပ္လိပ္စာလည္း မသိဘူးဆိုတဲ့ သေဘာသက္ေရာက္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက အဲဒီခရီးသည္တင္ယာဥ္ တိမ္းေမွာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အဲဒီယာဥ္လိုင္းက တာ၀န္ရွိသူေတြကို ယာဥ္ေမာင္းဘယ္သူ၊ ယာဥ္ေနာက္လိုက္ဘယ္သူ၊ ကားေပၚမွာ ခရီးသည္ဘယ္ႏွဦးပါတယ္၊ ဘယ္သူဘယ္၀ါေတြပါ၊ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ေတြက ဘယ္ေလာက္ပါ စတဲ့အခ်က္အလက္ေတြ မေပးႏုိင္ဘူးလား။ ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ခရီးသြားတိုင္း မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ေတြ၊ ဖံုးနံပါတ္ေတြ ေပးေနရတာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ လမ္းမွာရွိတဲ့ လံုၿခံဳေရးဂိတ္ေတြကို ေပးဖို႔သက္သက္ပဲလား။ ကဲပါဗ်ာ.. .ထားလိုက္ပါေတာ့။ အဲဒါက နည္းနည္း႐ႈပ္ေနပါေသးတယ္။ အခုဟာက ဒီခရီးသည္တင္ ကားတစ္စင္းလံုးကို ေမာင္းတဲ့ယာဥ္ေမာင္းရဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြကို မသိရေလာက္ေအာင္ အဲဒီယာဥ္လုိင္းနဲ႔ သက္ဆုိင္ရာတာ၀န္ရွိသူေတြ ညံ့ဖ်င္းရသလား ဆိုတာကို ေတြးေနမိပါတယ္။
အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၇ ရက္၊ တနလၤာေန႔။
မြန္းလဲ ၁၂ နာရီ ၁၉ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

အပ္ႏွင့္ အပ္ခ်ည္


ပတိနာ ဇနိေတာ ေဘာဂံ၊
ဣတၳိယာ၀ သံဂုတၱနံ။
ပုရိေသာ ဟိ ပဓာေနာ၀၊
ဣတၳိ သူစိ သုတၳံယထာ။

လင္ျဖစ္သူကသာလွ်င္ စီးပြားဥစၥာ ရွာေဖြႏုိင္၏။
မယားသည္ကား လင္ရွာေဖြထားသည့္ စီးပြားဥစၥာကို ေစာင့္ေရွာက္႐ံုမွ်သာတည္း။
အိမ္ေထာင္တစ္ခုတြင္ လင္သာလွ်င္ ပဓာနျဖစ္၏။ မယားသည္ကား အပ္သြားရာ လုိက္ပါေနရေသာ အပ္ခ်ည္ကဲ့သို႔သာတည္း။

Saturday, May 25, 2013

ဦးဘဂ်မ္း ရွိေသးလွ်င္ျဖင့္....


ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ သိမ္းထားတဲ့ ဦးဘဂ်မ္းကာတြန္းေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ကို ညေနပိုင္းက ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္တုန္းက ဦးဘဂ်မ္းရဲ႕ ကာတြန္းေတြကို ဟိုတစ္ကြက္ ဒီတစ္ကြက္ ဖတ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ အခုလို တစ္စုတစ္စည္းတည္းကေတာ့ အခုမွပဲ တစ္ထုိင္တည္း ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူမွန္း မသိေပမယ့္ ဒီလိုစာအုပ္ေတြကို အြန္လိုင္းက ျမန္မာစာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ဖတ္ခြင့္ရေအာင္ လုပ္ေပးေနတဲ့ သူေတြကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဦးစြာေျပာလိုပါတယ္။ အရင္ကတည္းက ဂ်ာနယ္အခ်ိဳ႕၊ မဂၢဇင္းအခ်ိဳ႕မွာ ဦးဘဂ်မ္းရဲ႕ ကာတြန္းလက္ရာအခ်ိဳ႕ကို ေဖာ္ျပၾကတာ ဖတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သေဘာက်ခဲ့ရပါတယ္။ ေလးစားခဲ့ရပါတယ္။ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာရွိတဲ့ ဦးဘဂ်မ္းလက္ရာ ေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ ၂ အုပ္ကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္က်မွပဲ အရင္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်ခဲ့တာဟာ တကယ့္ကို ဘာမွ်ေသေသခ်ာခ်ာမသိဘဲ သေဘာက်ခဲ့တာပါလားလို႔ သိခြင့္ရပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးသမွ် ဦးဘဂ်မ္း ကာတြန္းေလးေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကို ထိတဲ့အတြက္ သေဘာက်ခဲ့တာပဲ ရွိပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ ဦးဘဂ်မ္းဆိုတာ ဘယ္လိုလူလဲဆိုတာကိုပါ ျမည္းစမ္းခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ကာတြန္းေတြဖတ္ၿပီး အံ့ၾသမႈျဖစ္ရ၊ ရင္သပ္႐ႈေမာျဖစ္ရ၊ ေလးစားမႈျဖစ္ရ၊ စတဲ့ ခံစားမႈေပါင္းစံုနဲ႔ အေတာ္ႀကီးကို ဗေလာင္ဆူသြားခဲ့ပါတယ္။ ဦးဘဂ်မ္းဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးဟာ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါက ျဖစ္ပ်က္သမွ် ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အေျခအေန အ၀၀ကို ကာတြန္းေတြထဲမွာ ေျပာခဲ့ပါလားဆိုတာ သိခြင့္ရခဲ့တယ္။ သမိုင္းစာအုပ္ ျပန္ဖတ္စရာမလိုဘဲ အဲဒီကာတြန္း ေရးခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေျခအေနဟာ ဘယ္လိုလဲဆိုတာကို အကဲခတ္ႏုိင္ေလာက္တဲ့အထိ သူ႔ကာတြန္းေတြက စကားေတြေျပာခဲ့ပါတယ္။ ကဲပါဗ်ာ... ဦးဘဂ်မ္းကို ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က ခ်ီးက်ဴးမွမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ဟာသူ နာမည္မေသတဲ့ ျမန္မာပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္တစ္ဦးအျဖစ္ သမုိင္းကမၺည္း ေရးထိုးၿပီးသားပါ။ ဦးဘဂ်မ္း ကာတြန္းေတြဟာ အစြန္းလြတ္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အစိုးရဘာလုပ္လုပ္ ေ၀ဖန္မယ္ဆိုတဲ့လူ မဟုတ္သလို၊ ျပည္သူေတြ ဘာလုပ္လုပ္ မွန္တယ္လို႔ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး ေျမႇာက္ပင့္ခဲ့သူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ထို႔အတူပါပဲ သကၤန္း၀တ္ထားတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတြ အျမင္မေတာ္တာေတြကိုလည္း ကာတြန္းေတြကတစ္ဆင့္ ပညာရွိနည္းနဲ႔ ေထာက္ျပေ၀ဖန္ခဲ့သူပါ။ ေျပာရရင္ သူဟာ သူျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ကာလတစ္ေလွ်ာက္မွာ အျမင္မေတာ္သမွ် အားလံုးကို ကာတြန္းေတြကတစ္ဆင့္ ဆံုးမပဲ့ျပင္ခဲ့တာ၊ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပခဲ့တာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အစိုးရကိုလည္း မညႇာပါဘူး၊ ျပည္သူေတြကိုလည္း ခ်န္မထားပါဘူး၊ ရဟန္းသံဃာလည္း မလြတ္ပါဘူး၊ အမ်ိဳးသမီးလည္း ပါတာပါပဲ၊ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အဖြဲ႕အစည္းအားလံုး၊ လူသားအားလံုးရဲ႕ မေတာ္တေရာ္ေတြ၊ အျမင္မေတာ္တာေတြ အားလံုးကို ေဆာ္ႏွက္ခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ဒီေန႔အထိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ တေလးတစား ဖတ္ေနရတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီေန႔ေခတ္မွာေတာ့ အမွန္တရားဆိုတဲ့ ေနရာကရပ္ၿပီး ေထာက္ျပေ၀ဖန္တဲ့လူဆိုတာ အေတာ္ႀကီးကို ရွားသြားပါၿပီ။ ဒီေန႔ေခတ္ နာမည္ႀကီး ကာတြန္းဆရာ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာလည္း အစိုးရရယ္၊ စီးပြားေရးသမားေတြရယ္၊ စနစ္ႀကီးရယ္ကို ေ၀ဖန္တာေလာက္ပဲ အဓိကထားၿပီး ေရးေနသားေနၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အင္း... ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ကာလမွာ ဦးဘဂ်မ္း ရွိေသးလွ်င္ျဖင့္....။

ဆရာႀကီး ဦးဘဂ်မ္းကို ဒီပို႔စ္နဲ႔ ကန္ေတာ့လုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ဟာ ျမင္းထိန္းငတာ ျဖစ္ေနလွ်င္ျဖင့္ နားလည္ေပးၾကေစလိုေၾကာင္းပါ။ ဦးဘဂ်မ္းရဲ႕ ကာတြန္းလက္ရာအခ်ိဳ႕ကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။
အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၅ ရက္၊ စေနေန႔။
ည ၈ နာရီ ၂၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။










မတင့္တယ္ျခင္း ေလးမ်ိဳး


န ရတၱိ ၀ိနာ န စႏၵိမာ၊
၀ီစိ၀ိနာ စ အဏၰ၀ါ။
ဟံသ ၀ိနာ ေပါကၡရဏီ၊
ပတိ၀ိနာ ကညာေသာေဘ။

လမသာေသာ ညသည္ မတင့္တယ္။
လိႈင္းတံပိုးမရွိေသာ သမုဒၵရာသည္ မတင့္တယ္။
ဟသၤာငွက္မ်ား မရွိေသာ ေရကန္သည္ မတင့္တယ္။
လင္မရွိေသာ အမ်ိဳးသမီးသည္ မတင့္တယ္။

Friday, May 24, 2013

မစၥတာေဒးဗစ္စပါးႀကီးရဲ႕ မ်က္လွည့္ပြဲ၊ မိုးသစ္ေ၀



ရထားႀကီးတစ္စင္းလံုး ေဖ်ာက္ျပတာေလာက္လား
ေခါက္ထား…။
လစ္ဘာတီ႐ုပ္တုႀကီး ေဖ်ာက္ျပတာေလာက္လား
ေခါက္ထား…။
ငါတို႔ေရွ႕က မ်က္လွည့္ဆရာ
မ်ိဳခ်ျပေနတာက
ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးေတြ တစ္ေတာင္ၿပီးတစ္ေတာင္
သစ္ေတာႀကီးေတြ တစ္ေတာၿပီးတစ္ေတာ
ကုန္းထြက္ပစၥည္း ေရထြက္ပစၥည္း ဘာႀကီးျဖစ္ျဖစ္
အကုန္မ်ိဳပစ္လိုက္မယ္
လာထား…။
အေသးအမႊားေတြပါမခ်န္ ေတာက္တဲ့တစ္ေကာင္ေတာင္ မက်န္ေစရ
ပါးစပ္ကလည္း မ်ိဳခ်စရာ ဘာက်န္ေသးလဲ တစ္ေမးတည္းေမး
ငါတို႔မွာ ေငးေနရတုန္း....
ေနာက္ဆံုးျပကြက္မွအၿပီးမွာ
ဟာ....... ျမစ္ႀကီးတစ္စင္း ဘယ္လိုေပ်ာက္သြားတာလဲ။

[၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလထုတ္ ရနံ႔သစ္မဂၢဇင္း မွ]

ဆံုးမပံု ေလးမ်ိဳး


ဒုဇၨနံ ပဟာရာ ဒႏၲိ၊
မိတၱံ ဒႏၲီ အဘာဏိကာ။
ဣတၳီနံ ဗ်သနံ ဒႏၲီ၊
ရာဂီနံ အပၸေဘာဇနံ။

လူယုတ္ကို ႐ိုက္ႏွက္ ပုတ္ခတ္ျခင္းျဖင့္ ဆံုးမရာ၏။
မေကာင္းေသာ မိတ္ေဆြကို စကားမေျပာဘဲေနျခင္းျဖင့္ ဆံုးမရာ၏။
စည္းမေစာင့္ေသာ မယားကို စည္းစိမ္ဥစၥာ မအပ္ႏွံဘဲထားျခင္းျဖင့္ ဆံုးမရာ၏။
ေလာဘတႀကီး စားေသာက္တတ္ေသာသူကို မ၀ေရစာ ေကၽြးထားျခင္းျဖင့္ ဆံုးမရာ၏။

Wednesday, May 22, 2013

မူရာမာယာ မ်ားတတ္သူမ်ား


ဒြိတရိ ပတိ နာရီ စ၊
၀ိဟာရဒြိတရိ ဘိကၡဳ။
သကုေဏာ ဒြိတရိ ပါသၪၥ၊
ကတမာယာ ဗဟုတရံ။

ႏွစ္လင္ သံုးလင္ ေျပာင္းၿပီးေသာ မိန္းမ။
ႏွစ္ေက်ာင္း သံုးေက်ာင္း ေျပာင္းၿပီးေသာ ရဟန္း။
ေက်ာ့ကြင္းမွ ႏွစ္ႀကိမ္ သံုးႀကိမ္ လြတ္ၿပီးေသာငွက္။
ဤသူတို႔ကား မူရာမာယာ မ်ားတတ္ကုန္၏။

Tuesday, May 21, 2013

ေမ်ာက္ႏွင့္လင္းယုန္ ငိုပြဲဆင္၍ အမိႈက္ေကာက္သူမ်ား သကၤန္း၀တ္ၿပီး ျပည္နယ္ေတာင္းသတဲ့လား


(က)
ေမ်ာက္ကေလးက လက္အၿငိမ္မေနဘဲ ဟိုပစ္ဒီပစ္ ေလွ်ာက္လုပ္တယ္။ လင္းယုန္ႀကီးကလည္း ပါးစပ္က ေျပာေတာ့သာ သံခင္းတမန္ခင္း၊ လက္ေတြ႕က်ေတာ့ ဒီလကုန္မွာ တိုက္ခ်င္းပစ္ ပစ္ျပဦးမတဲ့။ အိမ္နီးခ်င္း ငွက္က်ားကလည္း ေမ်ာက္ကေလး အၿငိမ္မေနတာသာ ၾကည့္မရတယ္။ သူကုိယ္တုိင္က်ေတာ့ လင္းယုန္နဲ႔ေပါင္းၿပီး အတူပ်ံရတာနဲ႔၊ အတူေလ့က်င့္ရတာနဲ႔၊ အတူေရငုပ္ရတာနဲ႔....။ ေမ်ာက္ကေလး ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္မယ္ဆိုလည္း ခုန္ေလာက္ပါတယ္။ လင္းယုန္ႀကီးရဲ႕ ရန္သူေတာ္ေဟာင္းႀကီး ၀က္၀ံႀကီးက အမ်ိဳးတူ ေမ်ာက္ကေလးကို ဟန္ျပေလာက္ပဲ အျပစ္တင္တယ္။ နဂါးႀကီးကေတာ့ အေကာင္းအဆိုး သိပ္ၿပီးေတာ့ မေျပာလွဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေမ်ာက္ကေလးအေရးမွာ ၀က္၀ံနဲ႔ နဂါး သင့္သင့္ျမတ္ျမတ္ ျဖစ္ေနတာကေတာ့ အမွန္ပဲ။ ေမ်ာက္ကေလးရဲ႕ရန္ဘက္ ႀကိဳးၾကာေလးခမ်ာလည္း ေမ်ာက္ကေလးကိုေၾကာက္ရ၊ လင္းယုန္နဲ႔သင့္ျမတ္ေအာင္လုပ္ရ၊ နဂါးႀကီးနဲ႔ ပဋိပကၡေတြကလည္း ေသာင္တင္ေရမက်။ အခုေနာက္ဆံုး ေမ်ာက္ကေလး ေဆာ့လိုက္တဲ့ ခဲ ၄ လံုးေၾကာင့္ ကမၻာ့ရြာႀကီးတစ္ခုလံုး အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း၊ စိုးရိမ္တႀကီး၊ စိတ္၀င္တစား ျဖစ္ခဲ့ၾကရတယ္။ ေမ်ာက္ကေလးက အစာရဖို႔ လက္ေဆာ့တာလား၊ တမင္ရန္စတာလား၊ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္။ အနီးကပ္ေနရတဲ့ ငွက္က်ားတို႔ခမ်ာ မလံုၿခံဳ၊ မေအးခ်မ္းႏုိင္ေတာ့။ ကဲ... ေမ်ာက္ကေလးလက္ခ်က္နဲ႔ လင္းယုန္ႀကီးပဲ ကားယားက်မလား။ လင္းယုန္ကပဲ ေမ်ာက္ကေလးကို လက္သည္းနဲ႔ ကုတ္သြားႏုိင္မလား ဆိုတာကေတာ့ ဆက္လက္ေစာင့္ၾကည့္႐ံုမွတစ္ပါး။

(ခ)
ငိုတာေတြ သိပ္ေခတ္စားေနပါ့လား။ ကိုဉာဏ္ေတာင္ ငိုခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္သြားမိတယ္။ သူ႔ဟာသူ ငုိတဲ့ကိစၥကို ကိုေရႊျမန္မာေတြ ဘာသာျပန္ေကာင္းလုိက္ပံုက ဖတ္ရသူရင္ထဲ နင့္ခနဲျဖစ္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြ ေပါက္ေပါက္က်သြားရတယ္။ တစ္္ခ်ိန္က လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးၿပီး အားေပးခဲ့ရတဲ့၊ သူ႔ရဲ႕ဟန္ပန္၊ သူ႔ရဲ႕ ကစားဟန္ေတြကို အသည္းစြဲႏွစ္ႀကိဳက္ခဲ့ရတဲ့ ပရိသတ္တစ္ဦးအေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြေပၚမွာ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင္ေတြ႕ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး။ ေျမပံုၫႊန္းေပးၿပီး ကန္လိုက္သလား ေအာက္ေမ့ရတဲ့ တိက်တဲ့ သူ႔ရဲ႕ျဖတ္တင္ေဘာေတြကို ထပ္မံၿပီး ျမင္ေတြ႕ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး၊ ဒီဇိုင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းၿပီး မင္းသား႐ံႈးေလာက္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ကြင္းတြင္းပံုရိပ္ေတြလည္း ျမင္ရေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သားသမီးေတြ တၿပံဳႀကီးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါရဲ႕။

(ဂ)
အမိႈက္ေကာက္ခြင့္မရတာကို ဘာကိစၥ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္လုပ္ၿပီး ရွဥ့္အ၀ွာကို အနာလုပ္ေနၾကသလဲ။ ၾကားရတဲ့၊ ဖတ္ရတဲ့ သတင္းေလးအေပၚ သူမ်ားေတြ မွတ္ခ်က္ျပဳတာေတြ၊ ေ၀ဖန္တာေတြေလာက္ကုိ နားေထာင္ၿပီး ကို္ယ္တုိင္စဥ္းစားသံုးသပ္မႈမရွိဘဲ ေ၀ေလေလ လိုက္လုပ္တဲ့လူ သိပ္မ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ဆိုတဲ့ ခပ္ညံ့ညံ့ေကာင္ကလည္း က်ဳပ္ကို အေၾကာင္းတစ္ခုခုျပၿပီး မုန္းတဲ့လူေတြကို ေလးစားတတ္တဲ့လူမ်ိဳး။ အဲဒီအေၾကာင္းျပခ်က္က ဆီေလ်ာ္တာ၊ မဆီေလ်ာ္တာကို က်ဳပ္က စိတ္ကိုမ၀င္စားတာ။ အဲဒါက တစ္ဖက္လူရဲ႕ ကိစၥကိုး။ အဲ... သူမ်ားမုန္းလို႔ က်ဳပ္ကို လိုက္မုန္းတဲ့လူမ်ားေတာ့ ရြံလြန္းလုိ႔ တံေတြးေတာင္ လွည့္မေထြးခ်င္ဘူး။ ကုိယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္၊ ကုိယ္ပိုင္ခံယူခ်က္မဟုတ္ဘဲ သူမ်ားႏွာေခါင္းေပါက္နဲ႔ အသက္႐ွဴေနတဲ့လူေတြကို သိပ္မုန္းသေပါ့ဗ်ာ။ အမိႈက္ေကာက္ခြင့္မရတာကို ေ၀ဖန္ၾကတဲ့လူေတြကို ေမးခ်င္တယ္။ သူမ်ားေျပာတဲ့အတုိင္း ေ၀ေလေလ လုိက္ေျပာတာလား၊ ကုိယ္တုိင္စဥ္းစားသံုးသပ္ၿပီး ခံယူခ်က္အတိုင္း ေ၀ဖန္တာလား။ ဒီမယ္... ဦးေက်ာ္သူ၊ ခင္ဗ်ားသာ အမိႈက္ကိစၥကို တကယ္ေစတနာရွိရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေျပာစရာမလိုဘူး၊ ဘယ္သူ႔ဆီကိုမွလည္း စာတင္စရာမလိုဘူး၊ ဘယ္သူ႔ခြင့္ျပဳခ်က္မွလည္း ရွိစရာမလိုဘူး။ က်ဳပ္တို႔ အဘိုးေတြ၊ အဘြားေတြ၊ အေဘးေတြ၊ အေဖေတြ၊ အေမေတြ လက္ထက္ကတည္းက လမ္းေပၚမွာ အျမင္မေတာ္တဲ့အမိႈက္ ဒီလိုပဲ ေကာက္ၿပီး သင့္ေလ်ာ္ရာကို ပစ္ခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ အခုမွပဲ အမိႈက္ေကာက္တာကို အခမ္းအနားႀကီး တစ္ခုလိုလုပ္၊ မီဒီယာေတြထက္မွာေဖာ္ျပ၊ နာမည္ႀကီးလူေတြစု၊ အမေလးဗ်ာ... ေသသြားတဲ့ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ဘိုးေဘးေတြ တမလြန္ကေန ဒီသတင္းၾကားရင္ အူတက္ၿပီး ႏွစ္ခါျပန္ ထပ္ေသၾကကုန္ပါဦးမယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ဟာက အမိႈက္ေကာက္ခ်င္တာက နည္းနည္း၊ လူစုစုနဲ႔ အင္အားျပခ်င္တာ၊ လႈပ္ရွားမႈလုပ္ျပခ်င္တာ၊ လူအာ႐ံုစိုက္ခံခ်င္တာ၊ သူရဲေကာင္းအထင္ခံခ်င္တာ၊ လက္ရွိအစိုးရကို က်ရာေနရာကေန အုတ္တစ္ခ်ပ္ သဲတစ္ပြင့္အေနနဲ႔ ေႏွာင့္ယွက္ခ်င္တာ၊ အခက္ရေစခ်င္တာက ပိုေနတယ္လို႔ ထင္တာပဲဗ်ာ။ ဦးေက်ာ္သူတစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းေပၚမွာေတြ႕တဲ့ အမိႈက္ေတြကိုေကာက္၊ အမိႈက္ပံုးထဲမွာ လႊင့္ပစ္လုိက္လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က အေရးယူတယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားအစား က်ဳပ္အေရးယူခံမယ္ဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔လည္း ဒီလိုပဲ လမ္းေပၚမွာ အျမင္မေတာ္တဲ့ အမိႈက္ေတြ႕ရင္၊ သစ္ကိုင္းေျခာက္ေတြ႕ရင္၊ ေခြးေသေကာင္ေတြ႕ရင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ဖယ္ရွားပစ္ေနတာပါပဲ။ ဘယ္သူကမွ် က်ဳပ္ကိုလာၿပီး ခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲ အမိႈက္ေကာက္တယ္လို႔ ပုဒ္မမတပ္ပါဘူး။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။ က်ဳပ္က ဘာအေရာင္မွမပါဘဲ လုပ္ခဲ့တာကိုး။ ငယ္ငယ္ကတည္းက သေဘာက်ခဲ့ရတဲ့ မင္းသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အမ်ားႀကီး ခ်စ္ခင္တယ္၊ ေလးစားတယ္၊ သေဘာက်တယ္။ နာေရးကူညီမႈအသင္းကို ဦးေဆာင္သူတစ္ဦးအေနနဲ႔ လံုး၀ကို ေလးစားတယ္၊ ဦးၫြတ္တယ္၊ အားက်တယ္၊ သာဓုေခၚတယ္၊ ခ်ီးက်ဴးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီလိုအလုပ္ကို မလုပ္၀ံ့ပါဘူး၊ မလုပ္ရဲေသးပါဘူး၊ မလုပ္ႏုိင္ေသးပါဘူး။ ၀န္ခံပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ပရဟိတဘန္းျပၿပီး ႏုိင္ငံေရးလံႈ႕ေဆာ္တာလိုလို၊ အေရာင္ဆိုးတာလိုလို လုပ္လာရင္ေတာ့ ေဆာရီးပဲ ဦးေက်ာ္သူ။ ေ၀ဖန္စရာရွိတာ ေ၀ဖန္ရမွာပဲ။ ေကာင္းမြန္တဲ့ ပရဟိတအလုပ္ေတြနဲ႔ပဲ ကုသိုလ္ေတြယူစမ္းပါလို႔ အႀကံေပးပါရေစ ဦးေက်ာ္သူ။ ကုိယ့္အမိႈက္ကုိယ္ေတာင္ စနစ္တက် မစြန္႔ပစ္တတ္ဘဲ၊ လမ္းေပၚမွာ အမိႈက္ေတြ႕ရင္ေတာင္ အသိစိတ္နဲ႔ မေကာက္တတ္ဘဲ၊ လူအမ်ားႀကီးစုၿပီးမွ၊ ဆိုင္းဘုတ္ေထာင္ၿပီးမွ၊ ဂ်ာနယ္ထက္မွာသတင္းပါမွ၊ ဓာတ္ပံုေတြတဖ်တ္ဖ်တ္႐ိုက္မွ အမိႈက္ေကာက္တတ္တဲ့လူေတြကို ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က ေထြးၿပီးသား တံေတြးထက္ေတာင္ ရြံပါေသးသဗ်ာ။

(ဃ)
ဟိုသကၤန္း၀တ္ကလည္း အင္တာနက္မွာ သူ႔အေၾကာင္းကို အၿမဲတမ္းေျပာေစခ်င္သလား မေျပာတတ္ဘူး။ တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး လံုး၀ကို မ႐ိုးရဘူး။ သကၤန္းမ၀တ္ခုိင္းဘဲ ေတာင္ရွည္ပုဆိုး၊ တုိက္ပံု၊ ေခါင္းေပါင္း ၀တ္ဆင္ေပးၿပီး သမၼတသာ တစ္ခါတည္း ခန္႔လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ သူမ်ားေတြ ကုလားနဲ႔ေပါင္းရင္ အဲဒါ ဆြဲေဆာင္ခံရတာ၊ စည္း႐ံုးခံရတာ၊ ကိုယ္ခံအားမေကာင္းတာ။ သူကုိယ္တိုင္ ကုလားေတြနဲ႔ ဖက္လဲတကင္း ေနတယ္ဆိုတာ ပညာရွင္ပီသတာ၊ သံခင္းတမန္ခင္း ကၽြမ္းက်င္တာ၊ လိုအပ္လို႔လုပ္ေနတာ၊ ဒီလိုမ်ိဳးလား။ တင္သမွ်သတင္းကလည္း မႈခင္းသတင္းဂ်ာနယ္ေတာင္ လက္မိႈင္ခ်ရေလာက္တယ္။ သမၼတႀကီးဆီကိုေတာင္ သူ႔ဆီေလာက္ တိုင္စာေရာက္မယ္မထင္ဘူး။ အင္း... ကုိယ္ေတာ္... ကုိယ္ေတာ္... ကုလားေတြကို ျမန္မာေတြလက္ခံတာ၊ လက္မခံတာေတာ့ တပည့္ေတာ္ ေသခ်ာမသိဘူး။ ကုိယ္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာကို အျခားလူေတြ အထင္အျမင္ေသးၾကရင္ေတာ့ အင္း..... ရင္ေလးဖြယ္ပါပဲဘုရား...။

(င)
၀ေတြက ျပည္နယ္ေတာင္းတယ္တဲ့။ ေတာင္းေပ့ေစေပါ့။ ေတာင္းတာက သူတို႔အလုပ္ပဲ။ မေက်နပ္ရင္ အျခားတိုင္းရင္းသားေတြလည္း လိုက္ေတာင္းၾကေပါ့။ ေတာင္းဆိုပိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ျဖစ္တာမျဖစ္တာကေတာ့ အဲဒီေဒသမွာေနတဲ့ ျပည္သူေတြနဲ႔ဆိုင္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ ၅၃ မွာ ျပ႒ာန္းထားခ်က္ေတြအရကိုး။ အခုဗ်ာ... ၀က ကိုယ္ပိုင္ျပည္နယ္အျဖစ္ ထူေထာင္ခ်င္တယ္မလား။ ရွမ္းျပည္နယ္မွာရွိတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ အေရးကိစၥဗ်။ က်န္တဲ့ တုိင္းေဒသႀကီးေတြ၊ ျပည္နယ္ေတြက ျပည္သူေတြမွာ ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္မရွိဘူး။ ဒီလိုေျပာလို႔ မေက်နပ္ရင္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ျပန္ဖတ္၊ ျပန္ေလ့လာေပါ့။ ရွမ္းေတြကုိယ္တုိင္က လိုလိုလားလား ၀ျပည္နယ္ ျဖစ္သင့္ပါတယ္ဆိုၿပီး ဆႏၵမဲေပးခဲ့ၾကရင္ေတာင္ ကိစၥက မၿပီးေသးဘူးဗ်။ ရွမ္းျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္မွာ ထပ္ၿပီးေတာ့ မဲခြဲဆံုးျဖတ္ရဦးမယ္။ အဲဒီလို ဆံုးျဖတ္တဲ့အခါ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ စုစုေပါင္းရဲ႕ ေလးပံုသံုးပံုႏွင့္အထက္ ေထာက္ခံဆႏၵမဲရမွ သမၼတက ျပင္ေပးမွာဗ်။ ေသေသခ်ာခ်ာျပန္ဖတ္ၾကည့္ပါဦး ေလးပံုသံုးပံုႏွင့္အထက္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာပါတယ္ဗ်ာ... သူမ်ားေယာင္တုိင္း လိုက္မေယာင္ပါနဲ႔လို႔။ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း တဲ့(ဒဲ့)ေျပာရမလားဗ်။ ႀကိဳက္တဲ့ျပည္နယ္၊ တုိင္းေဒသႀကီးအတြင္းမွာရွိတဲ့ ႀကိဳက္တဲ့လူေတြက ကုိယ္ပိုင္ျပည္နယ္ေတာင္းၾက၊ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ထင္ရင္ (သေဘာကေတာ့ ကာခ်ဳပ္သေဘာမတူရင္) အဲဒီကိစၥ ျဖစ္လာစရာအေၾကာင္း တစ္စက္မွ်ကို မရွိဘူးဗ်ိဳ႕။ ေလးပံုသံုးပံုႏွင့္အထက္ဆိုတာ တပ္မေတာ္သားကုိယ္စားလွယ္ တစ္ဦးျဖစ္ေစ ေထာက္ခံဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ဆိုလိုတာျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ေတာ့ နားလည္မိပါသဗ်ိဳ႕။ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ဂ်ာနယ္ေတြဖြတိုင္း၊ ငါးစာခ်တဲ့လူေတြ မွ်ားတုိင္း သိပ္ၿပီးေတာ့ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား မျဖစ္စမ္းပါနဲ႔ဗ်ာ။ ဒီေခတ္က ပညာေခတ္ဗ်။ အရာရာကို ပညာနဲ႔စဥ္းစား၊ ပညာနဲ႔ဆင္ျခင္၊ ပညာနဲ႔...........။ ကၽြန္ေတာ့္သေဘာလား။ ေျပာစရာအေၾကာင္း တစ္စက္မွ်ကို မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ရွမ္းတုိင္းရင္းသားမဟုတ္သလို၊ ရွမ္းျပည္နယ္မွာလည္း ေနတဲ့လူ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ႏွာေစးေနလိုက္တာ ပိုမေကာင္းဘူးလား။

စာႂကြင္း
ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ ဘယ္ရယ္မဟုတ္ဘူး။ စိတ္႐ူးေပါက္ၿပီး ေပးလိုက္တာ။ ဂ်ာနယ္ေတြ အဖတ္မ်ားေတာ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ လုပ္စားတတ္ၾကတာကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ေပါ့။ အဓိပၸါယ္ရွိတာ၊ မရွိတာ၊ ဆီေလ်ာ္တာ၊ မဆီေလ်ာ္တာ အသာထား။ ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ပို႔စ္ကုိ လူစိတ္၀င္စားၿပီး ေပါက္ဖို႔က အဓိက မဟုတ္လား။ ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္က အေၾကာ္လည္းမေၾကာ္တတ္၊ လဲလဲလဲလဲလဲဆိုၿပီး သီခ်င္းလည္း မဆိုတတ္၊ ဆိုင္းမပါဗံုမပါနဲ႔ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္း ဆဲဆိုတာကို သီခ်င္းလုပ္ၿပီးလည္း မဆိုတတ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေတာက္တေခါက္တတ္တဲ့ ေရးသားနည္းေလးေတြနဲ႔ ေပါက္ေအာင္လုပ္ရတာကို နားလည္ေပးဗ်ာ။ နားမလည္ေပးရင္လည္း ကိစၥမရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။

အမွတ္တရ 
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၁ ရက္၊ အဂၤါေန႔။
မြန္းလြဲ ၂ နာရီ ၅၄ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

အခ်ိန္ေရာက္မွ ခ်ီးမြမ္းပါ


ဇိဏၰမႏၷံ ပသံေသယ်၊
ဒါရၪၥ ဂတေယာဗၺနံ။
ရဏပုနာဂတာ သူရံ၊
သႆၪၥ ေဂဟမာဂတံ။

အစားအစာကို အစာေက်သြားမွ ခ်ီးမြမ္းရာ၏။
မယားကို အရြယ္က်သြားမွ ခ်ီးမြမ္းရာ၏။
စစ္သူရဲေကာင္းကို တိုက္ပြဲမွ ေအာင္ပြဲရ၍ ျပန္လာခါမွ ခ်ီးမြမ္းရာ၏။
ေကာက္ပဲသီးႏွံကို အိမ္ထဲက်ီထဲေရာက္မွ ခ်ီးမြမ္းရာ၏။

Monday, May 20, 2013

ေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္း ေလးမ်ိဳး


ဟႎ ရမတိ ပင္၊
ဟင္ ရမတိ ေပါက္။
ထီ ရမတိ ပု၊
ခု ရမတိ ဓံ။

ကၽြဲသည္ ရႊံ႕ထဲ၌ ေမြ႕ေလ်ာ္၏။
ဟသၤာသည္ ေရကန္၌ ေမြ႕ေလ်ာ္၏။
အမ်ိဳးသမီးသည္ အမ်ိဳးသား၌ ေမြ႕ေလ်ာ္၏။
ရဟန္းသည္ တရား၌ ေမြ႕ေလ်ာ္၏။

Saturday, May 18, 2013

မီးေ၀းလွ်င္ ခ်ိတ္မာမည္


ပၪၥ ရတ်ာ သုဂႏၶဗၺာ၊
သတၱ ရတ်ာ ဓႏုဂၢဟာ။
ဧကမာသာ သုဘရိယာ၊
အၯမာသံ သိႆာ မလာ။

တတ္လွစြာေသာ ေစာင္းသမားသည္ ငါးရက္တာမွ် ေစာင္းႏွင့္ ကင္းကြာလွ်င္ ပ်က္စီးသြား၏။
လက္ေျဖာင့္လွေသာ ေလးသမားသည္ ခုနစ္ရက္တာမွ် ေလးႏွင့္ ကင္းကြာလွ်င္ ပ်က္စီးသြား၏။
သစၥာရွိလွေသာ မယားသည္ တစ္လတာမွ် လင္ႏွင့္ ကင္းကြာသြားလွ်င္ ပ်က္စီးသြား၏။
လိမၼာလွေသာ တပည့္သည္ လ၀က္တာမွ် ဆရာႏွင့္ ကင္းကြာလွ်င္ ပ်က္စီး၏။

Friday, May 17, 2013

ရွဲရွဲနီ.... နံနက္ခင္း၊ ဦးဘုန္း (ဓာတု)



“ခီမ်ားကို ကီစြန္းတီခင္းေပးမယ္၊ ခီမ်ား ဘာလုပ္မီလဲ”

“ေရႊျပည္မိုး” လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၏ နံနက္ခင္းတစ္ခု။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ဂ်ာနယ္ကို သဲႀကီးမဲႀကီး ငုံ႔ဖတ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနေသာ စားပြဲသို႔ လူႏွစ္ေယာက္ လာၿပီးထုိင္သည္။ စကားသံၾကား၍ ဂ်ာနယ္ကို ဖတ္ေနရင္း အကဲခတ္လိုက္သည္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးက အားကစားဝတ္စုံကိုယ္စီႏွင့္ မႏၲေလးက်ဳံးနံေဘး လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ျပန္လာၾကသူမ်ား ျဖစ္မည္ထင္သည္။

တစ္ေယာက္က အသက္ႀကီးႀကီး ျမန္မာအမ်ဳိးသား၊ က်န္တစ္ေယာက္က တ႐ုတ္လူမ်ဳိး အဘိုးအို။

သူက “ကန္းစြန္းတစ္ခင္း ေပးမယ္၊ ဘာ လုပ္မလဲ”  ဟု ျမန္မာသံ မပီမသျဖင့္ ေမးသည္။ သူ႔ေမးခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားသြားသည္။ က်န္တစ္ေယာက္က ၿပဳံးၿပီးေျဖသည္။

“ကန္စြန္းတစ္ခင္းေပးရင္ … လြယ္လြယ္ေလးပါ။ ကန္စြန္းရြက္ခူးၿပီး ငါးစည္းကို တစ္ရာနဲ႔ ေစ်းမွာ ေရာင္းစားမယ္ဗ်ာ၊ ဘာခက္တာမွတ္လို႔”

အေျဖစကားကိုၾကား၍ တ႐ုတ္အဘိုးႀကီးက ေခါင္းခါလိုက္သည္။

“အီဒါပဲဗ်၊ ခီမ်ားတို႔က ကန္စြန္းရြက္ကို ခူးၿပီးေရာင္းစားမယ္၊ ဒါပဲသိလယ္။ ေငၚကေတာ့ အဲဒီကီစြန္းရြက္ကို ကီစြန္းရြက္ေၾကာလုပ္ၿပီး ေငြရွာမယ္။ ခီမ်ားတို႔က တက္တာဖို႔ပဲ စဥ္းစားတယ္၊ တူးတက္ဖို႔ မီစဥ္းစားဘူး”

ထိုသို႔ အေျခအတင္ စကားေတြေျပာၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွ ထသြားၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ေနေသာ ဂ်ာနယ္ထဲတြင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕အတြက္ မဂၤလာအိမ္ရာစီမံကိန္းအေၾကာင္း၊ တံတားဦးေလဆိပ္ကို ဒီထက္ အဆင့္ျမႇင့္တင္မည့္အေၾကာင္း၊ ဟိုတယ္ဇုန္မ်ား တိုးခ်ဲ႕ေဆာက္လုပ္မည့္အေၾကာင္း၊ ခရီးသြားလုပ္ငန္းမွ ႏိုင္ငံျခားေငြ တိုးခ်ဲ႕ရွာႏိုင္မည့္ နည္းလမ္းမ်ားအေၾကာင္းကို ဖတ္ရင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ဆက္ၿပီးထုိင္ေနမိသည္။

နာရီကုိ ငုံ႔ၾကည့္လိုက္သည္။ ၈နာရီေက်ာ္ၿပီ၊ ဆိုင္မွာလည္း လူစုံလာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ကိုဝင္းျမင့္ ေရာက္လာသည္။ သူက Acid Man အမည္ျဖင့္ စာေရးသည္။ Spider Man, Bat Man ကိုအားက်ၿပီး Acid Man ဟု အမည္ေပးထားျခင္း ျဖစ္သည္။ လြဲရင္ေခ်ာ္ရင္ သေရာ္မယ္ဆိုတဲ့ ကေလာင္အမည္မ်ဳိးေပါ့။ သူက သူ႔သမီး “ပိစိ” ကို ေဒၚမမႏိုင္၏ အဂၤလိပ္စကားေျပာ သင္တန္းတြင္ အပ္ႏံွထားသည္။ သင္တန္းက ၁၀နာရီမွ ဆင္းမည္။ သူ႔သမီးကိုေစာင့္ရင္း “ေရႊျပည္မိုး” လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သို႔ ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အတူထိုင္ဖို႔ လွမ္းၿပီးေခၚလိုက္သည္။

“လာဗ်ာ။ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ဦး၊ ဘာစားမလဲ”
“ဖန္ခ်ိဳတစ္ခြက္၊ ေပါက္စီခ်ေဟ့”
သူစားေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္က ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးလိုက္သည္။
 “ခင္ဗ်ားကို ကန္စြန္းတစ္ခင္း ေပးထားမယ္။ ခင္ဗ်ား အဲဒီကန္စြန္းခင္းကို ဘာလုပ္မလဲ”
“ခင္ဗ်ားေမးခြန္းကလည္း ဘာခက္တာမွတ္လို႔၊ ကန္စြန္းတစ္ခင္းေပးရင္ ကန္စြန္းရြက္ကို ခူးမယ္၊ အစည္းေလးေတြလုပ္မယ္၊ ၿပီးရင္ တစ္စည္းကို တစ္ဆယ္ဗ်ာ၊ တစ္ရာဖိုးကို ဆယ့္ငါးစည္းေပးမယ္။ ဟဲ…ဟဲ…ဟဲ”
“ဒါဆိုရင္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားကို မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးေပးမယ္၊ ခင္ဗ်ားဘာလုပ္မလဲ”
“ဒါေလးမ်ား၊ ခက္တာမွတ္လို႔၊ က်ဳပ္ကို မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီး တကယ္ေပးမယ္ဆိုရင္ ေျမေတြကို တစ္ကြက္ၿပီးတစ္ကြက္ ေရာင္းစားမွာေပါ့”

သူ႔အေျဖေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပ်က္မိသည္။ ဒါျမန္မာ့အေတြးပဲ၊ ဒါမႏၲေလးသား အေတြးပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေဖာက္ထြက္ၿပီး မေတြးဘူး၊ ျဖန္႔ထြက္ၿပီး မေတြးဘူး၊ ေျပာင္းျပန္မေတြးဘူး၊ အေတြးမရဲဘူး၊ အေတြး႐ိုးတယ္။
“အေတြးမဆန္း” ေတာ့ “ေသြးမလန္း” ဘူး။
“အေတြး႐ိုး” ေတာ့ “ေသြးမိုး” ခံရတာေပါ့။
“အေတြးမသစ္” ေတာ့ “ေခြးျဖစ္” ေတာ့တယ္။
“အေတြးရဲ” မွ “ေခြးဆြဲ” မခံရမွာဗ်။

“ကိုဝင္းျမင့္ရယ္၊ က်ဳပ္ကို မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီး ေပးစမ္းပါ။ က်ဳပ္ဘာလုပ္မယ္ထင္လဲ၊ ခင္ဗ်ားလိုေတာ့ ေျမကြက္ေတြကို ေရာင္းစားမွာမဟုတ္ဘူး”

“ဆရာဘုန္း၊ ဒါဆို ခင္ဗ်ားက ဘာလုပ္မလဲ”

“ကဲ…. ဟိုမယ္ၾကည့္၊ မႏၲေလးက်ဳံးေတာ္ႀကီး၊ ဘယ္ေလာက္ လွသလဲ၊ ေရျပင္စိမ္းစိမ္း ရွိတယ္ဗ်ာ။ ေျမာက္ဘက္မွာ စိမ္းစိုေနတဲ့ မႏၲေလးေတာင္ေတာ္ႀကီး ရွိတယ္ဗ်ာ၊ အေရွ႕ဘက္မွာဆိုရင္လည္း ရန္ကင္းေတာင္ႀကီး၊ သိပ္လွတဲ့ က်ဳံးၿမိဳ႕႐ိုးနဲ႔ မႏၲေလးနန္းေတာ္ႀကီးဗ်။ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွာ ေရေတြ၊ အင္းေတြ၊ အိုင္ေတြ၊ ေတာင္ေတြ၊ ေတာေတြပါတာ ကမၻာေပၚရွားတယ္ဗ်၊ က်ဳပ္တို႔ မႏၲေလးက အရွားအပါးဆုံး အလွအပကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ နတ္မိမယ္ရဲ႕ မ်က္ဝန္းဗ်”

ကိုဝင္းျမင့္က ၿပဳံးသည္။

“က်ဳပ္ အိႏိၵယႏိုင္ငံက “တပ္ခ်္မဟာ ဂူဗိမာန္” ေရာက္ဖူးတယ္။ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းကို ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႕ၿပီး သမိုင္းလုပ္ထားတယ္။ “တပ္ခ်္မဟာ” နဲ႔ ကပ္လ်က္မွာ ေရမဲ့ ေသာင္ထြန္းေနတဲ့ “ယမုံနာ ျမစ္ေသႀကီး” ရွိတယ္။ မနီးမေဝးမွာလည္း “အာဂရာ” ဆိုတဲ့ နန္းေတာ္ႀကီးရွိတယ္။ က်ဳပ္တို႔ မႏၲေလးက်ဳံးေတာ္ႀကီးေလာက္ မလွဘူး၊ ေတာင္မရွိဘူး၊ ေတာမရွိဘူး၊ ေရမရွိဘူးဗ်ာ။ အဲဒီ “အာဂရာ” ဆိုတဲ့ နန္းေတာ္ႀကီးထဲကို ပိုက္ဆံေပးၿပီးမွ ဝင္ၾကည့္ခြင့္ရတယ္၊ အိႏၵိယႏိုင္ငံသားဆိုရင္ေတာ့ အိႏၵိယ ၅ ႐ူပီး ေပးရတယ္။ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြဆိုရင္ အခမဲ့၊ ႏိုင္ငံျခားသား ဆိုရင္ေတာ့ အိႏၵိယ႐ူပီး ၁၀၀ ေပးရတယ္။ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ မႏၲေလးက်ဳံးေတာ္ႀကီးနဲ႔ နန္းေတာ္ႀကီးကို က်ဳပ္က သပ္သပ္ရပ္ရပ္ မြမ္းမံျပင္ဆင္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားသားေတြရဲ႕ အိတ္ေထာင္ထဲက ပိုက္ဆံကို ရေအာင္ယူခ်င္တာဗ်”

“ကဲ… ဆိုစမ္းပါဦးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားကို မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီး ေပးပါၿပီတဲ့။ ဘာလုပ္မလဲ”

ကိုဝင္းျမင့္က မခို႔တ႐ို႕ၿပဳံးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ရန္စသလို ေမးခြန္းေမးသည္။

“ပထမဆုံးဗ်ာ၊ နန္းေတာ္ထဲမွာ ရွိတဲ့ စစ္တပ္ႀကီးကို ရန္ကင္းေတာင္ေျခ၊ ဒါမွမဟုတ္ သင့္ေတာ္တဲ့ တစ္ေနရာကို ေရႊ႕မယ္၊ တပ္မေတာ္သားေတြအတြက္ ေနစရာ လိုင္းခန္းေတြကိုလည္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေဆာက္ေပးမယ္။ နန္းေတာ္ထဲမွာ စစ္တပ္ႀကီး မရွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ “ရတနာပုံ မင္းေနျပည္ေခတ္” အတိုင္း နန္းေတာ္အတြင္းကို ျပဳျပင္မယ္။ မြမ္းမံမယ္၊ “ျမနန္းစံေက်ာ္ေရႊ နန္းေတာ္ႀကီး” ကို ဒီထက္ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေအာင္ လုပ္မယ္။ ျမင္းတပ္ေတြ၊ ဆင္တပ္ေတြ ထားမယ္။ ေရွးတုန္းက ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးႀကီးမ်ား၊ ျမန္မာအမ်ဳိးသားႀကီးမ်ား ဝတ္စားဆင္ယင္သလိုမ်ဳိး ဖန္တီးထားမယ္။ ေသွ်ာင္ထုံးႀကီးေတြ ထုံး၊ ထိုးကြင္းမင္ေၾကာင္ ထိုးထားတဲ့ အမ်ဳိးသားေတြ၊ ညေနပိုင္းဆိုရင္ “ဝိုင္းျခင္း” ေတြ ခတ္ၾကမယ္ဗ်ာ။ ေျပာင္းဖူးဖက္ ေဆးလိပ္ႀကီးကိုဖြာၿပီး “ဝိုင္းျခင္း” ခတ္ေနတာကို ၾကည့္ေနၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြ ဖန္တီးထားမယ္၊ ၿပီးေတာ့ သစ္သားဘီးတပ္ ႏြားလွည္းႀကီးေတြ၊ ရထားလုံးေတြ လုပ္မယ္၊ နန္းေတာ္ထဲကိုလာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို ျပစားမယ္။ Taxi ဆြဲစားမယ္။ နန္းေတာ္ထဲကို အင္ဂ်င္တပ္ မီးခိုးထြက္ ဘယ္ေမာ္ေတာ္ကားမွ ဝင္ခြင့္မေပးဘူး၊ ဒီနန္းေတာ္ႀကီးထဲ ေရာက္လိုက္တာနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀ ကို ျပန္ေရာက္သြားသလိုမ်ဳိး ခံစားေစရမယ္။ အဲဒီေခတ္ အခင္းအက်င္းမ်ဳိးကို ျပထားမယ္ဗ်ာ”

ကိုဝင္းျမင့္က မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုေသာ အၾကည့္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္စကားကို သည္းခံၿပီး နားေထာင္ေပးေနသည္။

“ကဲ…. ဆိုစမ္းပါဦး ဆရာဘုန္းရဲ႕၊ ဒါပဲလား”

“ဒါတင္ ဘယ္ကမလဲဗ်၊ နန္းေတာ္ႀကီးတစ္ခုလုံးကို ဥယ်ာဥ္ႀကီး လုပ္ပစ္မယ္။ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြ စိုက္မယ္ဗ်ာ။ နန္းေတာ္ထဲမွာ အရိပ္ရတဲ့ မန္က်ည္းပင္ေတြ၊ ကုကၠိဳပင္ေတြဆိုတာ အမ်ားႀကီးပဲ။ ၿပီးေတာ့ နန္းေတာ္ရဲ႕ သင့္ေတာ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ေက်းရြာပုံစံေတြ ဖန္တီးထားမယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ႐ိုးရာအဝတ္အထည္ေတြ၊ ပစၥည္းေတြ ျပထားမယ္။ ေရာင္းခ်မယ္။ ႐ိုးရာပစၥည္းေတြ တစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္ ျပင္ဆင္ျပဳလုပ္ပုံကိုလည္း ေလ့လာႏိုင္ဖို႔ ဖန္တီးထားဦးမယ္။ ၿပီးေတာ့ ႐ိုးရာအစားအစာေတြကိုလည္း ေရာင္းခ်မယ္၊ စားေသာက္ေစမယ္”

ကၽြန္ေတာ္က မႏၲေလးက်ဳံးေတာ္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး ခံစားခ်က္အျပည့္ျဖင့္ ေျပာသည္။ ကိုဝင္းျမင့္က စိတ္မဝင္စားပါ။

“ခင္းဗ်ားစိတ္ကူးက ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား ဆရာဘုန္းရဲ႕”

“စိတ္ကူးပဲဗ်ာ၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ျဖစ္ရမွာေပါ့၊ အဲဒီ နန္းေတာ္ႀကီးထဲမွာ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြ ေရာင္းမယ္၊ ေက်ာက္ဆစ္ ထုလုပ္တဲ့ ေစ်းတန္းေတြထားမယ္၊ ေၾကးသြန္းလုပ္တဲ့ ေစ်းတန္းေတြထားမယ္၊ ေရႊခ်ည္ထိုး ေငြခ်ည္ထိုး၊ ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပု လုပ္ငန္းေတြကိုလည္း ျပထားမယ္။ စည္းကမ္းတက်ေပါ့ဗ်ာ၊ နန္းေတာ္ႀကီးထဲကို တစ္ရက္ေလာက္ ဝင္ၾကည့္႐ုံနဲ႔ ၾကည့္လုိ႔မဝေအာင္ လုပ္ထားမယ္။ အနည္းဆုံး မႏၲေလးနန္းေတာ္ႀကီးကို ၃၊ ၄ ရက္ေလာက္ ဝင္ၿပီးေလ့လာမွ ျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားေတြ က်ဳပ္က လုပ္ခ်င္တာ၊ ၿပီးေတာ့ဗ်ာ “ေျမဝိုင္းဇာတ္” ေတြ ကမယ္။ ေရနံေခ်း မီးတိုင္ေတြရဲ႕ အလယ္မွာ ဖ်ာေခ်ာကို ခင္းၿပီး နားေထာင္ၾကမယ္။ ညဘက္ဆိုရင္ လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္ မွိန္မွိန္ ထြန္းေပးထားမယ္။ ေစာင္းတီး ပညာရွင္ေတြကို ေနရာေပးမယ္။ ေရွးသီခ်င္းႀကီး၊ သီခ်င္းခန္႔ေတြကို သီဆိုၾကမယ္။ “ဦးပုည” တို႔၊ “အခ်ဳပ္တန္း ဆရာေဖ” တို႔ရဲ႕ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြကို ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္မယ္၊ သူတို႔စာေပေတြကို အဂၤလိပ္လို၊ ျပင္သစ္လို၊ ဂ်ပန္လို ဘာသာျပန္ျပမယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အလြန္အင္မတန္ စိတ္ဝင္စားမွာဗ်”

ကိုဝင္းျမင့္က ၿပဳံးၿဖီးၿဖီးႀကီးလုပ္သည္။

“ဒီေလာက္ပဲလားဗ်”

“ဒါတင္ ဘယ္ကမလဲဗ်ာ၊ Special Day ေတြ၊ Special Month ေတြ၊ Special Season ေတြ လုပ္မယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို ဆြဲေဆာင္မယ္။ နန္းဝတ္နန္းစားနဲ႔ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ရင္ ပိုက္ဆံေပးရမယ္၊ ဓာတ္ပုံတြဲ႐ိုက္ရင္လည္း ပိုက္ဆံယူမယ္။ ၿပီးေတာ့ “ျမန္မာ့ဆိုင္းဝိုင္းႀကီး” ေတြ ထားမယ္။ နတ္ဖိုသံေတြ တီးမယ္။ မႈတ္မယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြဆိုေတာ့ လမ္းက်ယ္က်ယ္ႀကီးေတြ၊ တိုက္ျမင့္ျမင့္ႀကီးေတြ၊ အုတ္နဲ႔ ဘိလပ္ေျမနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ၿမိဳ႕ျပဆန္ဆန္ ျမင္ကြင္းေတြကို မၾကည့္ခ်င္ၾကဘူး၊ သူတို႔ မ်က္စိထဲမွာ ႐ိုးအီေနၿပီ၊ မထူးဆန္းေတာ့ဘူး၊ ျမန္မာဆိုတာ ဒီလို ေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုယဥ္ေက်းမႈ ရွိခဲ့တယ္၊ ရွိေနတယ္ဆိုတာ သူတို႔ကို ျပလိုက္ခ်င္တယ္။ သူတို႔က အဲဒါမ်ဳိးမွ စိတ္ဝင္စားတာ၊ ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ေတြ႕တိုင္း သူတို႔ အၿမဲေျပာတဲ့ သူတို႔ အျမင္ေတြ ရွိတယ္ဗ်”

“ဆိုစမ္းပါဦး ဆရာဘုန္းရဲ႕”

“မင္းတို႔ဆီက ဟိုတယ္ႀကီးေတြဆိုတာ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ ရွိတယ္ကြ၊ ငါတို႔ မ်က္လုံးထဲမွာ သိပ္မဆန္းဘူး။ ငါတို႔ မ်က္လုံးထဲကို မင္းတို႔ဝင္ၾကည့္။ ငါတို႔က ေဒသတစ္ခုကိုေရာက္ရင္ အဲဒီေဒသရဲ႕ မူရင္းအတိုင္း မပ်က္စီးေသးတဲ့ သဘာဝကို ၾကည့္ခ်င္တာ။ မင္းတို႔ နန္းေတာ္ႀကီးကို ေရွးမူအတိုင္း လုပ္လုိုက္စမ္းပါကြာ။ မင္းတို႔ပဲ စဥ္းစားၾကည့္၊ ႏိုင္ငံျခားသား တစ္ေယာက္က ႏိုင္ငံတစ္ခုကို အလည္အပတ္သြားရင္ ေဒၚလာ ၃၀၀၀ ေလာက္ အနည္းဆုံး သုံးရတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသား တစ္သန္း အလည္အပတ္လာရင္ ေဒၚလာ သန္း ၃၀၀၀ ရမယ္ကြာ။ ယိုးဒယားကိုလာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားဧည့္သည္တိုင္း ျမန္မာျပည္ကို လာခ်င္ၾကတဲ့ သူေတြခ်ည္းပဲ။ ယိုးဒယားမွာဆိုရင္ ယိုးဒယားျပည္ဝင္ခြင့္ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ကို ေဒၚလာ ၄၀ ေကာက္ခံတယ္။ တစ္ႏွစ္ကို ႏိုင္ငံျခားသား ၁၅သန္း လာၿပီး လည္ပတ္သတဲ့။ အဲဒီဝင္ေငြကိုက မနည္းမေနာပဲ။ သူတို႔တိုင္းျပည္ သယံဇာတ အရင္းအျမစ္ေတြ မပ်က္စီးဘဲ တိုးတက္ေနတာ အဲဒါေၾကာင့္ကြ။ သူတို႔ထက္ မင္းတို႔တိုင္းျပည္က အမ်ားႀကီး သာပါတယ္။ သူတို႔ ဧည့္သည္ေတြကို မင္းတို႔ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ရင္ သဘာ၀သယံဇာတ အရင္းအျမစ္ေတြကို ထိန္းသိမ္းရာေရာက္မယ္။ ဝင္ေငြလည္းရမယ္။ အခုလက္ရွိ မပ်က္စီးဘဲ က်န္ရွိေနတဲ့ သဘာဝအရင္းအျမစ္နဲ႔ သမိုင္းဆိုင္ရာ ေနရာေတြကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္မယ္။ ႏိုင္ငံျခားဝင္ေငြ တိုးလာႏိုင္တယ္။ မင္းတို႔က ေရႊခြက္နဲ႔ ေျခေဆးေနတဲ့လူမ်ဳိး”

“ဘယ္လိုေျပာလိုက္တယ္။ ေရႊခြက္နဲ႔ ေျခေဆးေနတယ္ ဟုတ္လား။ ဘာသေဘာလဲဗ်”

“ေရႊခြက္နဲ႔ ေျခေဆးတယ္ဆိုလို႔ အထင္ႀကီးၿပီး ေျပာတာမထင္နဲ႔၊ ေရႊခြက္ကို တန္ဖိုးမထားတတ္ဘူးလို႔ ေျပာတာဗ်၊ ေျခေဆးတဲ့ခြက္ကို ဘယ္သူက တန္ဖိုးထားလို႔လဲ။ ကိုယ့္တန္ဖိုး ကိုယ္မသိတဲ့ လူမ်ဳိးလို႔ ေျပာတာဗ်”

“ေတာ္ေတာ္ျမင္တတ္တဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြပဲ”

“သူတို႔ကေျပာတယ္။ မင္းတို႔ႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံျခားဝင္ေငြ ရွာလို႔ရႏိုင္တဲ့ သမိုင္းဆိုင္ရာ သဘာဝဆိုင္ရာ အရင္းအျမစ္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲတဲ့၊ စနစ္တက် ထိန္းသိမ္းၿပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျပဳျပင္လိုက္ရင္ အာရွမွာ ႏိုင္ငံျခားသားဧည့္သည္ အလာဆုံးႏိုင္ငံ ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားသား ဆယ္သန္းေလာက္ လာလို႔ကေတာ့ မင္းတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ဝင္ေငြ မင္းတို႔ တြက္ၾကည့္ကြာတဲ့၊ မင္းတို႔လုပ္ရင္ ျဖစ္မွာပါတဲ့”

ကိုဝင္းျမင့္က သူ႔ထုံးစံအတုိင္း သေရာ္ေတာ္ေတာ္ မ်က္လုံးျပဴးႀကီးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္သည္။

“နန္းၿမိဳ႕႐ိုးနဲ႔ က်ဳံးေတာ္ႀကီးရဲ႕အၾကားမွာလည္း ပန္းၿခံေတြ လုပ္မယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္တာ့္တို႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ အထင္ကရ ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ ႐ုပ္ထုေတြ ထားမယ္ဗ်ာ။ “နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္” တို႔၊ “ၿမိဳ႕မၿငိမ္း” တို႔၊ "စိန္ေဗဒါ” တို႔၊ “ေလဘာတီမျမရင္” တို႔၊ ၿပီးေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ ဖြင့္မယ္ဗ်ာ၊ ႐ိုးရာနဲ႔ အေနာက္တိုင္း တူရိယာကို လုိက္ဖက္ညီေအာင္ တြဲဖက္ၿပီး တီးခတ္ႏိုင္တဲ့ “ၿမိဳ႕မ” ေတးဂီတကို ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြ ညတိုင္း က်င္းပမယ္ဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ညေစ်းတန္းႀကီးေတြ၊ Night Bazaar ေတြ၊ မႏၲေလးၿမိဳ႕ေပၚမွာ သုံးေလးေနရာေလာက္ ဖန္တီးမယ္ဗ်ာ”

နားေထာင္ေနေသာ ကိုဝင္းျမင့္ ေပ်ာ္မေပ်ာ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကူးျဖင့္ ကိုယ္ေျပာေနရင္း ေပ်ာ္လာမိသည္။

“နန္းေတာ္ႀကီးထဲမွာလည္းဗ်ာ ….. “ေယာမင္းႀကီးဦးဖိုးလႈိင္” ရဲ႕ျပတိုက္၊ “ကင္းဝန္မင္းႀကီး” ရဲ႕ျပတိုက္၊ “တိုင္တားမင္းႀကီး” ရဲ႕ျပတိုက္၊ “ေလွသင္း အတြင္းဝန္မင္းႀကီး” ရဲ႕ျပတိုက္၊ “စာဆိုဦးပုည” ရဲ႕ျပတိုက္၊ “မင္းတုန္းမင္း” တို႔၊ “ကေနာင္မင္း” တို႔၊ “သီေပါမင္း” တို႔ရဲ႕ျပတိုက္ေတြ လုပ္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ မႏၲေလးနန္းေတာ္ႀကီး တည္ေဆာက္တုန္းက သမိုင္း အေထာက္အထားေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာဆိုင္ရာ ေဆာက္လုပ္ေရး အယူအဆေတြကို မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ ျပတိုက္ေတြလည္း လုပ္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ မႏၲေလးနန္းေတာ္ႀကီးကို တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ လူသိနည္းတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာ ပညာရွင္ႀကီး “ပန္းပဲမင္းႀကီး ဦးမႈိ”… သူတို႔ သူတို႔ရဲ႕ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းေတြကို ေခတ္မီ ေဆာ့ဖ္ဝဲေတြနဲ႔ ဆလိုက္ထိုးၿပီး ျပမယ္။ နန္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ အျပင္ဘက္မွာလည္း စကၤာပူလို ေရပန္းဆလိုက္ထိုး ဥယ်ာဥ္ႀကီး လုပ္မယ္။”

“ဆရာဘုန္း.... ခင္ဗ်ား ေတာ္ေတာ္ စိတ္ကူးယဥ္တဲ့လူပဲ”

“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ၊ က်ဳပ္ စိတ္ကူးထားတာ ရွိေသးတယ္။ သီေပါမင္းနဲ႔ ဒိုင္းခင္ခင္တုိ႔ရဲ႕ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းကို အဂၤလိပ္ အသံထြက္ျပဇာတ္ ကမယ္ဗ်ာ။ ကေနာင္မင္းသားႀကီးနဲ႔ လႈိင္ထိပ္ေခါင္တင္တို႔ရဲ႕ ႏွလုံးသား ပုံရိပ္ကိုလည္း ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႕ျပီး ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္မယ္ဗ်ာ။ ဒီလိုပဲဗ်၊ ရတနာပုံေခတ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ေတြလုပ္ၿပီး ဂႏၲဝင္ေျမာက္ တင္ဆက္ပြဲေတြ က်င္းပမယ္ဗ်ာ”

“ဆရာဘုန္း၊ ခင္ဗ်ားစိတ္ကူးက ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလားဗ်၊ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့စိတ္ကူးကို ႐ူးတယ္လို႔ေခၚတယ္ေနာ္”

ကိုဝင္းျမင့္က ကၽြန္ေတာ္ကို သာသာႏွင့္နာနာ ႏွက္သည္။

“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုဝင္းျမင့္ရာ၊ ခင္ဗ်ားပဲ စဥ္းစားၾကည့္၊ ခိုင္မာတဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းလည္း မရွိ၊ ေျမက်ယ္က်ယ္လည္း မရွိ၊ လူသားအရင္းအျမစ္လည္း မရွိ၊ အဂၤေတနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အ႐ုပ္ေတြကို ျပၿပီး ဝင္ေငြရွာတတ္တဲ့ စကၤာပူကို က်ဳပ္တို႔ အတုယူသင့္တယ္။ သူတို႔ေခါင္းေဆာင္ေတြက စိတ္ကူးေကာင္းတယ္ဗ်။ တိုင္းျပည္အေပၚမွာလည္း ေစတနာ ရွိတယ္။ အနာဂတ္ကိုလည္း လွပေအာင္ အသိပညာနဲ႔ ေဆးျခယ္တတ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္လူမ်ဳိးနဲ႔ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို တကယ္ခ်စ္တယ္ဗ်”

“ႏို႔ …. ေနပါဦး ဆရာဘုန္းရဲ႕၊ က်ဳပ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြကေရာ ကိုယ့္လူမ်ဳိးကိုကိုယ္ မခ်စ္လို႔လား”

"မခ်စ္ဘူးလို႔ေတာ့ မေျပာရဲပါဘူးဗ်ာ၊ မခ်စ္တတ္ဘူးလို႔ေတာ့ ေျပာရဲတယ္။ ဉာဏ္သြင္းၿပီးေတာ့ မခ်စ္တတ္ဘူးဗ်၊ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ေတာ့ ခ်စ္တတ္တယ္။ လုံၿခံဳေရးအျမင္နဲ႔ပဲ ခ်စ္တတ္တယ္။ က်ဳပ္တို႔တိုင္းျပည္က တိုးတက္ဖို႔အတြက္ အခြင့္အလမ္းေတြ အမ်ားႀကီးပါ။"

“ဒါေတာင္မွ နန္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ က်ဳံးၿမိဳ႕႐ိုးေပၚမွာ ေတြးမိတဲ့ စိတ္ကူးေနာ္၊ ဧရာဝတီတာ႐ိုးေပၚက ကားလမ္းမႀကီးကို ေကာင္းေအာင္ ျပဳျပင္မယ္။ ၿပီးေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္အလွကို ျပစားမယ္ဆိုရင္လည္း ရေသးတယ္။ “ဦးပိန္တံတား” တို႔၊ “မဟာဂႏၶာ႐ုံ” တို႔၊ “မစိုးရိမ္တိုက္ေဟာင္း” တို႔၊ “မဟာမုနိဘုရားႀကီး”တို႔၊ “အိမ္ေတာ္ရာဘုရား”တို႔ စုံလို႔ပါပဲ။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျပင္ဆင္ၿပီး ဝင္ေငြရွာလို႔ရတယ္။ “ပုဂံ”၊ “အင္းေလး”၊ “က်ဳိက္ထီး႐ိုး”၊ “ပုပၸါးေတာင္”၊ “ငပလီ”တို႔ မပါေသးဘူးေနာ္။ ေသခ်ာ ေတြးၾကည့္ရင္ က်ဳပ္တို႔တိုင္းျပည္ ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔ သိပ္ၿပီး မခက္ပါဘူးဗ်”

ကိုဝင္းျမင့္က ဖင္တႂကြႂကြ ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္စကား မဆုံးေသးပါ။

“ကဲဗ်ာ … ကန္စြန္းတစ္ခင္းေပးရင္ ကန္စြန္းရြက္ ေရာင္းစားဖို႔ေလာက္သာသိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဉာဏ္မပါတဲ့ စိတ္ကူးေတြ စြန္႔လႊတ္သင့္ၿပီဗ်။ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးကို က်ဳပ္တို႔ပိုင္တယ္။ မႏၲေလးနန္းေတာ္ႀကီးကို က်ဳပ္တို႔ပိုင္တယ္။ အဘိုးတို႔၊ အေဘးတို႔ ေပးထားခဲ့တဲ့ သမိုင္းေတြ က်ဳပ္တို႔ပိုင္တယ္၊ သယံဇာတေတြ က်ဳပ္တို႔ပိုင္တယ္၊ ေရခ်ဳိျမစ္ႀကီးေတြ က်ဳပ္တို႔ပိုင္တယ္။ ေတာင္တန္းျပာျပာႀကီးေတြ က်ဳပ္တို႔ပိုင္တယ္။ လူမ်ဳိးစုံ၊ ယဥ္ေက်းမႈမ်ဳိးစုံ၊ ဓေလ့မ်ဳိးစုံ က်ဳပ္တို႔ပိုင္တယ္။ မတူညီျခင္း၊ ျခားနားျခင္းဆိုတဲ့ အလွတရားေတြ က်ဳပ္တို႔ပိုင္တယ္။ မတူညီျခင္း၊ ျခားနားျခင္းေတြကို အလွတရားလို႔ က်ဳပ္တုိ႔က မျမင္ဘူး။ မတူညီျခင္း၊ ျခားနားျခင္းကို ျပႆနာလို႔ ျမင္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်ဳပ္တို႔တိုင္းျပည္ ဆင္းရဲတြင္း နက္လာေတာ့တယ္။ ဒီမယ္ ကိုဝင္းျမင့္ရ…. စိုးရိမ္စိတ္အေပၚ အေျခခံတဲ့ စီမံခန္႔ခြဲျခင္းဟာ တိုင္းျပည္ဆင္းရဲရျခင္းရဲ႕ အဓိကအေၾကာင္းတရားပဲ။ ယုံၾကည္မႈအေပၚ အေျခခံၿပီး အနစ္နာခံတဲ့စိတ္နဲ႔ ေစတနာသြင္းပါ။ ဉာဏ္သြင္းပါ။ ဒါဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔တိုင္းျပည္ တိုးတက္လာၿပီဗ်”

ကိုဝင္းျမင့္က သူ႔လက္ပတ္နာရီကို ငုံ႔ၾကည့္လိုက္သည္။ ဆယ္နာရီ ထိုးခါနီးၿပီ။

ကၽြန္ေတာ့္ကို အားနာ၍၊ ဒါမွမဟုတ္ … သူ႔သမီးကို ေစာင့္ႀကိဳရင္း အပ်င္းေျဖလို၍၊ ဒါမွမဟုတ္… လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္းလို၍ ..... ၍...... ၍...... ၍။ မိတ္ေဆြသေဘာအရ စိတ္မပါဘဲ နားေထာင္ေပးသြားသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက အေတြးေတြ၊ စိတ္ကူးေတြကို ေျပာလိုက္ရသျဖင့္ စိတ္ထဲတြင္ ေတာ္ေတာ္ ေပါ့ပါးသြားသည္။

တကယ္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဆိုတာ၊ လူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္နဲ႔ စိတ္ကူးကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုလို႔ရတဲ့ “လူမႈဒီမိုကေရစီ ဘုံဗိမာန္”  ေတြပဲေလ။

ကိုဝင္းျမင့္ကေျပာသည္။

“ဒီမယ္ ဆရာဘုန္း၊ က်ဳပ္ကိုလည္း ကန္စြန္းတစ္ခင္း မေပးနဲ႔၊ ခင္ဗ်ားကိုလည္း ဘယ္သူကမွ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီး ေပးမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဆက္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္လိုက္ဦး၊ က်ဳပ္ ျပန္ေတာ့မယ္”

ကိုဝင္းျမင့္
တ႐ုတ္ျပည္မွ လာေသာ လက္ပတ္နာရီကို ငုံ႔ၾကည့္။
တ႐ုတ္ျပည္မွ လာေသာ ေနကာမ်က္မွန္ကို တပ္။
တ႐ုတ္ျပည္မွ လာေသာ ဟန္းဆက္ကို ကိုင္။
တ႐ုတ္ျပည္မွ လာေသာ မိုးကာကို ဝတ္။
တ႐ုတ္ျပည္မွ လာေသာ ဆိုင္ကယ္စီးဦးထုပ္ကို ေဆာင္း။
တ႐ုတ္ျပည္မွ လာေသာ ဆိုင္ကယ္ကို စီးၿပီး …
ကၽြန္ေတာ့္အပါးမွ ႏႈတ္ဆက္ ထြက္ခြာသြားသည္။

သူ ကၽြန္ေတာ္ကို ႏႈတ္ဆက္သြားတဲ့ စကားလုံးက
“ရွဲ ရွဲ နီ ….” တဲ့။

တင့္တယ္ျခင္း ေလးမ်ိဳး


ကိသာ ေသာဘာ၀ တာပသာ၊
ထူလာ ေသာဘာ စတုပၸဒါ။
ပုရိသာ စ ၀ိဇၨာ ေသာဘာ၊
ဣတၳီ ေသာဘာ စ သာမိကာ။

ရေသ့ရဟန္းတို႔သည္ ပိန္ပိန္ေလးေနမွ တင့္တယ္ကုန္၏။
အေျခေလးေခ်ာင္းရွိေသာ သားေကာင္တို႔သည္ ၀ၿဖိဳးေနမွ တင့္တယ္ၾကကုန္၏။
ေယာက္်ားတို႔သည္ အတတ္ပညာရွိမွ တင့္တယ္ၾကကုန္၏။
အမ်ိဳးသမီးတို႔သည္ လင္ရွိမွ တင့္တယ္ၾကကုန္၏။

Thursday, May 16, 2013

ေရပန္းအစားဆံုး သတင္းမ်ား၊ ဓာတ္ပံုမ်ား


(က)
အင္တာနက္ႀကီးတစ္ခုလံုးကို ဆင္းရဲေအာင္လုပ္ႏုိင္ခဲ့သူ

အျပင္ကမုန္႔ေတြ ၀ယ္မစားျဖစ္ပါဘူး... အိမ္မွာေရာင္းတဲ့ အေၾကာ္ေလးရယ္... ေရေႏြးၾကမ္း ပူပူေလးရယ္... စားရင္းေသာက္ရင္း စိတ္ကူးေလးယဥ္ရင္းနဲ႔...
မီမီတို႔အိမ္က ထမင္းစား၀ိုင္းေလးမွာ အမွတ္တရေပါ့...
အိမ္ကဆင္းရဲေတာ့ မီမီကိုၾကည့္ၿပီး မ်က္ႏွာ႐ံႈ႕သြားၾကမွာပဲေနာ္....


ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြရဲ႕ အင္တာနက္ရပ္၀န္းဟာ အင္မတန္မွကို အပ်င္းေျပရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ အင္တာနက္ေပၚမွာ ေျပာဖို႔၊ ဆိုဖို႔၊ ဆဲဖို႔၊ ၿဖဲဖို႔၊ ဖြဖို႔၊ ဆြဖို႔ အေၾကာင္းအရာ မရွိဘူးဆိုတဲ့ရက္ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု အၿမဲလိုလို ေရပန္းစားၿပီး ေျပာစရာ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳး မ႐ိုးရပါဘူး။ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး၊ အႏုပညာ၊ ပုဂၢိဳလ္ေရး စသည္စသည္ျဖင့္ နယ္ပယ္စံုလွပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက အရည္မရ၊ အဖတ္မရေတြ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနႏုိင္ေပမယ့္ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးရဲ႕ အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အေတြးအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ဖတ္ခြင့္ရတာဟာ စိတ္၀င္စားဖို႔ အေကာင္းဆံုးပါ။ တစ္ဦးခ်င္းကိုယ္စီ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အျမင္မတူတာေတြ ရွိသလဲဆိုတာ သိခ်င္ရင္ အင္တာနက္ေပၚမွာ ကြန္းမန္႔ေတြ လိုက္ဖတ္ပါလို႔ေတာင္ ၫႊန္းရမယ္ထင္ပါရဲ႕။

အခုလည္း ျမန္မာ Facebook ရပ္၀န္းႀကီး တစ္ခုလံုးကို လႈပ္ခတ္သြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္ဦး ေပၚထြန္းလာျပန္ပါၿပီ။ အားလံုးနီးပါး သိၿပီးသား ျဖစ္ၾကပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ မွတ္တမ္းတစ္ခုအေနနဲ႔လည္းေကာင္း၊ မသိေသးတဲ့လူေတြ သိေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း သူနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါရေစ။ သူကေတာ့ နန္းမီမီမိုးစက္ ပါတဲ့။ နစ္ကီ တစ္ေယာက္ ျမန္မာေက်ာ္ ျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အခုေလာေလာဆယ္မွာ ျမန္မာအင္တာနက္သံုးသူေတြအတြက္ ေျပာစရာအျဖစ္ဆံုး Internet Celebrity ဆိုပါေတာ့။ သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ သမုိင္းေတြကို အင္တာနက္ေပၚမွာ အလြယ္တကူပဲ ရွာေဖြဖတ္႐ႈႏုိင္ပါတယ္။ နန္းမီမီမိုးစက္ဆိုတာ အင္တာနက္သံုးဖို႔အတြက္ သီးသန္႔ေပးထားတဲ့ နာမည္၀ွက္တစ္ခု ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုမွာ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ဖူးတဲ့ နာမည္က အျခားတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ အဲဒီလိုပါပဲ... သူ႔ရဲ႕ ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာၾကဆိုၾကပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသခ်ာတာကေတာ့ အင္တာနက္ေပၚမွာ ဆင္းရဲျခင္းစကားလံုးေတြ လိႈင္လိႈင္ေ၀ေအာင္ စြမ္းေအာင္ႏုိင္ခဲ့သူေလးပါ။ နစ္ကီက အင္တာနက္တစ္ခုလံုး လဲလဲလဲလဲလဲလဲလဲ ျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္ပစ္ခဲ့သလို၊ နန္းမီမီမိုးစက္ကလည္း အင္တာနက္တစ္ခုလံုး အေၾကာ္သည္ျဖစ္ေအာင္၊ ဆင္းရဲသားျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ မွတ္ခ်က္ျပဳစရာ ဘာစကားမွ် မရွိပါဘူး။ သူ႔ဟာသူ လူမႈကြန္ရက္မွာ သူေရးခ်င္သမွ် ေရးထားတာကို ေ၀ဖန္ေလာက္ေအာင္ လုပ္ဖို႔မလုိဘူးလို႔ ယူဆလို႔ပါ။ သို႔ေသာ္ အင္တာနက္သံုးသူေတြအၾကားမွာ လႈပ္ခတ္သြားေအာင္ လုပ္ႏုိင္တာကိုေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။ မွတ္တမ္းတင္ထားလုိက္ပါတယ္ဗ်ာ။

(ခ)
ေလးပစ္သူ ဘုရားကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ခဲ့ရေလသူ
၀ါရင့္ဇာတ္ပို႔သ႐ုပ္ေဆာင္ ေဇာ္၀င္းႏုိင္တစ္ေယာက္ အမွတ္တမဲ့၊ သို႔မဟုတ္ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုတစ္ခုေၾကာင့္ အင္တာနက္ေပၚမွာ ေမတၱာေတြ အျပည့္အ၀ ခံယူလို႔ ေနပါေရာလား။ ႐ုပ္ရွင္၊ သို႔မဟုတ္ ဗီဒီယို ႐ုိက္ကြင္းတစ္ခုမွာ အမွတ္တရအျဖစ္ ႐ိုက္ကူးထားမွန္း အသိသာႀကီးပါ။ သို႔ေသာ္ အဲဒီဓာတ္ပံုက အင္တာနက္ေပၚ ေရာက္သြားတဲ့အခါမွာ ေဇာ္၀င္းႏုိင္တစ္ေယာက္ သမိုင္းတရားခံ ျဖစ္သြားရွာပါေရာလား။ ဇာတ္၀င္ခန္းထဲမွာ အသံုးျပဳဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တမင္ရည္ရြယ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီဓာတ္ပံုဟာလည္း အင္တာနက္ေပၚမွာ အေပါက္ဆံုးပံုတစ္ပံု ျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။ တကယ္နစ္နာလို႔၊ တကယ္ကို ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တဲ့လူေတြကို မေျပာလိုပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ဒီေန႔ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဆႏၵျပပြဲ အငွားလုိက္တဲ့လူ မရွိပါဘူးလို႔ ဘယ္သူက အာမခံလို႔လဲ။ လူတိုင္းသိေနတဲ့ ကိစၥရပ္တစ္ခုကို ဘာျဖစ္လို႔ အေျပာမခံႏုိင္၊ အေ၀ဖန္မခံႏုိင္ ျဖစ္ေနရသလဲဆိုတာ နားကိုမလည္ႏုိင္ဘူး။ ဆႏၵျပပြဲေတြကို ေစာ္ကားတာ၊ ေ၀ဖန္တာ၊ သေရာ္တာဟာ ဒီမိုကေရစီကို ေစာ္ကားတာလို႔ ခံယူထားတဲ့လူေတြကို ေျပာစရာစကား မရွိပါဘူး။ ေဖာ္ကာ ရယ္သလိုပဲ ရယ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ဟားဟားဟားဟား။ နစ္ကီ့ေလသံေလးနဲ႔လည္း ေျပာလုိက္ခ်င္ေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ သိပ္႐ူးတာပဲပဲပဲပဲပဲပဲပဲပဲပဲပဲပဲပဲပဲ...။ :D

(ဂ)
နာမည္ႀကီးေတြနဲ႔ ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ဖူးဖူး
မီးေလာင္ခံထားရတဲ့ ကေလးေလးက နာမည္ႀကီးေတြနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာတဲ့အတြက္ နန္းခင္ေဇယ်ာတို႔၊ စိုင္းစိုင္းခမ္းလိႈင္တို႔ သြားေတြ႕ၾကၿပီး အားေပးစကားေျပာၾကတာ၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ ေပးၾကတာ၊ ေထာက္ပံ့ကူညီမႈေတြ ျပဳလုပ္ၾကတာကို ျမင္ရေတြ႕ရတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာအင္တာနက္ေလာကရဲ႕ ထံုးစံအတုိင္းေပါ့ေလ... ကေလးကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး အဲဒီနာမည္ႀကီးေတြက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ Promotion လုပ္ေနၾကတယ္လို႔ ျမင္ေနတဲ့သူေတြ၊ ကေလးပံုကို ေဖာ္ျပလုိက္တဲ့အတြက္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ အဲဒီကေလးက ဘယ္လိုလုပ္မလဲဆိုၿပီး ေ၀ဖန္တဲ့လူနဲ႔၊ ကေလးကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး သူ႔မိသားစုက လုပ္စားေနၾကတယ္လို႔ အမနာပ ေျပာတဲ့လူနဲ႔၊ အို... စံုလို႔ စံုလို႔ပါပဲ။ စိုင္းစိုင္းတို႔၊ နန္းခင္ေဇယ်ာတို႔က သိမသိေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ အင္တာနက္ေပၚက စာစုေတြ၊ ကြန္းမန္႔ေတြကို လုိက္ဖတ္ၿပီး အေတာ္ႀကီးကို အံ့ၾသရတယ္။ ေၾသာ္... တို႔ျမန္မာေတြမ်ား တယ္ေတြး၊ တယ္ေျပာတတ္ပါလား ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့... ဖူးဖူးေလးက ကေလးဆိုေတာ့ ႐ုပ္ရွင္တို႔၊ ဗီဒီယိုတို႔ေလာက္ပဲ စိတ္၀င္စားေသးတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ေတာ္ၾကာေန.. ဖူးဖူးက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေတြ႕ခ်င္ပါတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းက လွလိုက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း။ ဟားဟားဟားဟား... ေတြးၾကည့္ရင္းနဲ႔ေတာင္ အေတာ္သေဘာက်မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သာ ဖူးဖူးရဲ႕ ဦးေလးဆိုရင္ အဲဒီလို တကယ္ေျမႇာက္ေပးလုိက္ပါတယ္။ အင္တာနက္ေပၚမွာ ေျပာစရာအေၾကာင္းအရာတစ္ခု ထပ္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ မဟုတ္ဘူးလား။ အခု အဲဒီကေလးကို ဓာတ္ပံုအ႐ိုက္မခံေတာ့ဘူးတို႔၊ ဧည့္ေတြ႕ခြင့္ မေပးေတာ့ဘူးတို႔ သတင္းေတြ ထြက္ေနတာကိုလည္း ဖတ္ရတယ္။ ကေလးကလည္း အသက္သာ ငယ္ငယ္ေလး ရွိေသးတယ္၊ သတင္းထုတ္ျပန္ေရးအဖြဲ႕တို႔၊ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူတို႔နဲ႔ အေတာ္ေတာ့ ဘုန္းႀကီးတဲ့ကေလးပဲ။ အမယ္.. အဲဒီလိုေတြသာ သတင္းထြက္ေပမယ့္ ေနာက္ဆက္တြဲပါလာတဲ့ စကားရပ္ေတြ ရွိေသးတယ္ဗ်။ ဓာတ္ပံုအ႐ိုက္မခံဘူး၊ ဧည့္ေတြ႕မခံဘူး၊ သို႔ေသာ္ ေထာက္ပံ့ကူညီမႈေတြေတာ့ လုပ္လို႔ရပါတယ္တဲ့။ အဟမ္း... ထားလိုက္ပါေတာ့ဗ်ာ...။ အလကားေနရင္း ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ၿမိဳ႕ေမတၱာကို မခံယူေတာ့ပါဘူး။ :D

(ဃ)
အရွိန္အ၀ါမေသးတဲ့ တစ္ေက်ာ့ျပန္မင္းသားႀကီး
တစ္ခ်ိန္တုန္းက အစိုးရအဖြဲ႕မွာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အဆင့္အထိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ခင္ၫြန္႔က သူ႔အိမ္မွာ အႏုပညာပန္းဥယ်ာဥ္ တည္ေထာင္လုိက္တဲ့ သတင္းကလည္း ေဟာ္ေလတႀကိဳး ဟိုးေလးတေၾကာ္ ျဖစ္လို႔ေနျပန္ပါေရာလား။ ရယ္စရာေတာ့ အေကာင္းသားဗ်။ ၀ဋ္လည္တယ္လို႔ပဲ ေျပာရမလား မသိပါဘူး။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက အရာရာကို၊ လူတိုင္းကို မသကၤာစိတ္နဲ႔ ၾကည့္႐ႈရတဲ့တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ အခုေတာ့ သူလုပ္သမွ်ကို လူတုိင္းက သံသယစိတ္၊ မသကၤာစိတ္နဲ႔ ျပန္ၾကည့္တာကို ခံေနရရွာတယ္။ ဦးခင္ၫြန္႔ စကားတစ္ခြန္းေျပာရင္ အဲဒီစကားတစ္ခြန္းကို အဓိပၸါယ္ေတြ ဖြင့္ၾကတယ္၊ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ေဟာ... အခု အႏုပညာပန္းဥယ်ာဥ္ ဖြင့္ျပန္ေတာ့လည္း ေတြးတတ္လိုက္ၾကတာမ်ား FBI တို႔၊ CIA တို႔က စံုေထာက္ေတြေတာင္ ထိုင္ကန္ေတာ့ရေလာက္တယ္။ ကြန္းမန္႔ေတြကို လုိက္ဖတ္ၾကည့္.... ကၽြန္ေတာ္တို႔ မေတြးမိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြခ်ည္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ေလးစားလြန္းလို႔ ဘယ္သူမွန္းမသိတဲ့ အဲဒီကြန္းမန္႔ေရးသူေတြကို အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ဦးၫြတ္မိသားခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္သာ သမၼတဆိုရင္ အဲဒီလူေတြကို လံုၿခံဳေရးဆုိင္ရာ အႀကံေပးအဖြဲ႕အျဖစ္ အကုန္ခန္႔ပစ္လိုက္မယ္။ ဘယ္... ေထာင့္ကိုေစ့ေနတာပဲ၊ ဘယ္ေနရာမွာမွ် ဟာကြက္မရွိဘူး။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲတပ္ဖြဲ႕ေတာင္ အဲဒီေလာက္ စဥ္းစားမိရဲ႕လား မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို ဖတ္သူေတြထဲမွာ ရဲတပ္ဖြဲ႕ကလူေတြမ်ား ပါခဲ့ရင္ ကြန္းမန္႔ေတြ လုိက္ရွာဖတ္စမ္းပါလို႔ အႀကံေပးပါရေစ။ အင္တာနက္ေပၚမွာ ဆားပုလင္း(ႏွင္းေမာင္)ေတြ၊ အိုင္အို(မင္းေအာင္)ေတြ အမ်ားသားခင္ဗ်။ လိုအပ္ရင္ ရဲတပ္ဖြဲ႕မွာ အႀကံေပးေခၚလို႔ရတယ္။ ဧရာ၀တီနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးမွာေတာ့ ဦးခင္ၫြန္႔တစ္ေယာက္ အေတာ္ႀကီးကို ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာလုိက္တယ္ဗ်။ သူလည္း ဟိုအထင္ခံရ၊ ဒီအထင္ခံရဒဏ္ကို မခံႏုိင္ရွာေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ ႏုိင္ငံေရးလံုး၀မလုပ္ဘူးလို႔ ၃ ႀကိမ္၊ ၃ ခါတိတိ ေျဖသြားပါသတဲ့။ စိုးရိမ္လြန္းသူမ်ား၊ စိုးရိမ္ေနသူမ်ား စိတ္သက္သာရာ ရေလာက္ၿပီထင္ပါရဲ႕။ :D

(င)
ဦးသိန္းစိန္ကို ေျပာေပးပါ
ရန္ကုန္စည္ပင္နဲ႔ လမ္းေဘးေစ်းသည္ဆိုတာ ေၾကာင္နဲ႔ႂကြက္၊ ေခြးနဲ႔ေၾကာင္၊ ေႁမြနဲ႔ဖား၊ က်ားနဲ႔ဆင္၊ လင္နဲ႔မယား ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကက္ဥနဲ႔ ၾကက္မ ဘယ္ကစသလဲဆိုတာကို သုေတသန လုပ္တာကမွ် လြယ္လိမ့္ဦးမယ္။ ရန္ကုန္စည္ပင္နဲ႔ လမ္းေဘးေစ်းသည္ရဲ႕ ျပႆနာကို ဘယ္လိုေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းမလဲဆိုတာကေတာ့ ဘန္ကီမြန္းလည္း တတ္ႏုိင္မယ္မထင္ဘူး။ ဟင္နရီကစ္ဆင္းဂ်ားလည္း စြမ္းႏုိင္မယ္မထင္ဘူး။ ေရာင္း၊ ဖမ္း၊ ေျပး၊ လြတ္၊ ေရာင္း၊ ေပး၊ လႊတ္ စတဲ့ သံသရာနဲ႔ပဲ လည္ေနဦးမွာပါပဲ။ လမ္းေဘးေစ်းသည္ဆိုလို႔ သြားေတာ့ အထင္မေသးနဲ႔ဗ်ိဳ႕၊ က်ဳပ္တို႔ ေတာၿမိဳ႕ေလးက စတိုးဆိုင္ထက္၊ စားေသာက္ဆုိင္ထက္ အမ်ားႀကီးသာတယ္၊ အမ်ားႀကီးစံုတယ္။ ကဲ... အခုလည္း လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြရဲ႕ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္မႈကို ႐ႈစားၾကပါဦး။ သေဘာက်မွာ အေသအခ်ာပါဗ်ာ။ တမင္ေရးထားတာလား၊ ဘာလားဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ေသခ်ာမသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူစိတ္၀င္စားေအာင္ ေရးတတ္တာကိုေတာ့ အမွတ္ေပးလိုက္တယ္ဗ်ာ။ သမၼတႀကီးနဲ႔ နီးစပ္သူမ်ားရွိရင္ ေျပာေပးလိုက္ၾကပါဦး။ :D

(စ)
မ႐ိုးႏုိင္တဲ့ စပိုင္ဇာတ္လမ္း
အေမရိကန္စီအုိင္ေအက စပိုင္ကိုကိုက ႐ုရွားႏုိင္ငံဆုိင္ရာ အေမရိကန္သံ႐ံုးမွာ အမႈထမ္းရင္းနဲ႔ စပိုင္အလုပ္ လုပ္ပါသတဲ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေက်းဇူးရွင္ စီအုိင္ေအစပိုင္က ႐ုရွားတစ္ေယာက္ကို စည္း႐ံုးသိမ္းသြင္းပါသတဲ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူစည္း႐ံုးတဲ့ ႐ုရွားက ႐ုရွားတန္ျပန္ေထာက္လွမ္းေရး ျဖစ္ေနပါေလေရာ။ အဲဒီေတာ့... ကြိၿပီေပါ့ဗ်ာ။ အေမရိကန္ စီအိုင္ေအဆိုရင္ ေမွာ္ဆရာေလာက္ ထင္မွတ္ေနသူေတြအတြက္ အံ့ၾသစရာ ျဖစ္ေနမွာပါပဲ။ ႐ုရွားကလည္း ေႁမြေႁမြခ်င္း ေျချမင္သေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႔လုပ္တဲ့ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ သူတို႔ကို လာလုပ္လို႔ ဘယ္ရလိမ့္မလဲ။ ကဲ... အေမရိကန္ငပြႀကီးက ဒီျဖစ္ရပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္လိုမ်ိဳး လိမ္လည္လီဆယ္ၿပီး ျငင္းခ်က္ထုတ္ဦးမလဲဆိုတာ စိတ္၀င္စားမိပါတယ္။ တစ္ခု ေတြးၾကည့္မိတယ္။ အဲဒီ အေမရိကန္ငနဲသာ ျမန္မာေထာက္လွမ္းေရး ဆိုလို႔ကေတာ့ ၾကည့္လွၿပီ။ တစ္ကမၻာလံုး အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း ျဖစ္သြားႏုိင္သလို အဲဒီသူလွ်ိဳကို ျပည္ႏွင္ဒဏ္ေပးရင္လည္း ျမန္မာျပည္က ျပန္ၿပီးေတာ့ လက္ခံပါ့မလားလို႔ သံသယျဖစ္မိတယ္။ အေမရိကန္ကေတာ့ သူတို႔သူသွ်ိဳကို အခမ္းအနားနဲ႔မ်ား ႀကိဳဆိုဦးမလား မေျပာတတ္ဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီေလာက္ေတာင္ အသံုးမက်ရေကာင္းလားဆုိၿပီး .........။

(ဆ)
အနီေရာင္ေမွာ္ဆရာ၏ နိဂံုးေအာင္ပြဲ
ေဘာလံုးေလာကမွာ မသိသူမရွိေအာင္ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ ေမွာ္ဆရာတစ္ေယာက္ သူ႔ရဲ႕ နိဂံုးကို အႏုိင္နဲ႔ပိုင္းၿပီး လွလွပပ အဆံုးသတ္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ဒီႏွစ္ေဘာလံုးရာသီရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအိမ္ကြင္းပြဲစဥ္အျဖစ္ ကစားခဲ့တဲ့ပြဲမွာ သူ႔ရဲ႕ သူရဲနီတပ္သားေတြက အႏုိင္ရလဒ္နဲ႔ ေမွာ္ဆရာကို ဂုဏ္ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။ အဂၤလန္ ပရီးမီးယားလိဂ္မွာ သက္တမ္းအရွည္ဆံုးနည္းျပ၊ ဆုဖလားအမ်ားဆံုး ယူေပးႏုိင္ခဲ့တဲ့နည္းျပအျဖစ္ အႏုိင္နဲ႔ပိုင္းၿပီး ေဘာလံုးနည္းျပကေန အနားယူၿပီး ဂႏၴ၀င္တစ္ဦးဘ၀ကို ခံယူသြားခဲ့ပါၿပီ။ မန္ယူအသင္းကို အားေပးတဲ့သူေတြတင္ မဟုတ္ဘဲ အျခားပရိသတ္ေတြရဲ႕ ေလးစားမႈကိုပါ ရယူထားႏုိင္ခဲ့တဲ့ နည္းျပတစ္ဦးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အၿမဲတမ္း အမွတ္ရေနမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဖာဂူဆန္ က်န္းမာပါေစ... ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ... အသက္ရွည္ပါေစ....။

(ဇ)
အသက္အတြက္ အႏွေျမာမရွိ ျဖတ္ထုတ္ပစ္၀ံ့သူ
အသက္အႏၲရာယ္ကို ထိခုိက္ေစမယ့္ ကင္ဆာေရာဂါကေန ႀကိဳတင္ကာကြယ္တဲ့အေနနဲ႔ ရင္သားေတြကို ျဖတ္ထုတ္လုိက္တယ္ဆိုတဲ့ ဂ်ိဳလီတစ္ေယာက္လည္း ေျပာစရာအျဖစ္ဆံုး နာမည္ေက်ာ္တစ္ဦး ျဖစ္ေနပါေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြကလည္း သိပ္ေခတ္မီတယ္ဗ်။ ဘရက္ပစ္နဲ႔ထပ္တူ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲရတဲ့လူနဲ႔၊ ႏွေျမာတသစြာနဲ႔ ၀မ္းနည္းပူေဆြးၾကသူနဲ႔၊ အတုကပိုေကာင္းမွာေပါ့ဆုိၿပီး ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ ျဖစ္ေနတဲ့သူနဲ႔ စံုေနတာပါပဲ။ အင္း... ဂ်ိဳလီဖက္ရွင္ဆိုၿပီး နာမည္ႀကီးဦးေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ေမာ္ဒယ္ေတြ၊ မင္းသမီးငယ္ေတြလည္း အားက်မခံ ကၽြန္မလည္း ကင္ဆာေရာဂါေၾကာက္လို႔ ျဖတ္ထုတ္ပစ္မယ္လို႔ ဘယ္သူကမ်ား ပထမဆံုး ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကား လာေလမလဲလို႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိေၾကာင္းပါ။ :D ေတာက္... နာမည္ႀကီးတဲ့လူမ်ား ဘာလုပ္လုပ္ ေျပာစရာကို ျဖစ္ေနေတာ့တာကိုး။ အင္း... ဒါလည္း သူ႔ကုသိုလ္ပဲ ဆိုရမွာပ...။

စာႂကြင္း
ဖတ္ရသမွ်၊ မွတ္ထားသမွ်ကို ခံစားမိသလို ေရးသားလိုက္ပါသည္။ သေဘာေတာ္မၿငိ၍ စိတ္ၿငိဳျငင္စရာ ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ျဖင့္ ခြင့္လႊတ္သနား ေမတၱာထားၾကေစလိုေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ေတာင္းပန္လိုက္ပါသည္။
အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၁၆ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔။
မြန္းလြဲ ၁ နာရီ ၄၁ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

အားကိုးရာ ေလးမ်ိဳး (၁)


ဣတၳီနၪၥ ဓနံ ႐ူပံ၊
ပုရိသာနံ ၀ိဇၨာ ဓနံ။
ဘိကၡဴနၪၥ ဓနံ သီလံ၊
ရာဇာနၪၥ ဓနံ ဗလံ။

အမ်ိဳးသမီးတို႔၏ ဥစၥာသည္ကား အဆင္းလွျခင္းတည္း။
ေယာက္်ားတို႔၏ ဥစၥာသည္ကား အတတ္ပညာတည္း။
ရဟန္းတို႔၏ ဥစၥာသည္ကား အက်င့္သီလတည္း။
မင္းတို႔၏ ဥစၥာသည္ကား စစ္အင္အားတည္း။

Wednesday, May 15, 2013

Fight ဂ်ာနယ္ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာ ဦးဖြ ေရာဂါရျခင္း



Fight ဂ်ာနယ္အယ္ဒီတာႀကီး ဦးဖြသည္ ေခ်ာင္းဆိုးသျဖင့္ ဓာတ္မွန္ရိုက္ရာမွ အဆုတ္တြင္ အလံုးေသးေသးေလး တစ္လံုး ေတြ႔သျဖင့္ ကင္ဆာအထူးကု ဆရာ၀န္တစ္ဦး၏ ေဆးခန္းသို႔ ေရာက္လာေလသည္။

“လာဗ်ာ… ဦးဖြထိုင္ပါ။ လူကိုေတာ့ မျမင္ဖူးေသးဘူး။ နာမည္ကေတာ့ ၾကားဖူးေနတာၾကာပါၿပီ” ဟု ကင္ဆာဆရာ၀န္က ႀကိဳဆိုေလ၏။ ေရာဂါရာဇ၀င္ကို ေမးျမန္း၍ ဓာတ္မွန္ႏွင့္ လိုအပ္သည္မ်ားကို ၾကည့္ရွဴစစ္ေဆးၿပီးသည့္အခါ ဆရာ၀န္က ဦးဖြကို ေျပာေလသည္။

“ကဲ..ဦးဖြ။ ရင္ဘတ္ထဲက အက်ိတ္ေလးကိုေတာ့ ကင္ဆာလို႔ထင္တယ္။ ကင္ဆာလို႔ ကၽြန္ေတာ္မေျပာေသးဘူးေနာ္ ဦးဖြ။ အသားစ ယူဖို႔လိုတယ္။ ကြန္ျပဴတာဓာတ္မွန္ ရိုက္ဖို႔လိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြ႕အႀကံဳအရ ကင္ဆာထင္ေပမယ့္ ေနာက္ ကင္ဆာမဟုတ္ဘူး အေျဖထြက္လာရင္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ႀကီး ဂ်ာနယ္ထဲ ပါလာဦးမယ္။ ကင္ဆာလို႔ ညာကုတဲ့ ကင္ဆာဆရာ၀န္ဆိုၿပီး။ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ား အသားစယူဖို႔ ဓာတ္မွန္ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ဆီလႊဲလိုက္မယ္။ သူက ကြန္ျပဴတာဓာတ္မွန္ အကူအညီနဲ႔ ခင္ဗ်ားရင္ဘတ္ထဲက အက်ိတ္ကို အပ္ကေလးနဲ႔ စုပ္ၿပီး အသားစယူေပးလိမ့္မယ္။” ဟုေျပာဆိုလ်က္ လႊတ္လိုက္ေလသည္။

ဦးဖြသည္ ဓာတ္မွန္ဆရာ၀န္ဆီ ေရာက္လာသည္။ ဓာတ္မွန္ဆရာ၀န္က “ကဲ..ဦးဖြ။ ခင္ဗ်ားရင္ဘတ္ထဲက အက်ိတ္ ကေလးကို ကြန္ျပဴတာဓာတ္မွန္ အကူအညီနဲ႔ အပ္နဲ႔စုပ္ၿပီး အသားစယူေပးမယ္။ ဒီမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုးက်ိဳးေတြကို ဖတ္ပါ။ ၿပီးရင္ လက္မွတ္ထိုးပါ။ ဒီထဲမွာေရးထားတဲ့အတိုင္း အဆုတ္ထဲကအက်ိတ္ကို အပ္နဲ႔ထိုးၿပီး အသားစယူရင္ ၂% က အဆုတ္ထဲ ေသြးယိုတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဓာတ္မွန္ဆရာ၀န္ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေတာ့ ၉၈ ေယာက္ အသားစ ယူေပးခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဘာမွမျဖစ္ခဲ့ဖူး။ ကဲ.. ဒီအႏၲရာယ္ကို သိရွိေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးပါ” ဦးဖြသည္ ရင္ဘတ္ကေအာင့္သလို၊ ေက်ာက ေအာင့္သလို ေအာင့္သက္သက္ျဖင့္ စာကိုဖတ္႐ႈၿပီး လက္မွတ္ထိုးလိုက္ရေလသည္။

အသားစယူျခင္းသည္ အဆင္ေျပေခ်ာေမာစြာ ၿပီးဆံုးသြားေလသည္။ ေနာက္အပတ္ အသားစ အေျဖရသည့္အခါ ဦးဖြသည္ ကင္ဆာဆရာ၀န္ထံ ျပန္သြားသည္။ ကင္ဆာဆရာ၀န္က တစ္ရက္ကို လူနာ ၃၀ သာ လက္ခံသည္ဆိုသည္။ ဦးရာလူစနစ္၊ ႀကိဳတင္ဘြတ္ကင္စနစ္ မရွိသျဖင့္ ဦးဖြသည္ ႏွစ္နာရီ၊ သံုးနာရီခန္႔ ႀကိဳသြားရေလသည္။ ဦးဖြ မ၀င္ခင္ မိသားစုအိမ္သားမ်ားက ဆရာ၀န္ႏွင့္ အရင္ေတြ႔ရန္ ၀င္သြားၾကေလသည္။

ကင္ဆာဆရာ၀န္က ျပန္ေျဖသည္။ “တျခားသူဆိုရင္ေတာ့ ရမယ္။ ဦးဖြ ဆိုရင္ေတာ့ မညာႏိုင္ဘူးဗ်။ ေတာ္ၾကာ သူ႔မွာ ကင္ဆာျဖစ္ေနတာကို ဆရာ၀န္က ထိန္ခ်န္တယ္ဆိုၿပီး တရားစြဲ၊ ဂ်ာနယ္ထဲ ထည့္တဲ့အခါက်ေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ တာ၀န္ယူမွာလား။”

ဆရာ၀န္သည္ ဦးဖြကို ေျပာေလသည္။ “ဦးဖြ ..ခင္ဗ်ားဆီမွာ အဆုတ္ကင္ဆာေတာ့ ျဖစ္ေနၿပီ။ အသားစအေျဖက ကင္ဆာပဲ။ ဘယ္ေလာက္ေနရမလဲ ခင္ဗ်ားသိခ်င္ေနၿပီ မဟုတ္လား။  ရွင္းျပမယ္။ ေဆးဘယ္လို ကုရမယ္။ ဘယ္ေလာက္ ေနရမယ္ဆိုတာ သိခ်င္ရင္ ကင္ဆာပ်ံ႕ႏွ႔ံမႈႏႈန္းကို သိေအာင္လုပ္ရတယ္။ ခင္ဗ်ား တစ္ကုိယ္လံုးကို ကြန္ပ်ဴတာဓာတ္မွန္္ ရုိက္မယ္။ အဲ.. ေခါင္းေတာ့ မပါေသးဘူး။ အဲ.. ခင္ဗ်ား ေခါင္းကိုက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ေခါင္းကိုပါ ရိုက္မယ္။ အဲဒီကြန္ပ်ဴတာဓာတ္မွန္ အေျဖထြက္မွ ခင္ဗ်ားသိခ်င္တာေတြ ေျပာႏိုင္မယ္။ ကဲ.. ဘာေမးဖို႔ ရွိေသးလဲ။”

“ဆရာ ဘာလို႔ လူနာအမ်ားႀကီး မၾကည့္တာလဲဆရာ။ ျပခ်င္တဲ့ လူနာေတြက အမ်ားႀကီး။ ေဆးခန္းကလည္း ဒီတစ္ခုတည္း ထိုင္တယ္ဆိုေတာ့”

“အထူးကုဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ ေဆးခန္းတစ္ခုပဲ ထို္င္ရမယ္လို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ ေရးခဲ့တာမဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္က ေဆးရံုမွာလည္း လူနာေတြ ၾကည့္ရေသးတယ္ဗ်။ အခြန္ေဆာင္ရလြန္းလို႔ ဆရာ၀န္အလုပ္ကို ဘယ္သူမွ မလုပ္ခ်င္လို႔ ေဆးရံုမွာ ဆရာ၀န္အင္အား မျပည့္စံုဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဆရာ၀န္ႀကီးလူတန္းစား ေဖ်ာက္ဖ်က္ေရးဆိုၿပီး ခင္ဗ်ားတို႔ ဦးေဆာင္ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကလို႔ အထူးကုဆရာ၀န္မွန္သမွ် ဆရာ၀န္ႀကီး မျဖစ္ေတာ့ဘူးေလ။ ေက်နပ္တယ္မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္၊ ႏိုင္ငံျခားျပန္ ကင္ဆာအထူးကု ဆရာ၀န္ကေလးပဲ။ ဆရာ၀န္ႀကီး မဟုတ္ဘူး”

ဦးဖြသည္ ထိုဆရာ၀န္ ဘာေတြေျပာေနပါလိမ့္ဟု ေတြးေတာၿပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့သည္။ ေနာက္ေန႔ ကြန္ပ်ဴတာဓာတ္မွန္ ျပန္႐ိုက္ေတာ့လည္း လက္မွတ္ထိုးခိုင္းတာ ၀ါသနာပါသည့္ ဓာတ္မွန္ဆရာ၀န္ႏွင့္ ျပန္ေတြ႕ရျပန္သည္။

“ကဲ..ဦးဖြ။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ။ တစ္ကုိယ္လံုး ကြန္ပ်ဴတာဓာတ္မွန္ ရုိုက္ရမွာဆိုေတာ့ ဓာတ္မွန္ပံုထြက္ေကာင္းေအာင္ Contrast ဆိုတဲ့ ေဆးတစ္မ်ိဳးထိုးၿပီး ႐ုိက္ရမယ္။ အဲဒီေဆးနဲ႔ မတည့္တဲ့ႏႈန္းက ၀.၅ % ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ားကို မထိုးခင္မွာ တည့္၊ မတည့္ အရင္စမ္းမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေဆးေတြ ထိုးၿပီးရင္ ေက်ာက္ကပ္ပ်က္စီးသြားတတ္တာ ရွိေသးတယ္။ သူလည္း ရာခိုင္ႏႈန္း နည္းနည္းပါပဲ။ ကဲ.. သိရွိေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးပါဦး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခင္ဗ်ားလက္မွတ္ေတြ အကုန္ရွိတယ္ေနာ္။ ေနာက္… ေဆးထိုးၿပီး ေက်ာက္ကပ္ဒဏ္ရာရေတာ့မွ ကင္ဆာေၾကာင့္ ဘာမွမျဖစ္ဘဲ ဓာတ္မွန္ဆရာ၀န္လုပ္လို႔ ဓာတ္မွန္႐ိုက္ၿပီး ဒုကၡေရာက္ရတယ္ အေျပာခံေနရဦးမယ္”

ဦးဖြသည္ လက္မွတ္ထိုး အေတာ္၀ါသနာႀကီးတဲ့ ဆရာ၀န္ဟု သံုးသပ္လ်က္ လက္မွတ္ထိုးရျပန္ေလသည္။

ေနာက္တစ္ရက္မွာ ကင္ဆာဆရာ၀န္ဆီ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ထံုးစံအတိုင္း အေစာႀကီး ႀကိဳသြားရသည္။ အထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ ေဆးခန္းေပါင္းမ်ားစြာမွာ လူနာေတြ တိုးက်ိပ္ေစာင့္ရသလို အခု အထူးကုဆရာ၀န္ႀကီးလူတန္းစား မရွိေတာ့ေသာ္လည္း အေျခအေနက ပိုဆိုးေနပါလားဟု ေတြးေနမိသည္။
ကင္ဆာဆရာ၀န္သည္ ဦးဖြ၏ ကြန္ပ်ဴတာဓာတ္မွန္ကိုၾကည့္ၿပီး ေျပာသည္။ “ပံုမွန္လူနာဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုအဆင့္မ်ိဳးက ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္ဆီလႊဲ၊ အဆုတ္က အလံုးေလးကို ခြဲထုတ္လိုက္ရင္ လံုေလာက္ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အခုက ခင္ဗ်ားဆိုေတာ့။ PET scan ဆိုတဲ့ဟာ ႏိုင္ငံျခားမွာ သြား႐ိုက္လိုက္ဦးဗ်ာ။ ျဖစ္ႏုိင္ေခ် နည္းေသာ္လည္းပဲ မသကၤာစရာ အက်ိတ္ေလးေတြ ဗိုက္ထဲမွာ ေတြ႕ေနရတယ္။ PET scan ဆိုရင္ေတာ့ ပိုရွင္းတယ္။ မ႐ိုက္လို႔ေတာ့ မရဘူး။ ေတာ္ၾကာ… ခြဲစိတ္ၿပီးေနာက္ ႏွစ္လ၊ သံုးလ အဲဒီအက်ိတ္ေတြႀကီးလာရင္ ကင္ဆာအဆင့္(၄) ျဖစ္သြားမယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ အဆုတ္ကင္ဆာ အဆင့္(၄)ႀကီးကို ေငြလိုခ်င္လို႔ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္နဲ႔ ကင္ဆာဆရာ၀န္ ေပါင္းခြဲတယ္ ျဖစ္ေနမယ္။ ဒီေတာ့ ႏိုင္ငံျခားမသြားႏိုင္ရင္ ဒီမွာ လက္မွတ္ထိုး။ ဆရာ၀န္က PET scan လိုအပ္ေၾကာင္း ရွင္းျပေသာ္လဲပဲ မိမိဆႏၵအေလ်ာက္ မသြားခဲ့ပါလို႔ေရး” ဟုဆိုလ်က္ ကင္ဆာဆရာ၀န္က ရွည္လ်ားစြာရွင္းျပသည္။

ဒီလိုႏွင့္ ဦးဖြသည္ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္ထံ ေရာက္လာရျပန္သည္။ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္က “ကဲလာ ဦးဖြ၊ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ကင္ဆာအထူးကုကေတာ့ ခင္ဗ်ားမ်က္ႏွာျမင္တိုင္း သူ႔စာေတြ ေမ့ေမ့သြားတယ္ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားကို ခြဲစိတ္မႈအေၾကာင္း ရွင္းျပမယ္”

သေဘာေကာင္းပံုရသည့္ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္သည္ ခြဲစိတ္မႈအေၾကာင္း ဦးဖြကို ရွင္းျပေလသည္။
“အရင္တုန္းကေတာ့ ဦးဖြရယ္… ဒီလို အက်ိတ္အရြယ္ေလာက္ဆို ရင္ဘတ္ဖြင့္ၿပီး ခြဲစရာမလိုဘူး။ Video-assisted Thorascopic Surgery (VATS) ေခၚတဲ့ မွန္ေျပာင္းေလးထည့္ၿပီး အက်ိတ္ေလးကို ခြဲထုတ္လိုက္လို႔ရတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီလိုခြဲတတ္တဲ့ ဆရာ၀န္က တစ္ႏွစ္ကို အခြန္သိန္းတစ္ရာဆိုေတာ့ ေျပးၿပီဗ်။ ဟိုမွာက ဒီထက္ လစ ၁၀ ဆ၊ အဆ ၂၀ ပိုမ်ားေပမယ့္ အခြန္က ဒီေလာက္မမ်ားဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့ လူနာတစ္ေယာက္ခြဲၿပီး ထြက္လာၿပီဆို မီဒီယာေတြက လူနာနားမွာ ဘာျဖစ္ေလမလဲဆိုၿပီး ၀ိုင္းအံုေနၾကေတာ့ သူလည္း မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ”

ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္က ဆက္ေျပာသည္။ “ကၽြန္ေတာ္လား… ဟဲဟဲ… ကၽြန္ေတာ့္ကုိေတာ့ ဘယ္သူမွ မတိုင္ၾကဘူးဗ်။ တိုင္လည္း အေရးမယူရဘူးလို႔ အထက္လူႀကီးမ်ားက အမိန္႔ထုတ္ထားတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း အဆုတ္ခြဲတတ္တဲ့ဆရာ၀န္ ရွိေတာ့တာကိုး။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း  ကင္ဆာဆရာ၀န္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုေတြ႕ရင္ စာေတြ ေမ့ေမ့ကုန္တယ္ဆိုလား။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးဗ်ာ။ အေျခအေနေတြက ဒီလိုရွိတာကိုး။ ကၽြန္ေတာ္က ေၾကာက္စရာ မလိုဘူးေလ”

ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ အယ္ဒီတာႀကီး ဦးဖြကို သူ႔အခန္းထဲတြင္ပင္ ဆြဲႀကိဳးခ်လ်က္ ေသဆံုးေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ သူေရးထားခဲ့သည့္ စာထဲတြင္ အက်ိတ္ေသးေသးေလးအတြက္ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ဖြင့္ၿပီးခံရမွာ အလြန္ေၾကာက္မိေၾကာင္း၊ သြားတိုင္း လက္မွတ္ထိုးေနရသည့္ ဓာတ္မွန္ဆရာ၀န္ႏွင့္လည္း ထပ္မေတြ႕ခ်င္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ေသစကားခ်ည္း လႊတ္ေျပာတတ္ၿပီး သူ႔ကိုျမင္လွ်င္ ဂ်ာနယ္ထဲအထည့္ခံရမွာ အလြန္ေၾကာက္ေသာ ကင္ဆာဆရာ၀န္ႏွင့္လည္း စကားမေျပာခ်င္ေတာ့ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေရးသားထားေလသည္။

ဦးဖြ၏ ေရးသားထားခ်က္မ်ားကို သူ၏ ဂ်ာနယ္တိုက္က အထူးသတင္းအျဖစ္ (ထည့္စရာသတင္းမရွိေသာေၾကာင့္) ေခါင္းစီေဆာင္းပါးအျဖစ္ ထည့္လိုက္ေလရာ Fight ဂ်ာနယ္ႀကီး ေရာင္းမေလာက္ေအာင္ ေပါက္သြားပါေၾကာင္း။

(တာ၀န္သိ ေစတနာရွင္ ဆရာ၀န္တစ္ဦး၏ ေျပာျပမႈကို အေျခခံလ်က္ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာႏို္င္ၾကေစရန္ ေရးပါသည္)
ေဒါက္တာ လႊမ္းမိုးဟန္ 
၂၈/၄/၂၀၁၃

အလွအပ ေလးမ်ိဳး


ေကာကိလာနံ သဒၵံ ႐ူပံ၊
နာရီ႐ူပံ ပတိဗၺတာ။
၀ိဇၨာ ႐ူပံ အ႐ူပါနံ၊
ခမာ ႐ူပံ တပႆီနံ။

ဥၾသငွက္တို႔၏ အလွသည္ကား အသံတည္း။
အမ်ိဳးသမီးတို႔၏ အလွသည္ကား လင္ကို ျမတ္ႏိုးစြာ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးျခင္းတည္း။
႐ုပ္ဆင္းအဂၤါ မလွပေသာ သူတို႔၏ အလွသည္ကား အတတ္ပညာတည္း။
ရေသ့ရဟန္း သူေတာ္စင္တို႔၏ အလွသည္ကား သည္းခံျခင္းတည္း။

Tuesday, May 14, 2013

အေျခခံဥပေဒ ဘာေတြျပင္မလဲ ဘယ္လိုျပင္မလဲ - ေက်ာ္ဝင္း



ခ်ဥ္းကပ္ပံုႏွစ္မ်ိဳး
အေျခခံဥပေဒ ကိစၥတြင္သာမဟုတ္ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာမ်ားႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ ခ်ဥ္းကပ္ပံု ႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္ဟု ေယဘုယ် ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ‘ႏႈန္းစံအေျချပဳခ်ဥ္းကပ္နည္း’ (Normative approach) ႏွင့္ "လက္ေတြ႕အေျချပဳခ်ဥ္းကပ္နည္း" (Pragmatic approach) တို႔ ျဖစ္သည္။

ႏႈန္းစံအေျချပဳခ်ဥ္းကပ္နည္းက၊ မိမိတန္ဖိုးထားရာ စံႏႈန္းမ်ားကို အေသကိုင္သည္။ အဆိုပါစံႏႈန္းနွင့္ ကိုက္ညီလွ်င္၊ ေထာက္ခံမည္၊ ႀကိဳဆိုမည္။ မကိုက္ညီလွ်င္ ဆန္႔က်င္မည္၊ ကန္႔ကြက္မည္။ လက္ေတြ႕ျဖစ္ႏိုင္ေျခကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားျခင္း မရွိေခ်။ လက္ေတြ႕အေျချပဳ ခ်ဥ္းကပ္နည္းကမူ၊ မိမိတန္ဖိုးထားရာ စံႏႈန္းမ်ားကို အေသမကိုင္၊ လံုးဝပစ္ပယ္သည္ေတာ့ မဟုတ္။ ‘အနာဂတ္အျမင္’ (vision) အျဖစ္ သေဘာယူၿပီး၊ လက္ရွိပကတိအရွိကို အေျခတည္ စဥ္းစားသည္။ အလုပ္ေထာင့္မွၾကည့္၍ ျဖစ္ႏိုင္ေျခကို ရွာသည္။ မတူေခ်။

ႏိုင္ငံမ်ား၏ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ ေထာင့္အေစ့ဆံုး၊ စံကိုက္အက်ဆံုးအျဖစ္၊ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါက အလြန္ေက်ာ္ၾကားခဲ့ဖူးသည္မွာ၊ ပထမကမာၻစစ္ႏွင့္ ဒုတိယကမာၻစစ္ၾကား၊ ဂ်ာမဏီ၏ ဝိုင္မာသမၼတႏိုင္ငံ အေျခခံဥပေဒ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ႏွင့္တိုင္ ဤအေျခခံဥပေဒေအာက္မွာပင္ ‘ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ခံရေသာ အာဏာရွင္’ (elected dictator) တစ္ေယာက္ ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။ ဟစ္တလာ ျဖစ္ပါသည္။ ‘ႏႈန္း’ ေတြ၊ ‘စံ’ေတြအရ မည္မွ်ပင္ ေကာင္းမြန္ပါေစ..၊ လက္ေတြ႔က်င့္သံုးပံု ဟန္မက်လွ်င္ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္သြားႏုိင္သည့္သာဓက …။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၏ အေျခခံဥပေဒမွာ၊ စတင္ခါစက အားနည္းခ်က္ေတြ အေတာ္ရွိသည္။ ေတာင္ပိုင္းျပည္နယ္မ်ား၏ အေျခခံဥပေဒမွာဆိုလွ်င္၊ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ ‘ကၽြန္စနစ္’ ကိုပင္ ခြင့္ျပဳထားသည္။ သို႔တေစ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ က်င့္သံုးၿပီး၊ ပါးပါးနပ္နပ္ ျပင္ဆင္ႏုိင္ေသာအခါ၊ အေကာင္းဆံုး အေျခခံဥပေဒတစ္ခုအျဖစ္ အမ်ားက သိမွတ္လက္ခံေနရေခ်ၿပီ။ အေျခခံဥပေဒ တစ္ခုအေနႏွင့္ ‘စံက်’၊ ‘စံကိုက္’ မဟုတ္သည့္တုိင္၊ လက္ေတြ႔အလုပ္လုပ္ရင္း အေျမာ္အျမင္ရွိရွိ ျပဳျပင္ႏိုင္လွ်င္ အေကာင္းဘက္သို႔ ဦးတည္ႏိုင္သည့္ သာဓက။

၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ တုန္႔ျပန္မႈမ်ား
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ၂၀၀၈ ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ ဒီမိုကရက္တစ္ ႏႈန္းစံမ်ားအရၾကည့္လွ်င္ ေျပာစရာႏွင့္ ဆိုစရာခ်ည္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤအျဖစ္ကို၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပဲြဝင္ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီမ်ား မသိ၍မဟုတ္။ ေကာင္းေကာင္းသိၾကသည္သာ ျဖစ္သည္။ သို႔တေစ သူတို႔က ႏႈန္းစံမ်ားျဖင့္ မၾကည့္။ အလုပ္ေထာင့္မွၾကည့္ၿပီး ‘ႏိုင္ငံေရးအဖြင့္က်ားကြက္’ (political opening) တစ္ခုသို႔ ဦးတည္သြားႏုိင္စရာရွိသည္ဟု တြက္ဆသည္။ သို႔အတြက္ ေရြးေကာက္ပဲြလမ္းေၾကာင္းကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။

သို႔ႏွင့္တိုင္ ‘ႏိုင္ငံေရးဓေလ့’ (political culture) မွာပင္ ႏႈန္းစံအစဲြႀကီးေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဤအယူအဆႏွင့္ ဤအတြက္အခ်က္ကို လူႀကိဳက္မမ်ားခဲ့ပါ။ ‘အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႕ခ်ဳပ္’ (NLD) အပါအဝင္၊ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ‘ေရြးေကာက္ပဲြသပိတ္ေမွာက္ေရး’ ျဖင့္ တံု႔ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ NLD က ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြရလဒ္ကို အသိအမွတ္မျပဳ၍ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို လက္မခံႏုိင္၍ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား မွတ္ပံုတင္ဥပေဒကို လက္မခံႏုိင္၍ (အခ်က္သံုးခ်က္ေၾကာင့္) ေရြးေကာက္ပဲြကို သပိတ္ေမွာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။

သို႔တေစ ၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြတြင္မူ NLD ပါ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့သည္။ ေရြးေကာက္ပဲြသပိတ္ေမွာက္ရသည့္ အေၾကာင္း ၃ ခ်က္အနက္ ၂ ခ်က္ရၿပီျဖစ္၍ မရေသးေသာ က်န္တစ္ခ်က္ (အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရး)ကို လႊတ္ေတာ္တြင္းမွ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ရန္ ေရြးေကာက္ပဲြဝင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုပါသည္။ အမွန္စင္စစ္ ရခဲ့ၿပီဆိုေသာ ၂ ခ်က္ထဲမွ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား မွတ္ပံုတင္ဥပေဒကို ျပင္ေပးခဲ့သည္မွာကား အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ (အမွန္ေတာ့ ျပင္မေပးလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မွာ ျပစ္ဒဏ္ေစ့ခဲ့ၿပီျဖစ္၍ တားဆီးလို႔ရေတာ့သည္ မဟုတ္ပါ။)

ေနာက္တစ္ခ်က္၊ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြရလဒ္ကို အသိအမွတ္ျပဳလုိက္ၿပီ - ဆိုသည္ကိုမူ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ ဦးခင္ေအာင္ျမင့္ ႏွင့္ ကိုကို(စက္မႈတကၠသိုလ္) တို႔၏ အင္တာဗ်ဴးျဖင့္ သာဓကတင္သည္။ အဆုိပါ အင္တာဗ်ဴးတြင္ ဦးခင္ေအာင္ျမင့္က “၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြကို အသိအမွတ္ျပဳလို႔ပဲ ေရြးေကာက္ပဲြ ရလဒ္ေတြကို တရားဝင္ ေၾကညာေပးခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ” စသျဖင့္ ေျဖသြားခဲ့သည္။ (ဤမွ်ႏွင့္ - အမွန္တကယ္ အသိအမွတ္ျပဳရာ ေရာက္ပါ၏ေလာ…၊ စဥ္းစားစရာ…။ ) ထားေတာ့။

မည္သို႔ပင္ရွိေစ NLD ေရြးေကာက္ပဲြလမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္လာသည္မွာ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ အလြန္အားေကာင္းေသာ ျဖည့္ဆည္းမႈ ျဖစ္လာသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္ ‘လက္ေတြ႔အေျချပဳခ်ဥ္းကပ္မႈ’ ဘက္ ေရာက္လာသည္ဟု ဆိုခ်င္သည္။ သူ႕ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္မွ အသံုးအႏႈံးအတိုင္း ဆိုရလွ်င္ ‘ေတာ္လွန္ေရးလမ္းေၾကာင္း’ မွ ‘တည္ေဆာက္ေရးလမ္းေၾကာင္း’ ဘက္ ေရြ႕လာသည္ဟု သေဘာရပါသည္။ လြႊတ္ေတာ္ထဲ ေရာက္ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ေရြးေကာက္ပြဲ မဲဆြယ္ကာလက ‘ေႂကြးေက်ာ္ခဲ့ေသာ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး’ ဆိုသည္ထက္ လက္ေတြ႕ျဖစ္ႏုိင္သည္မ်ားကို ဦးစားေပးေဆာင္ရြက္လာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

၂၀၁၅ ႏိုင္ငံေရးအက်ပ္အတည္း
လက္ေတြ႕တြင္ အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရးကို စတင္အဆိုျပဳ တင္ျပလုိက္သည္မွာ အာဏာရပါတီဟု ဆိုႏိုင္ေသာ USDP ပါတီမွ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္သည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ ဘာေတြျပင္မည္၊ ဘယ္လိုျပင္မည္ ဆိုသည္ကိုကား သဲသဲကဲြကဲြ မသိရေသးပါ။ ေကာ္မတီဖဲြ႕ၿပီး ေလ့လာသံုးသပ္ဆဲအဆင့္ ျဖစ္ပါသည္။ မည္သူက အဆိုျပဳတင္ျပသည္ျဖစ္ေစ၊ အေျခခံဥပေဒကို အေသမကိုင္ဘဲ ျပင္သင့္ျပင္ထုိက္သည္မ်ားကို ျပင္ရမည္ဆိုေသာ စဥ္းစားခ်က္ကိုမူ ႀကိဳဆိုၾကရပါလိမ့္မည္။ ေျပာရလွ်င္ မည္သည့္အေျခခံဥပေဒမွ် ရာႏႈန္းျပည့္ ၿပီးျပည့္စံုသည္မရွိပါ။ လက္ေတြ႕ အလုပ္လုပ္ရင္း အဟန္႔အတား အခက္အခဲမ်ားရွိလွ်င္ ျပင္ၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။

စာေရးသူမွတ္မိသေလာက္ ႏိုင္ငံတကာပညာရွင္မ်ားထဲမွ အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရးကို ပထမဆံုး အဆိုျပဳခဲ့သူမွာ စတင္းဖို႔(ဒ)တကၠသိုလ္မွ ‘လာရီဒိုင္းမြန္း’ ဟု ထင္သည္။ သူက ၂၀၁၅ တြင္ ႀကံဳေတြ႔ဖြယ္ရာရွိသည့္ ႏိုင္ငံေရး အက်ပ္အတည္းကို ေထာက္ျပၿပီး အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးအတြက္ စဥ္းစားၾကဖို႔ သူ႔ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္တြင္ အႀကံျပဳခဲ့သည္။ (၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလထုတ္ Journal of Democracy ပါ ‘The Need for a PoliticalPact’ ေဆာင္းပါး။ စာေရးသူဘာသာျပန္ၿပီး)

သူ၏ အလိုအရဆိုလွ်င္ ၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြ အေတြ႔အႀကံဳအရ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပဲြသာ လြတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တမႈ ရွိခဲ့လွ်င္ NLD အျပတ္အသတ္ အႏိုင္ရဖို႔ မ်ားလိမ့္မည္ဟု ဆုိသည္။ အကယ္၍ ဤအတိုင္းျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြ ကံၾကမၼာမ်ိဳး မတိုးႏိုင္ပါသေလာ - ေမးခြန္းထုတ္သည္။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒအရ တပ္မေတာ္မွ အမ်ားစုေနရာယူထားေသာ အမ်ိဳးသားကာကြယ္ေရးႏွင့္ လံုၿခံဳေရးေကာင္စီက အေရးေပၚအေျခအေန ေၾကညာႏိုင္သည့္ အခ်က္ကိုလည္း ေထာက္ျပသည္။ ဤအခ်က္မ်ားအရ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လာႏုိင္သည့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ပ္အတည္းကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ရန္ အစိုးရအဖဲြ႕မွ ‘သေဘာထားေပ်ာ့ေျပာင္းသူမ်ား’ (soft liners)ႏွင့္ အတိုက္အခံဘက္မွ ‘အစြန္းမေရာက္သူမ်ား’ (moderates) အေျခခံဥပေဒကို ျပန္လည္ညႇိႏိႈင္း ေဆြးေႏြးၾကဖို႔ အႀကံျပဳခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

အဆိုပါေဆာင္းပါးမွာပင္ ဆုိခဲ့ပါ ၂၀၁၅ ႏိုင္ငံေရးအက်ပ္အတည္းကို ေရွာင္ရွားႏုိင္ေရးအတြက္ နည္းလမ္းတစ္သြယ္အျဖစ္ ‘အခ်ဳိးက်ကိုယ္စားျပဳစနစ္’ (PR - စနစ္) က်င့္သံုးဖို႔ အဆိုျပဳခဲ့သည္လည္း ရွိသည္။ သို႔ႏွင့္တိုင္ NLD က PR စနစ္ကို လက္မခံႏုိင္ဟု သတင္းမ်ားထြက္ေနေလရာ အကယ္၍ ဤသတင္းသာ မွန္ခဲ့လွ်င္ PR စနစ္သည္ပင္လွ်င္၊ ေနာက္ထပ္ အက်ပ္အတည္းတစ္ခု ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သြားႏိုင္ေပသည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ဒီမိုကေရစီ အေျပာင္းအလဲအတြက္ ႏိုင္ငံေရးပဋိညာဥ္တစ္ရပ္ ေပၚထြက္လာေစရန္ ႏွစ္ဘက္သေဘာထားေပ်ာ့ေျပာင္းသူမ်ားအၾကား ညႇိႏိႈ္င္းေဆြးေႏြး အေျဖရွာၾကပါ - ဆုိေသာ လာရီဒိုင္းမြန္း၏ အႀကံျပဳခ်က္မွာကား လက္ေတြ႕ျဖစ္နိုင္ေခ် ရွိေလမည္လား စဥ္းစားမိသည္။

အနည္းဆံုးညႇိလမ္းေၾကာင္း
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တုိင္ (သူမ၏ အသံုးအႏႈန္းအရ) တည္ေဆာက္ေရးလမ္းေၾကာင္းသို႔ သိသိသာသာ ေရြ႕လာျခင္း၊ သမၼတဦးသိန္းစိန္၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ (အျမင္အရ) ဆက္ဆံေရး အထူးေကာင္းမြန္ေနျခင္း၊ ထုိ႔ထက္ လက္ပံေတာင္းေကာ္မရွင္ အစီရင္ခံစာ ထြက္ခါစေလာက္က လွ်ံထြက္လာေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေပၚ ေဝဖန္ခ်က္တစ္ခုတြင္ပါသည့္ “ေဒၚစုက သူသမၼတျဖစ္ဖုိ႔ စစ္ဗိုလ္ေတြကို လိုက္ေလ်ာလြန္းေနတယ္” ဆိုေသာ စြပ္စဲြခ်က္…။ ဤအခ်က္မ်ားကို ဆက္စပ္စဥ္းစား ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္တာဝန္ရွိသူမ်ားအၾကား ေဆြးေႏြးညိႇႏႈိင္းမႈမ်ား ရွိေနမည္လား -  ေတြးစရာရွိသည္။ ေျပာရလွ်င္ ‘နားလည္မႈ’ တစ္ခုခုပင္ ရွိေကာင္းရွိေလမည္လား (ကံေသကံမ မဟုတ္သည့္တုိင္) စဥ္းစားစရာ ရွိလာသည္။

ဤနားလည္ခ်က္မွာ ဘယ္အရာျဖစ္လိမ့္မည္ ဆိုသည္ကို တိတိပပ မေျပာႏိုင္သည့္တုိင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သမၼတျဖစ္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္ေကာင္း ပတ္သက္ႏိုင္ပါသည္။ ဤသို႔ ယူဆႏုိင္ေလာက္သည့္ သတင္းအခ်က္အလက္ အခ်ဳိ႕လည္း ရွိတန္သေလာက္ ရွိေနသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္က သမၼတျဖစ္ဖို႔ ရည္မွန္းခ်က္ရွိသည္ဟု ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိလာျခင္း။ သမၼတကလည္း ျပည္သူလူထုလိုလားလွ်င္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သမၼတျဖစ္ႏိုင္ - ဆိုသည့္သေဘာ ေျပာဖူးျခင္း။ မၾကာေသးခင္ကပင္ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သမၼတျဖစ္ေရးအတြက္ အေျခခံဥပေဒပါ သမၼတႏွင့္ ဒုတိယသမၼတမ်ား၏ အရည္အခ်င္းမ်ားကို ေျပာင္းလဲျပင္ဆင္ဖုိ႔ သေဘာေျပာဆိုလာျခင္း… စသည္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။

အကယ္၍ ဤမွန္းဆခ်က္သာ မွန္ခဲ့လွ်င္ ၂၀၁၅ ႏိုင္ငံေရးအက်ပ္အတည္းကို ေက်ာ္လႊားႏုိင္စရာရွိ၍ ႀကိဳဆိုအပ္သည္ဟု သေဘာရပါသည္။ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအာဏာ ရယူလိုသည္မွာ လြန္စြာမွပင္ သဘာဝက်သည္ဟု ယူဆသည္။ “ေတာ္လွန္ေရး၏ အဓိကျပႆနာမွာ အာဏာ” ဆိုေသာ ‘လီနင္’ ၏ စကားရွိသည္ မဟုတ္ပါေလာ… ။ (ဤကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေဝဖန္ေနၾကသူမ်ားမွာ လက္ဝဲႏြယ္မ်ားျဖစ္၍ လီနင္ကို ကိုးကားရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤကား - စကားခ်ပ္)

ထို႔ထက္ စာေရးသူ အာ႐ံုၫြတ္ေသာ အယူအဆတစ္ရပ္ရွိသည္။ Minilateralism၊ ‘အနည္းဆံုး ညိႇလမ္းေၾကာင္း’ ဆိုပါစို႔။ အားလံုးပါဝင္ ညိွႏႈိင္းေဆြးေႏြးၾကသည့္ Multilateralism မွာ သီအုိရီအရ ေကာင္းပါ၏။ လက္ေတြ႕အေျဖေပၚဖို႔ သိပ္မလြယ္။ အမွန္တကယ္ အဆံုးအျဖတ္ေပးႏုိင္မည့္ လူပုဂိၢဳလ္အနည္းငယ္မွ် ညိွႏႈိင္းေဆြးေႏြး အေျဖရွာၾကသည့္ Minilateralism ကသာ အလုပ္ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ထင္သည္။ ဦးသိန္းစိန္၊ ဦးေရႊမန္း၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္…၊ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း နားလည္မႈျဖင့္ အက်ပ္အတည္းကို ေက်ာ္ႏိုင္လွ်င္ မေကာင္းပါသေလာ… ။ ေကာင္းသည္ဟု ယံုသည္။

တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုမ်ားအေရး
ယေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အေျပာင္းအလဲမွာ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားသာမက အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ တစ္နည္း ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္စဲေရးပါ အက်ဳံးဝင္သည့္ သံုးပြင့္ဆိုင္ အခင္းအက်င္း ျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္စဲေရးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းျပေျမပံု တစ္ခုလည္း ခ်မွတ္ေဖာ္ထုတ္ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ အဆိုပါလမ္းျပေျမပံု တတိယအဆင့္တြင္ လူမ်ဳိးစု လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုမ်ားသာမက ဆက္စပ္ပတ္သက္သူအားလံုး စုစည္းၿပီး ေရရွည္တည္တံ့ခိုင္ၿမဲမည့္ ႏုိင္ငံေရးသေဘာတူညီခ်က္တစ္ရပ္ ရယူႏုိင္သည္အထိ ႀကိိဳးပမ္းမည္ဟု ဆိုသည္။ ဤအဆင့္တြင္ လိုအပ္ပါက ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးအထိပါ ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းၾကမည္ဟု လမ္းဖြင့္ထားၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

ယခုဆိုလွ်င္ ဒုတိယအဆင့္ စတင္ေနၿပီျဖစ္၍ ၂၀၁၅ မတိုင္မီ တတိယအဆင့္သို႔ ေရာက္ေကာင္းေရာက္သြားႏုိင္သည္။ အဆုိပါ တတိယအဆင့္ ေဆြးေႏြးၾကေတာ့မည္ဆိုလွ်င္ စကားလံုးတေစၧေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အစိုးရိမ္လြန္မႈေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေျပာခြင့္၊ ဆုိခြင့္၊ ေဆြးေႏြးခြင့္ မရခဲ့ေသာ ဖက္ဒရယ္စနစ္ အေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာၾကဆိုၾက ေဆြးေႏြးၾကရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒမွာ ဖက္ဒရယ္သေဘာမ်ား အေတာ္အတန္ ပါေသာ္လည္း အစိုးရ၏ ေပးထားခ်က္သာ ျဖစ္ေလရာ လူမ်ိဳးစုမ်ားဘက္မွ ျဖည့္စြက္၊ ျပင္ဆင္လိုသည္မ်ား၊ သဘာဝက်စြာ ရွိလာႏုိင္ပါသည္။

လႊတ္ေတာ္က ျပင္ဆင္မည့္ အေျခခံဥပေဒတြင္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ားအေရးႏွင့္ ဆက္စပ္ေနေသာ အခ်က္မ်ား (ဥပမာ - ဇယား ၁၊ ၂၊ ၃ ႏွင့္ ၅) ပါမပါ မသိရေသးပါ။ အကယ္၍ ဤအခ်က္မ်ားကို ျပင္ဆင္မည္ဆိုလွ်င္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းျပေျမပံု အဆင့္ ၃ ႏွင့္ ဆက္စပ္ေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုမည္ထင္ပါသည္။ ဤသို႔ မဆက္စပ္ဘဲ သီးျခားေဆာင္ရြက္မည္ဆိုပါက လႊတ္ေတာ္မွ အတည္ျပဳျပ႒ာန္းလုိက္ေသာ ျပင္ဆင္ခ်က္ျဖစ္လွ်င္ေသာ္မွ အမ်ားလက္ခံႏိုင္မည့္ အေျဖဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းမူ ယေန႔တည္ဆဲလႊြတ္ေတာ္တြင္၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြအၿပီးမွ မွတ္ပံုတင္ၾကေသာ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား မပါၾကေသးသလို လူမ်ဳိးစုလက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႕မ်ားလည္း မပါေသးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤကိစၥမွာ ျပည္ေထာင္စုႀကီး တည္တံ့ခိုင္ၿမဲေရးႏွင့္ တိုက္ရိုက္ဆက္စပ္ေနရာ လူမ်ိဳးစုအားလံုး စံုစံုညီညီပါဝင္သည့္ all inclusive ညီလာခံမ်ဳိး ျဖစ္ဖို႔လိုပါလိမ့္မည္။

၂၅% ကိစၥ
ေနာက္ဆံုးအေနႏွင့္ လူေျပာမ်ားသည့္ တပ္မေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ၂၅ % ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာေရးသူအျမင္ကို တင္ျပပါမည္။ ေျပာရလွ်င္ ဤကိစၥမွာ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး၏ အသိမ္ေမြ႕ဆံုး၊ အခက္ခဲဆံုးအပိုင္းဟု ဆိုႏုိင္ေလာက္ေသာ ‘စစ္ဘက္-အရပ္ဘက္’ ဆက္ဆံေရးျပႆနာ ျဖစ္ေလရာ စိတ္လိုက္မာန္ပါ အေစာတလ်င္ မဆံုးျဖတ္သင့္ဟု သေဘာရပါသည္။

တပ္မေတာ္အေနႏွင့္ ၎၏အဖဲြ႕အစည္းဆုိင္ရာ ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္ အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရးတြင္ ဦးေဆာင္မႈအခန္းမွ ပါဝင္ေရး ဆုိသည္ကို ရပ္ခံထားသည္။ ၂၀၀၈ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ အဆိုပါရပ္ခံခ်က္ကို တရားဝင္ ျပ႒ာန္းထားသည့္သေဘာ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီမိုကရက္တစ္ စံႏႈန္းမ်ားအရဆိုလွ်င္ အရပ္ဘက္က စစ္ဘက္အေပၚ လႊမ္းမုိးႏုိင္မွသာ စစ္မွန္ေသာ ဒီမိုကေရစီဟု ဆိုရပါလိမ့္မည္။ သို႔ႏွင့္တုိင္ ရာစုဝက္မွ် ၾကာျမင့္ခဲ့ေသာ စစ္ဘက္အုပ္စိုးမႈမွ ထိုးထြက္ခါစ ႏုိင္ငံတစ္ခုအေနႏွင့္ ဒီမိုကရက္တစ္ စံႏႈန္းမ်ားႏွင့္အညီ ခ်က္ျခင္းေျပာင္းလဲပစ္ဖို႔ဆိုသည္မွာ ျဖစ္ႏုိင္ေျခ အလြန္နည္းပါသည္။

ထုိ႔ထက္ ဆိုခဲ့ပါ ရပ္ခံခ်က္အတြက္ တပ္မေတာ္၏ အေၾကာင္းျပခ်က္မွာ ႀကိဳက္မႀကိဳက္ အသာထား၊ ျငင္းဖို႔ခက္သည့္ အေနအထားတြင္လည္း ရွိေနသည္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ပိုင္း အင္အားအႀကီးဆံုး ဗကပ မရွိေတာ့သည့္တိုင္ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ေနၾကေသာ လက္နက္ကိုင္အင္အား စုစုေပါင္းမွာ ယခုအထိ တစ္သိန္းအထက္ ရွိေနဆဲဟု သိရသည္။ လူဦးေရႏွင့္ အခ်ိဳးခ်ၾကည့္လွ်င္ သူပုန္အမ်ားဆံုးတုိင္းျပည္ ျဖစ္ေနသည္။ ထိုမွ်မက အစိုးရသစ္သက္တမ္း ၂ ႏွစ္သာသာ ကာလအတြင္း ထိပ္တက္လာေသာ လုံၿခံဳေရးျပႆနာမ်ားကလည္း ရွိေနျပန္သည္။ ေျပာရလွ်င္ - ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေအာင္ျမင္စြာ တည္ေဆာက္ႏိုင္မွသာ စစ္ဘက္-အရပ္ဘက္ ဆက္ဆံေရးပံုမွန္ျဖစ္ဖုိ႔ လမ္းပြင့္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

အမွန္စင္စစ္ တပ္မေတာ္ကို ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္အဖဲြ႕အစည္းအျဖစ္ ေျပာင္းလဲပံုေဖာ္ႏိုင္ေရးမွာ ဒီမိုကေရစီအတြက္ အေရးႀကီးသည့္တိုင္ ေရရွည္ေဆာင္ရြက္ရမည့္ သေဘာရွိသည္။ အခ်ိန္မတုိင္မီ အေလာတႀကီး ေဆာင္ရြက္လုိက္လွ်င္ လက္ရွိ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ျဖစ္စဥ္အတြက္ အႀကီးမားဆံုး စိန္ေခၚခ်က္ပင္ ျဖစ္လာႏိုင္စရာရွိသည္။ လက္ရွိ စစ္ဘက္၊ အရပ္ဘက္ အင္အားခ်ိန္ခြင္လွ်ာအရ တပ္မေတာ္၏ သေဘာတူ ၾကည္ျဖဴမႈမရလွ်င္ ၂၅% ကိစၥမွာ၊ လက္ေတြ႕ျဖစ္ႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါေခ်။ အႏၲရာယ္ႀကီးေသာ ႏိုင္ငံေရးမီး႐ွဴးမီးပန္းသာ ျဖစ္ဖို႔မ်ားပါလိမ့္မည္။

ယခုစာစုကို ‘ဒီမိုကရက္တုိင္ေဇးရွင္း’ ပညာရပ္၏ ေခါင္းကိုင္ဖခင္တစ္ဦးဟု ဆိုႏိုင္ေလာက္ေသာ ပါေမာကၡဂီယာႏိုဒီယာ၏ သတိေပးစကားျဖင့္ နိဂံုးခ်ဳပ္အပ္ပါသည္။ ယခုလို …

ဒီမိုကေရစီအေျပာင္းအလဲမွာ လက္ေတြ႔မျဖစ္ႏိုင္ေသးတာက မစမိပါေစနဲ႔။ အက်ဳိးရလဒ္ထြက္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း အေကာင္းဆံုးနယ္ပယ္မွာ အာရံုစိုက္ပါ။ ဒါက စပါ…
ေက်ာ္ဝင္း
၁၂၊ ေမ ၂၀၁၃
[ဆရာေက်ာ္၀င္း၏ Facebook စာမ်က္ႏွာမွ ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္

လသာျခင္းႏွင့္ ေနပူျခင္း


သီတ၀ါေစာ ဗဟုမိေတၱာ၊
ဖ႐ုေသာ အပၸမိတၱေကာ။
ဥပမံ ဧတၳ ဉာတဗၺံ၊
သူရိယ စႏၵ ရာဇူနံ။

ခ်ိဳခ်ိဳေအးေအး ေျပာဆိုတတ္ေသာသူမွာ မိတ္ေဆြေပါမ်ား၏။
ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ေျပာဆိုတတ္ေသာသူမွာ မိတ္ေဆြ အရနည္း၏။
ဤအရာ၌ ေနမင္းႏွင့္ လမင္းတို႔၏ ဥပမာကို သိသင့္၏။

Monday, May 13, 2013

အင္တာနက္မွာ ဖတ္မိသမွ် (၁)



“အေဖ”
“ေဟ.... ဘာလဲသား”
“ေက်ာင္းမွာ သား ခဲတံေပ်ာက္သြားလို႔”
“ဟင္...မင္းဆရာမကို သြားမတိုင္ဘူးလား”
“တိုင္တယ္ အေဖ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ခ်င္းပဲ သြားတိုင္လိုက္တာ”
“ေအး...သားေတာ္တယ္၊ အဲ့ဒီေတာ့ ဆရာမက သားခဲတံေပ်ာက္တာကို ဘယ္လိုအေရးယူလဲ”
“ဆရာမက ေခါင္းေဆာင္ၿပီး၊ အတန္းေခါင္းေဆာင္ကို ရွာေဖြေရးအဖြဲ႔ ဖြဲ႔ခိုင္းတယ္အေဖ၊ အဲဒီေတာ့ သားတို႔ အတန္းေခါင္းေဆာင္က အတန္းသား သံုးေယာက္ကိုဆင့္ေခၚၿပီး ဆရာမစိတ္ႀကိဳက္ အဖြဲဖြဲ႔ရတာေပါ့”
“အင္... အဲ့ဒီလိုလုပ္လို႔ အဆင္ေျပပါ့မလား သားရဲ႕”
“ေျပတယ္ အေဖရ”
“ဟုတ္ရဲ႕လား.... ဘယ္လိုေျပတာတုန္း”
“သားတို႔ အတန္းေခါင္းေဆာင္က အတန္းထဲမွာရွိတဲ့ လူေတြရဲ႕ အိတ္ေတြကို စစ္ေဆးၿပီး ဆရာမဆီကို စစ္ေဆးၿပီး ရလာတဲ့အေျဖကို စာတင္ရတယ္ အေဖရဲ႕”
“အဲ့ဒီေတာ့ သားခဲတံျပန္ေတြ႔ေရာလား”
“ေတြ႔ေတာ့ မေတြ႔ဘူးအေဖ....ဒါေပမယ့္ သားေက်နပ္တယ္”
“ဟင္....ဘယ္လိုႀကီးတုန္း သားရဲ႕”
“အတန္းေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ အစီရင္ခံစာအရ.... သားရဲ႕ခဲတံဟာ အိမ္ကေန ေက်ာင္းအထိ ပါလာတာ မေသခ်ာေၾကာင္း၊ ေသခ်ာပါကလည္း မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ဆီမွာမွ် မေတြ႔ေသာေၾကာင့္ အတန္းထဲတြင္ ေပ်ာက္တာမျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ အတန္းထဲတြင္ ေပ်ာက္တာမျဖစ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ အျခားေနရာမ်ားကို စဥ္းစားၾကည့္ေသာအခါ ကာယကံရွင္အား ေမးျမန္းခ်က္အရ မည္သည့္ေနရာကိုမွ် မယူသြားေၾကာင္း ထြက္ဆိုျခင္းေၾကာင့္ အတန္းထဲရွိ ေထာင့္တစ္ေနရာမ်ား က်ေနႏိုင္ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ တစ္ခန္းလံုးအား ပိုက္စိပ္တိုက္ ရွာၾကည့္ေသာအခါ မည္သည့္ေနရာမွ် ရွာမေတြ႔ေသာေၾကာင့္ ထိုစဥ္းစားခ်က္မွာလည္း မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ သို႔ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ ခဲတံအား ရွာေဖြျခင္း ၿပီးေျမာက္ဖို႔အတြက္ ေအာက္ပါအခ်က္မ်ားထဲမွ နည္းလမ္းတစ္ခုအား ေဆာင္ရြက္သင့္ေၾကာင္း ဆရာမအား အႀကံျပဳအပ္ပါသည္ -
(၁) ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာခဲတံအားအသစ္ျပန္၀ယ္ေပးျခင္း၊
(၂) ထိုေပ်ာက္သြားေသာ ခဲတံအား ထပ္မံရွာေဖြရန္ လံုေလာက္ေသာ လူအင္အား ထပ္မံ ျဖည့္တင္းေပးျခင္း၊
(၃) ေပ်ာက္သြားေသာခဲတံအား ထပ္မရွာဘဲေနျခင္းတို႔ ျဖစ္ပါသည္။
လို႔ ဆိုထားတယ္အေဖ”
“ဟ...မင္းတို႔ဟာက ရွည္လ်ားလွပါလား၊ ေပ်ာက္ေနတဲ့ခဲတံလည္း ျပန္မေတြ႔ဘူး၊ ဖတ္ရတာကလည္း ဘာကိုဆိုလိုမွန္း မသိဘူး”
“ဒါေပမယ့္ သားေက်နပ္တယ္ အေဖ”
“မင္းကလည္း ေက်ပဲေက်နပ္ေနတာပဲ…။ ဒီေလာက္ေတာင္ ေက်နပ္ေနတာ ဘာကို ေက်နပ္တာလဲ”
“အေဖပဲ စဥ္းစားၾကည့္ေလ”
“အင္း... ငါက ဘာကိုစဥ္းစားရမွာလဲ”
“သားခဲတံေပ်ာက္သြားလို႔ ဘာမွ မလုပ္ေပးတာထက္စာရင္၊ အခုလို သားအတြက္ အစီရင္ခံစာအရွည္ႀကီး ဖတ္ရေတာ့ သားတန္တာေပါ့ အေဖရဲ႕ ၊ ၿပီးေတာ့ ရွာေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ သားတို႔ စာမသင္ရဘူးေလ... အဲဒါ ေက်နပ္စရာေပါ့ အေဖရဲ႕... အေဖက ဒါေလးေတာင္မသိဘူး”

Sunday, May 12, 2013

မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္း


ေရာဂါတုေရ စ ဒုဗၻိေကၡ၊
ဗ်သေန စ သၾတဳဂေဟ။
ရာဇဒြါေရ သုသာေန စ၊
သခါ တိ႒ာ သုမိတၱကာ။

အနာေရာဂါ ႏွိပ္စက္ခံေနရေသာအခါ
စားစရာ မရွိေသာအခါ
စီးပြားပ်က္သြားေသာအခါ
ရန္သူ႔လက္တြင္း က်ေရာက္ေနေသာအခါ
အမႈကိစၥျဖင့္ မင္း၏ နန္းေတာ္သို႔ သြားရေသာအခါ
သုႆာန္၌ နာေရးကိစၥ ေဆာင္ရြက္ရေသာအခါ
ဤသို႔ေသာ အခါတို႔၌ မိမိႏွင့္အတူ ရပ္တည္၍ ကူညီေစာင္မေသာ မိတ္ေဆြသည္ မိတ္ေဆြေကာင္းျဖစ္၏။

Wednesday, May 08, 2013

ခံစားမႈမ်ား၊ ေပါက္ကြဲမႈမ်ား၊ ရင္ဖြင့္မႈမ်ား


(က)
ေတာက္... ဒလိုင္းလားမားလိုလူက ျမန္မာႏုိင္ငံမွာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ ပဋိပကၡေတြမွာ ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ ပါ၀င္အၾကမ္းဖက္မႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေ၀ဖန္႐ံႈ႕ခ်တယ္တဲ့။ က်န္တဲ့ဘုန္းႀကီးေတြက ေျပာရင္ေတာင္ အဲဒီေလာက္ စိတ္တိုမိမွာမဟုတ္ဘူး။ အခုေတာ့... ဒလုိင္းလားမားလိုလူရဲ႕ အေျပာအဆိုကို ခံရတယ္။ ေျပာတဲ့လူကို အျပစ္သြားတင္လို႔ မင္းတို႔ဆီက သကၤန္း၀တ္ေတြကေရာ အေျပာမခံရေအာင္ ေနလို႔လားလို႔ ျပန္ေမးရင္ ဒီကေကာင္ ဟတ္ထိရဦးမယ္။ ဒလိုင္းလားမားလို ကမၻာသိပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္ဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူခ်င္ရင္လည္း ဂုဏ္ယူၾကေပါ့ ျမန္မာသကၤန္း၀တ္တို႔ရယ္....။ ၀ီရသူဆိုတဲ့ သကၤန္း၀တ္ကလည္း ၀ါးလံုးေခါင္းထဲမွာပဲ လသာခ်င္ေနတာလား မသိဘူး။ လုပ္စမ္းပါ... ဒလိုင္းလားမားလိုမ်ိဳး ကမၻာပတ္ၿပီး ေမႊပါေတာ့လား။

(ခ)
ျပန္ၾကားေရးဒု၀န္ႀကီးနဲ႔ သမၼတရဲ႕ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူျဖစ္တဲ့ ဦးရဲထြဋ္ ကို ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားလို႔ ဘာလို႔ထင္ၾကတာလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ တကယ္ပဲ နားမလည္ဘူး။ သူ႔ခမ်ာ မဟုတ္ပါဘူး ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာရ၊ ေရးရတာလည္း အာေပါက္ေတာ့မယ္။ လက္ခံသည္ျဖစ္ေစ၊ လက္မခံသည္ျဖစ္ေစ ဒီလိုအေျပာအဆိုခံေနရတာေတြအတြက္ လႊတ္ေတာ္မွာလည္း တာ၀န္ရွိပါတယ္။ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားဆိုတာ ဘယ္သူပါဆိုတာ သူတို႔သိေနၿပီဆိုရင္လည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာလုိက္ေပါ့ဗ်ာ။ အခုေတာ့ ဟိုလူႏိုးႏိုး၊ ဒီလူႏိုးႏိုးနဲ႔ ဘာမွန္းကိုမသိဘူး။ တစ္ခု အံ့ၾသစရာ ေကာင္းတာကေတာ့ ဘာကိစၥပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ သတင္းေပါက္ၾကားခဲ့တဲ့ လႊတ္ေတာ္ဟာ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားကိစၥမွာ ဘယ္သူ႔ဆီကမွ် သတင္းမေပါက္တာပါပဲ။ ဘယ္ဂ်ာနယ္ကမွ်လည္း ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားဆိုတာ ဘယ္သူပါလို႔ လႊတ္ေတာ္အမတ္ႀကီးေတြဆီမွာ တိတ္တိတ္ေလးကပ္ေမးၿပီး ေရးၾကတာကို မေတြ႕ရပါဘူး။ ေနာက္ထပ္ မေတြ႕ရတာတစ္ခုက ဘယ္ဂ်ာနယ္၊ ဘယ္မီဒီယာကမွ် ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားကိစၥမွာ လြတ္လပ္စြာ ေရးသားေျပာဆိုခြင့္ကို ထိပါးတယ္လို႔ မေအာ္၊ မေျပာ၊ မေရးၾကတာပါပဲ။ ဟားဟားဟား.... ကုိယ့္ထိမွ နာတတ္ၾကတာကိုး။ ဦးရဲထြဋ္က ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား ဘယ္သူလဲ။ အေမရိကန္ေတြ အိုစမာဘင္လာဒင္ ရွာတုန္းကလို ျဖစ္ေနၿပီထင္ပါရဲ႕။ ဟိုႏိုင္ငံမွာရွိသလိုလို၊ ဒီႏုိင္ငံမွာရွိသလိုလိုနဲ႔ သတင္းေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုထုတ္ခဲ့တာ ျပန္သတိရမိပါတယ္။ အခုလည္း လႊတ္ေတာ္ကသိေနပါၿပီဆိုတဲ့ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားကို ဘယ္ႏိုင္ငံက ဘယ္စံအိမ္ႀကီးမွာ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ေတြ႕ရဦးမလဲလို႔ စိတ္၀င္စားမိပါတယ္။

(ဂ)
မန္ခ်က္စတာယူႏိုက္တက္အသင္းရဲ႕ ပဲ့ကိုင္ရွင္ မန္ေနဂ်ာ ဖာဂူဆန္တစ္ေယာက္ အနားယူေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း တရား၀င္ထုတ္ေဖာ္ ေၾကညာသြားခဲ့ပါၿပီ။ အဂၤလန္အမွတ္ေပးၿပိဳင္ပြဲရဲ႕ အေအာင္ျမင္ဆံုး အသင္းဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ရယူေပးခဲ့ၿပီး အႏုိင္နဲ႔ပိုင္းသြားခဲ့တာပါ။ ဒီစံခ်ိန္ကို မီႏုိင္တာဆိုလို႔ လီဗာပူးလ္တစ္သင္းပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လီဗာပူးလ္ရဲ႕ အေျခအေနနဲ႔လည္း ေနာင္ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္အထိ မန္ယူရဲ႕ စံခ်ိန္နဲ႔တူေအာင္ လိုက္ႏုိင္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ေသးပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ ဖာဂူဆန္ မေသမခ်င္းေတာ့ သူ႔စံခ်ိန္ကို မီမယ့္လူ ေပၚလာဦးမယ္မဟုတ္ဘူးလို႔ သံုးသပ္မိပါတယ္။ မန္ခ်က္စတာ ယူႏိုက္တက္အသင္းကို ကမၻာ့နာမည္အႀကီးဆံုး အသင္းတစ္ခုျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ေပးခဲ့တဲ့ ဖာဂူဆန္ကို မန္ယူပရိသတ္အားလံုးက အၿမဲတေစ အမွတ္ရေနမွာပါ။ ေနာင္လာမယ့္ မန္ယူအသင္းရဲ႕ ပြဲစဥ္ေတြမွာ ဖာဂူဆန္ရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ၫႊန္ၾကားတဲ့ ပံုရိပ္ေတြကို ျမင္ေတြ႕ရေတာ့မွာ မဟုတ္ေပမယ့္ ေဘာ္ဘီခ်ာလ္တန္တို႔နဲ႔အတူ မန္ယူအသင္းရဲ႕ ပြဲစဥ္တုိင္းကို အထူးတန္းကေန ၾကည့္႐ႈေနတာကိုေတာ့ ႐ုပ္သံေတြကေနတစ္ဆင့္ ျမင္ေတြ႕ရလိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဂုဏ္ယူပါတယ္ ဖာဂူဆန္၊ ေလးစားပါတယ္ ဖာဂူဆန္၊ ဦးၫြတ္ပါတယ္ ဖာဂူဆန္။ သင့္ရဲ႕ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ပီသမႈကို အၿမဲတေစ အားက်အတုယူလ်က္ပါ။

(ဃ)
ဟိုပန္ၿမိဳ႕နယ္မွာ ၈၈ မ်ိဳးဆက္အဖြဲ႕ကို လာေရာက္ျခင္းမျပဳဖို႔ ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပတဲ့သတင္းကလည္း စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလွတယ္။ သူတို႔နည္းနဲ႔သူတို႔ ျပန္ခံေနရၿပီလားဆိုတာ စိတ္၀င္စားစရာပဲ။ ဂ်ာနယ္ေတြ ဘယ္လိုေရးမလဲဆိုတာ စိတ္၀င္တစား ေစာင့္ဖတ္မယ္။ အထူးသျဖင့္ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ကို လံုး၀အထိမခံတဲ့ ဆရာေမာင္၀ံသ ဘာေရးမလဲ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္၀င္စားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွတ္ခ်က္ကို ဘာမွ်မေျပာလိုေသးဘူး။ သူမ်ားေတြရဲ႕ မွတ္ခ်က္ကို အရင္ေစာင့္ဖတ္မယ္။ စိတ္၀င္စားတာက အခုဆႏၵေဖာ္ထုတ္တာကိုေရာ ဘယ္သူေတြက စီစဥ္ေပးတာလဲ။ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ကို မေက်နပ္တာဆိုရင္ေတာ့ ၂၀၀၈ မ်ိဳးဆက္ပဲ ျဖစ္မွာေပါ့ဗ်ာ။ ေနာ...။ :D


(င)
ႀကိဳးဖုန္းေတြကေန ျပည္ပဖုန္းေခၚဆိုခကို ေစ်းႏႈန္းေလွ်ာ့ခ်ေပးတယ္တဲ့။ အင္း... လုပ္ခ်င္ရာသာ လုပ္ၾကပါေလ။ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး... ေျပာကို မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ လုပ္ခ်င္ရာအလုပ္ဆံုးနဲ႔ အေျပာင္းအလဲ အမ်ားဆံုး ၀န္ႀကီးဌာနကို ဆုေပးပါဆိုရင္ ဆက္သြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနကို ေပးရမယ္။ ဘယ္ဟာမွလည္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ မူခ်ထားတာ မရွိဘူး။ အခုလည္း ႀကိဳးဖုန္းေတြကေန ျပည္ပေခၚဆိုခကို ေစ်းေလွ်ာ့ေပးတာ အေကာင္းမဟုတ္ဘူး။ ျပည္ပကိုဖုန္းေခၚဆိုရာမွာ ႀကိဳးဖုန္းေတြကို အသံုးျပဳတဲ့လူ နည္းေနတဲ့အတြက္ ၀င္ေငြနည္းေနလို႔ ေလွ်ာ့ေပးတာတဲ့။ ေစ်းေလွ်ာ့ေပးတဲ့အတြက္ ႀကိဳးဖုန္းကေနတစ္ဆင့္ ျပည္ပေခၚတဲ့လူေတြ မ်ားလာေအာင္ေပါ့ေလ။ အင္း... ေျပာလိုက္ရင္ေတာ့ မေကာင္းရွိေရာ့မယ္။

(စ)
ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲကို ရန္ကုန္က ၾသစေၾတးလ်ကလပ္မွာလုပ္မယ္။ ဦးေဆာင္က်င္းပမွာက ၾသစေၾတးလ်ႏုိင္ငံက Sydney Law School တဲ့။ အင္း... ေသခ်ာတယ္... သတင္းမွာေရးထားတဲ့ ဘာသာရပ္ဆုိင္ရာ ပညာရွင္အသီးသီးက ဖတ္ၾကားမယ္ဆိုတာလည္း ႏုိင္ငံျခားသားေတြပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ေတာက္... ေသသာေသလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဥပေဒပညာရွင္ မရွိေတာ့ဘူးလား။ အင္းေလ... ဘယ္ရွိေတာ့မလဲ ဥပေဒပညာရွင္ အားလံုးကလည္း လႊတ္ေတာ္ကိုေၾကာက္ၿပီး ဥပေဒအေၾကာင္း၊ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအေၾကာင္းေတာင္ မေျပာခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားၾကရရွာတာကိုး။ က်ဳပ္တို႔ႏုိင္ငံမွာ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ႏုိင္ငံျခားျဖစ္မွ အထင္ႀကီးတဲ့ေရာဂါက အေတာ္အျမစ္တြယ္ေနၿပီကိုး။ အခုေဆြးေႏြးပြဲကို ဦးေရႊမန္းနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တက္ေရာက္မယ္တဲ့။ မေျပာေတာ့ဘူးလုိ႔ေနတာ... မေျပာရင္မျဖစ္လို႔ ေျပာလိုက္ဦးမယ္။ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရးေကာ္မရွင္ ဖြဲ႕တဲ့ကိစၥကို အဆိုတင္တာေရာ၊ ေထာက္ခံတာေရာ၊ အတည္ျပဳတာေရာ SkyNet ေက်းဇူးနဲ႔ မ်က္ျမင္ကုိယ္ေတြ႕ ၾကည့္လုိက္ရပါတယ္။ အဲဒါကို The VOICE က ေရးထားပံုက သင္းပါ့ဗ်ာ။ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။ ဆဲေတာ့သာ ဆဲတဲ့လူ အျပစ္ျဖစ္တယ္။ ေရးတဲ့လူကလည္း ဆဲခ်င္ေအာင္ ေရးေတာ့.....။ အို... ဆရာေအာင္ထြဋ္ကို လြမ္းမိပါေတာ့တယ္။


(ဆ)
ေငြက်ပ္ ၁၅၀၀ က်ပ္တန္ တန္ဖိုးနည္းဖုန္းဆင္းကတ္ေတြ အခု ေမလကုန္မွာ ထပ္ခ်ေပးမယ္တဲ့။ ၀မ္းသာရပါတယ္။ လစာေငြ အမ်ားအျပားမရွိရွာတဲ့ သာမန္လက္လုပ္လက္စားေတြ၊ ၀န္ထမ္းေတြ ရၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။ ေရႊတြဲလြဲ၊ ေငြတြဲလြဲနဲ႔ ပါဂ်ဲ႐ိုးကားႀကီးေတြ၊ မာစီးဒီးကားႀကီးေတြစီး ရပ္ကြက္႐ံုးကိုလာၿပီး ဖုန္းဆင္းကတ္ မဲႏိႈက္ျခင္းမလုပ္ၾကဖို႔လည္း ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။ တစ္လက္စတည္း ေျပာခ်င္တာက ေစ်းကြက္၀ယ္လိုအား ရွိေနေလေတာ့ ဆင္းကတ္ေတြလွိမ့္ေရာင္းၿပီး ဖုန္းေတြေခၚမရ၊ ျပဳမရ မျဖစ္ေအာင္လည္း လုပ္ေပးၾကဖို႔ တာ၀န္ရွိသူမ်ားကို ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။

(ဇ)
လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္းေတြရဲ႕ ပူပူေလာင္ေလာင္သတင္းေတြ ဖတ္ရတာလည္း အေတာ္ႀကီးကို စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ရပါတယ္။ မလုပ္ၾကပါနဲ႔ကြယ္႐ို႕။ ႏုိင္ငံကျဖင့္ အခုအခ်ိန္အထိ သူမ်ားေနာက္ကေန မတက္ႏုိင္ေသးဘူး။ တဂ်ိန္းဂ်ိန္း၊ တဒိုင္းဒိုင္း လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြကို ေလွ်ာ့ၾကပါကြယ္႐ို႕။ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕တစ္ခုက သူတို႔ကို တရားမ၀င္ အဖြဲ႕အစည္းအျဖစ္ ေျပာဆိုေရးသာတာကို သေဘာမတူဘူးတဲ့။ ခက္ေခ်ေပါ့တကား။ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို နားမလည္ဘူးထင္ပါရဲ႕။ စာမဖတ္တတ္ၾကဘူးထင္ပါရဲ႕။ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ျမန္မာလိုေရာ၊ အဂၤလိပ္လိုပါ ဖတ္ႏုိင္ပါတယ္ဗ်ာ။ တစ္ေခါက္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး။ ေတြ႕တဲ့လူေတြကိုစု၊ လက္နက္၀ယ္၊ ဓားျပသာသာ အလုပ္ေတြလုပ္၊ ေဒသတစ္ခုခုနာမည္၊ ဒါမွမဟုတ္ လူမ်ိဳးစုတစ္ခုခုရဲ႕ နာမည္တပ္ၿပီး အဲဒီေဒသ/လူမ်ိဳး လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ လုပ္တာပါလို႔ေျပာ၊ ဒါဆိုရင္ တပ္မေတာ္ျဖစ္ၿပီလား။ တရား၀င္ၿပီလား။ ေဟ့... ရွင္းရွင္းပဲေျပာမယ္... ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ ငါတို႔ႏုိင္ငံမွာ တရား၀င္တပ္မေတာ္ဆိုတာ တစ္ခုပဲရွိတယ္။ လက္နက္ကိုင္ထားတဲ့ လူတုိင္းကို တပ္မေတာ္သတ္မွတ္ၿပီး ေၾကာက္ရေလာက္ေအာင္ ငါတို႔ မတံုးဘူး၊ မအဘူး၊ အေရမထူဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ ျပည္နယ္နဲ႔ တုိင္းေဒသႀကီး ၁၄ ခုပဲ ရွိလို႔ ေတာ္ေရာ့တယ္။ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ တပ္မေတာ္ဆိုၿပီး ဖြဲ႕ထားတဲ့ လက္နက္ကိုင္သူပုန္က အဖြဲ႕ ၂၀ ေလာက္ရွိတယ္။ အစိုးရက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အေလွ်ာ့ေပးေလ၊ ဒင္းတို႔က လက္တစ္ဆံုးႏိႈက္ေလပဲ။ ေျမာက္ကုိရီးယား လုပ္တဲ့အေပါက္မ်ိဳးေတာ့ မလုပ္ၾကေလနဲ႔။ တပ္မေတာ္ကလြဲရင္ က်န္တဲ့လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အားလံုးကို အျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္းပစ္ပါဆိုၿပီး ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ပြဲေတြ လုပ္ပစ္လိုက္မယ္။ ဘာမွတ္ေနလဲ။ လက္နက္ကိုင္ခ်င္ရင္၊ စစ္ယူနီေဖာင္း၀တ္ခ်င္ရင္၊ ကာကြယ္ေရးလုပ္ခ်င္ရင္ တပ္မေတာ္ထဲကိုသြားေပါ့ကြ။ ကုိယ္ပိုင္တပ္မေတာ္မ်ား ထူေထာင္ရန္မလိုပါ။ ငါသိငါတတ္ မီဒီယာမ်ား ႏႈတ္ဆိတ္ေနၾကသည္၊ ႏွာေစးေနၾကသည္၊ ပါးစပ္ေတြပိတ္ေနၾကသည္၊ ဆြံ႕အေနၾကသည္။ ရွိေစေတာ့တကား...။

စာႂကြင္း
ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ႏုိင္ငံေရးပညာရွင္မဟုတ္ပါ၊ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္သက္ဆုိင္ေသာ ဘြဲ႕ဒီဂရီမ်ားလည္း မရွိပါ။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံအေၾကာင္း ကုိယ္စိတ္၀င္စားသည့္ သာမန္ႏုိင္ငံသားတစ္ဦးသာ ျဖစ္ပါသည္။ ျမင္ေတြ႕ၾကားသိေနသမွ်အေပၚ ျဖစ္ေပၚလာသည့္ ခံစားခ်က္မ်ားကို စာသီကံုးမိျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ မွားသည္မွန္သည္ကိုေတာ့ စာဖတ္သူမ်ားသာ ႏိႈင္းခ်င့္ၾကပါကုန္။ လြန္တာရွိက ၀ႏၵာမိပါ။
အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၈ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။
ညေန ၆ နာရီ ၅၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

 
Web Statistics