လွ်ပ္တစ္ျပက္ ရန္ကုန္

(က)

ရန္ကုန္လို႔ ေျပာလုိက္တာနဲ႔ အားလံုးက ႏွာေခါင္း႐ံႈ႕သြားၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈနဲ႔ မိုးတြင္းကာလ အခက္အခဲေတြေၾကာင့္ပါ။ က်န္တာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာ မသိသလို၊ ေျပာလည္းမေျပာခ်င္ပါဘူး။ ကုိယ္ေတြ႕ႀကံဳရတဲ့ အခက္အခဲ တစ္ခုကေတာ့ ခ်ိန္းဆိုထားတဲ့ ေနရာေတြကို အခ်ိ္န္မီ ေရာက္ဖို႔အတြက္ ၂ နာရီေလာက္ ႀကိဳတင္ၿပီး ထြက္ေနရတာပါပဲ။ အခ်ိန္ ၂ နာရီဆိုတာ အမွန္တကယ္ အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္အဖိုးတန္သလဲဆိုတာ အားလံုးအသိပါ။ အခုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို လမ္းေတြေပၚမွာ၊ တကၠစီေတြေပၚမွာ၊ ဘတ္(စ္)ကားေတြေပၚမွာ၊ ဖယ္ရီေတြေပၚမွာ အလဟႆ ျဖဳန္းတီးပစ္လုိက္ၾကရတယ္။ ရန္ကုန္မွာ ေနထိုင္လုပ္ကုိင္ ရွင္သန္ရပ္တည္ ေနၾကသူေတြဟာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈ ျပႆနာေတြၾကားမွာ အခ်ိန္ေတြ၊ စိတ္ရွည္မႈေတြ၊ သည္းခံမႈေတြ၊ နားလည္မႈေတြကို စေတးပစ္ေနၾကရတာ အင္မတန္မွကို ႏွေျမာဖို႔ေကာင္းလွပါတယ္။

(ခ)

ဘတ္(စ္)ကားစီးဖို႔ ဘယ္လိုမွကို သတၱိေမြးလို႔ မရတဲ့အတြက္ တကၠစီငွားစီးၿပီး MICT ထဲကို သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနရာကို မေရာက္ခင္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ လမ္းေကြ႕တစ္ေနရာကို ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ အခုစာ႐ိုက္ေနရင္းနဲ႔ ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ အိမ္စီး၊ တကၠစီ၊ ဖယ္ရီ စသျဖင့္ ကားအမ်ိဳးမ်ိဳး အေထြေထြဟာ ေလွငယ္ေလးေတြအလား ေရျပင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာ ကူးခတ္ခုတ္ေမာင္းေနၾကတာ၊ ႐ံုးသြားတာ ျဖစ္ပံုရတဲ့ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးအခ်ိဳ႕ဟာ ထီးေလးေတြေဆာင္း၊ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးေတြမၿပီး သူတို႔ေပါင္လယ္ေလာက္ရွိတဲ့ ေရျပင္က်ယ္ႀကီးကို တစ္စက္ကေလးမွ် ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ျဖတ္သြားေနၾကတာကို ျမင္ခဲ့ရတာ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ အံ့ၾသလြန္းလို႔ ေတြ႕တဲ့လူတုိင္း၊ ႀကံဳတဲ့လူတုိင္းကို ျပန္ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ခက္တာက ရန္ကုန္မွာ ဘယ္သူကမွ် ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာကို အထူးအဆန္း မျဖစ္ၾကဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္လူေနမႈဘ၀မွာ ဒီလိုအရာေတြဟာ ဘာမွ်မဆန္းေတာ့တဲ့ သာမန္ကိစၥရပ္ေလးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ ၿမိဳ႕ေရာက္တဲ့ ေတာသားကၽြန္ေတာ္က အဲဒီေရထဲကေန ကားျဖတ္ေတာ့ လန္႔ျဖန္႔ၿပီး ေျခေထာက္ကေလးကို ႂကြလိုက္မိတယ္။ တကၠစီေမာင္းတဲ့လူက အကင္းပါးတယ္။ ေရမ၀င္ပါဘူးဆရာ တဲ့။ ျပတင္းေပါက္ကေန ေခါင္းထြက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေရေတြက ကားတစ္၀က္ေလာက္မွာ ေဘာင္ဘင္ခတ္လို႔။

(ဂ)

ကၽြန္ေတာ္သာ ရန္ကုန္တုိင္းေဒသႀကီး အစိုးရဆိုရင္ က်န္တာေတြကို လုပ္တာမလုပ္တာ အပထား။ အရင္ဦးဆံုး ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈ ျပႆနာနဲ႔ မိုးနည္းနည္းရြာတာနဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီး ေရထဲေမ်ာတဲ့ ကိစၥရပ္ကို ေျဖရွင္းမိမွာ အမွန္ပဲ။ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး စည္း႐ံုးစရာမလုိပါဘူး။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကို မိုးရြာရင္ ေရလံုး၀မျမဳပ္ေအာင္၊ ဘယ္မီးပြိဳင့္ကိုမွ် ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈ ၃မိနစ္ထက္ပိုၿပီး မၾကာေစရေအာင္ ေဆာင္ရြက္မွာပါပဲ။ ေအာ္... လက္ေတြ႕မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးမိတာေလးေတြ ေျပာတာပါ။ လက္ေတြ႕လုပ္ေနသူေတြက ဒါေတြမသိဘဲ ေနမွာမဟုတ္ပါဘူး။ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္တာလည္း မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ အေၾကာင္းတစ္ခုခု ရွိလို႔ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

(ဃ)

ရန္ကုန္မွာ အခုအခ်ိန္အထိ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သဟဇာတ မျဖစ္တာက ေစ်း၀ယ္ရတာပါပဲ။ အေရာင္းစာေရးမေတြကို ဆုိင္ရွင္ေတြ၊ မန္ေနဂ်ာေတြက ဘယ္လိုမ်ား ေလ့က်င့္ေပးထားလဲ မသိပါဘူး။ ဆိုင္ခန္းထဲကို ၀င္လုိက္တာနဲ႔ သူတို႔မ်က္စိထဲမွာ ေစ်း၀ယ္လို႔ ျမင္ပံုမရဘူး။ အလစ္သမားေတြပဲ ၀င္လာသလိုလို၊ အၾကမ္းဖက္သမားေတြပဲ ေရာက္လာသလိုလို မ်က္ႏွာေပးေတြနဲ႔ ဟိုဟာေမးလည္း မေျဖခ်င္၊ ဒီဟာေမးလည္း ႏွာေခါင္း႐ံႈ႕နဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ေတာင္ သံသယျဖစ္မိတဲ့ အထိပါပဲ။ ဆုိင္ရွင္ သို႔မဟုတ္ မန္ေနဂ်ာမ်ား ရွိလို႔ကေတာ့ ၀င္လာတဲ့ေစ်းသည္ကို ထန္းလ်က္ခဲလို ၀ိုင္းလွ်က္ၾကတာပါပဲ။ တစ္ခုခုကို ကုိင္လိုက္တုိင္း ေစ်းႏႈန္းအရင္စေျပာတာဟာ ရန္ကုန္စတုိလ္ပဲ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ အဲဒီလို ေျပာလုိက္ေတာ့လည္း ကုိယ္မ၀ယ္ႏုိင္တဲ့ ေစ်းႏႈန္းဆိုရင္ ကိုင္ၾကည့္မေနနဲ႔လို႔ သြယ္၀ိုက္ၿပီး သတိေပးၿပီးသား ျဖစ္တာေပါ့။ မယ္မင္းႀကီးမမ်ား က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

(င)

ျမင္ေတြ႕ရသမွ် လူအားလံုးဟာ စိတ္ပ်က္အားငယ္မႈကို ၿမိဳသိပ္ၿပီး ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ေတြအတြက္ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကို လမ္းခင္းထားၾကပံု ရပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အခက္အခဲေတြ ရွိေနပါေစ... အားလံုးဟာ ရန္ကုန္ေျမကို မက္ေမာတြယ္တာ ေနၾကတုန္းပါပဲ။ ရန္ကုန္ဟာ အားလံုးအတြက္ စိန္ေခၚမႈေတြ၊ အခြင့္အလမ္းေတြကို တစ္ေပြ႕တစ္၀ိုက္ႀကီးနဲ႔ အၿမဲရင္ဖြင့္ထားဆဲ ျဖစ္ေနပံုရပါတယ္။

ရန္ကုန္ က်န္းမာပါေစ...
ရန္ကုန္ သန္႔ရွင္းပါေစ....
ရန္ကုန္ ေဘးကင္းပါေစ....
ရန္ကုန္ ရန္ကင္းပါေစ....
ရန္ကုန္ ေမတၱာလႊမ္းၿခံဳႏုိင္ပါေစ....။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၂၆ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔။

နံနက္ ၁ နာရီ ၅၄ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

Azarni Day

The New Light of Myanmar သတင္းစာရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေလးကို သေဘာက်လြန္းလို႔ ျပန္လည္ေ၀မွ်ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ဘာမွ် မေျပာလုိပါ။ ပညာရွင္တို႔၏ အရာသာျဖစ္ေၾကာင္း ႏွလံုးသြင္းပါသည္။ ပညာရွင္မ်ားသာ ဆက္လက္ျငင္းခုန္ၾကပါကုန္။ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေျပာရွာပါသည္။ R Zarni လို႔ မေရးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္မဆံုး ျဖစ္ရပါတယ္။ သူေျပာသလို R Zarni Day ဆိုရင္ေတာ့ ဥၾသမဆြဲဘဲ ×× ညေနခင္းရဲ႕ ေလျပည္ထဲမွာ ×× မင္းဆံႏြယ္ေတြ ေတာင္ပံျဖန္႔တဲ့အခါ ×× ပန္းပြင့္ေလးေတြ ရွက္ေသြးျဖာ ×× ေက်းငွက္ကေလးေတြ ေတးမဆိုေတာ့ပါ ××  စသျဖင့္ "ဂႏၴ၀င္ ဆည္းဆာ" ေတြဘာေတြ တစ္ႏုိင္ငံလံုး ဟဲေနရပါဦးမယ္။ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနက တရား၀င္ထုတ္ေ၀တဲ့ သတင္းစာက အေရးအသားျဖစ္တာမို႔ ေနာင္မ်ားႀကံဳႀကိဳက္လို႔ အာဇာနည္ေန႔လို႔ ေရးစရာရွိရင္ Azarni Day လို႔ပဲ ေရးပါေတာ့မယ္။ အားလံုးအတြက္ အလြယ္တကူျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါခင္ဗ်ား။ :D

ေမ်ာက္ႏွင့္လင္းယုန္ ငိုပြဲဆင္၍ အမိႈက္ေကာက္သူမ်ား သကၤန္း၀တ္ၿပီး ျပည္နယ္ေတာင္းသတဲ့လား

(က)

ေမ်ာက္ကေလးက လက္အၿငိမ္မေနဘဲ ဟိုပစ္ဒီပစ္ ေလွ်ာက္လုပ္တယ္။ လင္းယုန္ႀကီးကလည္း ပါးစပ္က ေျပာေတာ့သာ သံခင္းတမန္ခင္း၊ လက္ေတြ႕က်ေတာ့ ဒီလကုန္မွာ တိုက္ခ်င္းပစ္ ပစ္ျပဦးမတဲ့။ အိမ္နီးခ်င္း ငွက္က်ားကလည္း ေမ်ာက္ကေလး အၿငိမ္မေနတာသာ ၾကည့္မရတယ္။ သူကုိယ္တုိင္က်ေတာ့ လင္းယုန္နဲ႔ေပါင္းၿပီး အတူပ်ံရတာနဲ႔၊ အတူေလ့က်င့္ရတာနဲ႔၊ အတူေရငုပ္ရတာနဲ႔....။ ေမ်ာက္ကေလး ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္မယ္ဆိုလည္း ခုန္ေလာက္ပါတယ္။ လင္းယုန္ႀကီးရဲ႕ ရန္သူေတာ္ေဟာင္းႀကီး ၀က္၀ံႀကီးက အမ်ိဳးတူ ေမ်ာက္ကေလးကို ဟန္ျပေလာက္ပဲ အျပစ္တင္တယ္။ နဂါးႀကီးကေတာ့ အေကာင္းအဆိုး သိပ္ၿပီးေတာ့ မေျပာလွဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေမ်ာက္ကေလးအေရးမွာ ၀က္၀ံနဲ႔ နဂါး သင့္သင့္ျမတ္ျမတ္ ျဖစ္ေနတာကေတာ့ အမွန္ပဲ။ ေမ်ာက္ကေလးရဲ႕ရန္ဘက္ ႀကိဳးၾကာေလးခမ်ာလည္း ေမ်ာက္ကေလးကိုေၾကာက္ရ၊ လင္းယုန္နဲ႔သင့္ျမတ္ေအာင္လုပ္ရ၊ နဂါးႀကီးနဲ႔ ပဋိပကၡေတြကလည္း ေသာင္တင္ေရမက်။ အခုေနာက္ဆံုး ေမ်ာက္ကေလး ေဆာ့လိုက္တဲ့ ခဲ ၄ လံုးေၾကာင့္ ကမၻာ့ရြာႀကီးတစ္ခုလံုး အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း၊ စိုးရိမ္တႀကီး၊ စိတ္၀င္တစား ျဖစ္ခဲ့ၾကရတယ္။ ေမ်ာက္ကေလးက အစာရဖို႔ လက္ေဆာ့တာလား၊ တမင္ရန္စတာလား၊ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္။ အနီးကပ္ေနရတဲ့ ငွက္က်ားတို႔ခမ်ာ မလံုၿခံဳ၊ မေအးခ်မ္းႏုိင္ေတာ့။ ကဲ... ေမ်ာက္ကေလးလက္ခ်က္နဲ႔ လင္းယုန္ႀကီးပဲ ကားယားက်မလား။ လင္းယုန္ကပဲ ေမ်ာက္ကေလးကို လက္သည္းနဲ႔ ကုတ္သြားႏုိင္မလား ဆိုတာကေတာ့ ဆက္လက္ေစာင့္ၾကည့္႐ံုမွတစ္ပါး။

(ခ)

ငိုတာေတြ သိပ္ေခတ္စားေနပါ့လား။ ကိုဉာဏ္ေတာင္ ငိုခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္သြားမိတယ္။ သူ႔ဟာသူ ငုိတဲ့ကိစၥကို ကိုေရႊျမန္မာေတြ ဘာသာျပန္ေကာင္းလုိက္ပံုက ဖတ္ရသူရင္ထဲ နင့္ခနဲျဖစ္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြ ေပါက္ေပါက္က်သြားရတယ္။ တစ္္ခ်ိန္က လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးၿပီး အားေပးခဲ့ရတဲ့၊ သူ႔ရဲ႕ဟန္ပန္၊ သူ႔ရဲ႕ ကစားဟန္ေတြကို အသည္းစြဲႏွစ္ႀကိဳက္ခဲ့ရတဲ့ ပရိသတ္တစ္ဦးအေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြေပၚမွာ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင္ေတြ႕ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး။ ေျမပံုၫႊန္းေပးၿပီး ကန္လိုက္သလား ေအာက္ေမ့ရတဲ့ တိက်တဲ့ သူ႔ရဲ႕ျဖတ္တင္ေဘာေတြကို ထပ္မံၿပီး ျမင္ေတြ႕ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး၊ ဒီဇိုင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းၿပီး မင္းသား႐ံႈးေလာက္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ကြင္းတြင္းပံုရိပ္ေတြလည္း ျမင္ရေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သားသမီးေတြ တၿပံဳႀကီးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါရဲ႕။

(ဂ)

အမိႈက္ေကာက္ခြင့္မရတာကို ဘာကိစၥ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္လုပ္ၿပီး ရွဥ့္အ၀ွာကို အနာလုပ္ေနၾကသလဲ။ ၾကားရတဲ့၊ ဖတ္ရတဲ့ သတင္းေလးအေပၚ သူမ်ားေတြ မွတ္ခ်က္ျပဳတာေတြ၊ ေ၀ဖန္တာေတြေလာက္ကုိ နားေထာင္ၿပီး ကို္ယ္တုိင္စဥ္းစားသံုးသပ္မႈမရွိဘဲ ေ၀ေလေလ လိုက္လုပ္တဲ့လူ သိပ္မ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ဆိုတဲ့ ခပ္ညံ့ညံ့ေကာင္ကလည္း က်ဳပ္ကို အေၾကာင္းတစ္ခုခုျပၿပီး မုန္းတဲ့လူေတြကို ေလးစားတတ္တဲ့လူမ်ိဳး။ အဲဒီအေၾကာင္းျပခ်က္က ဆီေလ်ာ္တာ၊ မဆီေလ်ာ္တာကို က်ဳပ္က စိတ္ကိုမ၀င္စားတာ။ အဲဒါက တစ္ဖက္လူရဲ႕ ကိစၥကိုး။ အဲ... သူမ်ားမုန္းလို႔ က်ဳပ္ကို လိုက္မုန္းတဲ့လူမ်ားေတာ့ ရြံလြန္းလုိ႔ တံေတြးေတာင္ လွည့္မေထြးခ်င္ဘူး။ ကုိယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္၊ ကုိယ္ပိုင္ခံယူခ်က္မဟုတ္ဘဲ သူမ်ားႏွာေခါင္းေပါက္နဲ႔ အသက္႐ွဴေနတဲ့လူေတြကို သိပ္မုန္းသေပါ့ဗ်ာ။ အမိႈက္ေကာက္ခြင့္မရတာကို ေ၀ဖန္ၾကတဲ့လူေတြကို ေမးခ်င္တယ္။ သူမ်ားေျပာတဲ့အတုိင္း ေ၀ေလေလ လုိက္ေျပာတာလား၊ ကုိယ္တုိင္စဥ္းစားသံုးသပ္ၿပီး ခံယူခ်က္အတိုင္း ေ၀ဖန္တာလား။ ဒီမယ္... ဦးေက်ာ္သူ၊ ခင္ဗ်ားသာ အမိႈက္ကိစၥကို တကယ္ေစတနာရွိရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေျပာစရာမလိုဘူး၊ ဘယ္သူ႔ဆီကိုမွလည္း စာတင္စရာမလိုဘူး၊ ဘယ္သူ႔ခြင့္ျပဳခ်က္မွလည္း ရွိစရာမလိုဘူး။ က်ဳပ္တို႔ အဘိုးေတြ၊ အဘြားေတြ၊ အေဘးေတြ၊ အေဖေတြ၊ အေမေတြ လက္ထက္ကတည္းက လမ္းေပၚမွာ အျမင္မေတာ္တဲ့အမိႈက္ ဒီလိုပဲ ေကာက္ၿပီး သင့္ေလ်ာ္ရာကို ပစ္ခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ အခုမွပဲ အမိႈက္ေကာက္တာကို အခမ္းအနားႀကီး တစ္ခုလိုလုပ္၊ မီဒီယာေတြထက္မွာေဖာ္ျပ၊ နာမည္ႀကီးလူေတြစု၊ အမေလးဗ်ာ... ေသသြားတဲ့ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ဘိုးေဘးေတြ တမလြန္ကေန ဒီသတင္းၾကားရင္ အူတက္ၿပီး ႏွစ္ခါျပန္ ထပ္ေသၾကကုန္ပါဦးမယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ဟာက အမိႈက္ေကာက္ခ်င္တာက နည္းနည္း၊ လူစုစုနဲ႔ အင္အားျပခ်င္တာ၊ လႈပ္ရွားမႈလုပ္ျပခ်င္တာ၊ လူအာ႐ံုစိုက္ခံခ်င္တာ၊ သူရဲေကာင္းအထင္ခံခ်င္တာ၊ လက္ရွိအစိုးရကို က်ရာေနရာကေန အုတ္တစ္ခ်ပ္ သဲတစ္ပြင့္အေနနဲ႔ ေႏွာင့္ယွက္ခ်င္တာ၊ အခက္ရေစခ်င္တာက ပိုေနတယ္လို႔ ထင္တာပဲဗ်ာ။ ဦးေက်ာ္သူတစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းေပၚမွာေတြ႕တဲ့ အမိႈက္ေတြကိုေကာက္၊ အမိႈက္ပံုးထဲမွာ လႊင့္ပစ္လုိက္လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က အေရးယူတယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားအစား က်ဳပ္အေရးယူခံမယ္ဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔လည္း ဒီလိုပဲ လမ္းေပၚမွာ အျမင္မေတာ္တဲ့ အမိႈက္ေတြ႕ရင္၊ သစ္ကိုင္းေျခာက္ေတြ႕ရင္၊ ေခြးေသေကာင္ေတြ႕ရင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ဖယ္ရွားပစ္ေနတာပါပဲ။ ဘယ္သူကမွ် က်ဳပ္ကိုလာၿပီး ခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲ အမိႈက္ေကာက္တယ္လို႔ ပုဒ္မမတပ္ပါဘူး။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။ က်ဳပ္က ဘာအေရာင္မွမပါဘဲ လုပ္ခဲ့တာကိုး။ ငယ္ငယ္ကတည္းက သေဘာက်ခဲ့ရတဲ့ မင္းသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အမ်ားႀကီး ခ်စ္ခင္တယ္၊ ေလးစားတယ္၊ သေဘာက်တယ္။ နာေရးကူညီမႈအသင္းကို ဦးေဆာင္သူတစ္ဦးအေနနဲ႔ လံုး၀ကို ေလးစားတယ္၊ ဦးၫြတ္တယ္၊ အားက်တယ္၊ သာဓုေခၚတယ္၊ ခ်ီးက်ဴးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီလိုအလုပ္ကို မလုပ္၀ံ့ပါဘူး၊ မလုပ္ရဲေသးပါဘူး၊ မလုပ္ႏုိင္ေသးပါဘူး။ ၀န္ခံပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ပရဟိတဘန္းျပၿပီး ႏုိင္ငံေရးလံႈ႕ေဆာ္တာလိုလို၊ အေရာင္ဆိုးတာလိုလို လုပ္လာရင္ေတာ့ ေဆာရီးပဲ ဦးေက်ာ္သူ။ ေ၀ဖန္စရာရွိတာ ေ၀ဖန္ရမွာပဲ။ ေကာင္းမြန္တဲ့ ပရဟိတအလုပ္ေတြနဲ႔ပဲ ကုသိုလ္ေတြယူစမ္းပါလို႔ အႀကံေပးပါရေစ ဦးေက်ာ္သူ။ ကုိယ့္အမိႈက္ကုိယ္ေတာင္ စနစ္တက် မစြန္႔ပစ္တတ္ဘဲ၊ လမ္းေပၚမွာ အမိႈက္ေတြ႕ရင္ေတာင္ အသိစိတ္နဲ႔ မေကာက္တတ္ဘဲ၊ လူအမ်ားႀကီးစုၿပီးမွ၊ ဆိုင္းဘုတ္ေထာင္ၿပီးမွ၊ ဂ်ာနယ္ထက္မွာသတင္းပါမွ၊ ဓာတ္ပံုေတြတဖ်တ္ဖ်တ္႐ိုက္မွ အမိႈက္ေကာက္တတ္တဲ့လူေတြကို ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က ေထြးၿပီးသား တံေတြးထက္ေတာင္ ရြံပါေသးသဗ်ာ။

(ဃ)

ဟိုသကၤန္း၀တ္ကလည္း အင္တာနက္မွာ သူ႔အေၾကာင္းကို အၿမဲတမ္းေျပာေစခ်င္သလား မေျပာတတ္ဘူး။ တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး လံုး၀ကို မ႐ိုးရဘူး။ သကၤန္းမ၀တ္ခုိင္းဘဲ ေတာင္ရွည္ပုဆိုး၊ တုိက္ပံု၊ ေခါင္းေပါင္း ၀တ္ဆင္ေပးၿပီး သမၼတသာ တစ္ခါတည္း ခန္႔လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ သူမ်ားေတြ ကုလားနဲ႔ေပါင္းရင္ အဲဒါ ဆြဲေဆာင္ခံရတာ၊ စည္း႐ံုးခံရတာ၊ ကိုယ္ခံအားမေကာင္းတာ။ သူကုိယ္တိုင္ ကုလားေတြနဲ႔ ဖက္လဲတကင္း ေနတယ္ဆိုတာ ပညာရွင္ပီသတာ၊ သံခင္းတမန္ခင္း ကၽြမ္းက်င္တာ၊ လိုအပ္လို႔လုပ္ေနတာ၊ ဒီလိုမ်ိဳးလား။ တင္သမွ်သတင္းကလည္း မႈခင္းသတင္းဂ်ာနယ္ေတာင္ လက္မိႈင္ခ်ရေလာက္တယ္။ သမၼတႀကီးဆီကိုေတာင္ သူ႔ဆီေလာက္ တိုင္စာေရာက္မယ္မထင္ဘူး။ အင္း... ကုိယ္ေတာ္... ကုိယ္ေတာ္... ကုလားေတြကို ျမန္မာေတြလက္ခံတာ၊ လက္မခံတာေတာ့ တပည့္ေတာ္ ေသခ်ာမသိဘူး။ ကုိယ္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာကို အျခားလူေတြ အထင္အျမင္ေသးၾကရင္ေတာ့ အင္း..... ရင္ေလးဖြယ္ပါပဲဘုရား...။

(င)

၀ေတြက ျပည္နယ္ေတာင္းတယ္တဲ့။ ေတာင္းေပ့ေစေပါ့။ ေတာင္းတာက သူတို႔အလုပ္ပဲ။ မေက်နပ္ရင္ အျခားတိုင္းရင္းသားေတြလည္း လိုက္ေတာင္းၾကေပါ့။ ေတာင္းဆိုပိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ျဖစ္တာမျဖစ္တာကေတာ့ အဲဒီေဒသမွာေနတဲ့ ျပည္သူေတြနဲ႔ဆိုင္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ ၅၃ မွာ ျပ႒ာန္းထားခ်က္ေတြအရကိုး။ အခုဗ်ာ... ၀က ကိုယ္ပိုင္ျပည္နယ္အျဖစ္ ထူေထာင္ခ်င္တယ္မလား။ ရွမ္းျပည္နယ္မွာရွိတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ အေရးကိစၥဗ်။ က်န္တဲ့ တုိင္းေဒသႀကီးေတြ၊ ျပည္နယ္ေတြက ျပည္သူေတြမွာ ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္မရွိဘူး။ ဒီလိုေျပာလို႔ မေက်နပ္ရင္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ျပန္ဖတ္၊ ျပန္ေလ့လာေပါ့။ ရွမ္းေတြကုိယ္တုိင္က လိုလိုလားလား ၀ျပည္နယ္ ျဖစ္သင့္ပါတယ္ဆိုၿပီး ဆႏၵမဲေပးခဲ့ၾကရင္ေတာင္ ကိစၥက မၿပီးေသးဘူးဗ်။ ရွမ္းျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္မွာ ထပ္ၿပီးေတာ့ မဲခြဲဆံုးျဖတ္ရဦးမယ္။ အဲဒီလို ဆံုးျဖတ္တဲ့အခါ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ စုစုေပါင္းရဲ႕ ေလးပံုသံုးပံုႏွင့္အထက္ ေထာက္ခံဆႏၵမဲရမွ သမၼတက ျပင္ေပးမွာဗ်။ ေသေသခ်ာခ်ာျပန္ဖတ္ၾကည့္ပါဦး ေလးပံုသံုးပံုႏွင့္အထက္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာပါတယ္ဗ်ာ... သူမ်ားေယာင္တုိင္း လိုက္မေယာင္ပါနဲ႔လို႔။ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း တဲ့(ဒဲ့)ေျပာရမလားဗ်။ ႀကိဳက္တဲ့ျပည္နယ္၊ တုိင္းေဒသႀကီးအတြင္းမွာရွိတဲ့ ႀကိဳက္တဲ့လူေတြက ကုိယ္ပိုင္ျပည္နယ္ေတာင္းၾက၊ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ထင္ရင္ (သေဘာကေတာ့ ကာခ်ဳပ္သေဘာမတူရင္) အဲဒီကိစၥ ျဖစ္လာစရာအေၾကာင္း တစ္စက္မွ်ကို မရွိဘူးဗ်ိဳ႕။ ေလးပံုသံုးပံုႏွင့္အထက္ဆိုတာ တပ္မေတာ္သားကုိယ္စားလွယ္ တစ္ဦးျဖစ္ေစ ေထာက္ခံဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ဆိုလိုတာျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ေတာ့ နားလည္မိပါသဗ်ိဳ႕။ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ဂ်ာနယ္ေတြဖြတိုင္း၊ ငါးစာခ်တဲ့လူေတြ မွ်ားတုိင္း သိပ္ၿပီးေတာ့ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား မျဖစ္စမ္းပါနဲ႔ဗ်ာ။ ဒီေခတ္က ပညာေခတ္ဗ်။ အရာရာကို ပညာနဲ႔စဥ္းစား၊ ပညာနဲ႔ဆင္ျခင္၊ ပညာနဲ႔...........။ ကၽြန္ေတာ့္သေဘာလား။ ေျပာစရာအေၾကာင္း တစ္စက္မွ်ကို မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ရွမ္းတုိင္းရင္းသားမဟုတ္သလို၊ ရွမ္းျပည္နယ္မွာလည္း ေနတဲ့လူ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ႏွာေစးေနလိုက္တာ ပိုမေကာင္းဘူးလား။

စာႂကြင္း

ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ ဘယ္ရယ္မဟုတ္ဘူး။ စိတ္႐ူးေပါက္ၿပီး ေပးလိုက္တာ။ ဂ်ာနယ္ေတြ အဖတ္မ်ားေတာ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ လုပ္စားတတ္ၾကတာကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ေပါ့။ အဓိပၸါယ္ရွိတာ၊ မရွိတာ၊ ဆီေလ်ာ္တာ၊ မဆီေလ်ာ္တာ အသာထား။ ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ပို႔စ္ကုိ လူစိတ္၀င္စားၿပီး ေပါက္ဖို႔က အဓိက မဟုတ္လား။ ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္က အေၾကာ္လည္းမေၾကာ္တတ္၊ လဲလဲလဲလဲလဲဆိုၿပီး သီခ်င္းလည္း မဆိုတတ္၊ ဆိုင္းမပါဗံုမပါနဲ႔ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္း ဆဲဆိုတာကို သီခ်င္းလုပ္ၿပီးလည္း မဆိုတတ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေတာက္တေခါက္တတ္တဲ့ ေရးသားနည္းေလးေတြနဲ႔ ေပါက္ေအာင္လုပ္ရတာကို နားလည္ေပးဗ်ာ။ နားမလည္ေပးရင္လည္း ကိစၥမရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။

အမွတ္တရ 

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၁ ရက္၊ အဂၤါေန႔။

မြန္းလြဲ ၂ နာရီ ၅၄ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ခရီးလြန္ေနပါသည္

(က)

အခုရက္ပုိင္း ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ပို႔စ္ေတြ ပံုမွန္ တင္ျဖစ္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ အလုပ္တာ၀န္အရ ခရီးသြားေနရပါသည္။ ခရီးမသြားခင္ကတည္းက တင္လိုသည့္ ပုိ႔စ္မ်ားကို ႀကိဳတင္ေရးသားျခင္း ျပဳလုပ္ရန္ စီစဥ္ထားခဲ့ေသာ္လည္း အဆင္မေျပသည့္အတြက္ ေလာကနီတိ တစ္ခုတည္းကိုသာ ပံုမွန္ ေန႔စဥ္ပို႔စ္ တက္ႏုိင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ ထို႔အတြက္လည္း အၿမဲတေစ လာေရာက္ဖတ္႐ႈ အားေပးၾကသည့္ မိတ္ေဆြမ်ားကို အားနာရပါသည္။

(ခ)

အလုပ္တာ၀န္အရ မႏၲေလးႏွင့္ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕မ်ားသို႔ သြားေနရပါသည္။ ဆိုင္ကယ္ေတြ သိပ္မ်ားလြန္းတဲ့ မႏၲေလးကို အံ့ၾသရသလို စိတ္လည္း႐ႈပ္ရပါသည္။ ၆ လမ္းသြား၊ ၈ လမ္းသြား၊ ၁၀ လမ္းသြား၊ ၁၂ လမ္းသြား စသည့္စသည့္ လမ္းမႀကီးမ်ားရွိသည့္ ေနျပည္ေတာ္လို ေနရာကေန ယေန႔ထက္တုိင္ ၄ လမ္းသြားထက္ မပိုေသးသည့္ မႏၲေလးလိုၿမိဳ႕ႀကီးကို ေရာက္လာေတာ့ အေတာ္ႀကီးကို စိတ္က်ဥ္းၾကပ္သြားရသည္။ ကားေမာင္းတဲ့ ဒ႐ိုင္ဘာကေတာ့ ဘယ္လိုစိတ္ခံစားမႈနဲ႔ ေမာင္းႏွင္သည္မသိ။ ေဘးကေန ထိုင္လိုက္ရသည့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘုရားဘုရားဟု မျပတ္တမ္း တေနရသည္။ ဟိုနားက ဆုိင္ကယ္ေတြ ထြက္လာလိုက္၊ ဒီေရွ႕က ဆုိင္ကယ္က ျဖတ္ေမာင္းလုိက္ျဖင့္ အသည္းယားစရာ ေကာင္းလွသည္။ သို႔ေသာ္ လဘက္ရည္ဆုိင္ေတြ ထိုင္ရတာကေတာ့ တကယ့္ထိပ္တန္း ဖီလင္ပင္။ ဘယ္ၿမိဳ႕မွာမွ မရႏုိင္သည့္ လဘက္ရည္ဆုိင္ အေငြ႕အသက္ေတြကို မႏၲေလးမွာသာ ရႏုိင္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အစြဲအလန္းေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ လဘက္ရည္ဆုိင္ေကာင္တာမွာ ထုိင္ေနသည့္ ပုဂၢိဳလ္ေတြက ပါးစပ္က တတြတ္တြတ္ႏွင့္ စက္ေသနတ္ပစ္သလို ေအာ္ဟစ္ၫႊန္ၾကားေနတာက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သံစဥ္တစ္ခုပင္။ ေတြးမိတာတစ္ခုက မႏၲေလးၿမိဳ႕တြင္ ဘယ္အခ်ိန္မွမ်ား ဘတ္စ္ကားလိုင္းေတြ ေခတ္စားမလဲ ဆိုတာျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္ကဲ့သို႔ ယာဥ္လုိင္းမ်ားသာ မန္းတြင္ တြင္က်ယ္လာမည္ဆိုပါက အရမ္းအႏၧရာယ္မ်ားၿပီး ပ်ားပန္းခတ္မွ် မ်ားျပားလွသည့္ ဆုိင္ကယ္ေတြကိစၥ ေျပလည္သြားမည္ဟု ထင္မိသည္။ ဒါက မမီ့တမီ ဉာဏ္ေလးျဖင့္ ေတြးမိတာျဖစ္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မႏၲေလးကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သည္။ တက္ခဲ့ဖူးသည့္ မႏၲေလး ဂ်ီတီအုိင္ကို အလြမ္းေျပ သြားၾကည့္ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္း၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ဆုိင္ခန္းေတြ ျပည့္ေနတာ ေတြ႔ရသည္။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ညေနတုိင္း ၀င္ၾကည့္ျဖစ္သည့္ ဗထူးကြင္းကလည္း ထိုနည္း၎ပင္။ ဆုိင္ခန္းေတြ ပတ္လည္ႏွင့္ ၀င္ေပါက္ဘယ္နားမွာလဲလို႔ အေတာ္ရွာယူရသည္။ တစ္ခ်ိန္က မႏၲေလးေန႔ရက္မ်ားကို လြမ္းမိပါသည္။ ကိုအငဲရဲ႕ မႏၲေလးညမ်ားတမ္းခ်င္း သီခ်င္းကို စိတ္ထဲမွာ ဆိုလုိက္မိသည္။ ××× လြမ္းမိတယ္ ဟိုတုန္းက မႏၲေလးညေရ ×××

(ဂ)

ျပင္ဦးလြင္ကိုတက္ေတာ့ အသိသာဆံုး ခံစားမိတာက ရာသီဥတု အေျပာင္းအလဲျဖစ္သည္။ ျပင္စာကိုေက်ာ္သည္ႏွင့္ ေလေအးေလးေတြက ေပြ႕ဖက္ဆီးႀကိဳၾကသည္။ ေနျပည္ေတာ္မွာ ျမင္ရခဲသည့္ သစ္ႀကီး၀ါးႀကီး၊ သစ္ပင္၀ါးပင္၊ ေတာအုပ္ေတာတန္းမ်ားကို တ၀ႀကီးျမင္ရသည္။ ျပင္ဦးလြင္သည္ အရင္ကထက္ ပိုပူလာတာေတာ့ အေသအခ်ာပင္။ သို႔ေသာ္ မိတ္ေဆြေဟာင္းမ်ား၊ ေနရာေဟာင္းမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားအတြက္ ျပည့္စံုေစခဲ့သည္။ စိတ္အညစ္ရဆံုးက အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္း လံုး၀ အဆင္မေျပျခင္းပင္။ စစ္ေတြမွာတုန္းက ဖုန္းလုိင္းက အင္တာနက္ႏွင့္ပင္ အြန္လိုင္းမွတဆင့္ ညစဥ္ ဗီဒီယိုၾကည့္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ေနျပည္ေတာ္မွာ ႀကိဳက္တဲ့ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာကို ဖုန္းအင္တာနက္နဲ႔ ဖြင့္ၾကည့္လို႔ရသည္။ ျပင္ဦးလြင္လည္းေရာက္ေရာ ဖုန္းေျပာဖို႔အတြက္ပင္ လုိင္းမိသည့္ေနရာကို ရွာယူရသည္။ လား႐ိႈးအထြက္ ဒီဇင္ဘာဆုိင္ေလာက္ေရာက္ရင္ ဖုန္းလိုင္းက သိပ္မမိခ်င္ေတာ့။ အခုကၽြန္ေတာ္တည္းေနသည့္ ညံေတာအ၀ိုင္းအနီးမွာ ဖုန္းအင္တာနက္လုိင္းက ဘာေျပာရမွန္း မသိရေလာက္ေအာင္ စုတ္ျပတ္လွသည္။ ေရာက္ကတည္းက အင္တာနက္သံုးဖို႔ ႀကံစဥ္တာ မေအာင္ျမင္။ လဘက္ရည္ဆုိင္ အမ်ားစုက Wi-Fi Free လုပ္ေပးထားတာကို ေတြ႕ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ညဘက္ လဘက္ရည္ဆုိင္ထုိင္မွ အင္တာနက္ သံုးရသည္။ သတင္းေတြဖတ္ရသည္။ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ေပးလုိက္တာကိုပင္ လႊတ္ၿပီးေနာက္ေန႔မွ သိရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ညစဥ္ညတုိင္း မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြနဲ႔ လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ အာလူးဖုတ္ရတာ ထပ္တိုးရသည့္ အမွတ္တရမ်ားပင္။

(ဃ)

ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြေတြ အမ်ားစုက ေတြ႕တုိင္းေမးတတ္သည့္ ေမးခြန္းရွိသည္။ ၂၀၁၅ ကို ဘယ္လိုျမင္သလဲတဲ့။ ၂၀၁၅ မွာ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ဘာေကာင္မွ် မဟုတ္ပါဟု ေျပာေသာ္လည္း သူတို႔က မေက်နပ္ခ်င္ၾက။ တစ္ခုခု ေျဖေစခ်င္သည္။ တစ္ခုခု ေဆြးေႏြးေစခ်င္သည္။ ထို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ တကယ္ရွိတဲ့အတုိင္း သူတို႔ကို ေျပာျဖစ္သည္။ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသည္ ပံုစံခြက္ အတိအက်မရွိ၊ ခန္႔မွန္းရခက္ခဲသည္၊ လူတုိင္းက သူ႔အျမင္ႏွင့္သူ ႀကိဳက္သလို ခန္႔မွန္းႏုိင္သည္။ အဆိုပါ ခန္႔မွန္းခ်က္မ်ား အားလံုးကလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာေတြခ်ည္း ျဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသည္ ထင္သေလာက္ မရွင္းလင္း၊ မလြယ္ကူေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး အေျခအေနက အနာဂတ္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးကို ပံုေဖာ္သြားလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္က သံုးသပ္သည္။ သို႔ေသာ္ ၂၀၁၅ တြင္ ဘာေတြျဖစ္လာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါ။ ခန္႔မွန္းျခင္းလည္း မျပဳလုပ္ႏုိင္ပါ။ စိုးတထိတ္ထိတ္ျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္ဟုသာ ေျဖခ်င္ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ လက္ရွိအာဏာရႏွင့္ အတိုက္အခံ ပါတီမ်ားမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးပါး၀ေသာ၊ အေျမာ္အျမင္ရွိေသာ၊ အရွည္ကိုျမင္ေသာ၊ အနာဂတ္ကိုဦးတည္ေသာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္ဖို႔လိုသည္ဟု ယံုၾကည္သည္။ ျပည္ခိုင္ၿဖိဳးပါတီႏွင့္ အန္အယ္လ္ဒီပါတီ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းေတြ ဘယ္လိုခံယူမလဲ၊ စီစဥ္မလဲ ဆိုတာက ၂၀၁၅ ၏ အသက္ျဖစ္သည္ဟု သံုးသပ္လိုပါသည္။

(င)

ဂ်ာနယ္ေတြ မဖတ္ျဖစ္၊ သတင္းေတြ မၾကည့္ျဖစ္၊ သတင္းေတြ မဖတ္ျဖစ္၊ ဖဘမသံုးျဖစ္၊ ဘေလာ့ဂ္မေရးျဖစ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ မၾကာမီ ဘေလာ့ဂ္ပုိ႔စ္ေတြ ျပန္တင္ႏုိင္ပါလိမ့္မည္။ စာေတြ ျပန္ေရးႏုိင္ပါလိမ့္မည္။ ဒီၾကားထဲ ပို႔စ္ေတြ မတင္ျဖစ္တာကိုေတာ့ နားလည္ေပးၾကေစလိုေၾကာင္း ေတာင္းပန္လိုက္ပါသည္။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ၂၇ ရက္၊ စေနေန႔။

နံနက္ ၁ နာရီ ၁၁ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

ေခတၱ - ျပင္ဦးလြင္

ရယ္မိ ၿပံဳးမိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ေတြ႕မ်ား

ၿပီးခဲ့တဲ့ ႐ံုးပိတ္ရက္ ၂ ရက္က ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ ခရီးထြက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္ကို သြားခဲ့တာပါ။ ခရီးမသြားရတာ ၆ လနီးပါး ရွိခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ အခုလို သြားခဲ့ရတာဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေျပာင္းအလဲတစ္ခု ျဖစ္ေစခဲ့သလို အလုပ္ေတြနဲ႔ ပိေနခဲ့ရတဲ့ ဦးေႏွာက္ကိုလည္း အနားေပးလိုက္ႏုိင္ပါတယ္။ အေတာ္တန္တဲ့ ခရီးလို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္ေတြ ရခဲ့သလို၊ အေတြ႕အႀကံဳသစ္ေတြလည္း ရခဲ့ပါတယ္။ အဆိုေတာ္ႀကီး (ေဒၚ)မာမာေအး ေလသံနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေျပာစရာေတြလည္း တစ္ပံုႀကီးရွိေသးတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႀကံဳခဲ့ရတာေတြထဲက ရယ္စရာ၊ ေမာစရာေလးေတြကို ေျပာျပပါရေစ။ ရယ္စရာေနာက္မွာ ပါေနတဲ့ ေမာစရာေလးေတြကိုေတာ့ မရွင္းျပေတာ့ပါဘူး။ ရယ္ရင္းနဲ႔ စာဖတ္သူေတြကပဲ စဥ္းစားဆင္ျခင္ ႏုိင္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ေၾကာင္းပါ။

(က)

ေတာ္၀င္စင္တာမွာဖြင့္ထားတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာအႀကီးဆံုး စာအုပ္ဆုိင္ဆိုတဲ့ TAB-BOOK CENTRE ကို သြားခဲ့တုန္းက ႀကံဳခဲ့ရတာပါ။

စာအုပ္ေတြကို ၾကည့္ရင္း၊ ဖတ္ရင္း၊ ျမည္းရင္း၊ ႀကိဳက္တဲ့စာအုပ္ေတြ႕ရင္ ျခင္းထဲထည့္ေရြးရင္းနဲ႔ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ စာေရးဆရာအခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ရွာမေတြ႕ပါဘူး။ စာအုပ္ဆုိင္က က်န္းမာေရး၊ ဟာသ၊ ၀တၳဳ၊ အတၳဳပၸတၱိ၊ ကြန္ပ်ဴတာ၊ ႏုိင္ငံေရး စသည္ျဖင့္ သူ႔က႑နဲ႔သူ ခြဲထားတာမို႔ ရွိမယ္ထင္တဲ့ အကန္႔ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္လိုက္ရွာေသာ္လည္း မေတြ႕ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ဆုိင္၀န္ထမ္းကို ေမးလိုက္ပါတယ္။

ညီေလးေရ... ဂ်က္ (ကြမ္းၿခံကုန္း) စာအုပ္ေတြ ဘယ္နားမွာရွိလဲ။

ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကို... ခဏေလးေနာ္။

နာမည္တစ္ခု လွမ္းေအာ္ၿပီး ဒီအစ္ကို႔ကို ဂ်က္(ကြမ္းၿခံကုန္း) စာအုပ္ေတြ ျပလုိက္ပါလို႔ လွမ္းေျပာပါတယ္။

အဲဒီ နာမည္အေခၚခံရတဲ့ ေကာင္ေလးဆီကို ကၽြန္ေတာ္သြားလုိက္ပါတယ္။

သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို စာအုပ္တန္းတစ္ခုၾကား ေခၚသြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးပါတယ္။

အစ္ကို... ဂ်က္ (ကြမ္းၿခံကုန္း) ရဲ႕ ဘယ္၀တၳဳကို လိုခ်င္သလဲတဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ေၾကာင္သြားတယ္။ ဆရာႀကီးဂ်က္ ဘယ္တုန္းကမ်ား ဒီနာမည္နဲ႔ ၀တၳဳေရးလုိက္ပါလိမ့္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္မသိတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာကိုး။ အဲဒါနဲ႔ သူတို႔ခြဲထားတဲ့ အကန္႔ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၀တၳဳမ်ားတဲ့။ ေသေရာ... ေသဟဲ့ နႏၵိယလို႔ပဲ ေအာ္လိုက္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ တကယ္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ခဏေလးအတြင္းမွာ ျဖစ္ေနတဲ့အရာေတြပါ။ တကယ့္လက္ေတြ႕ကေတာ့ ေမးတဲ့၀န္ထမ္းေလးကို..

ေအးကြာ ညီေလးရာ ရွိတဲ့စာအုပ္ေလးေတြ ျပေပးပါ

ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကို

ေရာ့ အစ္ကို ဆိုၿပီး ဂ်က္ (ကြမ္းၿခံကုန္း) ရဲ႕ စာအုပ္ေတြကို ထုတ္ျပပါတယ္။ စာအုပ္ေတြဆိုေပမယ့္ ၃ အုပ္တည္းရယ္ပါ။ တစ္အုပ္က ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ထားၿပီးသားမို႔ ျပန္ေပးလုိက္တယ္။ က်န္ ၂ အုပ္အနက္ တစ္အုပ္က ဖတ္ၿပီးသား။ ျပင္ဦးလြင္မွာတုန္းက ငွားဖတ္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အပုိင္မရွိတဲ့အတြက္ ၀ယ္ဖို႔ ယူလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္အုပ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္ေသာ စာအုပ္အစစ္။ ၀ယ္လာျဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေတြက -

(၁) ကူးတို႔ဆိပ္က မိႈ႕အိတ္

(၂) လြမ္းလို႔ရယ္တဲ့ မကုန္ႏုိင္တယ္

ကဲ... ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ အဲဒီ၀တၳဳစာအုပ္မ်ားကို ဖတ္လိုက္ပါဦးမယ္ခင္ဗ်ား၊ အဲ... ဟုတ္ေပါင္၊ ေယာင္လို႔ပါဗ်ာ၊ ဆရာႀကီးဂ်က္ရဲ႕ သေရာ္ေသာ၊ ကလိေသာ စာမ်ားကို ဖတ္လိုက္ပါဦးမယ္။ စာဖတ္သူတို႔ေရာ ဆရာႀကီးဂ်က္ရဲ႕ ၀တၳဳေတြ ဖတ္ဖူးၾကသလားဗ်။ ဆရာေမာင္သာခ်ိဳသာ ဒီဟာသကို ဖတ္မိရင္ေတာ့ သူ႔ကုိယ္သူ ၀တၳဳေရးဆရာဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူေနဦးမလား မေျပာတတ္ဘူး။

(ခ)

ဒါကလည္း ေတာ္၀င္စင္တာက အဲဒီစာအုပ္ဆုိင္မွာပါပဲ။ ဖတ္ၾကည့္ပါဦးဗ်ာ။

ဟိုးအရင္ကေတာ့ စိတ္ကူးရွိေပမယ့္ စာအုပ္ဆိုင္ကို လာတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ထဲမွာ အခုေျပာမယ့္ စာအုပ္ေတြ ၀ယ္ဖို႔အစီအစဥ္ မပါပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္တန္းေတြကို လိုက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ အဲဒီစာအုပ္ေတြကို အမွတ္မထင္ ေတြ႕လိုက္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ေမ့ေနတဲ့ မွတ္ဉာဏ္က ခ်က္ခ်င္းပဲ ျပန္ေပၚလာပါတယ္။ ဟုတ္ပါရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီစာအုပ္ေတြ ၀ယ္ဖို႔၊ သိမ္းဖို႔ ေတးထားတာ အေတာ္ၾကာေနၿပီပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က ၀ယ္ျဖစ္ျခင္းရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္က အိမ္က အေဖနဲ႔အေမကို ပို႔ေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ကပိုႀကီးပါတယ္။ သူတို႔ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အဲဒီစာအုပ္ကို ပုိၿပီးေတာ့ စိတ္၀င္စားၾကမွာ အေသအခ်ာမို႔ပါ။ စာအုပ္ကလည္း အမွတ္ (၁) နဲ႔ အမွတ္ (၂) ႏွစ္အုပ္ပါ။ အမွတ္ (၁) ကိုေတာ့ ျပင္ဦးလြင္မွာ အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္ဆီက ငွားဖတ္ဖူးပါတယ္။ ငွားဖတ္တယ္ဆိုတာထက္ အဲဒီအစ္ကိုႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲကို ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ထည့္ေပးလို႔ ဖတ္ခဲ့ရတယ္ ဆုိပါေတာ့။ လက္ကမလႊတ္တမ္း ဖတ္မိတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ပါ။ အစအဆံုးၿပီးမွပဲ အဲဒီစာအုပ္ကို လက္ကခ်မိတဲ့အထိ ျဖစ္ရတဲ့ စာအုပ္ပါ။ အျခားမဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာ ေမာင္မိုးသူ ရဲ႕ လြမ္းေတာ္မူဖို႔ စာကိုစီတယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဖတ္ဖူးတဲ့လူေတြက အေထြအထူး ၫႊန္းစရာမရွိေပမယ့္ မဖတ္ဖူးေသးတဲ့ လူေတြအတြက္ အျမည္းေျပာရရင္ ကြယ္လြန္သြားရွာၿပီျဖစ္တဲ့ အႏုပညာသည္မ်ားနဲ႔ ဆရာေမာင္မိုးသူတို႔ တရင္းတႏွီး ေျပာဆိုဆက္ဆံ ေပါင္းသင္းခဲ့တာေတြကို ေရးသားထားတဲ့ စာအုပ္ပါ။ မဖတ္ဖူးသူေတြကို ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ၾကည့္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ အင္မတန္မွ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ပါ။ သမုိင္းအေမြတစ္ခု ျဖစ္လာမယ့္ စာအုပ္တစ္အုပ္လို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္က ျမင္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႀကံဳခဲ့ရတာက ဒီလိုပါ။

ေမာင္မိုးသူရဲ႕ လြမ္းေတာ္မူဖို႔ စာကိုစီတယ္ စာအုပ္ကိုေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အမွတ္ (၁) ေရာ၊ (၂) ေရာ ႏွစ္အုပ္လံုးကို ျခင္းထဲထည့္လုိက္ပါတယ္။ စာအုပ္ ၂ အုပ္လံုးက ပံုစံတူ၊ ဆိုဒ္တူ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ျခင္းထဲကို ထည့္ထားလိုက္ၿပီး အျခားစာအုပ္ေတြကို ၾကည့္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ လိုက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေမးရွာပါတယ္။

ေဟ့ေကာင္ ဉာဏ္ႀကီး ဒီစာအုပ္က တစ္မ်ိဳးတည္းကို ၂ အုပ္ေတာင္ ျဖစ္ေနပါလားကြ၊ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ

ေၾသာ္.. တစ္အုပ္တည္း မဟုတ္ဘူးကြ၊ အမွတ္ (၁) နဲ႔ (၂) ႏွစ္အုပ္ကြ

ေၾသာ္...

အဲဒီစာအုပ္ေတြ သိပ္ေကာင္းတယ္ကြ၊ မင္းႀကံဳတဲ့အခါ ဖတ္ၾကည့္...

ဟုတ္လား၊ အမွတ္ (၃) ေရာ မထြက္ေသးဘူးလား

ေဟ... အာ....၊ မင္းကလည္းကြာ... ဒီစာအုပ္က အႏုပညာေလာကထဲက ကြယ္လြန္သြားတဲ့ လူေတြအေၾကာင္းကို ေရးထားတာကြ၊ မင္းေျပာတဲ့ပံုနဲ႔ဆို စာအုပ္တစ္အုပ္စာ အႏုပညာသည္ေတြ ထပ္ေသေပးရမလိုပဲ

သူငယ္ခ်င္း ဘာမွ်စကားျပန္ မရေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုသို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ရသည့္အတြက္ အားနာမိပါသည္။ သို႔ေသာ္ အျခားလူေတြနဲ႔ သြားတဲ့အခ်ိန္မွာမ်ား ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ထိုသို႔ေျပာလုိက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္လို ျပန္ရွင္းမျပဘဲ ဟားလုိက္မွျဖင့္ ဟူေသာစိတ္အေတြး ၀င္သြားမိသျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ရွင္းျပလိုက္ျခင္းရယ္ပါ။ သူရွက္ေကာင္း ရွက္သြားပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ဤစာကို ဖတ္မိလွ်င္ သူရွက္ေနတာေတြ ေပ်ာက္ေစခ်င္ပါသည္။ ဒါ ရွက္စရာ မဟုတ္ပါ။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ေတာ္တဲ့ အခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါသည္။ ဒါက ကုိယ့္စိတ္၀င္စားမႈႏွင့္ကုိယ္မို႔ ျဖစ္သြားရျခင္းရယ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ျဖင့္ လြမ္းေတာ္မူဖို႔ စာကိုစီတယ္-၃ ကိုေရးဖို႔ ဆရာေမာင္မိုးသူ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေပါင္းရာေက်ာ္ စုေဆာင္းေစခ်င္ပါေသးသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ခ်စ္တဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြကို မေသေစခ်င္ေသးပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ လြမ္းေတာ္မူဖို႔ စာကိုစီတယ္-၃ ကို ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ မေမွ်ာ္ပါခင္ဗ်ား။

(ဂ)

ေတာ္၀င္စင္တာ စာအုပ္ဆုိင္မွာႀကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ခံစားၾကည့္ပါဦး။

ႏိုင္ငံေရးေခါင္းစဥ္ေအာက္က စာအုပ္ေတြကို စိတ္ႀကိဳက္တစ္၀ႀကီး စာျမည္းဖတ္ျဖစ္သည္။ ဟိုစာအုပ္က နည္းနည္း၊ ဒီစာအုပ္က နည္းနည္းေပါ့။ စာအုပ္စင္က လူတစ္ရပ္နီးပါးျမင့္သည္။ ေသေသခ်ာခ်ာ မေရတြက္ခဲ့မိ၍ မမွတ္မိေသာ္လည္း အဆင့္ ၅ ဆင့္ခန္႔ ရွိမည္ထင္သည္။ အေပၚ ၃ ဆင့္ေလာက္အထိက ေအးေအးေဆးေဆး မတ္တတ္ရပ္ရင္း လွမ္းယူလုိက္၊ ဖတ္လိုက္ လုပ္လို႔ရသည္။ ဟိုးေအာက္က ၂ ဆင့္က်ေတာ့ အဲဒီလို လွမ္းယူဖို႔ အဆင္မေျပလွ။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စာအုပ္ျခင္းကို ေဘးမွာခ်၊ ေစာင့္ေၾကာင့္ထုိင္ၿပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ခ်င္းကို ျပဴးတူးၿပဲတဲျဖင့္ တစ္အုပ္ၿပီးတစ္အုပ္ ဟိုႏိႈက္ဒီႏိႈက္လုပ္၍ ဖတ္ေလေတာ့သည္။ ဆုိင္၀န္းထမ္းေလးေတြ တစ္ေနရာတည္းမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ မထတမ္း ဖတ္ေနသည္မို႔ တစ္မ်ိဳးထင္သြားသည္ ထင္ပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ မေယာင္မလည္နဲ႔ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္ၾကသည္။ သိပ္ေတာ့ မႀကိဳက္လွေပမယ့္ သူတို႔ကုိ သိပ္ၿပီးေတာ့ ဂ႐ုမစိုက္အား။ ကုိယ့္အာ႐ံုေတြက စာအုပ္ေတြထဲ ေရာက္ေနတာကိုး။ အေတာ္ၾကာၾကာ ဖတ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မတ္တတ္ရပ္ၿပီး ဘယ္စာအုပ္ကို ေရြးရမလဲ၊ ၀ယ္ရမလဲ စဥ္းစားရသည္။ စာအုပ္ေတြက အကုန္လံုး လိုခ်င္စရာေတြခ်ည္းကိုး။ ေအာင္ထြဋ္ရဲ႕နာမည္နဲ႔ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကို ျမင္လိုက္ရ၍ လွမ္းကိုင္ၾကည့္မိသည္။ ေက်ာ္မင္းေဆြတို႔ ေဘာ္ခ်က္ထားေသာစာအုပ္ (ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီလိုပဲ နာမည္ေပးထားသည္၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ အေၾကာင္းသိမ်ား သိပါလိမ့္မည္) ျဖစ္သည္။ အလိုလိုၿပံဳးမိၿပီး ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္လိုက္မိသည္။ အဲဒါကို ဆိုင္၀န္ထမ္းေကာင္ေလးက ဘယ္လို သေဘာေပါက္သြားသည္ မသိေခ်။ ကၽြန္ေတာ့္နား ကပ္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ သူလုပ္ေနက်အလုပ္ကို လုပ္ရွာပါသည္။

အစ္ကို အဲဒီစာအုပ္က ေကာင္းတယ္၊ ထြက္တာ မၾကာေသးဘူးခင္ဗ်။

ေၾသာ္... ေအးေအး၊ ကုိယ့္မွာ သူ႔ေရွ႕ကထြက္တဲ့ စာအုပ္ ၂ အုပ္ ၀ယ္ထားၿပီးၿပီကြ။ အားလံုးဖတ္ၿပီးသားေတြ။

ဟာ... အစ္ကုိကလည္း ဒီစာအုပ္က အခုမွ အသစ္ထြက္တာခင္ဗ်။ အဲဒီစာေရးဆရာကလည္း လူႀကိဳက္မ်ားတယ္ဗ်။

ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို တအံ့တၾသ ၾကည့္မိတယ္။

ညီေလးက ဆရာေအာင္ထြဋ္ကို ႀကိဳက္တယ္လား။

အဲလိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး အစ္ကိုရယ္၊ ၀ယ္တဲ့လူေတြလာရင္ ခဏခဏ ေမးတတ္လို႔ မွတ္ထားတာပါ။ သူက စာအုပ္လည္း ထြက္တာနည္းတယ္ခင္ဗ်။ သူမ်ားေတြလို အမ်ားႀကီးလည္း မထြက္ဘူး။ ဒါက ေနာက္ဆံုးထြက္ထားတဲ့ စာအုပ္အသစ္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္လိုက္ပါသည္။ အဲဒီ၀န္ထမ္းသည္ ဆရာေအာင္ထြဋ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွန္းလည္း မသိ၊ ေအာင္ထြဋ္ေရးတဲ့ ဘယ္စာအုပ္ကိုမွလည္း မဖတ္ဖူး၊ ယုတ္စြအဆံုး အဲဒီစာေရးဆရာဟာ အခု လူ႔ေလာကမွာ မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာကိုပါ သိထားျခင္းမရွိတဲ့ လူငယ္ပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က ဖတ္ၿပီးသားေတြလို႔ ေျပာတာကို မယံုမၾကည္နဲ႔ စာအုပ္သစ္လို႔ အတင္းၫႊန္းေနျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၫႊန္းတဲ့စာအုပ္က "ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရး၊ ဒီမိုကေရစီအသြင္ကူးေျပာင္းေရးႏွင့္ ေခ်ာတုိင္တက္သူမ်ား" ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ထားၿပီး ကိုယ္ပိုင္ရွိေသာ စာအုပ္ ၂ အုပ္ကေတာ့ -

(၁) ႏိုင္ငံေရး၊ ႏုိင္ငံ့အေရးႏွင့္ သန္း ၅၀ ကို အႏုိင္ေပးပါ
(၂) အေျပာင္းအလဲအတြက္ လူထုလိုသည္

အဲဒီ၀န္ထမ္းေလးနဲ႔ ေတြ႕ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ေတြးမိတာတစ္ခုက ဆရာေအာင္ထြဋ္မ်ား တမလြန္ကေန စာအုပ္ေတြေရးၿပီး လွမ္းပို႔ေနသလားဆိုတာပါ။ ဆရာေအာင္ထြဋ္ခမ်ာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအတြက္ ေနာက္ဆံတတင္းတင္းနဲ႔ ေသသြားခဲ့ရွာသလားလို႔ ေတြးမိျပန္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ မေကာင္းျပန္ဘူး။

(ဃ)

အခုေျပာမွာကေတာ့ ေတာ္၀င္စင္တာကေန ျပန္အထြက္မွာ ႀကံဳခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ပါ။ ဖတ္ၾကည့္ပါဦးေနာ္။

၀ယ္ခ်င္တာ၀ယ္ၿပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ အေပါက္မွာ ျမင္လိုက္ရတာက လူငယ္မင္းသမီးသစ္ေလး ၀ါဆိုမိုးဦးပါ။ အင္တာနက္ေဘာ္ဒါေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီးသားမို႔ အထူးအေထြ မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ လိုမယ္မထင္ပါဘူး။ အဲဒီေန႔က ၀ါဆိုမိုးဦးဟာ အင္တာနက္က ဓာတ္ပံုေတြထက္ေတာင္ လန္းေသးတယ္ဗ်ာ။ အလန္းလြန္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ျဖင့္ မ်က္စိေတြေတာင္ရွက္တယ္။ အၾကာႀကီးမၾကည့္ရဲေပမယ့္ မၾကည့္ဘဲေတာ့လည္း မေနႏုိင္ဘူးေလ။ ခိုးခိုးၿပီး ၾကည့္ရတာေပါ့။ ၾကည့္ေစခ်င္လို႔မွ ၀တ္ထားတဲ့ဟာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က မၾကည့္ဘူးဆိုရင္ လူမႈေရး မသိတတ္သလို ျဖစ္မယ္မဟုတ္လား။ သူေတာင္ အမ်ားျပည္သူ ဒီေလာက္စည္းကားတဲ့ ေနရာကို တာဇံနီးနီး၀တ္ၿပီး လာရဲေသးတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘဇာေၾကာင့္ မၾကည့္ရဲရမွာတုန္း မဟုတ္ဘူးလား။ ထားပါေတာ့... ေျပာခ်င္တာက အဲဒါမဟုတ္။ ၀ါဆိုမိုးဦးရယ္၊ သူနဲ႔ ဘာေတာ္မွန္းမသိေသာ အမ်ိဳးသမီး အန္တီႀကီးတစ္ဦးရယ္ ေတာ္၀င္စင္တာထဲ ၀င္လာၾကသည္။ လံုၿခံဳေရးအရ စစ္ေဆးသည့္ အေပါက္ကို ျဖတ္ရ၀င္ရသည္။ ၀ါဆိုမိုးဦးက ပံုမွန္လမ္းေလွ်ာက္သလို ေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့ ၀င္သြားလုိက္သည္။ ေနာက္ကအန္တီႀကီးကသာ လက္ကုိင္အိတ္ကို ဖြင့္ျပရ၊ အသံျမည္တာကို ထုတ္ျပရႏွင့္ အေတာ္အလုပ္မ်ားသြားပံုရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ အတူပါလာေသာ သူ႔ညီ အငယ္ဆံုးေလး အသက္ ၂၀ က မွတ္ခ်က္၀င္ေပးလုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မၿပံဳးဘဲ အသံထြက္ၿပီးေတာ့ကို ရယ္မိပါေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္သာ လံုၿခံဳေရးဆိုရင္ ၀ါဆိုမိုးဦးကို အဲဒီစစ္တဲ့ အခန္းထဲကေန ျဖတ္ခုိင္းမေနပါဘူးဗ်ာ။ သူ႔တစ္ကုိယ္လံုးမွာ ႀကီးႀကီးမားမား ပါတဲ့ပစၥည္းဆိုလို႔ ေနကာမ်က္မွန္တစ္ခုပဲ ရွိတဲ့ဟာပဲတဲ့။

ဟုတ္ေပသား၊ သူေျပာကာမွ ျပန္ေတြးၾကည့္မိသည္။ တစ္ကုိယ္လံုးမွာ အက်ႌဆိုတာကလည္း ပါးလွပ္ၿပီး အျဖစ္၀တ္ထား႐ံုသာ၊ ေဘာင္းဘီအတိုဆိုတာကလည္း ေယာက္်ားေလးေတြ၀တ္တဲ့ အတြင္းခံေဘာင္းဘီကမွ နည္းနည္းႀကီးဦးမည္။ အဲဒီ အက်ႌရယ္၊ ေဘာင္းဘီရယ္ကလြဲရင္ က်န္တာက မိေမြးတိုင္း၊ ဖေမြးတိုင္းနီးနီး ျဖစ္သည္။ ဟုတ္ပ... ဒီလိုလူတစ္ေယာက္ကို ဘာမ်ား မသကၤာျဖစ္ၿပီး စစ္ေဆးေနရေသးလဲဗ်ာ။ အသက္ ၂၀ ေပးလိုက္တဲ့ မွတ္ခ်က္က အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ ကိုဉာဏ္အတြက္ ေတြးမဆံုး၊ ၿပံဳးမဆံုး၊ ဟားမဆံုးပါဗ်ာ။ လံုၿခံဳေရး၀န္ထမ္းမ်ား အလုပ္႐ႈပ္သက္သာေစေသာ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးမ်ား အလံုးအရင္းနဲ႔ ေပၚထြက္လာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလုိက္ရရင္ေတာ့ မေကာင္းရွိေရာ့မယ္... ဟင္း။

ဒီမွ်ႏွင့္ ေတာ္ပါရေစဦးဗ်ာ။ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာေတြကို ခံစားႏုိင္ၾကပါေစ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အူလိႈက္သည္းလိႈက္ ရယ္ပြဲဖြဲ႕ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ အေရးအသား မေျပျပစ္မႈ၊ ပံုေဖာ္ႏုိင္ျခင္း အားနည္းမႈတို႔ေၾကာင့္ မရယ္ရခဲ့ရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။ ေခါင္းစဥ္မွာ ရယ္မိ ၿပံဳးမိေသာလို႔ ေပးထားၿပီး မရယ္မၿပံဳးရရင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ညံ့လို႔ပါ။ အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၉ ရက္၊ အဂၤါေန႔။

နံနက္ ၁၁ နာရီ ၀၇ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

တစ္ပတ္စာေျပာစရာ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ (ဇန္ ၂၈ - ေဖ ၃)

(က)

ျမန္မာႏုိင္ငံက ေပးရမယ့္ေႂကြးၿမီေတြကို ေလွ်ာ္ေပးတဲ့ကိစၥ

ေလာကမွာ အကဲ့ရဲ႕လြတ္ေသာသူမရွိလို႔ ျမတ္ဗုဒၶမိန္႔ခဲ့တဲ့စကားဟာ ဒီေန႔အထိမွန္ေနဆဲ… ေနာင္လည္း မွန္ေနဦးမည္သာ။ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကို၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္ အသံေနအသံထားနဲ႔ ေျပာတတ္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကိုလည္း သတိရမိၿပီး ၿပံဳးမိပါရဲ႕။ ဒီမယ္... ေမာင္ဉာဏ္ရ… လူဆိုတဲ့အမ်ိဳးက သိၾကားမင္း ဖန္ဆင္းေပးတဲ့ ႏြားကိုေတာင္မွ ခ်ိဳေလးက နည္းနည္းကားသလိုပဲေနာ္၊ မ်က္လံုးက နည္းနည္းမ်ား ေစာင္းေနသလားလို႔၊ အၿမီးက နည္းနည္းေသးေနတယ္ ထင္တယ္ဗ်လို႔ လုပ္တတ္တဲ့လူေတြကြ။ အင္း… အဲဒီေတာ့လည္း အခုလက္ရွိအစိုးရ ဘာလုပ္လုပ္ အျပစ္ေျပာမွာပဲ၊ ေ၀ဖန္မွာပဲ ဆိုတဲ့အတိုက္အခံေတြနဲ႔ အတုိက္အခံေတြ ဘာလုပ္လုပ္ အေကာင္းမေျပာဘူးဆိုတဲ့ အစိုးရကို ေထာက္ခံသူေတြအၾကား ဘယ္ေတာ့မွလည္း သင္ပုန္းေခ်ႏိုင္မွာ မဟုတ္သလို၊ ဘယ္ေတာ့မွလည္း သံသယစိတ္ ေပ်ာက္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ မင္ဒဲလားတစ္ေယာက္ ျမန္မာျပည္မွာ လူလာမျဖစ္တာ အေတာ္ကံေကာင္းတယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က သတ္မွတ္တယ္။ အဲဒီလူႀကီးလည္း ေတာင္အာဖရိကမွာမို႔ေပါ့ ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ… ဟားဟားဟား။ ေျပာခ်င္တာက မင္ဒဲလားလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ေတာင္အာဖရိကလည္း မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေပးဆပ္ဖို႔တာ၀န္ရွိတဲ့ ေခ်းေငြေတြကိစၥ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရက ေဆာင္ရြက္ေနတာေတြကို ဒီအပတ္ထဲမွာ စိတ္၀င္စားစရာ အေကာင္းဆံုးအျဖစ္ သတ္မွတ္လုိက္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပမာဏ ေလွ်ာ္ေပးတယ္၊ ဘယ္ေလာက္က်န္ေသးတယ္ ဆုိတာက တစ္ပုိင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ ကုိယ့္ႏုိင္ငံက ဆပ္စရာအေႂကြး ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္၊ ဘယ္သူေတြကို ဘယ္ေလာက္ေပးရမယ္၊ ဘယ္ႏွစ္ကတည္းက ယူထားတာ၊ စတဲ့ စတဲ့ ဘယ္တုန္းကမွ် သိခြင့္မရခဲ့တာေတြကို သိရတဲ့အတြက္ ျပည္သူတစ္ဦးအေနနဲ႔ ေက်နပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အစိုးရဟာ သူလုပ္စရာရွိတာေတြကို တစ္ဆင့္ခ်င္း လုပ္သြားေနတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ဒီမိုကေရစီသက္တမ္း ၃ ႏွစ္ေတာင္ မျပည့္ေသးတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဒီမုိကေရစီကို တြင္တြင္ေအာ္ၿပီး ေနရာတကာ အန္ကယ္ဆမ္ရဲ႕ေပတံ၊ အယ္လီဇဘတ္ရဲ႕ေပႀကိဳးနဲ႔ လုိက္တိုင္းေနတာကိုေတာ့ မ်က္စိစပါးေမႊး အေတာ္ဆူးသဗ်။ သူတို႔က ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လူျဖစ္ရတာ နာတယ္ထင္ေသးသတဲ့။ အံ့ေရာ.. ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ျပန္ေျပာလုိက္ခ်င္ေသးတယ္၊ ဒင္းတို႔ေတြနဲ႔အတူ ျမန္မာျပည္မွာ လူလာျဖစ္ရတာ နာလုိက္တာဗ်ာ။ တုိင္းျပည္က ငါ့အတြက္ ဘာလုပ္ေပးမလဲ ဆိုတဲ့ေပတံကို လက္မွာကိုင္ၿပီး ေဘးထိုင္ဘုေျပာ ေနတဲ့သူေတြခမ်ာ တိုင္းျပည္အတြက္ ငါဘာလုပ္ေပးရမလဲ ဆိုတဲ့စကားကို ၾကားဖူးပံုမရဘူး။ ကဲ… ထားပါေတာ့ဗ်ာ… ေျပာခ်င္တာကတစ္ျခား၊ ေျပာမိတာေတြကတစ္လြဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါၿပီ။ လြဲေနက်မို႔ ထံုးစံအတုိင္း သည္းခံေလာ့ဒကာေပါ့ဗ်ာ။ ဘာပဲေျပာေျပာ အေႂကြးကင္းတာ ေကာင္းတယ္မဟုတ္လား။ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရကို အသိအမွတ္ ျပဳလုိက္ပါတယ္ဗ်ာ။

( ခ )

ဖြလို႔ေကာင္းသြားခဲ့ျပန္တဲ့ ဆုိင္ကယ္ဓာတ္ပံု

၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂၈ ရက္ေန႔ထုတ္ သတင္းစာေတြမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ “ျမစ္ႀကီးနား-ပူတာအို ကားလမ္းေပၚ၌ KIA အဖြဲ႕က မိုင္းဆြဲတိုက္ခိုက္၊ အျပစ္မဲ့အရပ္သား ၁ ဦး ေသဆံုး” ဆိုတဲ့သတင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ သတင္းဓာတ္ပံုဟာ ဟဲဟိုေလဆိပ္အနီးမွာ ပ်က္က်ခဲ့တဲ့ AirBagan ေလယာဥ္ပ်က္က်မႈျဖစ္စဥ္မွာ ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ ဦးျပားရဲ႕ဆိုင္ကယ္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ေျပာစရာေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဇန္န၀ါရီလ ၃၁ ရက္ေန႔ထုတ္ သတင္းစာမ်ားမွာ အဲဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး တရား၀င္ ျပန္လည္ေတာင္းပန္ခဲ့တာကို ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ မွားတာ မေကာင္းေပမယ့္၊ မွားတဲ့အတြက္ ျပန္ေတာင္းပန္တာကို လက္ခံရပါမယ္။ ဘယ္တုန္းကမွ် ဘယ္သူ႔ကိုမွ် မေတာင္းပန္ခဲ့ဖူးတဲ့ သတင္းစာေတြက အခုလို စာဖတ္သူေတြကို တေလးတစား ေတာင္းပန္တာဟာ အေျပာင္းအလဲ မဟုတ္ဘူးလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေမးရင္ ကိုဉာဏ္ဆိုတဲ့ေကာင္က ႀကံ့ဖြံ႕အလံ႐ွဴးပါကြာလို႔ ေျပာဦးမလား မသိပါဘူးဗ်ာ။ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ ေသေစႏုိင္တဲ့ လက္နက္ေတြ ရွိပါတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ အီရတ္ကို ၀င္ဗ်င္းလုိက္လို႔ ဟိုႏုိင္ငံခမ်ာ စိစိညက္ေက်သြားတာ မွတ္မိၾကဦးမယ္ထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီအမွားအတြက္ အေမရိကန္ရဲ႕ တာ၀န္ယူမႈက တစ္ခြန္းတည္း မဟုတ္လား။ သူတို႔မွားသြားပါတယ္… ေဆာရီး တဲ့။ အဲဒါထက္စာရင္ ဒီဓာတ္ပံုမွားတာေလာက္က စာမဖြဲ႕ေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။

( ဂ )

အမိန္႔အမွတ္ ၂/၈၈ ကို ပယ္ဖ်က္သည့္ အမိန္႔ထုတ္ျပန္

ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္

ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ႐ံုး

(အမိန္႔အမွတ္၊ ၃/၂၀၁၃)

၁၃၇၄ ခုႏွစ္၊ ျပာသိုလျပည့္ေက်ာ္ ၂ ရက္

(၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၂၈ ရက္)

အမိန္႔အမွတ္ ၂/၈၈ ကို ပယ္ဖ်က္သည့္အမိန္႔

၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္ ေန႔စြဲပါ အမိန္႔အမွတ္ ၂/၈၈ သည္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ ၄၄၇ ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ပါသျဖင့္ ယင္းအမိန္႔ကို ပယ္ဖ်က္လုိက္သည္။

(ပံု) သိန္းစိန္

ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ

ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္

အရင္တုန္းကထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ အမိန္႔ေတြကို ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနဲ႔ မကိုက္ညီလို႔ ပယ္ဖ်က္တာ၊ ႐ုပ္သိမ္းတာဟာ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ပါပဲ။ ခက္တာက ႐ုပ္သိမ္းလိုက္တဲ့ ဥပေဒက ဘာအေၾကာင္းအရာလဲ၊ ဘယ္လိုျပ႒ာန္းခဲ့တာလဲ ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိရတာပါပဲ။ အင္း… တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း မသိတာဘဲ ေကာင္းပါတယ္ေလ။ အခုေတာ့ သိသင့္တယ္ထင္လို႔ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက တကယ္မသိဘဲ ဟိုလိုလို၊ ဒီလိုလုိ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာကို မ်က္စိစပါးေမႊး စူးလြန္းလို႔ပါ။

(ဃ)

ေဇယ်ာသီရိ တပ္မေတာ္အားကစားကြင္းဖြင့္ပြဲ

ျမန္မာႏုိင္ငံက အိမ္ရွင္အျဖစ္ လက္ခံက်င္းပမယ့္ ဆီးဂိမ္းအတြက္ ႀကိဳတင္ရင္ခုန္ရင္းနဲ႔ ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခမ္းအနားတစ္ခုဆိုတာ ၀န္ခံပါရေစ။ ဘာဆုိင္လို႔တုန္းဟလို႔ အျပစ္တင္မေစာပါနဲ႔ဗ်ာ။ မၾကာခင္မွာ က်င္းပေတာ့မယ့္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ အားကစားၿပိဳင္ပြဲႀကီးကို ျမန္မာႏိုင္ငံက အိမ္ရွင္အျဖစ္ လက္ခံက်င္းပေတာ့မယ္ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ စိုးရိမ္မိတာ အမွန္ပါပဲ။ ဒီေန႔ေခတ္ကာလမွာ အားကစားၿပိဳင္ပြဲေတြရဲ႕ ဖြင့္ပြဲ၊ ပိတ္ပြဲေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ခမ္းနားတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ရင္သပ္႐ႈေမာ ျဖစ္ရေစတယ္ဆိုတာ စာဖတ္သူေတြ အသိျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ႏိုင္ငံအေျခအေနကို အမွန္အတိုင္း သံုးသပ္လိုက္ေတာ့ အားမရမိတာအမွန္။ တကယ္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္က အလကားေနရင္း ေဘးကေန စိတ္ေစာေနတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္သည္။ လံႈ႕ေဆာ္ေရးသီခ်င္းေတြက မေသမသပ္၊ ပံုစံေဟာင္းထဲက ခြဲမထြက္ႏုိင္ေသး။ ၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံတကာကို ဆြဲေဆာင္ဖို႔ေ၀းစြ၊ ကုိယ့္ျပည္တြင္းမွာေတာင္ လူတုိင္းသိတဲ့ သီခ်င္းေတြ မျဖစ္ေသး။ ျမန္မာေတြေမးၾကည့္လုိ႔ ၁၀ ေယာက္မွာ ၈ ေယာက္ေလာက္က ဆီးဂိမ္းကို ဘယ္လထဲလုပ္မွာ သိၾကေသးတာမဟုတ္။ သူေျပာငါေျပာႏွင့္ အိမ္ရွင္လုပ္မွာပဲ သိၾကေသးသည္။ အဲဒီေလာက္ေတာင္ မသိေသးဘူးဆိုမွျဖင့္ ဘာအားကစားနည္းေတြပါမည္၊ ဘယ္သူေတြလာမည္ ျမန္မာက ဆုဘယ္ေလာက္ရဖို႔ မွန္းထားသည္ ဆိုတာကေတာ့ ေ၀းေသးသည္ဟု ဆိုရမည္ပင္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရလွ်င္ ကုိယ့္ႏုိင္ငံက အိမ္ရွင္အျဖစ္ လုပ္မယ့္ပြဲကို မ်က္ႏွာမငယ္ေစခ်င္၊ ဂုဏ္မငယ္ေစခ်င္၊ တစ္ႏုိင္ငံလံုးက ျပည္သူေတြက မ်က္ႏွာေကာင္းရေအာင္ လုပ္မွသာျဖစ္လိမ့္မည္။ ေၾသာ္… ေျပာရင္းနဲ႔ စကားေတြက ေဘးေရာက္သြားျပန္ေခ်ၿပီ။ လိုရင္းဆက္ရလွ်င္ ေဇယ်ာသီရိတပ္မေတာ္အားကစားကြင္း ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားကို ၾကည့္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ အနည္းငယ္ေတာ့ စိတ္ေအးသြားသည္ဟု ဆိုရမည္ပင္။ လက္ခံႏိုင္သည့္ အဆင့္အတန္းတစ္ခုကို ျမင္ခဲ့ရသည္။ တင္ဆက္ပံုအစီအစဥ္ေတြ မဆန္းသစ္ဘဲ ေခါက္႐ိုးက်ိဳးေနတာကလြဲရင္ အေတာ္ေကာင္းသည္ဟု ဆိုႏုိင္သည္။ ေသခ်ာတာတစ္ခ်က္ကေတာ့ လုပ္သြားတဲ့အခမ္းအနားအတြက္ အစီအစဥ္ေတြ လွလွပပျဖစ္ဖို႔ ပညာရွင္ငွားရမ္းၿပီး လုပ္ျခင္းမဟုတ္တာျဖစ္သည္။ ဒီေနရာမွာ အေသးစိတ္ရွင္းျပေနရလွ်င္ အဲဒီအေၾကာင္းနဲ႔ပဲ က်မ္းတစ္ေစာင္ ျဖစ္သြားႏုိင္သည္။ အဲဒီေလာက္ ေျပာစရာမလိုဘူးဟု ကၽြန္ေတာ္ယံုသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ေျပာခ်င္သည့္အေၾကာင္းအရာကို အခုစာဖတ္ေနသူက ေျပာစလိုမလိုေအာင္ သိေနၿပီးသားဟု ျမင္ပါသည္။ အခုၿပီးသြားတဲ့ ေဇယ်ာသီရိအားကစားဖြင့္ပြဲကေန သင္ခန္းစာေတြ အမ်ားႀကီးရလိုက္မည္ဟု ယံုၾကည္မိေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

( င )

ကၽြန္ေတာ္မေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ၾသစေၾတးလ်အိုးပင္းတင္းနစ္ၿပိဳင္ပြဲ

အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးခ်င္းၿပိဳင္ပြဲမွာ ဘီလာ႐ုစ္က အဇာရန္ကာက တ႐ုတ္တင္းနစ္မယ္ လီနာကို အႏုိင္ရသြားတယ္။ ပြဲစဥ္ အဆင့္ဆင့္မွာ လက္စြမ္းျပၿပီး တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ကစားလာခဲ့တဲ့ လီနာကို ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ အားေပးလုိက္ရတာ အေမာဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ အာရွစိတ္က ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ ပါတာကို မျငင္းပါဘူး။ ကုိယ့္အာရွေဒသက အားကစားသမားတစ္ဦးကို အႏုိင္ရေစခ်င္ခဲ့တယ္။ ဗိုလ္စြဲေစခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ဆႏၵ မျပည့္၀ခဲ့ရဘူး။ လီနာကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္မွာ ျပန္ေတြ႕မယ္လို႔ ပရိသတ္ေတြကို ေျပာသြားခဲ့ပါရဲ႕။ ဒီစာကိုေရးဖို႔အတြက္ အေတာ္ေလးကို စဥ္းစားခဲ့ရတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ လီနာကို အားေပးတဲ့အတြက္ ကိုဉာဏ္ဆိုတဲ့လူဟာ တ႐ုတ္အားေပးတစ္ေယာက္လို႔ အေျပာခံရမွာလည္း ေၾကာက္ရေသးတာကိုး။ ဒီေခတ္ႀကီးက အင္မတန္မွကို တံဆိပ္ကပ္တာကို ၀ါသနာပါသကိုး။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို လူကသာတစ္ေယာက္တည္း၊ အကပ္ခံထားရတဲ့ တံဆိပ္ေတြဆိုတာ နည္းတာမွတ္လို႔။ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးခ်င္း ၿပိဳင္ပြဲမွာေတာ့ ဂ်ိဳကိုဗစ္က အင္ဒီမာေရးကို အႏုိင္ရၿပီး ဗိုလ္စြဲသြားခဲ့တယ္။ ဖက္ဒဲရာကို ဗိုလ္လုပြဲမွာျမင္ခ်င္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆႏၵေတြ မျပည့္၀ခဲ့တာကိုလည္း ၀န္ခံပါရဲ႕ဗ်ာ။ ဒီႏွစ္ ၾသစေၾတးလ်အိုးပင္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ရပ္ပါပဲဗ်ာ။

( စ )

သမၼတႀကီးရဲ႕ ေရဒီယိုမိန္႔ခြန္း

ဘာမွ်မေျပာခဲ့တဲ့ ကာလတုန္းကလည္း ဘာမွ်မေျပာလို႔တဲ့၊ အခု ေျပာတဲ့အခါက်ေတာ့လည္း သမၼတႀကီးက ေျပာတာမ်ားလြန္းတယ္တဲ့။ အင္း… ဘယ္လုိေျပာရမလဲေပါ့ေနာ္။ ဘယ္လိုမွ မေျပာေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဦးသိန္းစိန္ကိုက အေျပာခံဖို႔အတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ သမၼတျဖစ္လာရတာပါလို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းဘယ္ေလာက္ၾကာ ၿမိဳသိပ္ခဲ့ရ၊ ဖံုးထားခဲ့ရတာေတြကို အတိုးခ်ၿပီး အခုမွ ဦးသိန္းစိန္ကို ၀ိုင္းေျပာေနၾကသလဲဆိုတာ စဥ္းစားလို႔မရဘူး။ တရားမွ်တမႈ ရွိရဲ႕လားလို႔လည္း ေတြးေနမိတယ္။ ဆိုးေမြေကာင္းေမြကို ဆက္ခံရတယ္ဆိုတာ မွန္ေပမယ့္လည္း ေနရာတကာ၊ အေၾကာင္းကိစၥအားလံုးမွာ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရက တာ၀န္ရွိတယ္လို႔ လက္ညႇိဳးထိုးေနတာကေတာ့ သိပ္မဟန္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ဦးသိန္းစိန္ဟာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး တကယ္လုပ္ေနတယ္ဆုိတာ အားလံုးလက္ခံေနၾကတာပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔ မပံ့ပိုးဘဲ၊ မ၀န္းရံဘဲ ၀ိုင္းေဆာ္ေနၾကတာလဲ။ ႏုိင္ငံကို ေရွ႕ကေန ဦးေဆာင္ၿပီး ဆြဲတင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို အတူကူၿပီး မဆြဲႏုိင္ရင္ေတာင္ ေနာက္ကေန၀ိုင္းတြန္း၊ ေဘးကေန၀ိုင္းထိန္း လုပ္ေပးသင့္ၾကတယ္လို႔ မထင္မိၾကဘူးလားလို႔ ေမးခ်င္ပါတယ္။ တစ္သက္လံုးက ရွိေနသမွ် မေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြကို ဦးသိန္းစိန္မွာခ်ည္းပဲ တာ၀န္ရွိတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းသာ ေအာ္ဆိုလိုက္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ “နည္းနည္းေလးေတာ့ လြဲေနတယ္” လို႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံအေနနဲ႔ မၾကာေသးတဲ့ ကာလေတြဆီက ျပည္ပကေန ထိုးႏွက္တုိက္ခိုက္တာေတြကို အလူးအလဲ ခံခဲ့ရဖူးတယ္။ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ ႏုိင္ငံေတြက တုိက္ခိုက္ခဲ့ၾကတယ္၊ ဖယ္ၾကဥ္ခဲ့ၾကတယ္၊ စြက္ဖက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေဟာ… အခုေတာ့ ဒီမိုကေရစီေခတ္ကို ေလွ်ာက္လွမ္းၿပီလည္းဆုိေရာ ျပည္တြင္းက တစ္စခန္းထၾကတယ္။ အရင္တုန္းက မလုပ္ခဲ့ရလို႔ အခုလုပ္တယ္ကြာ ဆိုတဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႔ေတာ့ အင္း… ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံလား… ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားလိုပဲ ျဖစ္ေနဦးမယ္လို႔ ဆိုလိုက္ခ်င္သဗ်ာ။

သမၼတႀကီးရဲ႕ ေရဒီယိုမိန္႔ခြန္းကို ဒီေနရာမွာ ဖတ္ပါ။

(ဆ)

အေထြေထြအရပ္ရပ္

ဒီသတင္းေတြလည္း ဖတ္ခဲ့ရ၊ ၾကားခဲ့ရသဗ်ိဳ႕။

• အဲပုဂံပ်က္ၾကရျခင္းရဲ႕ အဓိကအေၾကာင္းရင္းဟာ ေလယာဥ္ကြင္းကို ဆင္းသက္ခ်ိန္မွာ ေလယာဥ္မွဴးရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မွားယြင္းမႈေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္တဲ့။
• အေမရိကန္ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဟီလာရီကလင္တန္ သူ႔ရဲ႕ရာထူးကေန ႏုတ္ထြက္သြားခဲ့တာကို သတိျပဳဖြယ္ သတင္းတစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ ဖတ္ခဲ့မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ (ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာတစ္ခုကေတာ့ သတင္းစာေတြက အမ်ိဳးသမီးကို ရည္ၫႊန္တဲ့ေနရာမွာ ဘာျဖစ္လို႔ “သူမ” ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းကို သံုးၾကသလဲဆိုတာပါပဲ။ ျမန္မာစာကို ျမတ္ႏိုးသူတစ္ဦးအေနနဲ႔ လံုး၀ကို လက္မခံပါဘူး။ အျခားစာေစာင္ေတြမွာ ဘယ္လိုေရးေရး၊ ဘယ္လိုစာလံုးေပါင္းေပါင္း အေၾကာင္းမဟုတ္ေပမယ့္ ႏုိင္ငံပုိင္ သတင္းစာေတြမွာေတာ့ မွန္မွန္ကန္ကန္ သံုးေစခ်င္တယ္လို႔ ေ၀ဖန္ခ်င္ပါရဲ႕။ ျမန္မာအဘိဓာန္မွာ ေဖာ္ျပထားတာကို ေရးျပပါရေစ။ “သူ၊ န-တစ္စံုတစ္ဦးကို ရည္ၫႊန္းေသာစကားလံုး။” တဲ့။ ေဟာရင္းနဲ႔သာ ပ်ံလြန္ေတာ္မူမယ္ဆိုသလို ဆရာေမာင္ခင္မင္လည္း ေျပာရင္းနဲ႔သာ ေသသြားမယ္၊ မွားေနတဲ့လူေတြကေတာ့ ျပင္ၾကမယ္မထင္ပါဘူး။ သူမ၏ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးရာထူးေနရာကို…. တဲ့။ ေကာင္းေရာ။)
• ေကအိုင္အိုနဲ႔ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ စတင္ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းေနတဲ့အေၾကာင္း သတင္းထုတ္ျပန္ေရးအဖြဲ႕က သတင္းထုတ္ျပန္ခဲ့တာကိုလည္း ဖတ္ခဲ့ရေၾကာင္းပါ။
• လႊတ္ေတာ္ေတြစၿပီဆိုကတည္းက တေျပာတည္းအေျပာခံေနရတဲ့ ခ်င္းျပည္နယ္က ဆရာ၀န္ေတြကိစၥကို ျပည္ေထာင္စု ရာထူး၀န္အဖြဲ႕က သတင္းထုတ္ျပန္လိုက္ပံုေလးကို သိပ္သေဘာက်မိသဗ်။ အရင္လႊတ္ေတာ္ မွတ္တမ္းေတြ ျပန္ဖတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္မၾကာခဏ ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ခ်င္းျပည္နယ္က ကုိယ္စားလွယ္ေတြက တစ္ခုခု ေမးခြန္းေမးတုိင္း၊ အဆိုတင္တုိင္း သူတို႔ျပည္နယ္မွာ ဆရာ၀န္မရွိတာကိုပဲ ေျပာၾကတယ္၊ ေတာင္းၾကတယ္။ ဘယ္အႀကိမ္တုန္းကလည္း မမွတ္မိေပမယ့္ က်န္းမာေရး၀န္ႀကီး ျပန္ေျဖတာကို ဖတ္ခဲ့ရဖူးတယ္။ သူေျပာတာက အတိအက်မွ တကယ့္ကိုအတိအက်၊ ခ်င္းတုိင္းရင္းသားဆရာ၀န္ ဒီေန႔အထိ ဘယ္ႏွဦးရွိတယ္၊ ဘယ္သူေတြကေတာ့ ခ်င္းျပည္နယ္မွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတယ္၊ က်န္တဲ့လူေတြကေတာ့ ခ်င္းျပည္နယ္ကို မသြားခ်င္ၾကဘူးလို႔ ဆႏၵျပဳတယ္တဲ့။ အဲဒါ ခ်င္းတုိင္းရင္းသား ဆရာ၀န္ေတြေနာ္။ အခုလည္း ရာထူး၀န္အဖြဲ႕ ခ်င္းျပည္နယ္အတြက္ ဘယ္သူေတြကို ခန္႔အပ္ေပးထားတယ္ဆိုတာ သတင္းစာထဲမွာ တုိင္းသိျပည္သိကို လုပ္ခ်လုိက္တယ္ဗ်ာ။ အင္း… ဘယ္ဆရာ၀န္ေတြ ဘယ္လိုျဖစ္ဦးမယ္ေတာ့ ႀကိဳမေျပာတတ္ေပါင္။ ခ်င္းေတာင္လတ္ၿငိမ္းဆိုတာ တကယ္ရွိခဲ့တယ္လို႔ ဆရာလကၤာရည္ေက်ာ္ကေတာ့ ေျပာတာပဲ။ ႀကိဳးၾကာေတာင္ပံခတ္သံထဲက ေဒါက္တာလတ္ၿငိမ္းေတြ ခ်င္းျပည္နယ္ကို ေရာက္ၾကပါေစလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆုေတာင္းေပးၾကရေအာင္ပါ။ (ေဒသခံ ခ်င္းတုိင္းရင္းသားေတြ ဆရာ၀န္ေတြအေပၚမွာ ဘယ္လိုဆက္ဆံသလဲ ဆိုတာေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္ေတြရဲ႕ ေျပာစကားေတြကိုေတာ့ ဒီေနရာမွာ မတင္ျပလိုေတာ့ပါဘူး။ တစ္ခြန္းပဲ ေျပာခ်င္တာက ဘယ္အရာမဆို အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးဟာ ဆက္စပ္ေနတယ္ ဆိုတာပါပဲ။)
• စကားေျပာစြမ္းရည္ ျပသခဲ့ၾကလို႔ အမ်ားျပည္သူၾကားမွာ ေ၀ဖန္ေျပာဆိုစရာ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့သူေတြရဲ႕ သတင္းေတြကလည္း အခုရက္ပိုင္း တသင္းသင္းပါပဲလားခင္ဗ်။ "ကၽြန္မေခြးေလးလို..." ဆိုတဲ့စကားက မပြဘဲ "ထမင္းတစ္နပ္ေလွ်ာ့စားရမယ္" ဆိုတာရယ္၊ "ေရႊလက္နဲ႔ေခၚတုန္းလာပါ" ဆိုတာရယ္ "ေလယာဥ္ေတြ၀ယ္ထားတာ..." ဆိုတာရယ္ေတြက ထပြေနေလေတာ့ မ်က္စိေတာင္ အေတာ္လည္သြားတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ ျမန္မာေတြကလည္း အံ့ၾသစရာႀကီးပါဗ်ာ...။ ဘာေတြမွန္းကို မသိပါဘူး။ :D
• ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုရီးယားႏုိင္ငံကို အလည္အပတ္ခရီး သြားခဲ့တာကိုလည္း ဖတ္မွတ္ခဲ့ရပါတယ္။
• ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႀကီးမွဴးက်င္းပေသာဆိုတဲ့ စာလံုးေတြအႀကီးႀကီးေရးၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လံုး၀မတက္ခဲ့တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ပြဲေတာ္ေယာင္ေယာင္၊ ဘာေယာင္ေယာင္ပြဲလည္း ၿပီးသြားၿပီလို႔ ဖတ္ခဲ့ရသဗ်။ ကုိယ္နဲ႔ဆိုင္ဆုိင္ မဆုိင္ဆိုင္ ၀င္ၿပီးေတာ့ စြက္ဖက္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ အေမရိကန္ေသြး အျပည့္ပဲလို႔ အဲဒီလူေတြကို မွတ္ခ်က္ေပးလုိက္ခ်င္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ ႐ုပ္ရွင္လည္းပါခ်င္၊ ဂီတလည္းမလြတ္၊ စာေပလည္းေမာင္ပိုင္စီး၊ ပညာေရးလည္းမက်န္၊ က်န္းမာေရးလည္း၊ အျခားဟာေတြလည္း စဥ္းစားသာၾကည့္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကို အန္တီဆမ္ လို႔ေတာင္ ေျပာင္းေခၚလိုက္ခ်င္ေသးတယ္။ ဂုေဏာအနေႏၲာေတြ အတြက္ေတာ့ ႀကိဳက္ၾကမည္မထင္။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ... ေျပာေရးရွိက ေျပာအပ္လွ၏ကိုး။ :D
• ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာခံု႐ံုး ျပန္လည္ဖြဲ႕စည္းဖို႔အတြက္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က ခံု႐ံုးအဖြဲ႕၀င္ ၃ ဦး အမည္စာရင္းကုိ တင္သြင္းလုိက္ပါၿပီ။ က်န္တဲ့ ၂ ခုကေတာ့ ၿငိမ္ေနတုန္းပဲ။ ဘာေတြဆက္ျဖစ္မလဲ စိတ္လႈပ္ရွားစြာျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနမိေၾကာင္းပါ။
• လႊတ္ေတာ္ေတြသက္တမ္း ၂ ႏွစ္ျပည့္သြားၿပီ။ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ဆက္လက္ ခ်ီတက္ႏုိင္ပါေစဟု ဆုမြန္ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၃ ႏွစ္မွာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ကာလေတြထက္ ပိုမို ေကာင္းမြန္တဲ့ ဥပေဒေတြျပဳႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္လ်က္ပါဗ်ာ။
• ဦးဆန္းဆင့္ကို သာသနာေရး၀န္ႀကီး ခန္႔အပ္မယ့္အေၾကာင္း သမၼတက လႊတ္ေတာ္ကို အမည္စာရင္း ေပးပို႔တယ္။ လႊတ္ေတာ္က ကန္႔ကြက္မယ့္လူ မရွိတဲ့အတြက္ အတည္ျပဳတယ္။ ကုိယ္စားလွယ္တစ္ေယာက္က ျပန္စဥ္းစားသင့္တယ္လို႔ ထေျပာတယ္။ လႊတ္ေတာ္နာယကကလည္း ျပတ္တယ္၊ ျပန္စဥ္းစားတာဟာ သမၼတအလုပ္တဲ့၊ လႊတ္ေတာ္အလုပ္က နာမည္ေပးပို႔တာကို အတည္ျပဳတယ္၊ မျပဳဘူး ဆံုးျဖတ္ဖို႔ပဲတဲ့။ ကဲ... ေကာင္းေရာ။ ဦးဆန္းဆင့္လည္း ဒီအပတ္ထဲမွာ အေတာ္ေဟာ့သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေက်နပ္သည္။ ပုဂၢိဳလ္ေရးမဟုတ္၊ အလုပ္ကို အလုပ္နဲ႔တူေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းရဲ႕ရလဒ္၊ ေစတနာထားၿပီး အလုပ္လုပ္ျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူး၊ တာ၀န္ေက်ပြန္ျခင္းရဲ႕ ဆုလာဘ္တို႔ကို သက္ေသျပသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေန၍ ျဖစ္သည္။ သင္ခန္းစာယူမိသည္။ ေက်းဇူးပါ ဦးဆန္းဆင့္။ ေက်းဇူးပါလႊတ္ေတာ္၊ ေက်းဇူးပါသမၼတ၊ ေက်းဇူးပါ ဧရာ၀တီတုိင္းသားမ်ား။ 

ဒီအပတ္ေတာ့ ဒီမွ်ႏွင့္ ေတာ္ၾကဦးစို႔ဗ်ာ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဟုိတစ္ေန႔က ဖုန္းဆက္ေတာ့ ေျပာရွာတယ္။ “မင္းရဲ႕ တစ္ပတ္စာေသာက္တင္းေတြက ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္ကြ” တဲ့။ ေျပာမနာ ဆိုမနာ ေဘာ္ေဘာ္ခ်င္းေတြမို႔ ခပ္႐ိုင္း႐ိုင္း အားေပးစကားကိုပဲ အားေဆးလို႔ သတ္မွတ္လုိက္ပါတယ္။ ေနာက္အပတ္မ်ားမွ ထပ္ၿပီးေတာ့ ………………..။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၅ ရက္၊ အဂၤါေန႔။

ည ၁၀ နာရီ ၃၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

တစ္ပတ္စာေျပာစရာ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ (ဇန္ ၂၁ - ၂၇)

(က)

လိုင္ဇာအထိ လမ္းေလွ်ာက္ၾကသူမ်ား

ဘယ္သူက ဘယ္လိုစိတ္ကူးေပါက္ၿပီး ဉာဏ္ကြန္႔ျမဴးလုိက္ၾကတယ္ မသိပါဘူး။ ရန္ကုန္ကေန လုိင္ဇာအထိ လမ္းေလွ်ာက္ၾကမတဲ့။ သူတို႔ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘယ္လိုဆိုတာ မသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေဘးလူတစ္ေယာက္ အျမင္ကိုေျပာရရင္ အားအားလ်ားလ်ား ဟိုဒင္းကို သန္းရွာေနၾကတာလို႔ပဲ ျမင္ပါတယ္။ အဲဒါကိုပဲ ကိုေရႊဂ်ာနယ္ေတြက ေရာင္းေကာင္းရင္ၿပီးေရာ ေရးလုိက္ၾကတာမ်ား တကယ့္ကို လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲ ၀င္ၾကမယ့္အတုိင္းပါပဲ။ အစိုးရကို အတိုက္အခံေတြ အၿမဲတမ္းဖိအားေပး ေျပာတတ္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိပါတယ္။ ျပည္သူ႔အသံကို နားေထာင္ပါ၊ ျပည္သူ႔လိုအင္အတုိင္း ေဆာင္ရြက္ပါတဲ့။ အဲဒါဆိုရင္ အခုလမ္းေလွ်ာက္မယ္ ဆိုတဲ့လူေတြကေရာ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဆႏၵအတုိင္း ေလွ်ာက္တာလား၊ ျပည္သူေတြက ဒီလိုလုပ္ပါလို႔ ခုိင္းလို႔လား။ အခုလို ေလွ်ာက္တဲ့အတြက္ ျပည္သူေတြအဖို႔ ဘာအက်ိဳးရွိမလဲ။ ျမင္တဲ့အတိုင္းေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီလမ္းေလွ်ာက္တဲ့လူေတြ ျဖတ္သြားတဲ့အခါတိုင္း အေနအစား ပ်က္တာပါပဲ။ ၿမိဳ႕လယ္လမ္းမမွာ ႐ံုး႐ံုးစုစုနဲ႔ သြားလာရခက္ကုန္ေရာ။ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္ေစျပန္ေရာ။ ၿမိဳ႕နယ္အသီးသီးက တာ၀န္ရွိသူေတြကိုလည္း အလုပ္႐ႈပ္ေစ၊ စိတ္ညစ္ေစျပန္ေရာ။ ကဲ... ဘယ္မွာလဲ အက်ိဳးေက်းဇူး။ ေၾသာ္... တစ္ခုေတာ့ ရွိသဗ်။ အဲဒီပြဲကို စီစဥ္တဲ့လူေတြကေတာ့ အက်ိဳးရွိေပမေပါ့။ ဒင္းတို႔က ႏုိင္ငံေရးအျမတ္ထုတ္ဖို႔ ရည္ရြယ္တာမို႔ အျမတ္ထြက္တယ္ပဲ ေျပာရမလား။ အနည္းဆံုးေတာ့ ပိုက္ဆံရၿပီးေရာ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ေဖာ္ျပျခင္း ခံၾကရသကိုး။ အခုလို လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အတြက္ ႏုိင္ငံအတြက္ ဘယ္က႑ေတြမွာ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစခဲ့သလဲ၊ ႏုိင္ငံ့စြမ္းအားကို ဘယ္ေလာက္ျမင့္တက္ေစခဲ့သလဲ၊ ႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္ေစခဲ့သလား၊ သူတို႔ေတြေျပာတဲ့ ကခ်င္ျပည္နယ္စစ္ႀကီးကေရာ ရပ္သြားေရာလား၊ သူတို႔ေတြ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္တဲ့အတြက္ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုး ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာသြားေရာလား။ တကယ့္ကို ႐ူးတဲ့လူေတြပါပဲဗ်ာ။ အဲဒီလူေတြကို ၿမိဳ႕နယ္ ၈ ခုက အမႈဖြင့္ထားတယ္လို႔ သတင္းေတြးမွာ ဖတ္ရတယ္။ ေကာင္းေလစြတကား။ ဥပေဒကို မလိုက္နာသူတို႔အား ဥပေဒအတုိင္း ေဆာင္ရြက္ျခင္းသည္ ဘာမွ်သနားစရာ မရွိပါေခ်။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာစုေ၀းခြင့္ႏွင့္ စီတန္းလွည့္လည္ခြင့္ဆိုင္ရာ ဥပေဒဆိုတာ စာအုပ္စင္ေပၚမွာ အလွျပထားလို႔ရေအာင္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္က အတည္ျပဳျပ႒ာန္းေပးထားတာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်။ လုိက္နာေဆာင္ရြက္ႏုိင္ေအာင္ ေရးဆြဲျပ႒ာန္းေပးထားတာပါ။ ငါတို႔လုပ္ခ်င္တာကို ဥပေဒေရာဘာေရာ နားမလည္ဘူး၊ လုပ္ခ်င္လို႔ လုပ္တယ္ကြာဆိုရင္ေတာ့ ဥပေဒကလည္း ေက်ာသားရင္သား မခြဲျခားဘဲ အေရးယူတာေတြ၊ အျပစ္ေပးတာေတြ လုပ္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္သာ အသျပာဂ်ာနယ္ေတြက ဟိုေရးဒီေရး၊ ေတာင္ဖြေျမာက္ဖြ မလုပ္ၾကနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ထပ္ေျပာခ်င္တာတစ္ခုက အဲဒီလို လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အထဲမွာ လူေတြကေတာ့ သူ႔ဟာသူ႐ူးၾကတာ ထားပါေတာ့။ သကၤန္း၀တ္ထားတဲ့ ကုိယ္ေတာ္ေတြက ဘာလိုက္လုပ္ၾကတာတုန္း။ ဆြမ္းခံႂကြေနတယ္မ်ား ေအာက္ေမ့ေနၾကသလား မသိပါဘူးဗ်ာ။ ေနာက္ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာအဘိဓာန္မွာ စကားလံုးအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ကို ထပ္ျဖည့္ရေတာ့မယ္။ "ဘုန္းႀကီး/ဖုန္းဂ်ီး/န-ရဟန္းေတာ္၊ သကၤန္း၀တ္ထားေသာ ပုဂၢိဳလ္၊ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ပြဲ၊ စီတန္းလွည့္လည္ပြဲမ်ားတြင္ အၿမဲတေစ ေရွ႕ဆံုးမွပါတတ္ေသာ ဆႏၵျပသူမ်ား၊ ဆုိင္းဘုတ္ကုိင္၍ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ေလ့ရွိေသာ သကၤန္း၀တ္မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးတြင္ အထူးတလည္ ကၽြမ္းက်င္စိတ္၀င္စားသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား" ဆိုၿပီး ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ သံသရာမွလြတ္ေျမာက္ရာ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္းကို ကုိယ္တုိင္က်င့္ႀကံသလို၊ ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမမ်ားကိုလည္း သြန္သင္ဆံုးမ တရားျပသေနၾကတဲ့ သံဃာစစ္၊ သံဃာမွန္မ်ားကို ေစာ္ကားသလို ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကုိဉာဏ္က ဒီေနရာကေန ေျခသုတ္ပုဆိုး ေႁမြစြယ္က်ိဳးသို႔ လက္အုပ္ခ်ီမိုး ရွိခိုးကန္ေတာ့ ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္ဘုရား။ ႏိုင္ငံေရးေယာင္ေယာင္ ဘာေယာင္ေယာင္ လုပ္ေနတဲ့ သကၤန္း၀တ္မ်ားကုိေတာ့ ထာ၀ရကန္ေတာ့ဆြမ္းပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္အယူအဆကို ထပ္ေျပာပါရေစ၊ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ခ်င္ရင္ သကၤန္းခၽြတ္၊ တုိက္ပံု၀တ္၊ ေျပာခ်င္ရာေျပာ၊ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္စမ္းဗ်ာ။ အခုေတာ့ ဘာသာျခား၊ လူမ်ိဳးျခားေတြအတြက္ ေျပာစရာျဖစ္စမ္းလွတယ္ဗ်ာ။

(ခ)

ဦးသိန္းစိန္ကို ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ေဒါက္တာဘြဲ႕ေပးတယ္

ထိုင္းႏုိင္ငံတကၠသိုလ္တစ္ခုက သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ကို ဂုဏ္ထူးေဆာင္ေဒါက္တာဘြဲ႕ ေပးအပ္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္အတြက္ ဘာေတြထူးျခားသြားပါသလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ ဘာမွ်မထူးျခားပါဘူး။ ထူးျခားစရာလည္း အေၾကာင္းမွ မရွိတာပဲဗ်ာ။ ဟုတ္တယ္မလား။ ျမန္မာျပည္မွာ တစ္ခုခုလုပ္ေစခ်င္လို႔၊ တစ္ခုခုအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ေပးတာဆိုရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့။ အခုဟာက သမၼတႀကီးရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ၊ အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းမႈေတြကို အသိအမွတ္ျပဳတဲ့အတြက္ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ေပးတာလို႔ပဲ ခံယူပါတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ ဒီဆုကို ရတဲ့အတြက္ ဘာမွ်ျပန္လုပ္ေပးစရာ မလုိပါဘူး။ လုပ္ခဲ့တာေတြအတြက္ ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ ေပးတာသာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ႏုိင္ငံအတြက္ေရာ၊ အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ပါ အေႏွာင္အဖြဲ႕ကင္းပါတယ္။ ဒီထက္ေျပာရရင္ေတာ့ အခုေပးတဲ့ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ေဒါက္တာဘြဲ႕ဟာ ဦးသိန္းစိန္အတြက္ ဆိုတာထက္ ေပးအပ္တဲ့ တကၠသိုလ္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ ရည္ရြယ္တာဆို ပိုမွန္မယ္ထင္ပါတယ္။ သူတို႔ေပးတဲ့ ေဒါက္တာဘြဲ႕ေၾကာင့္ ဦးသိန္းစိန္ ထူးေထြၿပီး ဂုဏ္တက္သြားစရာလို႔ မျမင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ကမၻာလံုးက လက္ခံၿပီး အေလးထားေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ သမၼတႀကီးဦးသိန္းစိန္ကို အခုလို ေဒါက္တာဘြဲ႕ ေပးအပ္လိုက္တဲ့အတြက္ေတာ့ သူတို႔တကၠသိုလ္အဖို႔ ဂုဏ္တက္သြားခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ။ အလကားေနရင္း ေလွ်ာက္ၿပီးေ၀ဖန္ေနၾကတဲ့ သူေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က ဂုဏ္ထူးေဆာင္ဘြဲ႕ေပးရင္ ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားေနပါတယ္။ သူတို႔ခမ်ာ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ ဘာပဲလုပ္လုပ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငုတ္တုတ္ထုိင္ၿပီး မေကာင္းေျပာေနရတာဆိုေတာ့ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ အတိုက္အခံဘြဲ႕ ေပးလုိက္မွထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ ေနာက္တစ္ခုေျပာစရာ က်န္ေသးသဗ်။ ေ၀ဖန္တဲ့လူေတြက မဆီမဆိုင္ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ စစ္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနပါလ်က္နဲ႔ ေဒါက္တာဘြဲ႕ ေပးရမလားဆိုၿပီး ေမးေငါ့ၾကတဲ့ ကိစၥပါပဲ။ ဆုိင္တာမဆိုင္တာကေတာ့ စာဖတ္သူသာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ဗ်ိဳ႕။ မိေခ်ာင္းမင္းကို ေရခင္းမျပခ်င္ေတာ့ဘူး။ :D

(ဂ)

ႀကံ့ခုိင္ေရးပါတီ ဥကၠ႒အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ထားျခင္းသည္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္ ညီမညီ

ဟားဟားဟား၊ အေတာ္ရယ္စရာ ေကာင္းတဲ့လူေတြပဲဗ်။ အဲဒီေမးခြန္း၊ သို႔မဟုတ္ အဆို၊ သို႔မဟုတ္ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ကို ဘယ္သူက ဆံုးျဖတ္ေပးမွာလဲ။ ဘာလဲ... လႊတ္ေတာ္က ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ေမး၊ ကုိယ့္ဘာသာကုိ္ယေျဖ၊ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ဆံုးျဖတ္ လုပ္ၾကဦးမလို႔လား။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ အဲဒီလို ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာ အျငင္းပြားမႈေတြအတြက္ ဆံုးျဖတ္ေပးမယ့္ အေျခခံဥပေဒခံု႐ံုး မရွိဘူးဗ်။ လႊတ္ေတာ္ေတြက ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ လုပ္ပစ္လိုက္လို႔ ခံု႐ံုးတစ္ဖြဲ႕လံုး ႏုတ္ထြက္သြားတာၾကာေပါ့။ ဥပေဒစကားနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ အေျခခံဥပေဒကို လက္တစ္လံုးျခားလုပ္ၿပီး လုပ္ခ်င္ရာလုပ္လို႔ရတဲ့ ကာလလို႔ပဲ ေျပာရမယ္ထင္တယ္။ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာလုပ္၊ ၿပီးရင္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအရ ဒီလိုလုပ္လို႔ ရပါတယ္ဆိုၿပီး လိုရာဆြဲေျပာေပါ့ဗ်ာ။ မွန္တယ္ မွားတယ္ဆိုတာကို ဆံုးျဖတ္ေပးမယ့္လူ မရွိဘူးေလ။ အဲဒီလို အေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာ ကိစၥေတြကိုလည္း ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာ ခံု႐ံုးကလြဲရင္ ဘယ္သူကမွ် ဆံုးျဖတ္ေပးလို႔ မရဘူးဗ်။ အဲဒါေတြကို ေတြးမိတုိင္း လႊတ္ေတာ္.... လႊတ္ေတာ္... ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ေတာ့ ေမတၱာေတြ အခါခါ ပို႔သမိတယ္။ အခုလည္း ခံု႐ံုးကို ျပန္ဖြဲ႕ဖို႔အတြက္ အဲဒီေနရာေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့ ဥပေဒပညာရွင္ေတြမွ ရွိေသးရဲ႕လားလို႔ သံသယျဖစ္မိတယ္။ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ မေျပလည္ရင္ ခံု႐ံုးကေန အခ်ိန္မေရြး ျပဳတ္သြားႏုိင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သာ ဥပေဒပညာရွင္ဆိုရင္ လံုး၀ မလုပ္ဘူးဗ်။ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္ ခံု႐ံုးမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရမွာထက္ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ စာအုပ္ဖတ္ၿပီး အိမ္မွာအိပ္ေနရတာက ပိုမေကာင္းဘူးလားဗ်ာ။ ဒီအေၾကာင္းအရာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ကို ပါတီဥကၠ႒အျဖစ္ ခန္႔အပ္ထားတာဟာ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနဲ႔ ညီမညီဆိုတာ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ မသိခ်င္ပါေသးနဲ႔ဦးလို႔ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ႀကီးကို ေျပာပါရေစခင္ဗ်ား။

(ဃ)

လႊတ္ေတာ္မွာတင္တဲ့အဆိုေတြ

ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ႀကီးက အစိုးရကို ေခ်ာင္ပိတ္မိေစမယ့္ ေမးခြန္းေတြ၊ အဆိုေတြ မတင္ၾကဖို႔ လမ္းၫႊန္တဲ့ကိစၥကို ထံုးစံအတုိင္း ဖြခ်င္သူမ်ား၊ ဖြလြန္းသူမ်ား၊ မဖြရမေနႏိုင္သူမ်ားက အကဲဆတ္ၾကျပန္ပါေရာလား။ ဆိတ္ဖြားကိစၥတုန္းက မတားဘဲ အခုမွ ဘာလို႔တားရတာလဲလို႔ ေမးေငါ့သူကလည္း ေမးေငါ့ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သေဘာလား... အင္း... မသိဘူးဗ်။ ဦးေရႊမန္းမွာလည္း သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူ ရွိလို႔ျဖစ္မွာေပါ့ဗ်ာ။ သူက အေပၚကလူဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြထက္ အမ်ားႀကီး ပိုျမင္တယ္ေလ။ ေမးခြန္းေတြ၊ အဆိုေတြရဲ႕ လားရာ၊ ရြယ္ရာ၊ တည္ရာကို သိေနလို႔ျဖစ္မွာေပါ့။ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား ကိစၥကေတာ့ အင္း... ဘယ္လိုေျပာရမလဲေပါ့ေနာ္... အင္း... အဲဒီလိုပါပဲ။ တင္ခ်င္လို႔တင္တယ္၊ ခြင့္ျပဳသင့္တယ္ထင္လုိ႔ ခြင့္ျပဳတယ္... စံုစမ္းသင့္တယ္ထင္လုိ႔ စံုစမ္းတယ္... အဲဒီလိုပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဗ်ာ... သူတို႔လႊတ္ေတာ္ကို တစ္ခုခုေ၀ဖန္လို႔ လွ်ာလႊဲတာဟုတ္လား... အဲဒါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူးဗ်ာ... တကယ္ကို မသိရတာပါ။ အရပ္ထဲမွာေျပာေနၾကတဲ့ က်န္တဲ့ဥပေဒေတြကိုေတာ့ အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္ ေထာက္ခံကန္႔ကြက္ လုပ္ေနၾကၿပီးေတာ့ ကုိယ္စားလွယ္ေတြကို ကုိယ္စားလွယ္အျဖစ္က ျပန္႐ုပ္သိမ္းႏိုင္တဲ့ ဥပေဒကိုေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ ေလသံေတာင္မဟဘဲ အေမ့ခံေနတယ္ဆိုတာနဲ႔ မဆုိင္ဘူးလို႔ ထင္တာပဲခင္ဗ်။ အင္း... ဆုိင္ခ်င္လည္း ဆုိင္မွာေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က ဘာမွ်သိပ္မသိလို႔ပါခင္ဗ်။ ဒါေပမယ့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ႀကီး ေျပာတဲ့စကားကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ေထာက္ခံတယ္ခင္ဗ်။ မွန္တယ္... လႊတ္ေတာ္ဆိုတာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းကို အျပန္အလွန္ ထိန္းညႇိဖို႔သာျဖစ္တယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းကို ေခ်ာင္ပိတ္ၿပီး ႐ိုက္ဖို႔မဟုတ္ဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ကေလးအေတြး ေတြးမိတာတစ္ခု ရွိတယ္ဗ်။ လႊတ္ေတာ္ေတြက သူတို႔လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိတဲ့ ဥပေဒေတြနဲ႔ ပါ၀ါျပတယ္ဆုိေတာ့ သူတို႔ေတြလည္း ဥပေဒနဲ႔အညီ အျပည့္အ၀ လုိက္နာတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြ ဟုတ္ရဲ႕လားဆိုတာပါပဲ။ အေရးယူအျပစ္ေပးတာက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းက လုပ္တာမဟုတ္လား။ ကုိယ္ပုိင္လုပ္ငန္းေတြမွာ အခြန္မေဆာင္တဲ့ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြ၊ ကုိယ္စားလွယ္ဆိုတဲ့ ရာထူးအာဏာကို အသံုးခ်ၿပီး အခြင့္ထူးခံ လုပ္ေနတာေတြ၊ စတဲ့စတဲ့ ဥပေဒနဲ႔ မညီတဲ့ ေနထိုင္ျပဳမူမႈေတြအတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပုိင္းက မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ၿပီး အေရးယူမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အင္း... ပြဲကေတာ့ ၾကည့္လွၿပီ။

(င)

လစာတိုး၊ မတိုးကိစၥ

မလုပ္ၾကပါနဲ႔ကြယ္႐ို႕။ အဲဒီကိစၥကို သိပ္ၿပီးေတာ့ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ မလုပ္ၾကပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လခစား ၀န္ထမ္းပါပဲဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ လစာတိုးတယ္ဆိုတဲ့ အသံကို ၾကားရမွာ အေတာ္ေၾကာက္လာတယ္ဗ်။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ လစာကျဖင့္ တိုးမယ္မႀကံေသးဘူး၊ ေစ်းႏႈန္းေတြက တက္ဖို႔အသင့္၊ ခရာမႈတ္တာေစာင့္ေနတဲ့ အေျပးၿပိဳင္ပြဲ၀င္ေတြလိုပဲ။ အင္း အခုလို စိတ္ဓာတ္ေတြ၊ အခုလို လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ တာ၀န္ရွိသူေတြအတြက္ကေတာ့ တကယ့္ကို အက်ဥ္းအၾကပ္ပဲဗ်ိဳ႕။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က လာမယ့္ဘ႑ာေရးႏွစ္မွာ လစာေတြ တိုးေပးႏုိင္ဖို႔ ေဆာင္ရြက္သြားမယ္လို႔ ၾကားလုိက္မိသလိုပါပဲ။ အင္း... ၂၀၁၃-၁၄ ဘ႑ာေရးႏွစ္အတြက္ ေရးဆြဲမယ့္ ဘတ္ဂ်က္ဥပေဒကိုပဲ ေစာင့္ၾကည့္ရေတာ့မွာပဲ။ လစာတိုးတာေတာ့ လိုခ်င္တယ္ဗ်ာ.. ဒါ အမွန္အတုိင္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္ေတြတုိးမယ့္ လစာေၾကာင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ မတန္တဆ တက္သြားမွာကိုေတာ့ မလိုလားဘူး။ စိတ္ညစ္စရာႀကီးဗ်ာ... တကယ္ပါပဲ။

(စ)

အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းေတြ ေအာ္ဒါရေနၿပီ

အေမရိကန္က ျမန္မာအထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံုေတြဆီကို ေအာ္ဒါစတင္မွာယူေနၿပီလို႔ အလဲဗင္းကေရးတဲ့သတင္းကို ႀကိဳဆိုလိုက္ပါတယ္။ ျမန္မာ့အ၀တ္အထည္ေတြ ႏုိင္ငံတကာကို ျပန္လည္ထိုးေဖာက္ႏုိင္ပါေစ။ ေအာ္ဒါေတြ အမ်ားႀကီးရၿပီး အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံုသစ္ေတြ အမ်ားႀကီး ထပ္မံတည္ေထာင္ႏုိင္ပါေစ။ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းသစ္ေတြ အမ်ားႀကီးေပၚလာပါေစ။ ကမၻာေပၚမွာ အရည္အေသြး အေကာင္းဆံုးေသာ အ၀တ္အထည္ေတြကို ျမန္မာႏုိင္ငံကေန ထုတ္လုပ္ႏုိင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလုိက္ပါတယ္ဗ်ာ။

(ဆ)

ဦးလွေဆြ

ပုဂၢိဳလ္ခ်င္း မရင္းႏွီးသလို၊ အမ်ိဳးလည္း မေတာ္ပါဘူးဗ်ာ။ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ေ၀ဖန္ေရးသမားေတြကို ေၾကာက္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ႀကိဳတင္ၿပီး စကားပလႅင္ ခံထားရတာပါ။ ဒီတစ္ပတ္အတြက္ Man of the Week ကေတာ့ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ႀကီး ဦးလွေဆြ ပါပဲဗ်ာ။ ေပါက္ေဖာ္လုပ္ရာ က်ေနမွာစိုးေပမယ့္ တကယ္လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာမို႔ လိပ္ျပာသန္႔သန္႔နဲ႔ ေျပာပါရေစဦး။ Sky Net ရဲ႕ လႊတ္ေတာ္လိုင္းကို ဖြင့္ၾကည့္ေနတုန္း ကခ်င္ျပည္နယ္ ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဆြးေႏြးေနၾကတာကို ၾကည့္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ႀကီး ဦးခင္ေအာင္ျမင့္က ဦးလွေဆြ ေဆြးေႏြးႏုိင္ပါၿပီဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေတာ္ကို အလုပ္မ်ားသြားရတယ္။ ဖုန္းကိုယူ၊ Recording စနစ္ကိုေျပာင္း၊ တီဗီေရွ႕မွာခ်၊ တီဗီကိုအသံက်ယ္ တစ္ဆက္တည္း လုပ္လုိက္ရတယ္။ ကုိယ့္ေဇာနဲ႔ကုိယ္ဆိုေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိေမ့သြားတယ္။ ကိုယ့္ထိုင္ခံုမွာ ကိုယ္ျပန္ထိုင္တဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ေဘးက လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြက မ်က္လံုးအျပဴးသားနဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္။ ေမးမလို႔ ပါးစပ္ျပင္ေနတာျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အလ်င္အျမန္ စကားမေျပာဖို႔ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ ႐ွဴး... တိုးတိုး လုပ္လုိက္ရတယ္။ ဒီလူေဆြးေႏြးတာ ေကာင္းလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာလုိက္မိတယ္။ သိပ္ေတာ့ စိတ္မ၀င္စားၾကဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ အေတာ္ကို တန္သြားတယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ လက္ခံသင့္တာေတြပါသလို၊ ကၽြန္ေတာ္လက္သင့္မခံတာေတြလည္း ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးလွေဆြရဲ႕ ေတြးပံု၊ ေျပာပံု၊ ခ်ဥ္းကပ္ပံု၊ နားေထာင္တဲ့လူကို စြဲေဆာင္ပံုေတြကို ကၽြန္ေတာ္က သေဘာက်မိတာပါ။ လႊတ္ေတာ္သတင္းဆုိတာက အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ ေဘာလံုးပြဲေလာက္၊ တင္းနစ္ပြဲေလာက္ စိတ္၀င္စားစရာ မေကာင္းဘူးဗ်။ ဒါေပမယ့္ ဦးလွေဆြတို႔က်ေတာ့ အဲဒီလိုမျဖစ္ေအာင္ ေျပာတတ္တယ္။ သူေဆြးေႏြးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ပရိသတ္ရဲ႕အာ႐ံုဟာ သူ႔ဆီမွာပဲရွိေနေအာင္ သူေျပာတတ္တယ္။ အဲဒီ အရည္အခ်င္းကို ကၽြန္ေတာ္အႀကိဳက္ဆံုးပဲ။ ေနာက္ထပ္ႀကိဳက္တာက ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူတတ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ ခ်ဥ္းကပ္ပံုပဲ။ သူ႔အျမင္ေတြဟာ အျခားလူေတြနဲ႔ မတူကြဲျပားေနတတ္တာကို ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိတယ္။ ဒီကခ်င္ကိစၥ တစ္ခုတည္းတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အစည္းအေ၀းေတြမွာ သူေမးခဲ့၊ ေဆြးေႏြးခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြဟာလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္ဆိုတာ ဖတ္ဖူးသူတုိင္း၊ နားေထာင္ဖူးသူတုိင္း သိၾကပါတယ္။ အခုလိုေတြ ေရးေနေလေတာ့ ဦးလွေဆြကို သိဒၶိတင္ေနတယ္လို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔ဗ်ိဳ႕။ ႀကိဳက္တဲ့အခ်က္ေတြမို႔ ႀကိဳက္တယ္လို႔ ေျပာရတာပါ။ သူ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္တဲ့ အခ်က္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေသးပါသဗ်။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဦးလွေဆြဟာ သတင္းလူသား ျဖစ္ေနေလရဲ႕ဗ်ိဳ႕။ VOA တို႔၊ RFA တို႔အတြက္ သူေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြက ကိုးကားစရာေတြ ျဖစ္ေနတုန္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အသံဖမ္းထားတဲ့ ဖုိင္ကို ျပန္တင္ေပးဖို႔ စီစဥ္လ်က္ရွိေၾကာင္းပါ။ ၾကားထဲမွာ အျခားလူေတြရဲ႕ စကားေျပာသံေတြ ပါေနတဲ့အတြက္ အဲဒီအသံေတြကို ဖယ္ႏုိင္တဲ့ Software တစ္ခု လုိက္ရွာေနဆဲ ရွိေသးေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။ "ေရႊလက္နဲ႔ ေခၚတုန္းကိုလာပါ... Bullet လႊတ္လိုက္တာကို မလိုခ်င္ပါနဲ႔" ဆုိတာကေတာ့ ဒီအပတ္အတြက္ လူေျပာအမ်ားဆံုး စကားတစ္ခြန္းျဖစ္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

တစ္ပတ္စာပို႔စ္ ေနာက္က်တဲ့အတြက္နဲ႔ ဒီအပတ္မွာ အခက္အခဲအခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ျပည့္ျပည့္စံုစံု မေရးလုိက္ႏုိင္တာကို ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါကုန္။

အမွတ္တရ

ကိုိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂၉ ရက္၊ အဂၤါေန႔။

ညေန ၇ နာရီ ၁၂ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။ 

တစ္ပတ္စာေျပာစရာ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ (ဇန္ ၁၄ - ၂၀)

(က)

ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ ႏွင့္ ICRC

သမၼတဦးသိန္းစိန္ကို အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာၾကက္ေျခနီေကာ္မတီ (အုိင္စီအာစီ) ဥကၠ႒ ေနျပည္ေတာ္မွာ လာေတြ႕တဲ့သတင္းနဲ႔ ဒီပို႔စ္ကို ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ ဦးသိန္းစိန္ သမၼတျဖစ္ၿပီးကတည္းက လာလိုက္ၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတြဆိုတာ နည္းတာမွမဟုတ္တာ။ အဲဒါကိုမ်ား ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က အိုင္စီအာစီနဲ႔ေတြ႕တာကို ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ လုပ္ေနရသလဲလို႔ မေတြးၾကပါနဲ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကျဖင့္ ထူးျခားေနတယ္လို႔ ထင္မိလို႔ပါ။ စာဖတ္သူတို႔ သိတဲ့အတုိင္းပဲ အိုင္စီအာစီဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြအတြက္ ထူးျခားလွတဲ့ အဖြဲ႕အစည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ယခင္အစိုးရလက္ထက္တုန္းက အုိင္စီအာစီဆိုတာ ျမန္မာျပည္ကို ေခ်ာင္းေပါက္ေအာင္ လာခဲ့သူေပါ့။ အဖြဲ႕ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြက ေကာင္းေပမယ့္ သူလည္း တျခားအဖြဲ႕အစည္းေတြလိုပဲ ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲမို႔ သိပ္ၿပီးေတာ့ ၾကည့္မရတာ အမွန္ပါပဲ။ ႏုိင္ငံႀကီးေတြဆီက အလွဴေငြေဒၚလာေတြ ၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္ရေအာင္ ဘယ္ႏုိင္ငံမွာ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ သိေနတဲ့အဖြဲ႕ႀကီးလို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္က မွတ္ထားမိတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေျပာတဲ့စကားေလးဆိုရင္ ဒီေန႔အထိ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲက မထြက္ေသးဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္ေလာက္က ေျပာခဲ့တဲ့စကားေလးပါ။ "အုိင္စီအာစီဆိုတာ တျခားႏုိင္ငံေတြမွာ ဘာလုပ္လဲေတာ့ ငါမသိဘူး၊ ျမန္မာျပည္လာရင္ေတာ့ ေထာင္ေတြသြားၿပီး သူတို႔စာရင္းမွတ္လာတဲ့ ေထာင္သားေတြကို သြားေတြ႕တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းကြ" တဲ့။ အဲဒီတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္ေလးကို ရယ္ခဲ့မိတာ သတိရမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မေတြးမိတဲ့ အေတြးကို သူေတြးတတ္တဲ့အတြက္ သူ႔ကိုလည္း အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ ၾကည့္မိပါတယ္။ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း သူေျပာတာ ဟုတ္ေနတာပါပဲ။ ျပည္ပကေန ေလတိုက္ပြဲ ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကတဲ့ တစ္ေခတ္အခါဆီက သံခ်ပ္ေတြထဲမွာေတာင္ ထည့္ေရးခဲ့၊ ထည့္စပ္ခဲ့ရတဲ့ အုိင္စီအာစီက အခုလည္း ျမန္မာျပည္ကိုလာၿပီး ဘာေတြလုပ္ဦးမလဲဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ေသးတာေပါ့ဗ်ာ။ အင္းစိန္ေထာင္တို႔၊ မႏၲေလးေထာင္တို႔ စတဲ့ ေထာင္ေတြကိုလည္း ေထာင္ေပါင္းစံုလွည့္လည္ေရး လုပ္ဦးမလားဆိုတာ စိတ္၀င္စားစရာပါ။ စာဖတ္တဲ့လူေတြေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ကျဖင့္ အခုေရးေနရင္းနဲ႔ကို ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြကို ျပန္ေတြးမိၿပီး ရယ္ေနမိတယ္ဗ်ာ။ :D

(ခ)

တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္၏ ခရီးစဥ္မ်ား

ကာခ်ဳပ္ႀကီး စင္ကာပူနဲ႔ မေလးရွားကို သြားတဲ့သတင္းကိုလည္း ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္အတြင္း သတိထားမိပါတယ္။ သတင္းစာမွာ ဖတ္ရသေလာက္၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ၾကည့္ရသေလာက္ကေတာ့ အေထြအထူး ဘာေၾကာင့္သြားရတယ္ဆုိတာ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ခ်စ္ၾကည္ေရးခရီးသက္သက္ သြားတာလို႔ပဲ ေကာက္ခ်က္ခ်ရမွာပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခု ဘ၀င္မက်တာက ကာခ်ဳပ္ခရီးစဥ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျပည္တြင္းမွာကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း သိုသိုသိပ္သိပ္ လွ်ိဳ႕လွ်ိဳ႕၀ွက္၀ွက္မို႔ မေျပာလိုပါဘူး။ တပ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သတင္းဆိုတာ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေဘာ္လီ၀တ္ၿပီး၊ အတြင္းခံ၀တ္ထားတာခ်ည္းပါပဲ။ ထူးဆန္းတာက ကာခ်ဳပ္သြားခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေတြကလည္း ခရီးစဥ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ထုတ္ျပန္ျခင္း မျပဳၾကတာပါပဲ။ အခုျဖစ္ေနတာက သတင္းစာမွာပါသေလာက္ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ သိခြင့္ရွိ၊ ေလ့လာခြင့္ ရွိတာပါပဲ။ ဘယ္ကိုသြားတယ္၊ ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႕တယ္၊ ဘာေတြၾကည့္တယ္၊ ဒီေလာက္ပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အာဆီယံေဒသတြင္း ႏုိင္ငံေတြက တပ္မေတာ္အသီးသီးနဲ႔ ဆက္ဆံေရးေကာင္းေတြ တည္ေဆာက္ျခင္းဟာ မလြဲမေသြ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခု ျဖစ္တယ္လို႔ အေကာင္းဘက္က ေတြးမိပါတယ္။ ေၾသာ္... ထူးျခားတာ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ အျခားႏုိင္ငံေတြ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကာခ်ဳပ္ဟာ ဘယ္ရီဦးထုပ္ (Beret Cap) ကို ၀တ္ဆင္ခဲ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ခါမွ် မျမင္ဘူးေသးတဲ့ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္က ကာခ်ဳပ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈပါ။

( ဂ )

ဆီးဂိမ္းႏွင့္ Wi Fi

ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြမွာလည္း ခက္ေတာ့လည္း ခက္တယ္ဗ်ာ။ သနားစရာေကာင္းတယ္ပဲ ေျပာရမလား၊ ေသာက္ျမင္ကတ္ေလာက္ေအာင္ တံုးလြန္းတယ္လို႔ ေျပာရမလား၊ ဘာေျပာရမွန္းကို မသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ သတင္းစာေတြမွာ ဟိုးေလးတေၾကာ္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပေနတဲ့ (ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔) သတင္းတစ္ပုဒ္ကို ေျပာျပပါရေစ။ "(၂၇) ႀကိမ္ေျမာက္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ အားကစားၿပိဳင္ပြဲ က်င္းပခ်ိန္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ Wi Fi သံုးစြဲႏုိင္ရန္ စီစဥ္လ်က္ရွိသည္" တဲ့။ အဲဒါ သတင္းစာထဲမွာ ေရးထားတဲ့အတုိင္း ျပန္ေရးျပထားတာပါ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ အိမ္ရွင္လုပ္မယ့္ပြဲကို မတတ္သာလို႔ လုပ္ေပးရမယ့္ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ေတာ့ ဟုတ္ေနၿပီလို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အစိုးရအတြက္ Wi Fi စီစဥ္ေပးရတယ္ဆိုတာ တကယ့္ကို အခက္အခဲႀကီးတစ္ရပ္ ျဖစ္ေနတဲ့ပံုစံပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္မိတာကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ အခုလို ကြန္နက္ရွင္း ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ကေတာ့ ျမန္မာ့သိကၡာကေတာ့ အာဆီယံႏုိင္ငံေတြၾကားမွာ ေကာင္းေကာင္းကို က်ရဦးမယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ဓာတ္ပံုပို႔လည္းမရ၊ ဗီဒီယိုဖုိင္တင္လည္းမရ ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ အင္း...... ႀကိဳတင္ၿပီးေတာ့သာ မ်က္ႏွာအုပ္ဖို႔အတြက္ ကုလားမေတြရဲ႕ ပု၀ါေတြ ၀ယ္ထားရမလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံမွာ e-Government, e-Office, e-Visa စတဲ့စကားလံုးေတြကို သတင္းစာေတြထဲမွာ၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ မၾကာခဏ ၾကားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီစကားလံုးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သံသယရွိလာပါတယ္။ အစိုးရအဖြဲ႕၀င္ ၀န္ႀကီးေတြဟာ အဲဒီစနစ္ေတြကို တကယ္ေရာ နားလည္ၾကရဲ႕လား၊ သိၾကရဲ႕လား၊ သံုးဖူးၾကရဲ႕လားဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို သံသယျဖစ္ေနပါၿပီ။ သတင္းစာထဲမွာ စိတ္၀င္စားစရာ အခ်က္အလက္တစ္ခု ပါေသးတယ္ဗ်။ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ အင္တာနက္ႏွင့္ မိုဘုိင္းဖုန္းသံုးစြဲသူ ေလးသိန္းခန္႔ရွိတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒီေလးသိန္းထဲမွာ ကိုဉာဏ္ဆုိတဲ့ေကာင္ ပါေနတဲ့အတြက္ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ေတာင္ ဂုဏ္ယူမိေသးေတာ့တယ္။ တစ္လက္စတည္း ျမန္မာျပည္လူဦးေရ သန္း ၆၀ နီးပါးနဲ႔ တြက္ၾကည့္မိေတာ့ ငါဆိုတဲ့ေကာင္က ျမန္မာျပည္မွာ အခြင့္ထူးခံမ်ား ျဖစ္ေနသလားလို႔ ေတြးမိျပန္ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ ကၽြန္ေတာ့္လို အင္တာနက္ မသံုးႏုိင္တဲ့လူ၊ မိုဘုိင္းဖုန္း မကုိင္ႏုိင္တဲ့လူက သန္း ၅၀ ေက်ာ္ (ေတာ္ေတာ္ႀကီးေက်ာ္၊ ပိုးစိုးပက္စက္ေက်ာ္) ရွိေနေသးတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း အခြင့္ထူးခံပဲေပါ့ဗ်ာ။ :D ဆီးဂိမ္းနဲ႔ ၀ိုင္ဖိုင္ ဘာေတြဆက္ျဖစ္မယ္ဆိုတာ ဆက္လက္႐ႈစားၾကတာေပါ့ခင္ဗ်ာ။

(ဃ)

နာေရးေၾကာ္ျငာ စာမ်က္ႏွာ

အထူးအေထြေတာ့ ေျပာစရာမရွိပါဘူး။ အရင္က မျမင္မေတြ႕တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြကို ျပန္လည္ ျမင္ေတြ႕ဖတ္႐ႈရတဲ့အတြက္ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးျဖစ္ရလို႔ပါ။ ေျပာခ်င္တာက တစ္ခုတည္းပါပဲ။ "တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနစဥ္ ႐ုတ္တရက္ ကြယ္လြန္သြားပါသျဖင့္" "တုိင္းျပည္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရင္း ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္း" ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြ ျပန္ဖတ္ရတဲ့အေၾကာင္းပါ။ ေနာက္ဆိုရင္ ဘယ္ေန႔၊ ဘယ္ရက္က၊ ဘယ္ေနရာအနီးတြင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ မေတာ္တဆမႈေၾကာင့္ ႐ုတ္တရက္ကြယ္လြန္သြားပါသျဖင့္ ဆိုတဲ့အသံုးအႏႈန္းေတြ ျပန္ဖတ္ရေတာ့မလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြ ဘယ္လိုပဲေသေသ အားလံုးကို တစ္ေျပးညီတည္း ကြယ္လြန္သြားပါသျဖင့္ ျဖစ္ခဲ့တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီေရာ။

( င )

၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁၅ ရက္ေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာပါ သတင္းေဖာ္ျပပံု

သိပ္သေဘာက်တယ္ :D :D :D

( စ )

ဥပေဒေတြ ႐ုပ္သိမ္း၊ ျပ႒ာန္းမႈ

ဒီဥပေဒေတြ ႐ုပ္သိမ္းတာ၊ ျပ႒ာန္းတာကို မွတ္သားထားမိတယ္။

1. ႏုိင္ငံေတာ္တာ၀န္ကို တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းစြာ စနစ္တက် လႊဲေျပာင္းေပးေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသားညီလာခံလုပ္ငန္းမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ေဆာင္ရြက္ေရးတို႔ကို ေႏွာင့္ယွက္ဆန္႔က်င္ျခင္းမွ ကာကြယ္သည့္ဥပေဒကို ႐ုပ္သိမ္းသည့္ဥပေဒ (ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ဥပေဒအမွတ္ ၁/၂၀၁၃၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၁၅ ရက္)
2. တုိင္းရင္းေဆးေကာင္စီဥပေဒကို ျပင္ဆင္သည့္ဥပေဒ (ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ဥပေဒအမွတ္ ၂/၂၀၁၃၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၁၅ ရက္)

(ဆ)

၀န္ႀကီး ၂ ဦး ရာထူးမွ ႏုတ္ထြက္မႈ

ႏုတ္ထြက္သြားတာက ဆက္သြယ္ေရးနဲ႔ သတင္းအခ်က္အလက္နည္းပညာ၀န္ႀကီး ဦးသိန္းထြန္းနဲ႔ သာသနာေရး၀န္ႀကီး သူရဦးျမင့္ေမာင္။ (သမၼတ႐ံုးအမိန္႔အမွတ္ ၂/၂၀၁၃၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁၆ ရက္)။ ဒီေန႔အထိ ဟိုးေလးတေၾကာ္နဲ႔ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေထာင္ ျဖစ္ေနေသးတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ႏုတ္ထြက္တာလဲ၊ သူတို႔သေဘာနဲ႔သူတို႔ဆိုတာ တကယ္ပဲလား၊ သမၼတႀကီးရဲ႕ အမိန္႔ကို မနာခံလို႔ဆိုတာ ဟုတ္သလား၊ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈေတြ၊ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈေတြ က်ဴးလြန္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မွန္သလား၊ သူတို႔ကို အခု အထူးစံုစမ္းစစ္ေဆးေရး (စစစ)က စစ္ေနတယ္ဆိုတာ တကယ္ပဲလား၊ ေဒါက္တာစိုင္းေမာက္ခမ္းတို႔ ေကာ္မတီက ဒီကိစၥကို ကုိင္တြယ္ေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္ဆုိတာ ဟုတ္သလား၊ တကယ္လို႔ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈေတြ က်ဴးလြန္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ေပၚေပါက္ခဲ့ရင္ ဘယ္လိုဆက္ၿပီး ေဆာင္ရြက္မွာလဲ၊ ပိုင္ဆုိင္မႈေတြကို သိမ္းဆည္းမွာလား၊ ေထာင္ခ်မွာလား၊ သူတို႔ေနရာမွာ ဘယ္သူ႔ကို အစားထိုးခန္႔အပ္မွာလဲ၊ ဆက္သြယ္ေရး၀န္ႀကီး ေျပာင္းသြားၿပီဆုိေတာ့ ဖုန္းကတ္ေတြ အလကားနီးနီး၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ေသာင္းေလာက္နဲ႔ ရေတာ့မလား၊ ဖုန္းေျပာခေတြ ေစ်းႏႈန္းေလွ်ာ့ခ်ေပးေတာ့မလား၊ ..........လား၊ ............လား။ ကဲ... ဒါေတာင္ ၀န္ႀကီး ၂ ဦးပဲ ႏုတ္ထြက္လို႔ေနာ္။ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ ဟြန္း... ဘယ္ေျပာေကာင္းလိုက္မလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္မွာ ေမးစရာေတြ အမ်ားႀကီးက်န္ေသးတယ္ဗ်။

( ဇ )

Sister Cities

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သည္ ႏုိင္ငံတကာၿမိဳ႕ေတာ္မ်ားႏွင့္ ခ်စ္ၾကည္ေရး ညီအစ္မၿမိဳ႕မ်ား ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိရာ စုစုေပါင္း ျပည္ပႏုိင္ငံၿမိဳ႕ေတာ္ ၅ ခုႏွင့္ ညီအစ္မဖြဲ႕ထားေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ဖတ္႐ႈလိုက္ရပါတယ္။ ရန္ကုန္ရဲ႕ ညီအစ္မေတြကေတာ့ -

(၁) ယန္က်ိဳးၿမိဳ႕၊ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏုိင္ငံ။

(၂) ကူမင္းၿမိဳ႕၊ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏုိင္ငံ။

(၃) နန္နင္းၿမိဳ႕၊ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏုိင္ငံ။

(၄) ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕။ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံ။

(၅) ဘူဆန္ၿမိဳ႕၊ ကိုရီးယားသမၼတႏုိင္ငံ။

ညီအစ္မၿမိဳ႕ေတာ္ သတ္မွတ္ေဆာင္ရြက္ျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးအျပစ္ေတြဟာ ဘာေတြလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ မသိေသးပါဘူး။ ေလ့လာရပါဦးမယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကုိယ့္ႏုိင္ငံက ရန္ကုန္ရဲ႕ ညီအစ္မေတြကို သိထားသင့္တယ္ထင္လို႔ ေရးလုိက္တာပါ။ ၾကည့္ရတာေတာ့ ရန္ကုန္ဟာ ညီအစ္မေတြထဲမွာ အခ်ဴခ်ာဆံုးနဲ႔ ႐ုပ္အဆိုးဆံုး ထင္တာပါပဲ။ စာဖတ္သူေရာ ဘယ္လိုသေဘာရသလဲဗ်။ ဘယ္သူအေခ်ာဆံုးလဲ ထင္သလဲ။ အစ္မႀကီး နံပါတ္ (၁) လား၊ နံပါတ္ (၄) လား၊ ဒါမွမဟုတ္ နံပါတ္ (၅) လား။ :D

( စ် )

ဦးသိန္းစိန္ ႏွင့္ လား႐ိႈးသိန္းေအာင္

ဇန္န၀ါရီလ ၂၀ ရက္ေန႔က ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္က ရန္ကုန္တုိင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္တြင္ အရပ္ဘက္လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ၈၀ ေက်ာ္ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့သည္။ ထိုေန႔တြင္ပင္ လား႐ိႈးသိန္းေအာင္၏ တစ္ကုိယ္ေတာ္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ေတြးေနမိတာက သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္လည္း အစိုးရအဖြဲ႕တြင္ တစ္ကုိယ္ေတာ္ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြပဲ လုပ္ေနရသလားဟူသည့္ အေတြး။ ပရိသတ္လက္ခုပ္သံေတြၾကားမွာ လား႐ိႈးသိန္းေအာင္တစ္ေယာက္ သီခ်င္းစံုကို ဘာသာစကားမ်ိဳးစံုႏွင့္ မေမာႏုိင္မပန္းႏုိင္ ေဖ်ာ္ေျဖသြားတာ ေက်နပ္စရာပင္။ ဒါေပမယ့္ လည္ေခ်ာင္းေတြ ဘယ္ေလာက္နာသြားသလဲ၊ ဘယ္ႏွရက္ေလာက္ အဲဒီဒဏ္ေတြ ခံရမလဲဆိုတာ ပြဲၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မေတြးေတာ့ေပ။ ဒါဆိုရင္ သမၼတႀကီးသည္ေရာ...။

(ည)

ျမန္မာျပည္တြင္ လႊတ္ေတာ္၏ စံုစမ္းစစ္ေဆးျခင္းခံရမည့္ ပထမဆံုးဘေလာ့ဂ္ဂါႀကီး ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား

ၿပီးခဲ့သည့္ အပတ္အတြင္း အင္တာနက္ေပၚမွာ၊ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္မွာ၊ ႐ံုးဌာနေတြမွာ၊ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ေခတ္အစားဆံုး၊ လူေျပာအမ်ားဆံုး၊ ေပၚျပဴလာအျဖစ္ဆံုး စကားလံုးတစ္လံုး ေပၚထြက္လာခဲ့ေခ်သည္။ အျခားမဟုတ္။ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား ျဖစ္သည္။ ေ၀ဖန္မႈေတြ ေသာေသာညံခဲ့သည္။ ၾသဘာသံေတြ ဘ၀ဂ္လွ်ံခဲ့သည္။ အလုပ္မရွိ ဟုိဟာလုပ္တယ္လို႔ ေျပာတဲ့လူက ေျပာၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း အလုပ္မရွိ ေၾကာင္ေရခ်ိဳးလုပ္တာဟု ဆိုၾကျပန္သည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဟိုဟာကို အနာလုပ္တာဟု ျပစ္တင္ၾကျပန္သည္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားကေတာ့ ျမန္မာေက်ာ္သြားခဲ့သည္။ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ထားၾကသည့္ မိခင္ေလာင္းမ်ားအေနျဖင့္ ေမြးလာသည့္ သားေယာက္်ားေလးကို ဆိတ္ဖြားဟု အမည္ေပးလွ်င္ ေကာင္းေလမည္လားဟု ေတြးေနၾကမည္လား မေျပာတတ္။ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားက ႏွစ္ဘ၀လံုး ေအာင္ျမင္သည္ဟု ေျပာရမည္ထင္သည္။ ပထမဘ၀က မင္းသိခၤ၏ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားဘ၀။ ဒုတိယဘ၀က ဘေလာ့ဂ္ေပၚက ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားဘ၀။ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ဘ၀နဲ႔ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား ထပ္ေပၚလာဦးမလဲဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ခ်င္ေသးသည္။ ႏုိင္ငံျခားကေကာင္ေတြလိုသာ အ႐ူးထရဲလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ လမ္းေပၚထြက္ၿပီး ေအာ္ပစ္လုိက္ခ်င္သည္။ "အဲဒါ ငါတို႔ျမန္မာ့လႊတ္ေတာ္ကြ" လို႔။ :D (ႏွစ္ရွည္လမ်ား ဘေလာ့ဂ္ေရးလာသည့္ ကိုညီလင္းဆက္တို႔၊ မႏုိင္းႏုိင္းစေနတို႔ကို မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ေပၚလာတဲ့ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားက ေက်ာ္တက္သြားတာကေတာ့ ကိုညီလင္းဆက္ေလသံနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ နာသကြာ :D)

စာႂကြင္း။ တစ္ပတ္စာကို တနဂၤေႏြေန႔တုိင္း ေရးျဖစ္၊ တင္ျဖစ္ေအာင္ ေတးထားေပမယ့္ အခ်ိန္အခက္အခဲေၾကာင့္ ဒီအပတ္မွာ အဆင္မေျပခဲ့ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔မွပဲ တင္ေပးရတာကို နားလည္ေပးၾကပါကုန္။ 

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၂၃ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။

နံနက္ ၁ နာရီ ၅၄ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

တစ္ပတ္စာေျပာစရာ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ (ဇန္ ၇ - ၁၃)

(က)

လာဘ္ေပးလာဘ္ယူေကာ္မတီ

ဒုတိယသမၼတေဒါက္စိုင္းေမာက္ခမ္း၊ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကိုကုိ၊ ဦးသိန္းၫြန္႔၊ ဦးစိုးေမာင္၊ ဦးစိုးသိန္း၊ ဦးတင္ႏုိင္သိန္း၊ ေဒါက္တာထြန္းရွင္၊ ဦးသန္းေက်ာ္၊ ဦးလွထြန္း တို႔ ၉ ဦးပါ၀င္တဲ့ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈ အေရးယူေဆာင္ရြက္ေရးေကာ္မတီ ဖြဲ႕စည္းခဲ့တာဟာ ေျပာစရာေတြ မ်ားလြန္းလွပါတယ္။ တစ္အခ်က္၊ ဒီေကာ္မတီဟာ တကယ္ပဲ အဲဒီကိစၥေတြကို တိုက္ဖ်က္မွာလား။ ပါ၀င္ဖြဲ႕စည္းထားတာေတြက သမၼတ႐ံုးကို မူတည္ၿပီး ဖြဲ႕ထားတယ္လုိ႔ တြက္ဆရပါတယ္။ သမၼတ႐ံုးနဲ႔ လြတ္ကင္းတယ္ေျပာရမလား၊ သမၼတ႐ံုးက မဟုတ္သူလို႔ ဆိုရမလား၊ ထားပါေတာ့ဗ်ာ၊ အဲဒီလို ပါတာဆိုလုိ႔ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး တစ္ဦးတည္းသာ ရွိပါတယ္။ ႏွစ္အခ်က္၊ ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ ဒီေကာ္မတီဟာ အလုပ္ျဖစ္ႏိုင္စရာ မရွိဘူးလို႔ ထင္မိပါတယ္။ နမူနာေျပာရရင္ ေဒါက္တာစိုင္းေမာက္ခမ္းရဲ႕ ပိုင္ဆုိင္မႈ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိရဘူး။ အခု ဒုတိယသမၼတသက္တမ္း ၂ ႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ သူ႔ရဲ႕ ပိုင္ဆုိင္မႈက ဘယ္ေလာက္ထပ္တိုးသြားသလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိဘူး။ အဲဒီလိုပဲ ဦးစိုးသိန္းမွာ ဘယ္ေလာက္ပိုင္ဆိုင္မႈ ရွိသလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိဘူး။ စက္မႈ၀န္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့တဲ့ကာလမွာ၊ ျမန္မာ့စက္မႈဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး ဥကၠ႒ လုပ္ခဲ့တဲ့ကာလမွာ သူဘယ္ေလာက္ ပိုင္ဆိုင္မႈ ထပ္တိုးခဲ့တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိဘူး။ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ ႏုိင္ငံပိုင္အေဆာက္အအံုေတြနဲ႔ ေျမဧကေပါင္းမ်ားစြာ ေလလံပစ္ခဲ့တဲ့ကိစၥေတြ၊ ကားတင္သြင္းခြင့္ကိစၥေတြ၊ ရန္ကုန္က ခံုးေက်ာ္တံတား ကိစၥေတြမွာ ဦးစိုးသိန္းအေနနဲ႔ ဘာအေပးအယူမွ မရွိဘဲ လုပ္ခဲ့ပါတယ္လို႔ ဘယ္သူက အာမခံေပးမလဲ။ ကဲ.. အဲဒါေတြ ထားပါေတာ့ဗ်ာ... ဒီေကာ္မတီက ၫႊန္ခ်ဳပ္တစ္ေယာက္ေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒု၀န္ႀကီး တစ္ေယာက္ေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၀န္ႀကီးတစ္ေယာက္ေယာက္ကို လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ လုပ္ပါတယ္ဆိုၿပီး စစ္ေဆးေတြ႕ရွိပါၿပီတဲ့။ ဘာဆက္လုပ္မွာလဲ။ အဲဒီလူကေရာ အသာတၾကည္ပဲ ဟုတ္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီလို လုပ္ခဲ့ပါတယ္ဆိုၿပီး ထြက္သြားမွာလား။ မေတာ္လို႔မ်ား အဲဒီလူက ခင္ဗ်ားတို႔ ေကာ္မတီထဲက ဘယ္သူဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္ကိစၥ ဘယ္ကိစၥေတြမွာ ဘယ္လို မသမာမႈေတြ လုပ္ခဲ့ပါတယ္လို႔ ေျပာခဲ့ရင္ေရာ ဘယ္လိုဆက္ျဖစ္ၾကမွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္အခုလို ေျပာေနျခင္းသည္ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ေျပာဆိုေနျခင္း လံုး၀မရွိပါ။ ေကာ္မတီထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သက္တူရြယ္တူ ၿပိဳင္ဘက္တစ္ဦးမွ် မပါရွိပါ။ ထို႔အတူ ၎တို႔ထဲမွ တစ္ဦးဦးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစု ေဆြမ်ိဳးအ၀ိုင္းအ၀န္းမွ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ်လည္း နစ္နာခဲ့ဖူးျခင္း မရွိပါ။ ေကာ္မတီကို အမွန္တကယ္ အသက္၀င္ေစခ်င္၍ ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က လႊတ္ေတာ္ေတြက အဂတိလုိက္စားမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး ဥပေဒၾကမ္းကို ေရးဆြဲျပ႒ာန္းႏုိင္ရန္ စီစဥ္ထားၿပီး ျဖစ္တယ္လို႔ သိရွိရပါသည္။ ထိုဥပေဒသာ အမွန္တကယ္ ထြက္လာမည္ဆိုလွ်င္ ယခုေကာ္မတီသည္ ထိုအခ်ိန္တြင္ အလကားသက္သက္ အပိုျဖစ္သြားမည္ျဖစ္သည္။ ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိသေလာက္ ေရးျပမိျခင္းပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ အခုဖြဲ႕ထားတဲ့ေကာ္မတီ ဘာလုပ္မလဲဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အင္မတန္ စိတ္၀င္စားပါသည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ဒီေကာ္မတီသည္ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းစဥ္တပ္ထားသလုိ ျဖစ္သြားလွ်င္ျဖင့္ ေက်ာ္မေကာင္း၊ ၾကားမေကာင္း ျဖစ္မွာကို စိုးရိမ္မိပါသည္။ ေပါ့ေစလို၍ ေၾကာင္႐ုပ္ထိုးလိုက္ကာမွ ေဆးအတြက္ျဖင့္ မေလးေစလိုပါ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကားဖူးေနက် ဟာသတစ္ခုကို သတိရမိပါသည္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ စာရိတၱမ႑ိဳင္ ျမႇင့္တင္ေရး အစည္းအေ၀း ျပဳလုပ္သည္တဲ့။ အစည္းအေ၀းအၿပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ ဖိနပ္ ၂ ရံ ေပ်ာက္သြားသည္တဲ့။ ကဲ... မခက္ေခ်ဘူးလား။ ေနာက္ထပ္ သတိရမိျပန္ပါသည္။ ကာတြန္းတစ္ကြက္ ျဖစ္ပါသည္။ ေအာက္တြင္ ႐ႈစားအေတြးပြားၾကပါကုန္။

( ခ )

သမၼတ၏ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူခန္႔အပ္၊ Eleven ၏ ဖြခ်က္

ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတရဲ႕ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူတစ္ဦး ခန္႔အပ္တယ္ဆိုတာ ႏိုင္ငံေရးေလာကမွာ ဘာမွ် ထူးဆန္းတဲ့အေၾကာင္းအရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံတုိင္းမွာ အဲဒီလိုမ်ိဳး ခန္႔အပ္ထားၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ႏုိင္ငံတကာသတင္းေတြဖတ္ရင္ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ ဆိုတဲ့အသံုးအႏႈန္းဆိုတာ မျမင္ခ်င္အဆံုး၊ မဖတ္ခ်င္အဆံုး ျမင္ရဖတ္ရတဲ့ စကားလံုးပါ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ အခုလို ခန္႔အပ္တာဟာ အင္မတန္မွေတာင္ ေနာက္က်ေနတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ တစ္ခုခုဆိုတာနဲ႔ သမၼတဆီပဲ တိုက္႐ိုက္ေမး၊ သမၼတကပဲ တိုက္႐ိုက္ေျဖ ျဖစ္ေနတာက အေတာ္ၾကာပါၿပီ။ အားလံုးသိတဲ့အတုိင္း မၾကာေသးမီ အခ်ိန္ကာလေတြအတြင္းကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ သတင္းစာမ်က္ႏွာေတြမွာ သမၼတ႐ံုးက ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူဆိုၿပီး မွဴးေဇာ္ရဲ႕ ဖဘက သတင္းေတြ၊ စကားေတြ၊ ထုတ္ျပန္ခ်က္ေတြကို ကိုးကားေဖာ္ျပခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တရား၀င္ ခန္႔အပ္ထားတဲ့ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ မဟုတ္တဲ့အျပင္ မွဴးေဇာ္ဟာ ဘာလဲဆိုတာကိုေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိခြင့္မရခဲ့ၾကပါဘူး။ သမၼတႀကီးကပဲ နားလည္မႈနဲ႔ လႊတ္ေပးထားတာလား၊ သူ႔ဟာသူပဲ ၀ါသနာအရ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေနတာလား၊ သမၼတ႐ံုးရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုအရပဲ သူ႔ရဲ႕ ၫႊန္ၾကားေရးမွဴးတာ၀န္ဟာ အဲဒီအလုပ္ လုပ္ရမယ့္ ဌာနကလားဆိုတာ ဘာဆိုဘာမွ်ကို မသိခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕အေရးအသားေတြ၊ ထုတ္ျပန္ခ်က္ေတြ၊ ေျဖရွင္းခ်က္ေတြဟာ မီဒီယာသမားေတြအတြက္ အေတာ္ႀကီးကို လႈပ္လႈပ္ခတ္ခတ္ ျဖစ္ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ အခုေတာ့လည္း ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာန ဒုတိယ၀န္ႀကီး ဦးရဲထြဋ္ကို သမၼတရဲ႕ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူအျဖစ္ တရား၀င္ ခန္႔အပ္ခဲ့ပါၿပီ။ ႀကိဳဆိုလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သမၼတႀကီးရဲ႕ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူအျဖစ္ ဘာေတြလုပ္မလဲ ဆုိတာကေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာပါ။ သူ႔မွာ ဒု၀န္ႀကီးတာ၀န္ ရွိေနေသးတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘယ္အလုပ္ကိုမွ် ဖိဖိစီးစီး မလုပ္ႏုိင္မွာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ျပန္ၾကားေရးဘက္ကို ေလွ်ာ့ေပးလုိက္ၿပီး ေျပာေရးဆိုခြင့္ဘက္ကို အာ႐ံုစိုက္မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သမၼတရဲ႕ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူအျဖစ္ ပီျပင္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္မလား ဆိုတာဟာ ပေဟဠိပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ ေျပာေရးဆိုခြင့္ ဆိုတဲ့ရာထူးကို သိပ္ၿပီးေတာ့ ပီျပင္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ႏုိင္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္မိပါဘူး။ သမၼတႀကီးရဲ႕ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူကို သီးျခားပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးကိုပဲ ခန္႔အပ္သင့္တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ သမၼတႀကီးေဘးမွာ အခ်ိန္ျပည့္ရွိႏုိင္မယ့္၊ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ႏုိင္မယ့္လူ ျဖစ္သင့္တယ္လုိ႔ ထင္တာပါပဲ။ ဒါေတြကတစ္ပိုင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျပာစရာက ရွိေနပါေသးတယ္။ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ ခန္႔အပ္လိုက္ေတာ့ မီဒီယာေတြက ထံုးစံအတုိင္း သတင္းေတြ ေရးသားေဖာ္ျပၾကတာေပါ့ေလ။ အဲဒီအထဲမွာမွ ေက်းဇူးရွင္ ELEVEN မီဒီယာက သတင္းေဖာ္ျပပံုေလးက သိပ္သေဘာက်လြန္းလို႔ ဆဲခ်င္စရာေတာင္ ေကာင္းေသးေတာ့တယ္။ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူဆိုတာ ၀န္ႀကီးကိုပဲ ခန္႔အပ္ရမယ္၊ ၀န္ႀကီးကိုေက်ာ္ၿပီး ဒု၀န္ႀကီးကို ခန္႔အပ္တာဟာ ၀န္ႀကီးကို ေစာ္ကားတာ၊ ေခ်ာင္ထိုးတာ၊ သံုးမရလို႔ မသံုးတာလို႔ သူတို႔ေတြ ထင္ေနရွာတယ္ထင္ပါရဲ႕။ သမၼတႀကီး ေျပာေျပာေနတဲ့ အေျပာင္းအလဲကို မလိုက္ပါဘဲ ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲသူေတြ ဆိုတဲ့အထဲမွာ ELEVEN က ထိပ္ဆံုးကဆိုတာ အခုမွပဲ သိခြင့္ရေတာ့တယ္။ အဲဒီလုိ အေတြးအေခၚ၊ အဲဒီလို ဖြခ်က္နဲ႔ကေတာ့ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ထဲကိုသာ ျပန္သြားပါေတာ့လို႔သာ ေျပာလိုက္ပါရေစ။

( ဂ )

႐ုပ္ျမင္သံၾကား သတင္းထုတ္လႊင့္ခ်ိန္မ်ား ေျပာင္းလဲ

ျပည္တြင္းသတင္း ထုတ္လႊင့္ခ်ိန္မ်ား ေအာက္ပါအတုိင္း ျဖစ္သြားပါၿပီခင္ဗ်ား -
(၁) ညေန ၆း၀၀ မွ ၆း၁၅    အထိ
(၂) ည     ၇း၀၀ မွ ၇း၁၀    အထိ
(၃) ည     ၈း၀၀ မွ ၈း၁၅    အထိ
(၄) ည   ၁၀း၀၀ မွ ၁၀း၃၀  အထိ

ဇန္န၀ါရီလ ၉ ရက္ေန႔ကစၿပီး ေျပာင္းလဲထုတ္လႊင့္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေၾကညာခ်က္ထဲမွာ သတိထားမိတာက (သတိထားမိေအာင္လည္း သူတို႔က ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးထားတာမို႔ပါ) အမ်ားျပည္သူ ၀န္ေဆာင္မႈ အသံလႊင့္ဌာန ဆိုတဲ့စကားလံုးရယ္၊ ျပည္သူဗဟိုျပဳမူ၀ါဒ ဆိုတဲ့စကားလံုးရယ္ပါ။ အဲဒီ စကားႏွစ္လံုးဟာ ၀န္ႀကီးဌာနအတြက္ ေျပာရတာ၊ ေရးရတာ သိပ္လွသလုိ၊ ဖတ္ရတာလည္း သိပ္သေဘာက်စရာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို တကယ္ျဖစ္ႏုိင္သလား၊ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား ဆိုတာကေတာ့ ေမးခြန္းထုတ္စရာပါ။ အဲဒီစကားလံုး ႏွစ္လံုးဟာ ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ရွိတယ္၊ အဲလိုတကယ္ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတာကေတာ့ ပညာရွင္ေတြ ေျပာၾကဆိုၾကပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ရဲ႕ အရာမဟုတ္ဘူးလို႔ နားလည္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းမယ္ထင္တဲ့ အစီအစဥ္ေတြ ေျပာင္းလဲေဆာင္ရြက္ေနတာကို ႀကိဳဆိုလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ မေကာင္းဘူးဆိုေတာ့လည္း ထပ္ျပင္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ အဓိကကေတာ့ ျပည္သူေတြ လက္ခံလာေအာင္၊ ျပည္သူေတြ သေဘာက်ေအာင္ လုပ္ဖို႔ပဲ မဟုတ္ပါလား။ ေၾသာ္... ဒီေနရာမွာ တစ္လက္စတည္း လွ်ာရွည္လုိက္ပါရေစဦး။ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားကေန သတင္းေတြလႊင့္၊ အက်ိဳးျပဳသီခ်င္းေတြ ထပ္ခါထပ္ခါဆိုျပ၊ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြ ခဏခဏျပ၊ အက်ိဳးျပဳဇာတ္ကားႀကီးေတြ ခဏခဏ ႐ိုက္ျပေနမွ ၀ါဒျဖန္႔တာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာပါ။ သိၿပီးသားေတြမို႔ အက်ယ္မခ်ဲ႕ေတာ့ဘဲ လိုရင္းကိုပဲ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ေဟာလီး၀ုဒ္က ႐ိုက္ေနတဲ့ ဇာတ္ကားေတြဟာ အေမရိကန္ရဲ႕ ကမၻာလံုးခ်ီတဲ့ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ယႏၲယားေတြဆိုတာပါပဲ။ ျမန္မာေတြက အတံုးလုိက္ အတစ္လုိက္ ၀ါဒျဖန္႔တယ္၊ စည္း႐ံုးတယ္၊ စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရးလုပ္တယ္။ အေမရိကန္ေတြကေတာ့ ပညာနဲ႔ ပါးပါးေလး၊ ပါးပါးေလး ထည့္သြားတာပါပဲ။ ျမန္မာ့အသံႏွင့္ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ဆက္လက္ေအာင္ျမင္ပါေစဗ်ာ။ ျပည္သူႀကိဳက္ ၀န္ေဆာင္မႈဌာန ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလုိက္ပါတယ္။

(ဃ)

ညႇိဳ႕မဂၢဇင္း ထုတ္ေ၀ခြင့္ပိတ္ပင္။ အျခားဂ်ာနယ္ ၆ ေစာင္အား ေခၚယူသတိေပး

ဒါပဲေလ... ဒီလိုပဲ ျဖစ္ရမွာေပါ့။ ျမန္မာ့မီဒီယာမွာ ဒါမ်ိဳးျဖစ္တာကေတာ့ ဘာမွ် မဆန္းပါဘူး။ ေသခ်ာတစ္ခုကို အရင္ေျပာပါရေစ။ ညႇိဳ႕မဂၢဇင္း အပိတ္ခံလိုက္ရတာကို ၀မ္းနည္းေၾကာင္း ေဖာ္ျပတဲ့ဂ်ာနယ္ တစ္ခုမွ် မရွိဘူး၊ ဘယ္စာနယ္ဇင္းသမားကမွလည္း အခုလို အပိတ္ပင္ခံရတဲ့အတြက္ အရင္ကလို ဟိုေလးတေၾကာ္ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တာ၊ အက်ႌဆင္တူ၀တ္တာ၊ ဦးထုပ္ဆင္တူေဆာင္းတာ၊ အားအားလ်ားလ်ား လမ္းေလွ်ာက္တာ၊ လက္မွတ္လိုက္ထိုးခိုင္းတာ မရွိၾကဘူး။ ျမန္မာ့မီဒီယာေလာက တစ္ခုလံုးသည္ ညႇိဳ႕မဂၢဇင္းကို သေဘာမက်လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ညီမွ်ျခင္း ထုတ္လုိက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။ မူလ ေလွ်ာက္ထားစဥ္တုန္းက ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းအျဖစ္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့တာလို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ ထုတ္ေ၀တဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ လိင္ပညာေပး မဂၢဇင္းအျဖစ္ ထုတ္ေ၀ခဲ့သတဲ့။ (ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ လိင္ပညာေပးမဟုတ္ပါ။ လိင္လံႈ႕ေဆာ္ေရးပါ။) မူလလွ်ာက္ထားတာနဲ႔ တကယ္ထုတ္တာ သိပ္ေတာ့ မလြဲပါဘူးေနာ္။ တစ္ခုဘာေတြးမိလဲဆိုေတာ့ အဲဒီမဂၢဇင္းထုတ္ေ၀သူနဲ႔ အယ္ဒီတာေတြဟာ ႐ုပ္ေသးပြဲေတြမွာ "အခု႐ႈစားရမွာကေတာ့ မင္းသားကပါခင္ဗ်ား" ဆိုၿပီး တကယ္ထြက္လာေတာ့ ဘီလူး႐ုပ္ႀကီး ထြက္ကသလုိမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္ ဆုိတာပါပဲ။ အခုေတာ့လည္း သူ႔လမ္းသူ သြားရွာၿပီးလို႔ ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ မူလေလွ်ာက္ထားစဥ္က ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ မကိုက္ညီတဲ့ ဂ်ာနယ္ ၆ ေစာင္ကိုလည္း ေခၚယူသတိေပးမႈေတြ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသတဲ့ဗ်ာ။ အဲဒီ ၆ ေစာင္ကေတာ့

(၁) ေၾကာ္ျငာကမၻာ
(၂) ျမနႏၵာ
(၃) ေသြးသစ္
(၄) Media One
(၅) The Farmer
(၆) High Speed Car

ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ကလည္း အေတာ္ကို တံုးလြန္းပါတယ္ဗ်ာ။ အဲဒီဂ်ာနယ္ ၆ ေစာင္ကို ဖတ္ဖူးဖို႔ေ၀းစြ ကၽြန္ေတာ္ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးဘူးခင္ဗ်။ အဲဒီေတာ့ ဘယ္လိုေတြ မူလအေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ ေသြဖီၿပီး ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့တယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္မေျပာႏုိင္တဲ့အတြက္ ၀မ္းနည္းမိေၾကာင္းပါ။ အခုလို ေခၚယူသတိေပးမွပဲ အဲဒီလိုနာမည္နဲ႔ ဂ်ာနယ္ေတြ ရွိမွန္းသိရေတာ့တယ္။ ျမန္မာ့ဂ်ာနယ္ေလာကႀကီး ဒီထက္ စည္ပင္ပါေစဗ်ာ။

( င )

ေဒၚစုက ကခ်င္ကိစၥ ၀င္ပါခ်င္ျပန္ၿပီတဲ့

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ကခ်င္ကိစၥကို ၀င္ပါခ်င္တယ္လို႔ သတင္းေတြဖတ္ရပါတယ္။ အလကားေနရင္း အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကို မေ၀ဖန္ခ်င္ေပမယ့္ သိပ္ေတာ့ အလုပ္မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္မိတယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ... ဟိုေနရာလည္းပါခ်င္၊ ဒီေနရာလည္းပါခ်င္၊ ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ဖိုးပါခ်င္ ျဖစ္ေနရတာတုန္းဗ်။ အရင္တုန္းက အဲဒီလိုအလုပ္ကို ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေတြပဲ လုပ္တယ္လုိ႔ ထင္ခဲ့မိတာ။ အခုမွပဲ ေဒၚစုကလည္း အဲဒီလို တစ္ဂိုဏ္းတည္းဆိုတာ တျဖည္းျဖည္း သိလာေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အလကားေနရင္း တိုက္ခိုက္ေနတာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ... သူ႔မွာ အခုတကယ္လုပ္ေနရတဲ့ တရား၀င္အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဥပမာေျပာရေအာင္ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္အလုပ္၊ ေနာက္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးနဲ႔ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးေကာ္မတီ ဥကၠ႒၊ လက္ပံေတာင္းေတာင္ကိစၥ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မရွင္ ဥကၠ႒။ အဲဒီ အလုပ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ျပည္သူေတြ စိတ္တုိင္းက်ေလာက္တဲ့ ရလဒ္တစ္ခုခု ဘယ္ေနရာကမ်ား ျပႏုိင္သလဲဗ်ာ။ စကားသိပ္မ်ားမ်ား ေျပာတဲ့လူေတြထဲမွာ ေဒၚစု ထိပ္ဆံုးကပါတယ္။ စကားေျပာမယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ သူေျပာသမွ်ထဲမွာ ဘယ္သူမွ မေျပာဖူးတဲ့၊ ဘယ္သူမွ မသိေသးတဲ့စကား ဘယ္ႏွခြန္းမ်ား ပါသလဲဗ်ာ။ ေျပာတယ္ဆုိတာ သိပ္လြယ္တဲ့ အလုပ္ပါဗ်ာ။ ေဆးလိပ္ေသာက္တာ က်န္းမာေရးကို ထိခုိက္ႏိုင္တယ္လို႔ လူတိုင္းေျပာတတ္တယ္ဗ်။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္ေတြကိုယ္တုိင္ ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ေဒၚခင္ၾကည္ ဒီမိဘႏွစ္ပါးကေန အတူတူ တစ္၀မ္းတည္းေမြးထားတဲ့ ေမာင္ႏွမခ်င္းေတာင္ မတည့္ဘဲနဲ႔ ကခ်င္ကိစၥကို ၀င္ပါခ်င္တယ္၊ ေဆာင္ရြက္ခ်င္တယ္ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ကျဖင့္ မၿပံဳးဘဲ ၀ါးလံုးကြဲသာ ရယ္လုိက္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာပါရေစခင္ဗ်ာ။

( စ )

ဂ်ီအက္စ္အမ္ ဖုန္းကို ေစ်းႏႈန္းေလွ်ာ့ခ်မယ့္ကိစၥ

စာဖတ္သူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ သိၿပီးသားလူေတြမို႔ ဘာမွ်မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးက တာ၀န္ရွိသူေတြကိုသာ ေမးခ်င္ေတာ့တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔တစ္ေတြ ျပည္သူေတြဆီကေန ဟိုလိုတစ္မ်ိဳး၊ ဒီလိုတစ္မ်ိဳး၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ ဖုန္းကတ္ျပၿပီး ဓားျပတိုက္ေနတာ မရပ္ၾကေသးဘူးလား။ တစ္ဘ၀ တစ္ခႏၶာနဲ႔ပဲ ၿပီးသြားမွာဆိုရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့ေလ။ ဘ၀ေတြ၊ သံသရာေတြ ရွိဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဆက္သြယ္ေရးက တာ၀န္ရွိသူေတြ ေနာင္ဘ၀က်ရင္ လူေတာင္ ျဖစ္ၾကပါ့မလားလို႔ ေတြးမိၿပီး သူတို႔ကို သနားမိလိုက္ပါဘိေတာ့တယ္။ ဆက္သြယ္ေရး လုပ္ငန္းဆိုတာ အျမတ္တင္ရမယ့္၊ ပိုက္ဆံရွာရမယ့္ လုပ္ငန္းထက္စာရင္ အမ်ားျပည္သူအတြက္ အဆင္ေျပေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးရမယ့္ ၀န္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္းတစ္ခုဆိုတာ နားလည္သင့္ၿပီ ထင္တာပဲဗ်ာ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေစ်းေတြေလွ်ာ့ေပးေလွ်ာ့ေပး သတ္မွတ္လိုက္တဲ့ တန္ဖိုးဟာ လူတန္းစားတစ္ရပ္ရပ္ကို လက္လွမ္းမမီ ျဖစ္မွာမ်ိဳးကို မလိုလားေတာ့ဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတုိင္း ဖုန္းကိုင္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိသူတိုင္း ဖုန္းကိုင္ႏုိင္ခြင့္ ရွိကုိရွိရမယ္။ ဒါ ၂၁ ရာစုေခတ္ဗ်။ ဖုန္းကို အေဆာင္အေယာင္ တစ္ခုအေနနဲ႔ သတ္မွတ္သေဘာထားၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ရမယ့္ေခတ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဖုန္းကတ္ကိုေတာင္ အျမတ္တင္ၿပီး ေရာင္းေနေသးတဲ့ အစိုးရနဲ႔ေတာ့ သူမ်ားတုိင္းျပည္ေတြကို အမီလုိက္ဖို႔ မေျပာနဲ႔ မွန္ေျပာင္းနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ရင္ေတာင္ ျမင္ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သာ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ တုိက္ဖ်က္ေရးေကာ္မတီမွာ ပါတယ္ဆိုရင္ ဆက္သြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနကို အရင္ဆံုး စစ္ေဆးေရးလုပ္မယ္။ PCO ေတြ ေပးထားတဲ့ကိစၥ၊ ဖုန္းကတ္ေတြ ထုတ္ေရာင္းဖို႔လုပ္တုိင္း ခြဲတမ္းခ်တဲ့ကိစၥ၊ ျပည္ပဆက္သြယ္ေရး ကုမၸဏီေတြနဲ႔ စာခ်ဳပ္ေတြ ခ်ဳပ္တဲ့ကိစၥ၊ စတဲ့စတဲ့ ကိစၥေတြမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ ဆက္သြယ္ေရးက သန္႔ရွင္းေရး၀န္ထမ္းကို ေမးရင္ေတာင္မွ သိတဲ့ဟာေတြပါဗ်ာ။ အဲဒါကို ႏွာေစးျပေနရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ မ်က္စိမွိတ္လို႔ ပါးစပ္ပိတ္ ေနလုိက္ပါၿပီဗ်ာ။

( ဇ )

လႊတ္ေတာ္ေတြ ျပန္စၿပီ

ဟုတ္သည္... လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀းေတြ ျပန္စေခ်ၿပီ။ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ အမ်ိဳးသားလႊြတ္ေတာ္တို႔၏ ဆ႒မပံုမွန္အစည္းအေ၀းေတြ ျဖစ္သည္။ လႊတ္ေတာ္ေတြ တစ္ႀကိမ္ထက္တစ္ႀကိမ္ အေျပာေတြ ပိုေကာင္းလာတာကိုေတာ့ လက္ခံရမည္။ ခက္တာက လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲမွာ လႊတ္ေတာ္ကဥပေဒေတြ၊ ေမးခြန္းေတြ၊ အဆိုေတြက ထင္သေလာက္ အက်ိဳးမသက္ေရာက္ေသးတာ ျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ လုိက္လုပ္ရမယ့္ ကာယကံရွင္ေတြ လူးသာလြန္႔သာ လုပ္ႏုိင္ေလာက္မွာကိုပဲ လႊတ္ေတာ္ေတြက တိုက္တြန္းသင့္သည္။ အခုေတာ့ ငါက ဥပေဒျပဳအမတ္ပဲ၊ သင္းတို႔က အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကေကာင္ေတြ၊ ျပည္သူနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႔ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ပေစကြ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ျမင္ေနၾကားေနရတာ သိပ္မေကာင္းလွ။ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးအတြက္ လႊတ္ေတာ္တစ္ခုတည္းက လုပ္ႏုိင္ျခင္းမရွိသည္ကို လက္ခံဖို႔လိုသည္။ အားလံုး ညီညီၫြတ္ၫြတ္၊ တစ္စိတ္တစ္၀မ္းတည္း (ဤေနရာတြင္ တစ္ညီတစ္ၫြတ္တည္းသည္ တုိင္းျပည္ေကာင္းက်ိဳး၊ ျပည္သူျပည္သားမ်ား ေကာင္းက်ိဳးကို ရည္ၫႊန္းပါသည္။ တုိင္းျပည္ေကာင္းက်ိဳးဟု ခုတံုးလုပ္ၿပီး ပညာရွင္ဆန္ဆန္ ဦးခ်ိဳအားကိုး၊ အဆိပ္အားကိုး ပုဂၢိဳလ္ေရးတိုက္ခိုက္မႈမ်ားကို မဆိုလိုပါ) တက္ညီလက္ညီ ေဆာင္ရြက္ၾကမွ တိုးတက္မႈေတြကို ျမင္ရမွာျဖစ္သည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ဘဲ "ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္တြင္ အဆင့္အျမင့္ဆံုး အဖြဲ႕အစည္း" ဆိုသည့္ မဟုတ္သည့္ မာနေတြ၊ အားၿပိဳင္မႈေတြနဲ႔ ခါးေတာင္းက်ိဳက္တစ္ျခား၊ ဖင္တစ္ျခား ျဖစ္ေနဦးမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ အခုေတာ့ လႊတ္ေတာ္သတင္းေတြ ေစာင့္ၾကည့္၊ သတင္းစာေတြ ေစာင့္ဖတ္ရဦးမည္။ ထံုးစံအတုိင္း ျမင္တာေတြ ေထာက္ျပေ၀ဖန္ရဦးမည္။ လႊတ္ေတာ္ကခ်ည္းပဲ သူမ်ားကို ထိန္းေနတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစခ်င္။ ေဘးကေန သူတို႔ကိုလည္း ၀င္ထိန္းမွရမည္။ ထိုသို႔ေျပာသည့္အတြက္ စာဖတ္သူမ်ား မဆိုထားႏွင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ေတာင္ ရယ္ခ်င္မိသည္။ မတတ္ႏုိင္၊ သူတို႔ေတြ သိသည္ျဖစ္ေစ၊ မသိသည္ျဖစ္ေစ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျမင္တာေတြကို ေ၀ဖန္ေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။ ခက္တာက ဂ်ာနယ္ေတြက လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းကို မရမက ရန္တုိက္ေပးေနျခင္းျဖစ္သည္။ သတင္းဖန္တီးျခင္းဟု အမည္တပ္ခ်င္သည္။ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ခ်င္း ၿငိၾက၊ ကလိၾကလွ်င္ သတင္းက ပိုထူးသည္ မဟုတ္ပါလား။ သတိႏွင့္ေစာင့္ၾကည့္ ေ၀ဖန္ျပပါဦးမည္။

( စ် )

ၿဗိတိန္ေတြ၊ အေမရိကန္ေတြ၊ ၿပီးရင္ဘာေတြ လာဦးမလဲ

ၿဗိတိန္ေတြ ျမန္မာျပည္ကို ေရာက္လာၾကျပန္ၿပီ။ ဒုတိယကမၻာစစ္တုန္းက ျမႇဳပ္ႏွံထားခဲ့တဲ့ တိုက္ေလယာဥ္ေတြကို ျပန္တူးေဖာ္ဖို႔တဲ့။ အဲဒါေတြကို ျပန္တူးေဖာ္ၿပီးရင္ ဘာလုပ္ၾကမွာလဲ။ ဘယ္လို ျပန္သယ္ၾကမွာလဲ။ အခုလို လာတူးေဖာ္တဲ့အတြက္ ျမန္မာအစိုးရနဲ႔ ဘာသေဘာတူညီမႈေတြ ရွိသလဲ။ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ... ဟုတ္ေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး ထင္ပါရဲ႕။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကုိယ့္ႏုိင္ငံကိုလာၿပီး ကၽြန္ျပဳတာ၊ ကုိယ့္ေရေျမသယံဇာတေတြ၊ အဖိုးထိုက္ အဖိုးတန္ ဘိုးဘြားအေမြေတြကို အပုိင္စီးတာ၊ ခိုးထုတ္တာ၊ ယူသြားတာကိုလည္း ခံခဲ့ရေသးတယ္။ အခုက်ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ေလယာဥ္ေတြကို ျပန္တူးေဖာ္ခ်င္သတဲ့။ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြကပဲ အင္မတန္ကို ခြင့္လႊတ္သည္းခံစိတ္ ႀကီးမားၾကတာလား၊ အမွတ္သည္းေျခ မရွိၾကတာလား၊ နာရေကာင္းမွန္း မသိတာလားဆိုတာကိုပါ။ အခုလို ကိစၥမ်ိဳးဟာ တ႐ုတ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဂ်ပန္၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုရီးယားမွာ ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ ဇာတ္လမ္းက တကယ့္ကိုလွၿပီ။ ဆႏၵျပလိုက္ၾကမယ့္ျဖစ္ျခင္း၊ ဆူပူလိုက္ၾကမယ့္ျဖစ္ျခင္း၊ ကန္႔ကြက္လုိက္ၾကမယ့္ျဖစ္ျခင္း၊ ေျပာကိုမေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ အခုေတာ့ ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းကမွ ဒီလို တူးေဖာ္တာကို ကန္႔ကြက္တယ္၊ သေဘာမတူဘူး၊ စသည္ျဖင့္ ကန္႔ကြက္တာ၊ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တာ၊ စီတန္းလွည့္လည္တာ မေတြ႕မိဘူးခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးအရျဖင့္ ေလယာဥ္တစ္စင္းေတြ႕တုိင္း ေက်းရြာတစ္ရြာမွာ စာသင္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ေဆာက္ေပးမယ္ဆိုရင္ အေတာ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးေနမိတယ္။ ေနာက္တစ္ခု စိုးရိမ္မိတာက အဲဒီ ကုလားျဖဴေတြကို သိပ္မယံုတာပါပဲ။ ေလယာဥ္ေတြ တူးေဖာ္တယ္ဆုိၿပီး သူတို႔ျမႇဳပ္ခဲ့တဲ့ ေရႊေငြလက္၀တ္ရတနာေတြကို တိတ္တဆိတ္ လာတူးတာဆိုရင္ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္မလဲေပါ့။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ မေျပာႏုိင္ပါ။ အဂၤလိပ္ဆီက ဇန္န၀ါရီလ ၄ ရက္ေန႔မွာ လြတ္လပ္ေရး ရတယ္ဆိုတာ ကေလးကအစ ေသခါနီးအဆံုး အကုန္သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာ့နန္းစဥ္ ရတနာေတြ ဘယ္ေလာက္ပမာဏမ်ားမ်ား သိမ္းယူခံခဲ့ရသလဲဆုိတာ ဘယ္သူမွ မသိပါဘူး။ တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာ့နန္းတြင္းဟာ ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာ သလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွ အတိအက် မသိလို႔ပါပဲ။ အားမနာတမ္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အခုလက္ရွိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံက ျပတုိက္ေတြထဲမွာ ျပသထားတဲ့ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ ပစၥည္းေတြဆိုတာ သမုိင္းတန္ဖိုးအရလြဲရင္ ေသာက္ဖိုးမတန္တာေတြခ်ည္းပဲ။ သေဘာမတူသူေတြ ရွိခဲ့ရင္ ျမန္မာ့ျပတုိက္ေတြမွာရွိတဲ့ ပစၥည္းေတြစာရင္းနဲ႔ အဂၤလန္က ျပတိုက္ေတြမွာရွိတဲ့၊ အဂၤလိပ္ သူေဌးႀကီးေတြရဲ႕ အိမ္ဧည့္ခန္းေတြမွာရွိတဲ့ ျမန္မာ့အေမြအႏွစ္ေတြ စာရင္းကို တိုက္ဆိုင္စစ္ေဆး ၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ အခုလည္း ေလယာဥ္လာတူးတဲ့ အဂၤလိပ္ေတြကို သတိထားေစာင့္ၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေမာင့္ဘတ္တန္တို႔အမ်ိဳးေတြကို သိပ္မယံုဘူးဗ်ိဳ႕။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ အဂၤလန္ေတြနဲ႔အၿပိဳင္ အေမရိကန္ေတြကလည္း ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္းမွာ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ အေမရိကန္တပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြရဲ႕ ႐ုပ္အေလာင္းေတြကို ျပန္ရွာမတဲ့။ တိုက္ပဲတုိက္ဆုိင္လြန္းတယ္ဗ်ာ။ အဂၤလန္နဲ႔အၿပိဳင္ ရွာၾကေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ႀကံႀကံဖန္ဖန္ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ကင္း၀န္မင္းႀကီးတို႔ သြားခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြကို ရွာေဖြေရးအဖြဲ႕ေတြ ေစလႊတ္ၿပီး ကင္၀န္မင္းႀကီး က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ေခါင္းေပါင္းတို႔၊ ေရလဲေတာ္တို႔၊ ကြမ္းအစ္တို႔၊ ေဆးလိပ္တိုတို႔ သြားရွာခိုင္းရင္ မေကာင္းလားလို႔။ အခုေတာ့ ကုိယ့္ေျမေပၚမွာ စိတ္ႀကိဳက္တူးၾက၊ ဆြၾက၊ ဖြၾက၊ ရွာၾကေစဗ်ား။ (ဒါနဲ႔ စကားမစပ္... ရခုိင္မွာေရာက္ေနတဲ့ ဘဂၤလီကုလားေတြကမ်ား သူတို႔ေတြဟာ တစ္ခ်ိန္က သူတို႔ေဘးဘိုးေတြ လယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ တူရြင္းေတြ၊ ေပါက္ျပားေတြ၊ တံစဥ္ေတြကို လာရွာတာပါလို႔ ေျပာခဲ့ရင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ၾကမလဲဗ်ာ။ :D )

(ည)

Times မဂၢဇင္းႏွင့္ ဦးသိန္းစိန္

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ခက္တယ္။ ကာယကံရွင္ကျဖင့္ ဘာမွ်ကို မေျပာရပါဘဲ ေဘးကလူေတြက ျဖစ္ေနၾကတာ သိပ္ရယ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ကေလးေမြးတဲ့ မီးေနသည္က ဘာမွ်မျဖစ္ဘဲ ေဘးကလူက အား... အီး... အမေလး အေမရဲ႕... နာလိုက္တာေတာ့... လို႔ ေအာ္ေနသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ တုိင္းမ္မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခံရတာ နိဗၺာန္ေရာက္တာ မွတ္လို႔ဗ်ာ။ ျဖစ္ေနလိုက္ၾကတာမ်ား...။ အန္တီေရာ၊ ပ႐ိုေရာ ႏွစ္ဖက္စလံုးဟာ တကယ့္ကို သည္းသည္းလႈပ္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ အလကားေနရင္း အရည္မရ အဖတ္မရ ဟိုဟာကို သန္းရွာသလို ျဖစ္ေနၾကတယ္။

( ဋ )

လက္ပံေတာင္းေတာင္စီမံကိန္း စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မရွင္ကို စိန္ေခၚသူရွိၿပီ

လက္ပံေတာင္းေတာင္စီမံကိန္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မရွင္ရဲ႕ အစီရင္ခံစာက စီမံကိန္းဟာ ဆက္လုပ္သင့္ပါတယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ရင္ ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပမႈေတြ ဆက္လုပ္သြားမယ္လို႔ မီဒီယာေတြ၀ိုင္း၀န္ၿပီး သိဒၶိတင္ေပးထားတဲ့ သူရဲေကာင္းမႀကီး ေဒၚသြဲ႕သြဲ႕၀င္းက ေျပာခဲ့သတဲ့။ ကမၻာေက်ာ္ ၀က္ေမွးရြာသူႀကီးက အဲဒီလိုေျပာေနတာကို ေဒၚစုဂုေဏာ အနေႏၲာဆိုတဲ့ ဘယ္ေနာက္လုိက္ေနာက္ပါကမွ် နာရေကာင္းမွန္းမသိ၊ တံု႔ျပန္ရေကာင္းမွန္းမသိ၊ ကဲ... မေကာင္းၾကေခ်ဘူးလား။ ပိုဆိုးတာက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေကာ္မရွင္ထဲမွာ ပါ၀င္ေနတဲ့ ရြာခံဆိုတဲ့ လူႀကီးကိုယ္တုိင္က စီမံကိန္းရပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အေျဖမထြက္ရင္ ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပမႈေတြ ဆက္လုပ္မယ္လို႔ ေျပာေနတာပါပဲ။ ဘုိျဖဴရဲ႕ ေလသံေလးနဲ႔ သီခ်င္းေလးေတာင္ ညည္းလိုက္ခ်င္ေသးရဲ႕ဗ်ာ။ ကဲ... အခုေတာ့ ဘာေျပာမလဲ။

( ဌ )

သတၱဳတြင္း၀န္ႀကီးဌာနက The VOICE Weekly ကို ေက်ေအးေပးလိုက္ၿပီ

The VOICE နဲ႔ သတၱဳတြင္း၀န္ႀကီးဌာနတို႔ ကာလအေတာ္ၾကာ အမႈရင္ဆုိင္ေနခဲ့ၾကတာကို သတၱဳတြင္း ၀န္ႀကီးဌာနက ေက်ေအးေပးလိုက္ၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ အမႈရင္ဆုိင္ရမယ့္ အလုပ္ေတြ ဆက္မလုပ္ပါနဲ႔လို႔ပဲ VOICE ကို တုိက္တြန္းခ်င္ေတာ့တာပါပဲ။ ဆရာေအာင္ထြဋ္ ေသဆံုးသြားျခင္းနဲ႔အတူ သည္ဗြိဳက္(စ္)လည္း က်ဆံုးသြားၿပီလို႔ ခံစားေနရပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မဖတ္မျဖစ္ ဂ်ာနယ္စာရင္းမွာ သည္ဗြိဳက္(စ္) မပါတာ ရက္သတၱပတ္ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ သြားေလသူကို အေသမေျဖာင့္ေအာင္ လုပ္တဲ့လူေတြအျဖစ္ ဆရာေက်ာ္မင္းေဆြတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ မွတ္တမ္းတင္လုိက္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး ဂ်ာနယ္ေကာင္းတစ္ေစာင္ ေလ်ာ့ပါးသြားတဲ့အတြက္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေၾကာင္းပါ။ အမ်ားႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ ကုိယ့္မူနဲ႔ုကိုယ္ ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ေထာက္ခံသူေတြေရာ၊ ကန္႔ကြက္သူေတြကပါ ဂ႐ုတစိုက္ ေစာင့္ဖတ္ခဲ့ရတယ္ဆုိတာ ကိုေက်ာ္မင္းေဆြ ေမ့သြားတယ္ထင္ပါရဲ႕။ အခုေတာ့ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္နဲ႔ ဂ်ာနယ္ရဲ႕ မူ၀ါဒက ဘာမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ေကအိုင္ေအဂ်ာနယ္လိုလို၊ အမႈပြဲစား ဂ်ာနယ္လိုလို၊ အယ္ဒီတာ့ထံေပးစာ ဂ်ာနယ္လုိလိုနဲ႔ ဘာမွန္းကို မသိေတာ့ဘူး။ ေဘာလံုးစကား၊ လက္ေ၀ွ႔စကားနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သည္ဗြိဳက္(စ္) ျပန္လာႏုိင္မလားဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာေပါ့ဗ်ာ။

( ဍ )

ကခ်င္ကိစၥ

ဒီပုိ႔စ္ကို ေရးၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္လုပ္မယ့္ အလုပ္ေတြကို ေျပာပါ့မယ္။ အေမရိကန္မွာ လက္နက္ကုိင္ေဆာင္ခြင့္ကို အလံုးစံုပိတ္ပင္ဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဆႏၵျပပါ့မယ္။ ဆီးရီးယားသမၼတ အာဆတ္ ရာထူးကေန ႏုတ္ထြက္ေပးဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ပုိစတာတုိက္ပြဲ ဆင္ႏႊဲပါ့မယ္။ ေျမာက္ကုိရီးယားက ႏ်ဴကလီးယားစမ္းသပ္ ေဖာက္ခြဲမႈ လုပ္မယ့္ကိစၥကို ကၽြန္ေတာ္ကန္႔ကြက္တဲ့အေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ထုတ္ပါ့မယ္။ အိႏၵိယမွာ လူမဆန္စြာ မုဒိန္းက်င့္ခံရလို႔ ေသဆံုးသြားရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးအတြက္ ၀မ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းကို ၂ မိနစ္ၾကာ မီးပိတ္ထားပါမယ္။ အီဂ်စ္သမၼတေဟာင္း မူဘာရက္ကို ေထာင္ဒဏ္တစ္သက္ ခ်မွတ္ထားတာဟာ မတရားတဲ့အေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာပါ့မယ္။ အဲဒါေတြ အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ထုိင္ရာမထဘဲ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ လုပ္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ဒီထက္အဆင့္ျမင့္လာရင္ အင္တာနက္ကေနတစ္ဆင့္ ဆႏၵျပတာတို႔၊ ကြန္ပ်ဴတာေမွာက္တာတုိ႔ (သပိတ္ေမွာက္တာ မဟုတ္ပါ) လုပ္ပါ့မယ္။ ဒီလိုေတြ ဘာေၾကာင့္ေရးတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စာဖတ္သူေတြက ခ်က္ခ်င္းသိလိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ရယ္ေတာ့ မရယ္ၾကပါနဲ႔ဗ်ာ။ နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ႏုိင္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္မွ အဲဒီေနရာေတြကို တကယ္သြားၿပီး အလုပ္ျဖစ္ေအာင္မွ မလုပ္ႏုိင္တာပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ပါ။ အမယ္... အားေတာ့ မငယ္ရဘူးခင္ဗ်၊ အဲဒီလိုမ်ိဳး ထိုင္ရာမထ၊ ေနရပ္မခြာဘဲ လႈပ္ရွားမႈေတြလုပ္တာ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္ေတာင္ က်ေနေသးသဗ်။ ကခ်င္ျပည္နယ္အေရး ဆူးေလေရွ႕မွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာနဲ႔၊ စားေသာက္ဆုိင္မွာ ဘီယာစုပ္ရင္း ေဆြးေႏြးရတာနဲ႔၊ ႐ံုးခန္းထဲမွာ လက္ႏွိပ္စက္စာေရး ထိုင္႐ိုက္ခိုင္းၿပီး ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ရတာနဲ႔၊ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြဆိုတာ အဲဒီလိုလည္း လုပ္လုိ႔ရတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မွတ္သားမိပါတယ္။ ကဲ... စာဖတ္ပရိသတ္ႀကီးေရ.. သူမ်ားေတြလုိပဲ ေခတ္မီသြားေအာင္ နည္းနည္းေလာက္ ေအာ္လုိက္ၾကရေအာင္ဗ်ာ...

ကခ်င္စစ္ပြဲ အခုရပ္

ကခ်င္စစ္ပြဲ အခုရပ္

ကခ်င္စစ္ပြဲ အခုရပ္

ေနဦးဗ်... အခုရပ္ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကို ရပ္ခုိင္းတာတုန္း။ ေစာေစာကပဲ လူစီးရထားကို ေကအုိင္ေအက ဗံုးခြဲလို႔ ရထားတြဲပ်က္စီးတာ၊ လူေတြထိခိုက္ဒဏ္ရာရတာ၊ ရထားခရီးစဥ္ေတြ ရပ္ဆုိင္းတာ ျဖစ္ကုန္ဆိုပဲ။ ေနာက္တစ္ခုက စစ္တပ္ကသာ တကယ္ပဲ တစ္ဖက္သတ္ စစ္တိုက္ေနတာဆိုရင္ ျမန္မာျပည္ထဲမွာ လက္နက္ကိုင္ၿပီး ေတာ္လွန္ေရးလုပ္တာ ကခ်င္တစ္ခုတည္း ရွိသလားဗ်။ စစ္တပ္ဆိုတဲ့ဟာႀကီးက ဘာျဖစ္လို႔ ကရင္ေတြကိုက်ေတာ့ ခန္းမထဲေခၚၿပီး ဖက္လဲတကင္းလုပ္၊ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးႀကိဳ ရွိရသလဲဆိုတာ စဥ္းစားစရာ မေကာင္းဘူးလား။ တပ္မေတာ္က လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္း အားလံုးကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကမ္းလွမ္းခဲ့တဲ့ ေနရာမွာ ေကအိုင္ေအကို ႁခြင္းခ်က္နဲ႔ မထားခဲ့ပါဘူးဗ်ာ။ အားလံုးကို ကမ္းလွမ္းခဲ့တာပါ။ သူ႔သေဘာသူေဆာင္ၿပီး လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေနတာကို စစ္တပ္က ဒီအတုိင္း အလွၾကည့္မေနတာ သဘာ၀က်တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္ဗ်ာ။ ေနာက္တစ္ခု ေျပာစရာရွိေသးသဗ်။ ေကအိုင္ေအက ရထားေတြကို မုိင္းေထာင္ရေအာင္ အဲဒီရထားေတြေပၚမွာ စစ္သားေတြ၊ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ပါလို႔လားဗ်။ ေမးၾကည့္ၾကစမ္းပါဦး။ နလပိန္းတုန္း ျပည္သူေတြ ရွိေနေသးတဲ့ ႏုိင္ငံမို႔ အမွန္ကို မျမင္ႏုိင္တာ။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ဒါေတြဟာ အၾကမ္းဖက္လုပ္ရပ္ေတြပဲ။ ေကအိုင္ေအဆုိတာ အၾကမ္းဖက္ အဖြဲ႕အစည္းပဲ။ ျပည္သူေတြ၊ ရထားတြဲေတြ၊ တံတားေတြ၊ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးစက္႐ံုေတြ ဒါေတြကို မုိင္းေထာင္ဖ်က္ဆီးတဲ့ လူေတြကိုမွ အၾကမ္းဖက္သမားလို႔ မေခၚရင္ ဘယ္သူ႔ကို ေခၚမွာတုန္းဗ်။ က်ဳပ္က VOICE မဟုတ္ေလေတာ့ ေကအိုင္ေအကို ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္ေလးဘာေလးနဲ႔ လံုး၀ (လံုး၀) မေခၚႏုိင္ဘူး။ က်ဳပ္အတြက္ကေတာ့ ေကအုိင္ေအဆိုတာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အယ္ေကဒါပဲ။ က်ဳပ္အမွန္တကယ္ ရင္ထဲကေန ေအာ္ခ်င္ေနတဲ့ဟာရွိတယ္။ ေအာ္ပါရေစ...

မိုင္းေထာင္လူသတ္လုပ္ေနတဲ့ ေကအိုင္ေအရဲ႕လုပ္ရပ္ ခ်က္ခ်င္းရပ္

သေဘာထားမတုိက္ဆုိင္တာမ်ား ရွိခဲ့ရင္၊ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္း စကားလံုးေတြမ်ား ပါသြားခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က လြန္တာရွိ ၀ႏၵာမိပါေနာ္။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၁၄ ရက္၊ တနလၤာေန႔။

နံနက္ ၁ နာရီ ၀၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။