အခုေနာက္ပုိင္း အပတ္စဥ္ထြက္ ဂ်ာနယ္တိုင္းလိုလိုမွာ ကၽြန္ေတာ္ထူးထူူးျခားျခား သေဘာက်ေနမိတာက ကာတြန္းေတြပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃-၄ လေလာက္အထိ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ကာတြန္းက႑ပါ၀င္မႈဟာ အင္မတန္မွကို နည္းပါးခဲ့ပါတယ္။ ေဟာ... အခုေတာ့ ကာတြန္းေရႊေခတ္လို႔ေတာင္ ေျပာရမလားမသိဘူး။ ဂ်ာနယ္တိုင္းလိုလိုမွာ ကာတြန္းေတြပါေနလိုက္တာမ်ား သေဘာက်စရာ ေကာင္းလြန္းေသးေတာ့တယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကာတြန္းဖတ္တာ ကေလးေတြအလုပ္လို႔ ေျပာလို႔မရတာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အခုေနာက္ပိုင္း ပါလာတဲ့ ကာတြန္းေလးေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အေတြးပါလာလို႔ပါ။ အခ်ိဳ႕ကာတြန္းေတြဆိုရင္ အေတာ္ႀကီးကို ေတြးယူၿပီးမွ ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာ သေဘာေပါက္တယ္။ အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အဓိပၸါယ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ထြက္ေနျပန္ပါေရာ။ ဟိုလိုလို၊ ဒီလိုလိုနဲ႔ ဖတ္ရတဲ့လူ၊ စဥ္းစားရတဲ့လူက သို႔ေလာ၊ သို႔ေလာနဲ႔ ဘယ္လိုႀကီးမွန္းကို မသိဘူး။ ေနာက္ပိုင္းကာတြန္းေတြမွာ ေခတ္ကိုသေရာ္တဲ့ကာတြန္းေတြ အမ်ားႀကီးေပၚလာတာ ေတြ႔ရတယ္။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးလည္း ပြင့္လင္းလာၾကသလို၊ ကာတြန္းဆရာေတြကလည္း တင္ျပပံု အရမ္းေကာင္းလာၾကတယ္။
ရန္ကုန္တုိင္းမ္မွာ ဟိုးအရင္ေခတ္သတင္းစာေတြက ကာတြန္းအေဟာင္းေတြကို ထည့္ေပးတတ္တယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ႏုိင္ငံေရးကာတြန္းေတြပါ။ Northern Star မွာေတာ့ ဦးဘဂ်မ္းရဲ႕ ကာတြန္းေတြမ်ားတယ္။ သူကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္းအရာ သက္သက္ပဲ။ 7Day News မွာေတာ့ ကာတြန္းက႑အတြက္ စာမ်က္ႏွာတစ္ခု သတ္သတ္ကို ေပးထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီဂ်ာနယ္ထြက္တဲ့ေန႔ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္အရင္ဆံုး လွန္ဖတ္မိတာက ကာတြန္းစာမ်က္ႏွာပါ။ ကာတြန္းေတြကို တ၀ႀကီး၊ တစ္ေနရာတည္းမွာ တစ္ထိုင္တည္း ဖတ္ရတယ္။ အဲဒီစိတ္ကူးအတြက္ေတာ့ 7Day ကို ခ်ီးက်ဴးမိတာ အမွန္ပါ။ ဟိုတစ္ကြက္၊ ဒီတစ္ကြက္ထည့္တာထက္စာရင္ အဲဒီလို တစ္ေနရာတည္းမွာ စုစုစည္းစည္းဖတ္ရတာလည္း အရသာတစ္မ်ိဳးပဲလို႔ ထင္မိတာပါပဲ။ Voice မွာေတာ့ ႏုိင္ငံေရးကာတြန္းေတြ ထည့္တာမ်ားတယ္။ Eleven ကေတာ့ ေလးေစာင္လံုးမွာ ကာတြန္းေတြပါတတ္တယ္။ Health Digest ဂ်ာနယ္မွာလည္း က်န္းမာေရးနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ကာတြန္းေလးေတြ ပါတတ္တယ္။ သစၥာဂ်ာနယ္၊ ျမန္မာတိုင္းမ္၊ ႏုိင္ငံတကာသတင္းေတြမွာေတာ့ ကာတြန္းမပါတတ္ဘူး။ ႏိုင္ငံတကာေရးရာမွာေတာ့ မ်က္ႏွာဖံုးညာဘက္ေထာင့္မွာ ႏိုင္ငံျခားကာတြန္းပံုတစ္ပံု အၿမဲပါတတ္တယ္။ လွ်ပ္တစ္ျပက္ကေတာ့ အခုေနာက္ပုိင္းက်မွ တစ္ပံုစ၊ ႏွစ္ပံုစ ေတြ႔လာရတယ္။
ကဲ... ထားပါေတာ့ဗ်ာ။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲကိုေရာက္လာတဲ့ ကာတြန္းေလးေတြကို ေ၀မွ်ပါဦးမယ္။ အားလံုးက Eleven ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ပါခဲ့တဲ့ကာတြန္းေတြပါ။ သူရဲ႕အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွာ ကာတြန္းေတြကို သီးသန္႔တင္ေပးထားတဲ့အတြက္ အလြယ္တကူ ၾကည့္လို႔ရ၊ သိမ္းလို႔ရတာကို သေဘာက်မိတယ္။ အဲဒီအထဲက ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တာေလးေတြကို ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္ေနာ္။
(၁)
ဒီတစ္ပတ္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္အႀကိဳက္ဆံုး ကာတြန္းေလးပါပဲ။
Eleven မွာ ကာတြန္းေလးေတြကို Cartoon နဲ႔ Satire ဆိုၿပီး ခြဲျခားေဖာ္ျပေပးတတ္တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အရင္ကာတြန္းေတြတုန္းကေတာ့ ေျပာစရာသိပ္မရွိပါဘူး။ ဒီကာတြန္းကုိေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ Satire ဆိုၿပီး မသတ္မွတ္သလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ နည္းနည္းေျပာစရာျဖစ္တယ္။ ကာတြန္းေရးသူမွသာ သူ႔ရဲ႕ မူရင္းအာေဘာ္ကို သိႏုိင္မွာျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ အခုလက္ရွိအေျခအေနတစ္ခုကို ပညာသားပါပါနဲ႔ သေရာ္ထားတဲ့ တကယ့္ထိပ္တန္းကာတြန္းတစ္ခုလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးေတာ့ အျမင္တူခ်င္မွ တူပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီကာတြန္းကို ၾကည့္လို႔မ၀၊ ေတြးလို႔မ၀၊ သေဘာက်လို႔မဆံုး ျဖစ္ေနတာကို မၿမိဳသိပ္ထားႏိုင္ပါဘူး။ စာဖတ္သူကိုလည္း နည္းနည္းေလး စဥ္းစားၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေလ မျဖစ္ႏိုင္လို႔သာေပါ့... ျဖစ္ႏိုင္လို႔ကေတာ့ ဒီကာတြန္းရဲ႕ဖန္ဆင္းသူ ဆရာဧကနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းထိုင္ၿပီး ေဆြးေႏြးလိုက္ခ်င္တာမွ တစ္ကုိယ္လံုးကို ေသလို႔ပါဗ်ာ။
(၂)
ပထမၿပံဳးမိတယ္၊ ေနာက္ေတြးမိတယ္၊ ၿပီးေတာ့ သက္ျပင္းေတြခ်မိတယ္။ ရင္ထဲမွာ တစ္ခုခုကို စူးစူးနင့္နင့္ ခံစားလုိက္ရသလိုပဲ။ ကာတြန္းကိုပဲ အရင္ဆံုးၾကည့္ရရင္ေတာ့ ကာတြန္းထဲက အေမးခံရသူချမာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေျဖရခက္လိုက္မလဲဆိုတာကို ေတြးၾကည့္ေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေရာ အဲဒီလိုလာေမးရင္ ကၽြန္ေတာ္ဘာျပန္ေျဖရမလဲလို႔ စဥ္းစားေနမိတယ္။ မေမးခဲ့ဘူးေပမယ့္ အဲဒီလိုအေျဖရခက္တဲ့ လူမ်ားစြာကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ဖူး၊ ႀကံဳဖူးပါတယ္။ ကာတြန္းထဲက ပညာရွိႀကီးလို အေျဖရခက္တဲ့လူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနၿပီလဲ မသိဘူးေနာ္။ ပညာရပ္ေတြမွာ တကယ္ပဲ မရဲရင့္လို႔လားလို႔လည္း ေတြးမိလိုက္တယ္။ အေမာဆို႔ၿပီး ရင္ထဲေရာက္ခဲ့ရတဲ့ ကာတြန္းေလးတစ္ကြက္ပါ။
(၃)
ရွင္းျပစရာေတာင္မလိုတဲ့ ကာတြန္းေလးပါ။ သာမန္ရယ္စရာတစ္ခုအေနနဲ႔ပဲ ဖတ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေက်နပ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ ရယ္စရာေနာက္က ေမာစရာေလးေတြကို ဆက္ေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း သင္ခန္းစာယူစရာ၊ ဆင္ျခင္စရာေတြ ပါလာျပန္ပါေရာလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ လက္ရွိဘ၀မွာေရာ အဲဒီလို လူေတြနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ႀကံဳခဲ့ရသလဲ၊ ႀကံဳေနရသလဲ၊ ႀကံဳဦးမွာလဲဆိုတာ သိႏိုင္ပါ့မလားဗ်ာ။ အဲ... အေရးႀကီးတာတစ္ခုက အဲဒီလူဟာ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ေရာ ျဖစ္ေနသလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြေရာ ျဖတ္လမ္းေပၚကလူေတြလားဆုိတာ အားမနာတမ္း ေမးၾကည့္ရေအာင္လားဗ်ာ။
(၄)
ဘယ္ေတာ့မွ႐ိုးမယ္မထင္တဲ့ ကာတြန္းတစ္ကြက္ပါပဲ။ ထိလည္းထိပါတယ္။ ဘ၀တစ္္ေလွ်ာက္လံုးမွာ အဲဒီလို လည္ပင္းညႇစ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြ၊ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆံုခဲ့ရသလဲဆိုတာ စာဖတ္သူကုိယ္တုိင္ အသိဆံုးျဖစ္မွာပါ။ အေရးႀကီးတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယ္တုိင္က လည္ပင္းညႇစ္တဲ့လူ မျဖစ္ဖို႔ပါဘဲ။ အင္း... စဥ္းစားစရာက လည္ပင္းညႇစ္တဲ့လူ မျဖစ္ေစနဲ႔ဆိုေတာ့ အညႇစ္ခံသူေရာ ျဖစ္ရမွာလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ အဲဒီလိုအျဖစ္ခံရင္လည္း ကုိယ္ညံ့ရာက်ပါတယ္။ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ကိုယ့္လည္ပင္းကိုလည္း အညႇစ္မခံနဲ႔၊ သူမ်ားကိုလည္း လည္ပင္းမညႇစ္နဲ႔၊ ဟုတ္တယ္မလား။
(၅)
ေတြးစရာေလးပါ။ ေမးတဲ့လူနဲ႔ ေျဖတဲ့လူကေတာ့ ကိုက္ေနတာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးေျဖလိုက္တဲ့ အေျဖထဲမွာ စဥ္းစားစရာ၊ ေတြးစရာေတြ အမ်ားႀကီးပါေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကျမင္မိတယ္။ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း ေဘာ့စ္ျဖစ္ဖို႔ထက္ အလုပ္သမားေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔က ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ လူတုိင္းဟာ ေဘာ့စ္မျဖစ္ႏိုင္ဘူးမလား။ ေဘာ့စ္မျဖစ္ႏိုင္မယ့္အတူတူ ဘာအလုပ္ကိုမွ မႀကိဳးစားခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုရင္လည္း ဒီေလာကႀကီးဟာ အဆင္ေျပမယ္ မထင္ဘူး။ တစ္ဖက္ကၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ႀကိဳးစားပါလ်က္၊ ႐ိုးသားပါလ်က္၊ သစၥာရွိပါလ်က္ ေဘာ့စ္မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကို ေက်နပ္ႏိုင္မယ္မထင္ဘူး။ အဲဒီအရည္အခ်င္းေတြ ရွိတယ္ဆို႐ံုနဲ႔ ေဘာ့စ္လုပ္လို႔မရတာကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္သမားေကာင္းတစ္ေယာက္ (၀ါ) ေနာက္လိုက္ေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္တာဟာလည္း ဂုဏ္ယူဖြယ္ရာဆိုတာကို နားလည္ႏိုင္ၾကရင္ အားလံုးပဲ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ေနမွာပါ။
စိတ္ရွည္သည္းခံၿပီး အင္တာနက္သံုးေနရတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူေတြကို အားနာတဲ့အတြက္ ကာတြန္းေတြအမ်ားႀကီး မတင္ေပးတာပါ။ ေနာက္ပို႔စ္မ်ားက်မွ ဆက္ၾကေသးတာေပါ့။ အခုေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္လုိက္ၾကပါဦး။ အျမင္မတူတာေတြအတြက္လည္း အၿမဲတမ္း ႀကိဳဆိုလ်က္ပါ။ ကြန္းမန္႔တြင္ျဖစ္ေစ၊ စီေဘာက္တြင္ျဖစ္ေစ ေဆြးေႏြးႏုိင္ၾကေၾကာင္းပါ။
အမွတ္တရ
ကုိဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ဧၿပီလ ၆ ရက္၊ အဂၤါေန႔။
နံနက္ ၀ နာရီ ၀၂ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။
