Tuesday, August 28, 2012

၀န္ႀကီးအေျပာင္းအလဲမ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးမ်ား


(က) 
၀န္ႀကီးအေျပာင္းအလဲေတြ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး အခ်ိန္အၾကာႀကီးကတည္းက သတင္းေတြ၊ ေကာလာဟလေတြ ထြက္ေနခဲ့ေပမယ့္ အခုမွပဲ အဲဒီသတင္းဟာ အမွန္ဆိုတာ ေသခ်ာသြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့ဖူးသလိုပါပဲ။ ဒီလိုမ်ိဳး အေျပာင္းအလဲေတြ ရွိလာႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း The VOICE က ေရးကတည္းက ဒီသတင္းဟာ ဘယ္ကမွ ထြက္တာမဟုတ္ဘူး။ ဒီရပ္၀န္းကပဲ၊ ဒီအသိုင္းအ၀န္းကပဲ ထြက္တာဆိုတာကိုေပါ့။ ကိုယ့္တာ ကိုယ္လံုေအာင္ မကာႏုိင္ဘဲ ထြက္လာတဲ့ သတင္းကို လိုက္ပိတ္ေနတာမ်ိဳးကေတာ့ သိပ္ေတာ့ မဟန္ဘူးထင္ပါတယ္ဗ်ာ။ ထားပါေတာ့.... အဲဒါကလည္း ၿပီးသြားၿပီပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ အလုပ္ခ်င္ဆံုး အလုပ္တစ္ခုကို ေျပာပါဆိုရင္ The VOICE ဂ်ာနယ္႐ံုးခန္းထဲမွာ သြားထိုင္ၿပီး အယ္ဒီတာေတြ၊ သတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြကို ထိုင္ၾကည့္ခ်င္တာပါဗ်ာ။ ကဲ... လိုရင္းက ဒါမဟုတ္ေတာ့ ဒီမွာပဲ ရပ္ပါမယ္။ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးေတြကိုလည္း ၀န္ႀကီးဌာနေတြ ေျပာင္းလဲၿပီး တာ၀န္ေတြ ေပးလုိက္ၿပီပဲ။ သူတို႔ေတြ ဘယ္လိုဆက္လုပ္ၾကမလဲဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ၾကရမွာေပါ့။

(ခ)
လူတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ဟာ ခံယူခ်က္ခ်င္း၊ မူ၀ါဒခ်င္း၊ အေတြးအျမင္ခ်င္း၊ သေဘာထားခ်င္း မတူဘူးဆိုတာ အားလံုးအသိ ျဖစ္ပါတယ္။ သူမ်ားေတြကို မၾကည့္ပါနဲ႔။ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ျပန္ေမးၾကည့္ရေအာင္ပါ။ မေန႔က ဒီလိုေတြးေပမယ့္ ဒီေန႔ေတာ့ ဟိုလိုေတြးမိခ်င္ ေတြးမိႏိုင္တာမ်ိဳးကိုး။ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ေတာင္ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ေျပာင္းလဲေနတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူမ်ားေတြလည္း ထို႔အတူပဲဆိုတာ ေဗဒင္ေမးစရာ မလိုပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးေတြ အေျပာင္းအလဲဆိုတာဟာ အဲဒီ၀န္ႀကီးဆိုတဲ့ လူေတြေျပာင္းလဲသြားျခင္း သက္သက္သာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုပါ။ လူေတြေျပာင္းသြားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မူေတြလည္း လိုက္ေျပာင္းေတာ့မယ္။ သေဘာထားေတြလည္း ေျပာင္းေတာ့မယ္။ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ေတြလည္း ေျပာင္းေတာ့မယ္။ ေဘးကေန ရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို သာမန္ပြဲၾကည့္ ပရိသတ္ေတြအတြက္ သိသိသာသာႀကီး အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိခ်င္မွ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ၀န္ႀကီးဌာနေတြ၊ အဲဒီလူေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ လူေတြအဖို႔ေတာ့ တကယ့္ကို စိတ္၀င္စားစရာ၊ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဒီမုိကေရစီေခတ္ကိုသာ ေရာက္ေနၿပီလို႔ ဆိုရတယ္။ ၀န္ႀကီးတစ္ပါးရဲ႕ ပါးစပ္ကထြက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကလည္း လူေနမႈဘ၀ေတြကို ေျပာင္းလဲေစႏုိင္တာမ်ိဳး ျဖစ္ေနေသးတာကိုး။ ဒီ၀န္ႀကီးဌာနနဲ႔ ပတ္သက္ဆက္ဆံၿပီး ဒီအလုပ္လုပ္ခ်င္ရင္ ဒီလိုေတြ၊ ဒီလိုေတြ လုပ္ရတယ္ဆိုတဲ့ ပံုေသကားခ် သမား႐ိုးက် လုပ္ငန္းစဥ္ကိုသာ လုပ္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္သူပဲ ၀န္ႀကီးတက္လုပ္လုပ္ ဘာအေရးတုန္းဗ်။ အခုဟာက ၀န္ႀကီးတစ္ပါးက ဒီမူဆိုရင္ အျခားတစ္ေယာက္က အျခားမူ ရွိေနေသးတာကိုး။ ဒီ၀န္ႀကီးတုန္းက ဒီလိုလုပ္ဖို႔ လိုပါတယ္ဆိုတဲ့ မူကလည္း ေနာက္၀န္ႀကီးက်ရင္ လိုခ်င္မွ လိုေတာ့တာကိုးဗ်။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးေတြရဲ႕ အေျပာင္းအလဲဟာ ႏုိင္ငံအတြက္၊ အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိေသာ ျပည္သူေတြအတြက္လည္း အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ သက္ဆုိင္ေနတာ အမွန္ပါပဲ။ အခုေျပာင္းလဲလိုက္တဲ့ ၀န္ႀကီးဌာနနဲ႔ ၀န္ႀကီးေတြဆိုရင္လည္း ျပည္သူေတြအတြက္ တကယ့္ကို အေရးပါတဲ့ ၀န္ႀကီးဌာနေတြ အမ်ားႀကီးပါေနပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ လူေတြေတာ့ ေျပာင္းၿပီ၊ မူေတြေရာ ဘယ္လို ေျပာင္းမလဲဆိုတာသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာေပါ့ဗ်ာ။

( ဂ)
ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးေတြ အေျပာင္းအလဲအရ ျဖစ္ေပၚလာတာေတြထဲမွာ လတ္တေလာ စိတ္၀င္စားစရာ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးဌာနပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္ေတြ၊ ဘာေတြဆုိတာ မေျပာခင္ အခုျဖစ္သြားတဲ့ သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးဌာနရဲ႕ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးေတြကို ၾကည့္ရေအာင္ပါ။
(၁) ဦးသိန္းၫြန္႔
(၂) ဦးစိုးေမာင္
(၃) ဦးစိုးသိန္း
(၄) ဦးေအာင္မင္း
(၅) ဦးလွထြန္း
(၆) ဦးတင္ႏုိင္သိန္း
ကဲ... အဲဒီ ၆ ဦးဟာ သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးဌာန ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္ဗ်ာ။ သမၼတ႐ံုးဟာ ၀န္ႀကီး ၆ ဦးခန္႔ရေလာက္ေအာင္ လိုအပ္သလားဆိုတာ စဥ္းစားစရာပါ။ လႊတ္ေတာ္ေတြက အဲဒီအခ်က္ကို ေမးခြန္း ေမးျမန္းသင့္ပါတယ္။ ဒါက ပထမအခ်က္ပါ။ ဒုတိယအခ်က္က သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးဌာနဟာ ၀န္ႀကီးမ်ားဒုကၡသည္စခန္းလား ဆိုတဲ့အခ်က္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ကေတာ့ သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးဌာနအတြက္ ၀န္ႀကီး ၂ ဦးဆိုရင္ လံုေလာက္ပါတယ္။ သမၼတႀကီးရဲ႕ သြားေနတဲ့ မူ၀ါဒေတြနဲ႔ မကုိက္ညီသူေတြ၊ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ထင္ရာစိုင္းေနတဲ့ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးေတြကို တာ၀န္ကေန ရပ္စဲၿပီး အနားယူခုိင္းဖို႔အတြက္ သူတို႔ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကိုငဲ့ၿပီး၊ မ်က္ႏွာေတြကိုေထာက္ၿပီး သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးဌာနကို ဒုကၡသည္စခန္း ဖြင့္လိုက္တယ္လို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ကျမင္ပါတယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ယခင္စက္မႈ၀န္ႀကီး ဦးေက်ာ္စြာခုိင္ကိုလည္း က်န္းမာေရးအရ အနားမယူခင္ ၀န္ႀကီးအျဖစ္က မထုတ္ပယ္ခ်င္တဲ့အတြက္ သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးဌာန ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးအျဖစ္ ခန္႔အပ္ခဲ့ဖူးလို႔ပါ။ ဦးေက်ာ္စြာခိုင္ဟာ သမၼတ႐ံုးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အလုပ္ ဘာေတြမ်ား လုပ္ခဲ့သလဲဆိုတာ သိတဲ့လူေတြက ေျဖေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမွ်လုပ္ခဲ့တယ္လို႔ မၾကားမသိမိပါဘူး။ လူေတြအမ်ားစုက ဦးစိုးသိန္းတို႔၊ ဦးေအာင္မင္းတို႔ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး သမားႀကီးေတြလို႔ တံဆိပ္ကပ္ၾကပါတယ္။ အျခားအေၾကာင္းေတြ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ မေ၀ဖန္လိုပါ။ သို႔ေသာ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္တုိင္း အဆိုပါ၀န္ႀကီးႏွစ္ပါးကို ေမတၱာေတြ အခါခါပို႔မိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ သူတုိ႔႐ိုက္ခ်က္ ဘယ္ေလာက္ျပင္းတယ္ဆိုတာ ရန္ကုန္မွာေနတဲ့လူေတြက ပိုသိပါတယ္။ အဲေလာက္ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဦးစိုးသိန္းအေၾကာင္း သိခ်င္ရင္ေတာ့ စက္မႈ၀န္ႀကီးဌာနက ၀န္ထမ္းေတြကိုသာ နီးစပ္ရာအခ်င္းခ်င္း လက္တို႔ၿပီး ေမးၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ မဆိုးေတာ့လည္း မဆိုးပါဘူး။ သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးရာထူး ေပးထားၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိစၥေတြမွာ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ လုပ္ခုိင္းလုိက္ရင္လည္း အလုပ္လက္မဲ့ေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး၀န္ႀကီးဌာနဆိုၿပီး ၀န္ႀကီးဌာနအသစ္တစ္ခု ဖြဲ႔ေပးၿပီး သူတို႔ကို တာ၀န္ေပးရင္လည္း အဆင္ေျပမယ္ထင္ပါတယ္။ လိုရင္းကိုေျပာရရင္ သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးဌာနမွာ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ၆ ဦးခန္႔ထားတာကို ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ လံုး၀ (လံုး၀) ကန္႔ကြက္ပါတယ္။ ေနာက္လူေတြအတြက္ အတုယူမွားေစမယ့္ အစဥ္အလာေတြကို အစမပ်ိဳးခဲ့ပါနဲ႔ သမၼတႀကီးခင္ဗ်ား။ သမၼတႀကီးရဲ႕ သြားေနတဲ့လမ္းေၾကာင္းမွာ ကန္႔လန္႔ခံေနတဲ့ လူေတြကို ကားေပၚဆြဲမတင္ပါနဲ႔။ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ပဲ လမ္းေဘးကို ကန္ခ်ခဲ့ပါ။ ကန္႔လန္႔ခံေနတဲ့ လူတုိင္းကိုသာ ကားေပၚဆြဲတင္ၿပီး ခရီးဆက္ေနရင္ေတာ့ ၀န္ေလးၿပီး ခရီးတြင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး ေလးစားအပ္တဲ့ သမၼတႀကီးခင္ဗ်ား။

(ဃ)
ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးေတြကို ဌာနေတြ ေျပာင္းလဲတာ၀န္ေပးလုိက္ၿပီးဆိုတဲ့ သတင္းကို ဖတ္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကေတာ့ ၀န္ႀကီးဌာနေတြကို ျပန္စဥ္ၿပီး စိစစ္ရတာပါပဲ။ ဘယ္သူေတြက ဘယ္ကိုခ်ိန္းတယ္၊ ဘယ္သူေတြက ဘယ္ကိုေရာက္တယ္ စသျဖင့္ စိစစ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့  ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးေတြ မရွိတဲ့ ၀န္ႀကီးဌာနေတြ ေအာက္ပါအတုိင္း ထြက္လာပါတယ္ခင္ဗ်ာ -
(၁) ဘ႑ာေရးႏွင့္အခြန္၀န္ႀကီးဌာန
(၂) အမ်ိဳးသားစီမံကိန္းႏွင့္စီပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ၀န္ႀကီးဌာန
(၃) လူမႈ၀န္ထမ္း၊ ကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရး၀န္ႀကီးဌာန
(၄) အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာန
(၅) ဟိုတယ္ႏွင့္ခရီးသြားလာေရး၀န္ႀကီးဌာန
(၆) ရထားပို႔ေဆာင္ေရး၀န္ႀကီးဌာန
(၇) ယဥ္ေက်းမႈ၀န္ႀကီးဌာန
(၈) သိပၸံႏွင့္နည္းပညာ၀န္ႀကီးဌာန

(င)
၀န္ႀကီးမရွိတဲ့ ဌာနေတြအတြက္ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးအသစ္ေတြ ခန္႔အပ္ဖို႔အတြက္ သမၼတဟာ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကို အမည္စာရင္း ေပးပို႔ပါလိမ့္မယ္။ လက္ရွိ၀န္ႀကီးေတြကို ၀န္ႀကီးဌာနေတြ ေျပာင္းလဲၿပီးၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေသခ်ာတာကေတာ့ အခုခန္႔မယ့္ ၀န္ႀကီးေတြဟာ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး အသစ္စက္စက္ေတြပါ။ ဆိုလိုတာက လက္ရွိ၀န္ႀကီးေတြထဲကေန လြတ္ေနတဲ့ ၀န္ႀကီးဌာနေတြမွာ တာ၀န္ယူရမယ့္လူ မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာပါ။ သမၼတက ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကို အမည္စာရင္းေပးပို႔ၿပီး လႊတ္ေတာ္က ကန္႔ကြက္စရာ မရွိရင္ ၀န္ႀကီးေတြအျဖစ္ ခန္႔အပ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္သူေတြ ျဖစ္လာႏုိင္တယ္ဆိုတာ စိတ္၀င္စားစရာပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြကို ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

(စ)
ကၽြန္ေတာ္စိတ္အ၀င္စားဆံုးကေတာ့ အခု ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ယူေနရၿပီျဖစ္တဲ့ ဦးေအာင္ၾကည္ ယခင္က တာ၀န္ယူခဲ့ရတဲ့ အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနနဲ႔ လူ/ကယ္/ျပန္ ၀န္ႀကီးဌာန ႏွစ္ခုတြဲၿပီး တာ၀န္ယူရတဲ့ ရာထူးေနရာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးအရဆိုရင္ အဲဒီေနရာကို ခန္႔အပ္ဖို႔အတြက္ အသင့္ေလ်ာ္ဆံုး ပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပါပဲ။ ဒါမွလည္း သူဘယ္ေလာက္ အလုပ္လုပ္ႏုိင္သလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိခြင့္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူလုပ္ရင္လုပ္သေလာက္ ျမန္မာျပည္သူေတြ အက်ိဳးခံစားရမယ့္ ရာထူးေနရာျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ ဆက္ဆံၿပီး အလုပ္လုပ္ရတဲ့ ေနရာလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ အေတာ္ႀကီးကို စိိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတဲ့ ရာထူးေနရာပါပဲဗ်ာ။ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးအတြက္ ျပည့္စံုရမယ့္ အရည္အခ်င္းေတြကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ ၿငိေလာက္တဲ့အခ်က္ မေတြ႔ရပါဘူး။ ႏိုင္ငံတကာကလည္း လုပ္ေစခ်င္၊ ႏိုင္ငံအတြက္လည္း မ်က္ႏွာပန္းလွေစမယ့္ ကိစၥမို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ ေတြးရင္းနဲ႔ေတာင္ ၿပံဳးေနမိပါေသးသဗ်ာ။ စာဖတ္သူေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ကို မၿပံဳးၾကပါနဲ႔ဗ်။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲလို႔လည္း အေငၚမတူးၾကပါနဲ႔။ သမၼတႀကီးက ေျပာထားတယ္မဟုတ္လား။ မတူတာေတြ ေဘးဖယ္ထားၿပီး တူတာေတြမွာ လက္တြဲလုပ္ရမယ္တဲ့။ အခုအခ်ိန္မွာ အေရးအႀကီးဆံုးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြ၊ အတၱေတြမဟုတ္ဘူးခင္ဗ်၊ ႏိုင္ငံအျမန္ဆံုး ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ဖို႔၊ အလုပ္အကုိင္ အခြင့္အလမ္းေတြ ေပါမ်ားလာဖို႔၊ ႏုိင္ငံမွာ အလုပ္လက္မဲ့ဦးေရ အနည္းဆံုး ျဖစ္ေစဖို႔၊ လူတုိင္း သင့္တင့္တဲ့ ၀င္ေငြရရွိေစဖို႔၊ စတဲ့စတဲ့ အခ်က္ေတြျဖစ္တယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံကို ဒုကၡသည္ႏုိင္ငံတစ္ခုလို ကမၻာက ဆက္ဆံေနၾကတာကို ျမင္ေတြ႔ၾကားသိေနရတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ မခံစားႏုိင္ဘူးဗ်။ အဲဒါေၾကာင့္ပါ။

(ဆ)
ေနာက္ထပ္တစ္ခုကေတာ့ လစ္လပ္ေနတဲ့ ၀န္ႀကီးဌာနေတြေနရာမွာ ပညာရွင္ေတြ ၀င္လာမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနမိတာပါပဲ။ ဥပမာအားျဖင့္ အမ်ိဳးသားစီမံကိန္းႏွင့္ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ၀န္ႀကီးဌာနတို႔၊ ဘ႑ာေရးႏွင့္အခြန္၀န္ႀကီးဌာနတို႔၊ သိပၸံႏွင့္နည္းပညာ ၀န္ႀကီးဌာနတို႔ဟာ တကယ့္ပညာရွင္ေတြကို ခန္႔အပ္တာ၀န္ေပးၿပီး ေဆာင္ရြက္ေစသင့္တဲ့ ဌာနေတြျဖစ္ပါတယ္။ လူေတာ္ေတြ အဲဒီဌာနေတြကို ေရာက္လာပါေစလို႔ပဲ ဆႏၵျပဳမိပါတယ္။ ေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့ခင္ဗ်ာ။

(ဇ)
လူေတြကေတာ့ ေျပာင္းလဲခဲ့ပါၿပီ။ တိုင္းျပည္အတြက္၊ လူထုအတြက္၊ သမုိင္းအတြက္ ေကာင္းမြန္မႈေတြ ဖန္တီးႏုိင္ဖို႔၊ အေမြေပးခဲ့ႏုိင္ဖို႔ မူေတြလည္း ေျပာင္းၾကေစခ်င္ပါတယ္။ အခုအေျပာင္းအလဲဟာ တုိင္းျပည္အတြက္ ပိုမိုအဖိုးတန္တဲ့ ေနရာတစ္ခုကိုေရာက္ေအာင္ တြန္းတင္ေပးႏုိင္တဲ့ အားအင္တစ္ခု ျဖစ္ပါေစလို႔ပဲ ဆႏၵျပဳရင္း .................။
အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၂၈ ရက္၊ အဂၤါေန႔။
မြန္းလြဲ ၁ နာရီ ၃၁ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

အသစ္ခန္႔အပ္လုိက္ေသာ ဒုတိယ၀န္ႀကီးမ်ား


(၁) ရဲခ်ဳပ္ ေက်ာ္ေက်ာ္ထြန္း၊ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးဌာန
(၂) ဦးပုိက္ေထြး၊ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာန
(၃) ဦးသန္းေဆြ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၀န္ႀကီးဌာန
(၄) ဦးေအာင္သိမ္း၊ သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးဌာန
(၅) ေဒါက္တာလင္းေအာင္၊ ဘ႑ာေရးႏွင့္ အခြန္၀န္ႀကီးဌာန
(၆) ဦးဆက္ေအာင္၊ အမ်ိဳးသားစီမံကိန္းႏွင့္ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ၀န္ႀကီးဌာန
(၇) ေဒါက္တာ ေဒၚခင္စန္းရီ၊ အမ်ိဳးသားစီမံကိန္းႏွင့္ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ၀န္ႀကီးဌာန
(၈) ေဒၚစုစုလိႈင္၊ လူမႈ၀န္ထမ္း၊ ကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရး၀န္ႀကီးဌာန
(၉) ဦးေသာင္းတင္၊ ဆက္သြယ္ေရး၊ စာတုိက္ႏွင့္ ေၾကးနန္း၀န္ႀကီးဌာန
(၁၀) ဦးထင္ေအာင္၊ စြမ္းအင္၀န္ႀကီးဌာန
(၁၁) ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ ၀င္းျမင့္၊ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးႏွင့္ ျပည္သူ႔အင္အား၀န္ႀကီးဌာန
(၁၂) ဦးေအးျမင့္ေမာင္၊ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးႏွင့္ သစ္ေတာေရးရာ၀န္ႀကီးဌာန
(၁၃) ေဒါက္တာ ေဒၚသက္သက္ဇင္၊ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးႏွင့္ သစ္ေတာေရးရာ၀န္ႀကီးဌာန
(၁၄) ဦးေသာင္းထိုက္၊ အားကစား၀န္ႀကီးဌာန
(၁၅) ေဒါက္တာ ေဒၚသိန္းသိန္းေဌး၊ က်န္းမာေရး၀န္ႀကီးဌာန

အထက္ပါ ဒုတိယ၀န္ႀကီးမ်ားအား ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ႐ံုး၏ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၂၇ ရက္စြဲပါ အမိန္႔အမွတ္ (၂၁/၂၀၁၂) ျဖင့္ သမၼတက လက္မွတ္ေရးထိုး၍ ခန္႔အပ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ 

ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးမ်ား အေျပာင္းအလဲ


(၁) ဦးစိုးသိန္း (သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးဌာန) (ယခင္ စက္မႈ၀န္ႀကီးဌာန)
(၂) ဦးေအာင္မင္း (သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးဌာန) (ယခင္ ရထားပို႔ေဆာင္ေရး၀န္ႀကီးဌာန)
(၃) ဦးလွထြန္း (သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးဌာန) (ယခင္ ဘ႑ာ/အခြန္၀န္ႀကီးဌာန) 
(၄) ဦးတင္ႏုိင္သိန္း (သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီးဌာန) (ယခင္ စီမံ/စီးပြား၀န္ႀကီးဌာန)
(၅) ဦးေအာင္ၾကည္ (ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာန) (ယခင္ အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာန၊ လူ/ကယ္/ျပန္ ၀န္ႀကီးဌာန)
(၆) ဦးေက်ာ္ဆန္း (သမ၀ါယမ၀န္ႀကီးဌာန) (ယခင္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာန၊ ယဥ္ေက်းမႈ၀န္ႀကီးဌာန)
(၇) ဦးအုန္းျမင့္ (ေမြးျမဴေရးႏွင့္ေရလုပ္ငန္း၀န္ႀကီးဌာန) (ယခင္ သမ၀ါယမ၀န္ႀကီးဌာန၊ ေမြး/ေရ ၀န္ႀကီးဌာန)
(၈) ဦးေအးျမင့္ (စက္မႈ၀န္ႀကီးဌာန) (ယခင္ သိပၸံႏွင့္နည္းပညာ၀န္ႀကီးဌာန)
(၉) ဦးတင့္ဆန္း (အားကစား၀န္ႀကီးဌာန) (ယခင္ ဟိုတယ္/ခရီး၀န္ႀကီးဌာန၊ အားကစား၀န္ႀကီးဌာန)

ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ႐ံုး၏ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၂၇ ရက္စြဲပါ အမိန္႔အမွတ္ (၂၂/၂၀၁၂) ျဖင့္ သမၼတက လက္မွတ္ေရးထိုး၍ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

Sunday, August 26, 2012

ၿပံဳးမိသည္၊ ရယ္မိသည္၊ ေတြးမိသည္၊ ေရးမိသည္


ကာတြန္းတစ္ကြက္ေကာင္းရင္ ေ၀ဖန္ေရးေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ေလာက္ ထိေရာက္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အျပည့္အ၀ လက္ခံပါတယ္။ ေဆာင္းပါးဆိုတာမ်ိဳးက သိုင္း၀ိုင္းၿပီး အခ်က္အလက္ျပည့္စံုေအာင္ ဆိုလိုတဲ့အဓိပၸါယ္ကိုေရာက္ေအာင္ ဆြဲေခၚသြားရတာမ်ိဳးပါ။ ကာတြန္းကေတာ့ လိုရင္းကို ထိထိမိမိ တစ္ခ်က္တည္း ပစ္လိုက္တာနဲ႔ ပြဲသိမ္းတာမ်ိဳးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ဆက္ေျပာတာက ကာတြန္းနဲ႔ သေရာ္တယ္၊ ေ၀ဖန္တယ္ဆိုတိုင္းလည္း ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူးကြ။ ဖတ္တဲ့လူအေနနဲ႔ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ေတြးသြားေအာင္ ေရးႏိုင္မွ အဆင့္ရွိတာကြလို႔ ဆက္ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သူဆက္ေျပာလို႔ရေအာင္ စကားေထာက္ေပးေတာ့ ဆက္ေျပာပါတယ္။ ဖတ္တဲ့လူက ကာတြန္းကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ေတြးစရာေတြ တသီႀကီး က်န္ခဲ့ရမယ္။ သာမန္ဖတ္ရင္ သာမန္အဓိပၸါယ္ပဲ ထြက္ၿပီး အျခားတစ္ဖက္က လွည့္ေတြးရင္ အျခားအဓိပၸါယ္တစ္ခု ထြက္ရမယ္ကြလို႔ ဆက္ေျပာပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ပါေပါ့။ ကဲ... စကားေတြပ်ိဳးေနရတာက ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တဲ့ ကာတြန္းေလးေတြ တင္ေပးခ်င္လို႔ စကားခ်ီးေတြ လုပ္ေနရတာပါ။ ကာတြန္းကို တစ္ခါတည္း တင္ေပးလိုက္ရင္လည္း ရပါတယ္။ ကိုဉာဏ္ရဲ႕ ထံုးစံအတုိင္း နည္းနည္းေလးေတာ့ ေလရွည္ခ်င္ေသးတာကိုးခင္ဗ်။ ကဲ... ကာတြန္းမ်ားကို ခံစားႏိုင္ၾကပါၿပီခင္ဗ်ာ။ ကာတြန္းေတြရဲ႕ ေအာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတာေလးေတြကို ေဖာ္ျပထားပါေသးတယ္။ တုိက္ဆိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ သေဘာတူသည္ျဖစ္ေစ၊ တစ္ထပ္တည္းက်သည္ျဖစ္ေစ (တစ္ခုမွ သေဘာမတူတာမပါဘူး၊ း) ) သည္းခံဖတ္႐ႈ ေပးၾကပါဦးခင္ဗ်။ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ အားလပ္ရက္ေလး ျဖစ္ၾကပါေစ။

(၁)
အထူးအေထြ ရွင္းျပဖို႔မလိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္လည္း အဆိုးျမင္၀ါဒီတစ္ပိုင္း ျဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာရင္လည္း အဲဒီလူေတြက ျပန္ေျပာဦးမယ္။ မိုးရြာတုန္း ေရခံတာပါလို႔။ ဟုတ္ကဲ့ပါခင္ဗ်... မိုးရြာတုန္း ေရခံတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လသာတုန္း ဗိုင္းငင္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ့္စီးပြားေရး ကုိယ္လုပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ဘာမွ် မေျပာလိုပါခင္ဗ်ား။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္ေတြကိုေတာ့ ေစ်းႏႈန္းေလး သက္သက္သာသာနဲ႔ ထုတ္ေ၀ၾကဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံလိုပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးစာအုပ္တစ္အုပ္ရဲ႕ ပ်မ္းမွ်ေစ်းႏႈန္းဟာ သံုးေထာင္နဲ႔ ငါးေထာင္ၾကားမွာ ရွိပါတယ္။ ဒီပိုက္ဆံပမာဏဟာ သာမန္လူတန္းတစ္ရပ္အတြက္ အေတာ့္ကို စဥ္းစားရတဲ့ ေငြေၾကးပါ။ ၿမိဳ႕ေနလူတန္းစားေတြက ၀ယ္ဖတ္ႏိုင္ၾကေပမယ့္ နယ္ၿမိဳ႕ေတြမွာရွိတဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္က်ေတာ့ အလွမ္းမီတဲ့ ေစ်းႏႈန္းမဟုတ္ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံေရးစာအုပ္ဆိုတာကလည္း တစ္အုပ္ေလာက္ ဖတ္႐ံုနဲ႔ အားလံုးကို သိသြားႏိုင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဆက္စပ္ဖတ္႐ႈရမွာေတြ၊ အျခားေသာ ဖတ္စရာေတြနဲ႔ ရွိေသးတာပါ။ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို သံုးေထာင္ပဲထား၊ သာမန္လခစားတစ္ေယာက္က တစ္လကို တစ္အုပ္ ၀ယ္ဖတ္တယ္ပဲဆိုဦးေတာ့။ ဒီေန႔လုိ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ တစ္လကို စာတစ္အုပ္ ဖတ္႐ံုနဲ႔ ဘယ္လိုမွ် လူေတာတိုးလို႔ ရႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ပတ္တစ္ပတ္ကို စာအုပ္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ ဂ်ာနယ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထြက္ေနတဲ့ ဒီေန႔လို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ျမန္မာေတြ အလြယ္တကူ ဖတ္လို႔ရတဲ့ ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ စာအုပ္ေစ်းေတြ မျဖစ္ေသးတာ ၀မ္းနည္းစရာပါ။ ျပည္သူေတြကို ႏုိင္ငံေရးအသိ မရွိဘူးတို႔၊ အသံလႊင့္ဌာနေတြက ေျပာတာကိုပဲ ယံုမေနၾကနဲ႔တို႔ မေျပာၾကပါနဲ႔ဦး။ ျပည္သူေတြ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ဖတ္ၿပီး ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္လို႔ရေအာင္ အရင္းအျမစ္ေတြျဖစ္တဲ့ စာအုုပ္စာေစာင္ေတြကိုပဲ လူတုိင္းအလြယ္တကူ ဖတ္ႏိုင္တဲ့ ေစ်းႏႈန္းေရာက္ေအာင္ (စာအုုပ္ေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြရဲ႕ ပံုႏွိပ္မွတ္တမ္းမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ေစ်းႏႈန္းႏွင့္ဆိုလွ်င္ သင့္ေလ်ာ္မည္ထင္၏) ႀကိဳးစားၾကပါဦးလို႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ားနဲ႔ ထုတ္ေ၀သူမ်ားကို တိုက္တြန္းလုိက္ပါရေစ။

(၂)
ဒီမုိကေရစီေခတ္ကို ကူးေျပာင္းစ ယေန႔ကာလမွာ အေတာ္ႀကီးကို ေဟာ့ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သမၼတႀကီးက တက္လာကတည္းက ေကာင္းမြန္ေသာအုပ္ခ်ဳပ္မႈ၊ သန္႔ရွင္းေသာအစိုးရျဖစ္ေအာင္ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္သြားမယ္လို႔ အတိအလင္း မိန္႔ခြန္းေျပာၾကားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ေအာက္ေျခအဆင့္ကစၿပီး ဟိုးအထက္အျမင့္ဆံုးအထိ တာ၀န္ရွိသူေတြရဲ႕ သတင္းေမႊးေတြက ရွိခဲ့တာကိုး။ တကယ္ပိုင္တာ မပိုင္တာ မေျပာနဲ႔ ေကာလာဟလထြက္တဲ့ ကိန္းဂဏန္းပမာဏေတြကို ေျပာရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အံ့ၾသလြန္းလို႔ မူးမိုက္မတတ္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံဟာ အဆင္းရဲဆံုးႏိုင္ငံလို႔လည္း ေျပာၾကေသးတယ္။ ဒီၾကားထဲက ဒီလူေတြက ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ဒီေလာက္ခ်မ္းသာေနၾကတာလဲဆိုတာ စဥ္းစားဖို႔ လံုး၀ဉာဏ္မမီခဲ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့မွ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္... စာေရးက လဘက္ရည္ဖိုးေတာင္းမယ္၊ ႐ံုးအုပ္က ထမင္းဖိုးေတာင္းမယ္၊ မန္ေနဂ်ာက တစ္ပုလင္းဖိုးေတာင္းမယ္၊ သူ႔အထက္ကလူက ..........ေတာင္းမယ္၊ သူတို႔အထက္ကလူက .........ေတာင္းမယ္၊ သူတို႔အထက္... သူတို႔အထက္.... သူတို႔အထက္.... အင္း ဒီလိုနဲ႔ တက္သြားလိုက္ေတာ့ တုိက္ေတာင္းတာေတြ၊ ေျမကြက္ေတာင္းတာေတြ၊ ကားေတာင္းတာေတြ၊ ရွယ္ယာေတာင္းတာေတြ၊ တစ္ဆင္စာေတာင္းတာေတြ၊ ဘဏ္စာရင္းမွာ ထည့္ခုိင္းတာေတြ၊ စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ ရွိႏုိင္တယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ (ကၽြန္ေတာ္ေတြးၾကည့္မိတာေတြပါ၊ လက္ေတြ႔မွာ အဲဒီလို တကယ္လုပ္မလုပ္ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ တကယ္မသိပါဘူးေနာ္၊ စိတ္ကူးသက္သက္ပါ) တစ္ခုေတာ့ ေျဖေတြးေတြးလို႔ ရပါတယ္။ ဂုဏ္ယူမယ္ဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူစရာေပါ့။ တခ်ိဳ႕က ေျပာတတ္ၾကတယ္ေလ။ ေခတ္ပ်က္ႀကီးတို႔၊ ဆုတ္ကပ္တို႔ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေခတ္မီတိုးတက္တယ္၊ ႏုိင္ငံျခားယဥ္ေက်းမႈေတြ ၀င္လာတယ္၊ ႐ိုးရာဓေလ့စ႐ုိက္ေတြ ကြယ္ေပ်ာက္တယ္ပဲေျပာေျပာ လူႀကီးသူမေတြ၊ ကုိယ့္ထက္ႀကီးတဲ့သူေတြကို ဂါရ၀ျပဳတဲ့ဓေလ့၊ သိတတ္တဲ့ဓေလ့၊ ခ်ဥ္းကပ္တဲ့ဓေလ့ (ျခင္းကပ္ျခင္း မဟုတ္ပါ) ကေတာ့ မေပ်ာက္မပ်က္ဘဲ ယေန႔တုိင္ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္ဆဲပါလားဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ျဖင့္ အသားလြတ္ႀကီး ဂုဏ္ယူမိေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

(၃)
စာေပစိစစ္ေရးက ႀကိဳတင္စိစစ္ျဖတ္ေတာက္တဲ့ လုပ္ငန္းေတြကို မလုပ္ေတာ့ဘဲ ထုတ္တင္စနစ္ကို ေျပာင္းေပးလုိက္ၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္ အမ်ားစုက မယံုမရဲနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနဆဲ၊ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း လုပ္ေနဆဲ အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ တကယ့္ကို ကြက္တိက်တဲ့ ကာတြန္းတစ္ကြက္ပါပဲ။ ေရးၾကည့္ပါလားဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က အရင္အပတ္ကထုတ္တဲ့ ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္ထဲက ဆရာမႀကီး ေဒါက္တာျမင့္ျမင့္ခင္ရဲ႕ ေဆာင္းပါးကို ၫႊန္းဆိုခ်င္သဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာလည္း တင္ေပးထားပါတယ္။ ပညာဟူသည္ ျမတ္ေရႊအိုး ဆိုတဲ့အမည္နဲ႔ပါ။ ဖတ္ၿပီးတဲ့သူေတြကေတာ့ သိေလာက္ပါတယ္။ အဲဒီထက္ေရးရရင္ေတာ့ နာမည္တပ္ၿပီး ဆဲတဲ့ဟာကို ဂ်ာနယ္ထဲမွာေရးဖို႔ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ေတြးမိတာက စာနယ္ဇင္းေတြအေနနဲ႔ လြတ္လပ္ခြင့္ မရွိဘူး၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္  မေရးရဘူးဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာလဲလို႔ တစ္ခါတစ္ခါ ေတြးမရပါဘူး။ ဆိုလိုတာက သူတို႔ေတြက ဘယ္လိုေရးခ်င္တာလဲ။ လြတ္လပ္စြာေရးသားခြင့္ ဆိုတာကို သူတို႔ေတြက ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုသလဲဆိုတာကို သိခ်င္ပါတယ္။ ဒီေန႔အထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ကပဲ ထံုလြန္းအလြန္းတာလား မသိပါဘူး။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးတယ္ဆိုတာ ဒီလိုဒီလို ေရးတာကြဆိုၿပီး ရွင္းျပတာမ်ိဳးကို မဖတ္ဖူးေသးပါဘူး။ သူမ်ားအတြင္းေရးကို ပုတ္သင္ဥေပၚေအာင္ ေဖာ္ထုတ္ေရးသားမွ လြတ္လပ္စြာ ေရးသားခြင့္လို႔ ဆိုလိုတာလားလို႔လည္း မၾကာမၾကာ ေတြးမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြက ေခတ္ႀကီးကို ျပင္ခ်င္ၾကတာမဟုတ္လား၊ ေကာင္းမြန္တဲ့၊ တရားမွ်တတဲ့ ေခတ္တစ္ခုကို ဖန္တီးခ်င္ၾကတာ မဟုတ္လား။ အခုျဖစ္ေနတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ကိစၥေတြက ပုဂၢိဳလ္ေရးတုိက္ခိုက္မႈဆန္ဆန္၊ လက္သီးပုန္းထိုးျခင္းဆန္ဆန္၊ ရန္တုိက္ေပးျခင္းဆန္ဆန္၊ အပုပ္ခ်ျခင္းဆန္ဆန္ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ မီဒီယာေတြကို ေ၀ဖန္တာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို အီးေမးလ္ေတြနဲ႔ ေကာင္းခ်ီးေပးၾကသူေတြ၊ ေမတၱာပို႔ၾကသူေတြ ရွိပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့.... ကၽြန္ေတာ္စာေတြကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ကတည္းကစၿပီး ယေန႔အခ်ိန္အထိ မေျပာင္းမလဲဘဲ ရွိေနတဲ့ ခံယူခ်က္တစ္ခုကေတာ့ ဓားသြားထက္ ကေလာင္သြားထက္တယ္ ဆိုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေနာင္လည္း ေျပာင္းလဲသြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ဟာ ဘယ္လိုလူလဲ၊ ဘယ္သူ႔ဘက္ကလည္းဆိုတာ သိေလာက္မယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။

(၄)
ကၽြန္ေတာ္အင္မတန္မွ သေဘာက်မိတဲ့ ကာတြန္းေလးပါ။ ဒီေန႔အထိလည္း ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ႏိုင္ေသးတဲ့ အခ်က္က လမ္းျပင္ေနသည္ ဆိုတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ေထာင္ၿပီး လမ္းေပၚမွာ ေက်ာက္ခဲေတြျဖည့္ ကတၱရာေလာင္းၿပီး အခုထိ ဘာလို႔ျဖစ္ေနသလဲဆိုတာပါပဲ။ လႊတ္ေတာ္မွတ္တမ္းမွာ ဖတ္ဖူးတာေလးတစ္ခုကို ျပန္သတိရမိပါတယ္။ နာမည္ႀကီး လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး မဲဆႏၵနယ္အမွတ္ (၁၂)က ဦးလွေဆြက သူ႔ေဒသမွာ လမ္းေတြမေကာင္းလို႔ ျပင္ေပးဖို႔ေျပာရင္းနဲ႔ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ၿပီး ေျပာလုိက္တယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ အဲဒီမွတ္တမ္းကိုဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရယ္လုိက္ရတာ အူေတြကို နာလို႔ဆိုသလိုပါပဲ။ မ်က္ေစ့ထဲမွာလည္း ကြက္ကြက္ထင္ထင္ႀကီး ျမင္မိတာကိုး။ ဦးလွေဆြက လမ္းျပင္တယ္ဆိုတာကလည္း ဘုရားစူးလမ္းျပင္ၾကတာပါ၊ ေက်ာက္ခဲေလး နည္းနည္းပါးပါးခင္း၊ အေပၚကေန လမ္းႀကိတ္စက္နဲ႔ႀကိတ္၊ ၿပီးေတာ့ အေျပးအျမန္ဆံုးလူကို ကတၱရာပံုးဆြဲၿပီး ေျပးခိုင္းတာပါတဲ့။ ကဲ.... မ်က္ေစ့ထဲသာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ။ အခု ကၽြန္ေတာ့္႐ံုးေရွ႕မွာ လမ္းဖာေနၾကတယ္ (အဲ..ေဆာရီးဗ်ာ၊ လမ္းျပင္ေနၾကတယ္)။ ေမးၾကည့္ေတာ့ စည္ပင္က ၀န္ထမ္းေတြလည္း မဟုတ္ဘူး။ စပ္စုၾကည့္ေတာ့ ကန္ထ႐ုိက္ေပးၿပီး လုပ္ခုိင္းတာတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ဟိုးအေပၚမွာ တင္ျပခဲ့တဲ့ ကာတြန္းနဲ႔ ဆက္စပ္မိသြားၿပီဗ်။ ဆက္ေတြးၾကည့္တယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ စည္ပင္ကျပင္ရတာဆိုပါစို႔၊ ေသခ်ာကေတာ့ စည္ပင္ဟာ ကန္ထ႐ုိက္ကုိ လမ္းျပင္ဖို႔အတြက္ သူရထားတဲ့ ဘတ္ဂ်က္အတိုင္း ေပးမွာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ သေဘာမတူသူေတြ ရွိရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ဗ်ာ။ :P ဆိုလိုတာက ဒီလမ္းျပင္ဖို႔ ဘတ္ဂ်က္က သိန္းတစ္ရာရထားရင္ သူက ကန္ထ႐ိုက္ကို သိန္းတစ္ရာေပးၿပီး ခုိင္းမွာမဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။ အဲဒါကိုေျပာတာ။ ကန္ထ႐ုိက္ကလည္း သူယူထားတဲ့ တန္ဖိုးအတုိင္း အဲဒီလမ္းကို ခင္းမွာမဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္ဗ်။ ဆိုလုိတာက သိန္း ၈၀ နဲ႔ယူၿပီး ကန္ထ႐ိုက္က လုပ္တယ္ဆိုရင္ အဲဒီလမ္းကို သူက သိန္း ၆၀ ဖိုးေလာက္ပဲ ခင္းႏုိင္တယ္ဗ်။ ဒါမွ သူ႔အတြက္ က်န္မွာကိုး။ သိန္း ၆၀ ဖိုးေတာ့ မကပါဘူးကြာလို႔ ေျပာသူေတြရွိရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္လႊတ္ဗ်ာ။ ကဲ... အဲဒီလမ္းက ေကာင္းႏုိင္ပါဦးမလား စဥ္းစားၾကည့္ၾကေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီလိုသာဆိုရင္ (ကာတြန္းေၾကာင့္ေျပာတာေနာ္) ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာျပည္မွာ ရွိသမွ်လမ္းေတြဟာ ဖာလမ္းေတြခ်ည္းပဲဗ်။ မင္းဘယ္လမ္းမွာ ေနသလဲဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဖာလမ္းမွာ ေနတယ္ခင္ဗ်လို႔ ေျဖလိုက္မယ္လို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ေတာ့ သိပ္ေတာ့မနိပ္လွပါဘူးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ေရာ ဘယ္လမ္းမွာေနသလဲဗ်။ အဟီး။ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ဗ်ာ။

(၅)
ဘာေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့တဲ့ ကာတြန္းတစ္ကြက္ပါပဲ။ မၿပံဳးဘဲ ၀ါးလံုးကြဲရယ္ ဆိုသလုိမ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္ေနၿပီထင္ပါရဲ႕။ ဒီကာတြန္းကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ တကူးတကန္႔ ရွင္းျပဖို႔ လိုမယ္မထင္ဘူးလို႔ ဆိုခ်င္ပါရဲ႕။ ေခတ္အေျခအေနအရ ဘယ္လုိေတြ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ စာဖတ္သူေတြက ပိုသိပါတယ္။ အၿငိမ့္ထဲက လူရႊင္ေတာ္ေတြ ေနာက္သလိုသာ ေနာက္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ အဲဒီကာတြန္းလည္း ဖတ္ၿပီးေရာ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က လူရႊင္ေတာ္ေလသံနဲ႔ အူ၀ဲ... အူ၀ဲ.... အူ၀ဲ.... လို႔ပဲ ေအာ္လုိက္မိပါတယ္ဗ်ာ။ ၿပံဳးေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးႏိုင္ၾကပါေစ။
အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၂၆ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔။
ည ၈ နာရီ ၀၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။ 

Saturday, August 25, 2012

ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာခံု႐ံုး၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ သေဘာထားအျမင္မ်ား



ဦးေက်ာ္၀င္း (ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးေလ့လာသံုးသပ္သူ၊ စာေရးဆရာ)
ကြၽန္ေတာ္ ဉာဏ္မီသေလာက္ေျပာရရင္ အခုကိစၥက ႏွစ္မ်ဳိးျဖစ္ႏုိင္မယ္ ထင္တယ္။ ပထမအခ်က္ကေတာ့ အေျခခံဥပေဒအေပၚ နားလည္ခ်က္။ ဒါကို ႐ိုး႐ုိးသားသား မတူၾကတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မသိႏုိင္၊ သိခြင့္မရွိတဲ့ ေနာက္ကြယ္က အေၾကာင္းရင္းတစ္ခ်ဳိ႔ ရွိေကာင္းရွိႏုိင္တယ္။ ေျပာရရင္ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ အစိုးရအဖြဲ႔ အားၿပိဳင္မႈမ်ဳိးလားေပါ့။

ပထမအခ်က္ ျဖစ္ႏုိင္ေျခက အေျခခံဥပေဒကို ႐ိုး႐ိုးသားသား နားလည္ခ်က္ မတူတာဆုိရင္ ညႇိႏႈိင္းလုိ႔ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို ေရးဆြဲခဲ့သူေတြကို သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနတဲ့ ခုလိုခ်ိန္မွာ မူလအဓိပၸာယ္ ျပန္ေဖာ္ဖုိ႔က သိပ္ခက္မယ္ မထင္ဘူး။ မူလအဓိပၸာယ္ကိုက လက္ေတြ႔အလုပ္လုပ္ရာမွာ အခက္အခဲ ျဖစ္သလိုရွိေနရင္ ျပင္သင့္ျပင္ရမွာပါ။

ဒုတိယျဖစ္ႏုိင္ေျခ အားၿပိဳင္မႈဆုိရင္ေတာ့ ေျဖရွင္းရခက္လိမ့္မယ္။ အားၿပိဳင္မႈ ဘရိတ္ေပါက္ၿပီး ပဋိပကၡအသြင္ ေရာက္သြားရင္ ႏုနယ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီအတြက္ အႏၲရာယ္ႀကီးတယ္။ ဒါကို ႏွစ္ဖက္စလံုး ထိန္းမွျဖစ္မယ္၊ ထိန္းၾကပါလုိ႔လည္း ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။ အာဏာသံုးရင္ တစ္နည္းေျပာရရင္ မ႑ိဳင္သံုးခုဟာ အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းဖို႔ လိုသလို ညီၫြတ္ဖို႔လည္း လုိမယ္ထင္တယ္။

ကမၻာကေရာ ျမန္မာကပါ အသိအမွတ္ျပဳ လက္ခံေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံရဲ႔ အေျပာင္းအလဲမွာ ဦးသိန္းစိန္တုိ႔၊ သူရဦးေရႊမန္းတုိ႔ဆုိတာ ထင္ရွားတဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြပါ။ လူပုဂၢဳိလ္အရေျပာရရင္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ညီၫြတ္ေရး၊ အဖြဲ႔အစည္းအရ ေျပာရရင္ အစိုးရနဲ႔လႊတ္ေတာ္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈဟာ ဒီကေန႔ အေျပာင္းအလဲရဲ႔ ေသာ့ခ်က္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။

သမၼတ ဦးသိန္းစိန္၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းနဲ႔ လူထုအမ်ားစု အသိအမွတ္ျပဳ လက္ခံထားတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ ညီညီၫြတ္ၫြတ္ လက္တြဲေဆာင္ရြက္သြားၾကရင္ အခက္အခဲအားလံုး ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး လုိရာခရီးကို ေအးေအးေညာင္းေညာင္း ဆက္ႏုိင္မယ္ ထင္တာပဲ။ အဲဒီတုိင္းပဲ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။


ဦးသိန္းၫြန္႔ (ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္)
ကြၽန္ေတာ္နားလည္တာက ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရကုိ ဖြင့္ဆုိတဲ့ေနရာမွာ အေရးႀကီးဆုံးအခ်က္က ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံ ဥပေဒပုိင္းဆုိင္ရာ ပဋိပကၡေပါ့။ လက္ေတြ႔က်က် စဥ္းစားတာက ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ သ၀ဏ္လႊာ၊ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သ၀ဏ္လႊာ ဒီႏွစ္ခုကုိ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လႊတ္ေတာ္က ယူထားတာက လႊတ္ေတာ္လုပ္ငန္းေတြ လုပ္တဲ့အခါမွာ ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ သက္ဆုိင္ရာ၀န္ႀကီးေတြ၊ ဒုတိယ၀န္ႀကီးေတြကုိ ေခၚယူေမးျမန္း စုံစမ္းတဲ့အခါမွာ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ဆုိတာ ရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ဒီဘက္က လုိခ်င္တာ လုပ္ပုိင္ခြင့္။ သမၼတရဲ႔ သ၀ဏ္လႊာကုိ ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ခံစားခြင့္၊ ခံစားပုိင္ခြင့္ေတြ ျဖစ္လာတဲ့အတြက္ ဒီဟာေတြေပးရမွာကုိ သမၼတဘက္ကလည္း တြက္ခ်က္ၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ႔ စုိးရိမ္ပူပန္မႈကုိ ေဖာ္ျပတာ။

အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ ေျပာရရင္ ဒီႏွစ္ခုကုိ ညႇိလုိက္ဖုိ႔ လုိတယ္။ လႊတ္ေတာ္က လုိလားတဲ့ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္သည္ လုပ္ပုိင္ခြင့္ပဲ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ေဘာင္ခတ္လုိက္ေပါ့။ အဲဒါဆုိ သမၼတႀကီးေျပာခ်င္တဲ့ ခံစားပုိင္ခြင့္ ဆုိတဲ့ဟာမ်ဳိးလည္း မရွိေတာ့ဘူး၊ အလုပ္ျဖစ္သြားၿပီ။ အခုလုိ ဒီမုိကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းတဲ့ အရွိန္ျမင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ဒီျပႆနာေၾကာင့္ ေႏွးေကြးမွာ မလုိလားဘူး။

ဦးခင္ေမာင္ေဆြ (အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအင္အားစုပါတီ NDF ဥကၠ႒)
ဒီျပႆနာက ဘယ္အရာကိုမွ ယတိျပတ္ ေျပာလုိ႔မရဘူး။ အေျခခံဥပေဒမွာ ပါတာနဲ႔ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္မွာ ျပ႒ာန္းထားတာေတြက ဘာကိုမွ ျပတ္ျပတ္သားသား ရွင္းရွင္းလင္းလင္း အေျဖေပးမထားဘူး။ အျငင္းပြားစရာ ျဖစ္ေနတယ္။ မွီျငမ္းစရာ မရွိလုိ႔ ၀ိ၀ါဒ ကြဲေနတာကိုး။ ဥပေဒျပဳေရးအာဏာကေတာ့ အားလံုးလႊမ္းၿခံဳၿပီး ရွင္းလင္းေအာင္ လုပ္လို႔ရတာေပါ့။ အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းေဖးမၿပီး ညီညီၫြတ္ၫြတ္နဲ႔သြားရင္ ပိုအဆင္ေျပမယ္လုိ႔ ထင္တယ္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ၁၀ ပါတီနဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတႀကီးနဲ႔ ေတြ႔တုန္းကလည္း ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာနဲ႔ ဥပေဒျပဳေရးအာဏာ ညီညီၫြတ္ၫြတ္သြားရင္ ႏုိင္ငံအတြက္ ပိုေကာင္းမယ္ဆုိတာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေျပာခဲ့တယ္။ အဲဒီလုိ ညီၫြတ္ေနမွ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔အတူ ေပၚလာတဲ့ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲက ပိုသိမ္ေမြ႔ၿပီး ေျပလည္ႏုိင္မယ္ထင္တယ္လုိ႔ ေျပာခဲ့တယ္။

ဒီကိစၥက သမၼတႀကီးကေန ေရွ႔ေနခ်ဳပ္ကတစ္ဆင့္ တင္တဲ့ကိစၥကို ျပန္႐ုပ္ရင္ အနည္းငယ္ ေျပလည္ေလာက္တယ္။ အဲဒါမွ ခက္ခဲေနတယ္ဆုိရင္ ခံစားခ်က္ေတြ ပုဂၢဳိလ္ေရးဖယ္ရွားၿပီး ဒီမုိကေရစီက်င့္စဥ္အရ ထိန္းေက်ာင္းေဖးမၿပီး ညီညီၫြတ္ၫြတ္နဲ႔ သြားသင့္တယ္။

မေန႔ကလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ သမၼတနဲ႔ ေတြ႔တယ္လုိ႔ ၾကားပါတယ္။ ဒီျပႆနာကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ၀င္ေရာက္ညႇိႏႈိင္းေပးႏုိင္ရင္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္လာမယ္ ထင္တယ္။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ရယ္၊ သမၼတရယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရယ္ ၀ိုင္း၀န္းေျဖရွင္းလုိက္ရင္ ေျပလည္သြားလိမ့္မယ္လုိ႔ ထင္တယ္။

ေဒါက္တာ ေအးေမာင္ (အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္)
ခံု႐ံုးရဲ႔ သံုးသပ္ခ်က္ကို ခံု႐ံုးကပဲ ဆံုးျဖတ္ရလိမ့္မယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ ခံု႐ံုးကုိ ဖြဲ႔စည္းတာလည္း ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္က ဖြဲ႔စည္းတာ။ ခံု႐ံုးမွာ ပါသင့္ပါအပ္တဲ့ ခံု႐ံုးအဖြဲ႔၀င္ေတြရဲ႔ အရည္အခ်င္းကိုလည္း သတ္မွတ္ထားတာ ရွိတယ္။ ခံု႐ံုးကို ဘာေၾကာင့္ ဖြဲ႔စည္းသလဲဆုိေတာ့ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကုိ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းဖုိ႔ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆုိတယ္။ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒရဲ႕ ပုဒ္မ တစ္ခုခ်င္းကုိ အကြၽမ္း၀င္ၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက အင္မတန္ နည္းတယ္ဗ်။ ခုံ႐ုံးမွာပါတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက (မႏႈိင္းေကာင္းပါဘူး) တိပိဋက အာဂုံေဆာင္ႏုိင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလုိ ဆုိရင္ေတာ့ ေမးႏုိင္ေထာက္ႏုိင္တာေပါ့။ ဒီပုဂၢိဳလ္ေတြကုိက ဒီဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ တစ္ခုခ်င္းေပၚမွာ ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ႏုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္း ျပည့္ၿပီလား၊ သူတုိ႔ကုိယ္သူတုိ႔ သုံးသပ္ရလိမ့္မယ္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံက တကယ္တမ္း သူတုိ႔ေရးခဲ့တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပုံ မဟုတ္ဘူး။

ဦးေအာင္တုိးဆုိရင္ ကြၽန္ေတာ္မေျပာဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔သည္ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆုိတဲ့အခါမွာ မမွားပါဘူးလုိ႔ ေျပာလုိ႔မရဘူး။ ဒီဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒက ဘာကုိ ရည္ရြယ္သလဲ။ ေဒါက္တုိင္ႀကီး သုံးခု၊ မ႑ိဳင္ႀကီး သုံးခု Check and Balance ပုံသဏၭာန္ကုိ သြားခ်င္တာ။ ဒါမ်ဳိးျဖစ္ဖုိ႔ ဖန္တီးထားတဲ့ ပုဒ္မေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဥပမာ-ပုဒ္ ၂၁၇၊ သူ႔ရဲ႕အတုိင္းအတာ၊ အာဏာစက္ေတြ ရွိတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလမ္းေၾကာင္းကေတာ့ ဟုိတုန္းကသြားသလုိ သြားခ်င္တာပဲ။ ဒါလည္း ဓမၼတာ သဘာ၀က်တာပဲ။ သူတုိ႔က မေျပာင္းလဲလုိဘူးေလ။ ခုေျပာင္းလဲလုိတဲ့ စနစ္ကုိ တီထြင္တာမုိ႔လုိ႔ ဒီဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ျဖစ္လာတာ။ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒက ပုဒ္မတစ္ခုခ်င္းမွာ သီးသန္႔စီ ေပးထားတာ ရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ တကယ္တမ္း အဓိပၸာယ္ ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ ဖြင့္ႏုိင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြရွိဖုိ႔ အေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာ ခုံ႐ုံးမွာ လုိအပ္တယ္။ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ တစ္ခုခ်င္းစီရဲ႕အဓိပၸာယ္ႂကြယ္၀မႈကုိ ဖြင့္ဆုိႏုိင္မွ ျပည္သူေရာ၊ အစုိးရေရာ၊ လႊတ္ေတာ္တုိ႔ေရာ မွ်ေ၀ခံစားႏုိင္မွာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရည္အခ်င္း ျပည့္၀တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ လိုတယ္။ ေဒါသ၊ ဆႏၵစြဲ မပါရဘူး။

စြပ္စြဲျပစ္တင္မႈ လုပ္ရမွာေပါ့။ လုပ္ရမယ့္တာ၀န္က ျပည္သူေတြက ေပးထားတာ။ လႊတ္ေတာ္ကုိေရာက္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္တုိင္းက တည့္မတ္ေပးရမယ္။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ခ်င္မွလည္း လုပ္ျဖစ္မယ္။ တာ၀န္သိသိနဲ႔ တာ၀န္ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက ညႇိႏႈိင္းႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ခုံ႐ုံးက သူ႔ဟာသူ ႏုတ္ထြက္သြားမွာ။ အဲဒါ အေကာင္းဆုံးပဲ။

ေဒၚခင္၀ိုင္းၾကည္ (အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္)
တင္မယ္လုိ႔ ၾကားေပမယ့္ တကယ္တမ္း ညႇိလုိက္တဲ့အခါ တစ္မ်ဳိးျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္ေလ။ အခုအခ်ိန္ထိေတာ့ Confirm (အတည္) မျဖစ္ေသးဘူး။ အန္တီ့သေဘာထားက အန္တီတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ Trust (ယံုၾကည္မႈ) လုိတယ္။ Unity လိုတယ္။ ေနာက္ Negotiation (ညႇိႏိႈင္းေစ့စပ္မႈ) လိုတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့မွ Peace တုိ႔၊ Development တုိ႔က လာမွာ။ Procedure (အဆင့္)ေတြက အဲလိုရွိတယ္ဆုိေတာ့ အန္တီက စိတ္ရင္းအတုိင္း အကုန္လံုး Negatiate လုပ္တယ္။ ေဆြးေႏြးတယ္။ ညႇိႏႈိင္းတယ္။ အဆင္ေျပတယ္။ အၿမဲတမ္း အဲဒါမ်ဳိးကိုပဲ လုိခ်င္တယ္။ လုိခ်င္တာဆုိေတာ့ တကယ္လုိ႔သာ တစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္ ညႇိႏႈိင္းတုိင္ပင္လုိ႔ အဆင္ေျပသြားတယ္ဆုိရင္ အန္တီတုိ႔က အရမ္း၀မ္းသာတယ္ေပါ့။ ေပါင္းလုပ္ၾကရမယ့္ သူေတြပဲေလ။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခုရွိတာက ဥပေဒရဲ႕အထက္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိရဘူးေလ။ အဲဒီက်ေတာ့ ဥပေဒျပဳေနတဲ့သူေတြရဲ႕ Role နဲ႔ အဆင့္ကေတာ့ တစ္စံုတစ္ရာ အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ Responsible (တာ၀န္)က်တဲ့ အဆင့္တစ္ခု ရွိရမယ္။ အဲဒီေတာ့ အန္တီေျပာတဲ့ စကားလံုးေတြက ဘယ္ကုိ ဦးတည္ေနသလဲ။ ဘယ္လုိ အဓိပၸာယ္ရွိတယ္ဆုိတာ သိမွာပဲ။

ဦးရဲထြန္း (ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္)
အေကာင္းဆုံး ျဖစ္တာကေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတက ႏုိင္ငံေတာ္အဆင့္ အဖြဲ႔အစည္းဆုိတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ဒီခုံ႐ုံးကုိ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒမွာ ဘယ္လုိဆုိထားသလဲ ဆုိၿပီးေတာ့ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ခုိင္းတာ။ အဲဒီေတာ့ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံ ဥပေဒခုံ႐ုံးကလည္း ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အဖြဲ႔အစည္းဆုိသည္မွာ ဆုိၿပီးေတာ့ အဓိပၸာယ္ဖြင့္႐ုံပဲ သူ႔မွာ တာ၀န္ရွိတယ္။ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံ ဥပေဒခုံ႐ုံးက ဒီဟာေတြ ညီမညီဆုိတာ ဘယ္ဟာေတြပဲ လုပ္ခြင့္ရွိသလဲဆုိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေနာက္လႊတ္ေတာ္မွာျပဳမယ့္ ဥပေဒေတြက်ေတာ့မွသာ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒနဲ႔ ညီမညီ ဆုိတာကုိ လုပ္ရမယ့္ တာ၀န္ရွိတာ။ ႏုိင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖံြ႔ၿဖဳိးေရးေကာင္စီ လက္ထက္က ျပဳခဲ့တဲ့ ဥပေဒေတြေရာ အဂၤလိပ္လက္ထက္က ျပဳခဲ့တဲ့ ဥပေဒေတြေရာ ညီမညီဆုိတာ သုံးသပ္ဖုိ႔ သူ႔ထဲမွာ မေဖာ္ျပထားဘူး။ အဲဒါက ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒထဲမွာလည္း မပါဘူး။ ႏုိင္ငံေတာ္ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒခုံ႐ုံး ဥပေဒထဲမွာလည္း မပါဘူး။

အဲဒီေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတက ေပးလုိက္တဲ့ တာ၀န္ကေတာ့ ဥပေဒနဲ႔ညီတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ျပန္ၿပီး ေျဖသင့္တာလဲဆုိရင္ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အဖြဲ႔အစည္းဆုိသည္မွာ ျပည္ေထာင္စု အစုိးရအဖြဲ႔၊ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္၊ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာ ခုံ႐ုံး စသျဖင့္ေပါ့ေလ အတိအက် ေဖာ္ျပၿပီးေတာ့ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္၊ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္တုိ႔က ဖြဲ႔စည္းတဲ့ ေကာ္မတီ၊ ေကာ္မရွင္နဲ႔ အဖြဲ႔မ်ားဟာ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ ဥပေဒျပဳ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား ျဖစ္တယ္လုိ႔ အဓိပၸာယ္ ေကာက္ယူႏုိင္ပါတယ္လုိ႔ေျပာရင္ အဲဒါ ႏွစ္ဖက္စလုံးအတြက္ ေကာင္းတယ္။ အဲဒါက ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတႀကီး လုိခ်င္တဲ့ အေျဖလည္း ရသြားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကုိလည္း ဒီအဆင့္ အမွန္အတုိင္းပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔က လုိခ်င္လုိ႔ ျပ႒ာန္းတဲ့ဟာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒမွာ ပါတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ႏုိင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံံ႔ၿဖဳိးေရးေကာင္စီရဲ႕ ဥပေဒေတြထဲမွာ အတိအက် ပါၿပီးသား။

သူတုိ႔က အဲဒီဥပေဒေတြကုိ ေလ့လာသုံးသပ္ခြင့္ မရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံ ဥပေဒထဲမွာပါတဲ့ စာသားကုိပဲ လုပ္ရင္ လုံေလာက္ၿပီ။ ထပ္မကြန္႔နဲ႔။ ထပ္ကြန္႔ရင္ သူ႔ကုိ ေပးအပ္မထားတဲ့ တာ၀န္ကုိ ထမ္းေဆာင္လုိက္တာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူ႔ရဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ဟာလည္း ဥပေဒနဲ႔ မညီေတာ့ဘူး၊ အာဏာမသက္ေရာက္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က ခုံ႐ုံးရဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေနာက္ပုိင္းမွ ဖြဲ႔စည္းတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပါ၀င္တဲ့ တရားစီရင္ေရးနဲ႔ ဥပေဒစုိးမုိးေရး ေကာ္မတီကုိ ျပည္ေထာင္စု အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္သည္လုိ႔ ေရးထည့္ေပးတာလည္း မမွားဘူး။ မွန္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႔ဆုံးျဖတ္ခ်က္က အာဏာ မသက္ေရာက္လုိ႔။

အဲဒီရဲ႕ Concept ေပါ့။ အဲဒါကုိ ယူၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ၊ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒မ်ား၊ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ခုံ႐ုံးဥကၠ႒နဲ႔ အဖြဲ႔ရယ္ ဒါကုိ ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္လုိက္ရင္ ဘာမွ လုပ္စရာ မလုိဘဲနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လည္း သူတုိ႔ကုိ ျဖဳတ္စရာမလုိ၊ သူတုိ႔လည္း ႏုတ္ထြက္စရာ မလုိ၊ ဆုံးျဖတ္ခ်က္က အလုိအေလ်ာက္ ျပယ္သြားၿပီ ဆုိၿပီးေတာ့ လုပ္လုိ႔ရတယ္။

(The VOICE Weekly ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၈၊ အမွတ္ ၃၄၊ စာမ်က္ႏွာ ၂၂၊ ၂၃ မွ ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။) 

Friday, August 24, 2012

အေမရိကန္တရား႐ံုးခ်ဳပ္အေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း


အေမရိကန္ႏုိင္ငံ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို စက္တင္ဘာ ၁၇ ရက္ေန႔ ၁၇၈၇ ခုႏွစ္မွာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရးညီလာခံက မူၾကမ္း ေရးဆြဲခဲ့ပါတယ္။ မတ္လ ၁၄ ရက္ေန႔ ၁၇၈၉ ခုႏွစ္မွာ စတင္အသက္၀င္ပါတယ္။ အေျခခံဥပေဒ အခန္း ၃ ပါ ျပ႒ာန္းခ်က္အရ တရား႐ံုးခ်ဳပ္ကို ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂ ရက္ေန႔ ၁၇၉၀ ခုႏွစ္မွ စတင္ တည္ေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္အေျခခံဥပေဒအရ တရား႐ံုးခ်ဳပ္ဟာ အျမင့္ဆံုး တရားေရးအဖြဲ႔အစည္းျဖစ္ၿပီး အေျခခံဥပေဒကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆို ဆံုးျဖတ္ဖို႔အတြက္လည္း တာ၀န္ရိွပါတယ္။ တရား႐ံုးခ်ဳပ္ တရားသူႀကီးမ်ားကို သမၼတက အမည္စာရင္း တင္သြင္းၿပီး အထက္လႊတ္ေတာ္က အတည္ျပဳ ခန္႔အပ္ပါတယ္။ သက္တမ္းအကန္႔အသတ္ မရိွပါဘူး။ အရည္အခ်င္း ပ်က္ယြင္းေၾကာင္း ျပစ္တင္စြပ္စြဲ ဖယ္ရွားမခံရဘူးဆိုရင္ ဆႏၵရိွသေရြ႕ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္လို႔ ရပါတယ္။

၁၈၀၃ ခုႏွစ္မွာ တရားသူႀကီးခ်ဳပ္ ဂၽြန္မာရွယ္ ေခါင္းေဆာင္တဲ့ တရား႐ံုးခ်ဳပ္က Marbury v. Madison အမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကြန္ဂရက္လႊတ္ေတာ္က ျပ႒ာန္းခဲ့တဲ့ တရားစီရင္ေရးဆုိင္ရာဥပေဒ(၁၇၈၉) ဟာ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒနဲ႔ မကိုက္ညီဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီအမႈဟာ အေမရိကန္အေျခခံဥပေဒ အသက္၀င္လာၿပီးေနာက္ ပထမဆံုးအျဖစ္ တရားစီရင္ေရး၊ ဥပေဒျပဳေရးနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္သံုးခုရဲ့ အခန္းက႑ကို တိတိက်က် ခြဲျခားသတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ စီရင္ခ်က္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သမုိင္း၀င္စီရင္ထံုး Landmark Case အျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္မွာ တရားသူႀကီးခ်ဳပ္ ဂၽြန္မာရွယ္က အေျခခံဥပေဒကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တရား႐ံုးခ်ဳပ္ရဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို အခုလိုေရးသားခဲ့ပါတယ္ -
Congress cannot pass laws that are contrary to the Constitution, and it is the role of the Judicial system to interpret what the Constitution permits.

တရားသူႀကီးခ်ဳပ္ ဂၽြန္မာရွယ္ဟာ ၁၈၀၁ ခုႏွစ္ကေန ၁၈၃၅ ခုႏွစ္အထိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး အေမရိကန္ သမုိင္းမွာ တရားေရးမ႑ိဳင္ရဲ႕ အခန္းက႑ကို တိတိက်က် ပိုင္းျခားသတ္မွတ္ေပးခဲ့သူအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ကို ေရြးခ်ယ္တာ၀န္ေပးခဲ့တဲ့ သမၼတဂၽြန္အဒမ္ကေတာ့ တရားသူႀကီးဂၽြန္မာရွယ္ဟာ အေမရိကန္ျပည္သူေတြအတြက္ သူေပးခဲ့တဲ့ အေကာင္းဆံုး လက္ေဆာင္ပါပဲလို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

၁၈၀၃ ခုႏွစ္ Marbury v. Madison အမႈကေနစၿပီး ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္အထိ တရား႐ံုးခ်ဳပ္ဟာ ကြန္ဂရက္လႊတ္ေတာ္က ျပ႒ာန္းတဲ့ ဥပေဒ သို႔မဟုတ္ ဥပေဒပါ ျပ႒ာန္းခ်က္အခ်ိဳ႕ဟာ အေျခခံဥပေဒနဲ႔ မကိုက္ညီဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာ ၁၆၃ ႀကိမ္ ရိွပါတယ္။

တရား႐ံုးခ်ဳပ္ သမုိင္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ တရား႐ံုးခ်ဳပ္တစ္ခုလံုးကို ျပစ္တင္စြပ္စြဲၿပီး ဖယ္ရွားဖို႔ႀကိဳစားတာ တစ္ႀကိမ္မွ မႀကံဳခဲ့ရပါဘူး။ ၁၈၀၅ တရား႐ံုးခ်ဳပ္တရားသူႀကီး Samuel Chase ကိုပဲ တရားစီရင္တဲ့ေနရာမွာ ပါတီစြဲနဲ႔ လုပ္တယ္ဆိုၿပီး ျပစ္တင္စြပ္စြဲဖို႔ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီစြပ္စြဲခ်က္ဟာလည္း စစ္ေဆးၾကားနာတဲ့ အထက္လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ပယ္ခ်ျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ အေမရိကန္တရား႐ံုးခ်ဳပ္သမုိင္းမွာ သူဟာ တစ္ဦးတည္းေသာ ျပစ္တင္စြပ္စြဲၿပီး ရာထူးက ဖယ္ရွားဖို႔ ႀကိဳးစားခံရေသာ တရား႐ံုးခ်ဳပ္ တရားသူႀကီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
 
(ဦးရဲထြဋ္ရဲ႕ Facebook စာမ်က္ႏွာက ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။ မေန႔က တင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာေမာင္၀ံသရဲ႕ စြပ္စြဲျပစ္တင္မယ္ဆိုတဲ့ကိစၥ ျပန္စဥ္းစားၾကပါဦးနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ဖတ္သင့္တယ္ထင္လို႔ ျပန္လည္ေ၀မွ်လိုက္တာပါ။)

ပညာဟူသည္ ျမတ္ေရႊအိုး - ေဒါက္တာ ျမင့္ျမင့္ခင္


- - - - - - - 
အဲဒီလို ကံၾကမၼာဆိုးႀကီးကို ႀကံဳလုိက္ရလို႔ နစ္နာမႈေတြ နာၾကည္းရမႈေတြ မေျပာခ်င္ေလာက္ေအာင္ မ်ားခဲ့ေပမယ့္ အဆိုး၀ါးဆံုး တစ္ခုကေတာ့ ပညာေရးစနစ္ကို အဖတ္ဆယ္မရေလာက္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့ျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒါကေတာ့ "အေမွာင္ေခတ္" လူေတြအတြက္မကဘဲ ေနာင္လာေနာက္သား လူငယ္ေတြရဲ႕ အနာဂတ္၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္ကိုပါ အႀကီးအက်ယ္ ထိခိုက္ေစတဲ့ ရာဇ၀တ္မႈကို က်ဴးလြန္လိုက္တာလို႔ ေခၚႏိုင္ပါတယ္။

- - - - - 
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မအျမင္မွာေတာ့ ပညာဆိုတာ ေက်ာင္းၿပီးသူတစ္ေယာက္ဟာ ေက်ာင္းၿပီးၿပီးခ်င္း တကယ့္ဘ၀ လက္ေတြ႔ဘ၀ကို တန္း၀င္သြားႏိုင္ၿပီး အဲဒီမွာ ႀကံဳဆံုရမယ့္ ျပႆနာေပါင္းကို ေကာင္းေကာင္း ရင္ဆိုင္ႏိုင္ၿပီး ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ လုပ္တတ္ကိုင္တတ္ ရွိရမယ္။ ဒီအေျခအေနမ်ိဳးေရာက္ေအာင္ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ပညာေရးစနစ္က တာ၀န္ယူရမယ္။ အခု ပညာေရးစနစ္က ဒီလိုအေျခမ်ိဳးကို လံုး၀ လံုး၀ မေပးႏိုင္ပါဘူး။ ဒါကို ေက်ာင္းထြက္ၿပီးၿပီးခ်င္း လူေတြကို အသံုးျပဳရသူေတြ အသိဆံုးပါ။ အလုပ္လာေလွ်ာက္လို႔ လူေရြးပြဲကို (အင္တာဗ်ဴး) တစ္ခါေလာက္ ၀င္ေမးၾကည့္စမ္းပါ။ ဘာကိုဆိုတာလဲဆိုတာ သိလာပါလိမ့္မယ္။ အားလံုးကို ေက်ာင္းက ထုလုပ္ေပးထားတဲ့ ပံုစံကေတာ့ အျဖည့္ခံေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ အလြတ္ က်က္ထားတာ (အင္တာဗ်ဴးအတြက္ အလြတ္က်က္စရာလည္း ရွိသတဲ့) မပါလွ်င္ေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ၾကည့္ေနေတာ့မွာပဲ။ ကမၻာ့ေရးရာ စတဲ့ ဗဟုသုတမ်ိဳးကို ေမးမယ္ မႀကံနဲ႔။ ေမးသူေရာ ေျဖရမယ့္သူေရာ အလြန္ စိတ္ဓာတ္က်သြားပါလိမ့္မယ္။ လက္ရွိ ပညာေရးစနစ္က ၂ နဲ႔ ၂ ေပါင္းလို႔ ၄ မျဖစ္တဲ့ လူေတြကို ေမြးထုတ္ေပးေနတာပါ။

- - - - -
ကၽြန္မကို တစ္ေန႔က ႏိုင္ငံျခားေရဒီယို အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔က အင္တာဗ်ဴးလုပ္တယ္။ "ဆရာမႀကီးက ပညာေရးစနစ္မ်ိဳးစံုကို ေတြ႔ခဲ့သူဆိုေတာ့ ဘယ္စနစ္ကို အႀကိဳက္ဆံုးလဲ" တဲ့၊ ကၽြန္မက "ကိုလိုနီပညာေရးစနစ္ကို အႀကိဳက္ဆံုး" လို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ "ဘာေၾကာင့္လဲ" လို႔ ဆက္ေမးတယ္။ "အဲဒီစနစ္က ကၽြန္မဦးေႏွာက္ကို သံုးခြင့္ျပဳလို႔" လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ကိုလိုနီစနစ္က ကၽြန္မ သင္ခဲ့ရတဲ့ စနစ္ပါ။ အႀကိဳက္ဆံုးလို႔ ေျပာတာပါ။ အေကာင္းဆံုးလို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ အခုေခတ္ မဆလေခတ္မွာ အစျပဳတဲ့ ပညာေရးစနစ္ကိုေတာ့ ကၽြန္မက အတိုေကာက္ "ဒီလို ပညာေရး" လို႔ အမည္ မွည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ "ဒီလို သင္မယ္ ဒီလိုက်က္၊ ဒီလို ေမးမယ္ ဒီလိုေျဖ၊ ဒီလိုေအာင္"။

- - - - - - -
ျမန္မာ့ပညာေရးဟာ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ ႏံုခ်ာေနတဲ့ အေၾကာင္းကို ဆန္းစစ္မယ္ဆိုလွ်င္ ေတြ႔ရတာက စာသင္ရာမွာ ႏႈတ္တိုက္ အာဂံုေဆာင္ျခင္းကို တရားလြန္ အားေပးေနတာက ပညာေရးစနစ္ရဲ႕ အဆိုး၀ါးဆံုးေသာ အမည္းမွတ္ႀကီး ျဖစ္တယ္။ ဒီအာဂံုေဆာင္ျခင္း ဆိုတာက ဟိုေရွးပေ၀သဏီကတည္းက တ႐ုတ္ျပည္က မင္းဆက္ေတြက ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ အရာရွိစာေမးပြဲက စခဲ့တာပါ။ အာရွတစ္ခြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားခဲ့လို႔ အခုတိုင္ က်င့္သံုးေနတဲ့ အက်င့္ဆိုးတစ္မ်ိဳး ျဖစ္တယ္။ ဒီစနစ္ကို တိုးတက္တဲ့ အိမ္နီးနားခ်င္း အာရွတုိင္းျပည္ေတြက စြန္႔ပစ္ခဲ့ၿပီး ေခတ္မီ သင္ၾကားေရးစနစ္နဲ႔ အစားထိုးခဲ့ေပမယ့္ ျမန္မာမွာေတာ့ ရွိေနေသး႐ံုမကေသးဘူး ပိုၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တရားလြန္ တရားမဲ့ က်င့္သံုးေနၾကတာ။ အခ်ိန္အားျဖင့္ကေတာ့ မဆလေခတ္က စတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္း ဆိုးသထက္ ဆိုးလာလုိက္တာ အခုလို အထက္က ပံုစံလို ယံုၾကည္ႏိုင္ဖြယ္ရာ အ႐ုပ္ဆိုးလြန္းလွတဲ့ ပံုပ်က္ႀကီး ျဖစ္လာရတာ။

ပညာေရးစနစ္ျဖစ္ေစ သင္တန္းတစ္ခုျဖစ္ေစ သူ႔ရဲ႕ သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းနဲ႔ သင္႐ိုးမာတိကာကို ေလ့လာလွ်င္ ဘယ္လိုရည္မွန္းခ်က္ကို ဦးတည္ေနတယ္ဆိုတာ ခန္႔မွန္းလို႔ ရႏုိင္ပါတယ္။ စင္စစ္မွာေတာ့ သင္ၾကားရမယ့္ အဓိကက႑ေတြက အသိပညာ (knowledge) အတတ္ (skill) နဲ႔ သေဘာထားခံယူခ်က္ (attitude) တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအပိုင္း သံုးပိုင္းဟာ မွ်တမႈ ရွိရပါမယ္။ ျမန္မာ့ပညာေရးစနစ္ကေတာ့ ပထမပိုင္းကိုသာ တာစူၿပီး အဓိပၸါယ္မရွိစြာ ဖိလုပ္ေနၿပီး အျခားက႑ႏွစ္ခုကိုေတာ့ လံုး၀ ပစ္ပယ္ထားတာ။ အသိပညာ (knowledge) ဆိုတာမွာလည္း ျမန္မာေက်ာင္းေတြက သင္ေပးတဲ့ အသိပညာက ေအာက္ဆံုးအဆင့္ပါ။ အလြတ္က်က္ထားတာကို ျပန္အံထုတ္တာ (factual recall)။ ဒါထက္ အဆင့္ျမင့္တဲ့ ရရွိထားတဲ့ အခ်က္ေတြကိုပဲ အျခား အသိေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ၿပီး ဆင္ျခင္မႈဆိုတဲ့ အပိုင္းမ်ိဳး မပါပါဘူး။ (factual recall) ကေတာ့ အႏွစ္သာရ မပါတဲ့ အသိမ်ိဳးပါ။

ဒါ့ျပင္ က်က္မွတ္သူ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ဒါေတြကို ဦးေႏွာက္ထဲ ၾကာၾကာ မထားပါဘူး။ ေမ့သြားတာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလို ဗလာ ပညာေရးပါ။ အတန္းတင္ စာစစ္ စာေမးပြဲႀကီးတို႔မွာလည္း အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ "ဒီလိုေမးမယ္ ဒီလုိေျဖ" ဆိုေတာ့ က်က္အားေကာင္းဖို႔ပဲ လိုတာ။

- - - - - -
ဒီေလာက္ ဆိုးလြန္းလွတဲ့ အေျခအေနကိုေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးလိုက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ၊ လူေတြ၊ တရားခံေတြက ဘာေတြလဲ၊ ဘယ္သူေတြလဲ။

၁။ ပထမတရားခံကေတာ့ စနစ္နဲ႔ ဒီစနစ္ရဲ႕ ဖန္တီးရွင္ အစိုးရ။
အေရးပါပံုမွာ တစ္ဆင့္နိမ့္ေပမယ့္ ေနာက္ ထည့္သြင္း စဥ္းစားရမွာေတြကေတာ့ -
၂။ စနစ္အတြင္းက လူေတြျဖစ္မယ္၊ ဆရာ၊ ေက်ာင္းသားနဲ႔ အျခား အာဏာရွိ ပုဂၢိဳလ္မ်ား။ ေနာက္ဆံုးကေတာ့ အလြန္အေရးႀကီးၿပီး အခုေခတ္ ျမန္မာမွာ ရစရာ မရွိေအာင္ ပ်က္စီးယုိယြင္းသြားၿပီျဖစ္တဲ့
၃။ ေကာင္းေသာ စာသင္၀န္းက်င္ (learning environment) ျဖစ္တယ္။

၁။ အခ်ိန္အားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ေတာ့ စနစ္ပ်က္စီးတာက စစ္အစိုးရက စတာပဲ၊ အထူးသျဖင့္ မဆလေခတ္ေပါ့။ ဆိုရွယ္လစ္ ပညာေရးဆိုတာက ေခတ္ေနာက္က်တဲ့ ပညာေရးဆုိတာ အခုေတာ့ အထူးေျပာေနစရာ မလိုတဲ့ အျဖစ္ပါ။ ကမၻာသိ လူတုိင္း အသိပါ။ ဒီထဲ တုိင္းျပည္ကို ဘယ္သူမွ ျပင္ပကို မထြက္ႏိုင္ေအာင္ ပိတ္ထားလိုက္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္းက မရွိေတာ့ဘူး။ ဆရာေတြလည္း ျပင္ပမွာ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ မသိရဘူး။ ၾကာေတာ့ အကုန္လံုး ပံုတံုးပံုအေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတာ။ ေခတ္အလိုက္ ျပဳျပင္စရာေတြ အသစ္ဖန္တီးစရာေတြ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ၿပီး စိတ္ဓာတ္ (morale) က်တာမို႔ လက္ေလွ်ာ့လုိက္ၾကတယ္။ ဘာကိုမွ ဆက္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘဲ "အေဟာသိကံ ဒႆန" မလုပ္ မ႐ႈပ္ မျပဳတ္ကိုပဲ လက္ခံလုိက္တယ္။ နည္းနည္း စိတ္ဓာတ္ႂကြသူ၊ အသက္ငယ္သူေတြ ျပင္ပမွာ ေဆြမ်ိဳးစတဲ့ အဆက္အႏြယ္ ရွိသူေတြကေတာ့ ထြက္သြားၾကတာပဲ။ သူတို႔တခ်ိဳ႕လည္း အထူး ေအာင္ျမင္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ ဒီလို ျပင္ပေရာက္ၿပီး ထူးခၽြန္စြာ ေအာင္ျမင္သူေတြကို ေထာက္ျပႏုိင္ပါတယ္။

၁၉၉၀ ေနာက္ပိုင္း အထူးသျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ မရွိဘဲ စစ္ဘက္သက္သက္က အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အစိုးရ (stratocracy) မွာေတာ့ ပညာေရးစနစ္ မည္မည္ရရ မရွိပါဘူး။ ယခင္ရွိတဲ့အတုိင္း ဆက္ေစခဲ့တယ္။ ေခတ္မွ ေတာင္းဆိုလာတဲ့ တိုးတက္မႈ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ ဆိုတာေတြကို စဥ္းစားမေပးႏုိင္ပါဘူး။ ရပ္ဆုိင္းေနရတဲ့ ကာလကလည္း မနည္းဘူး။ ေပါင္း အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ၾကာသြားတယ္။ ကၽြန္မ အခုေျပာေနတဲ့ သင္ၾကားေရး၀န္က်င္ဆိုတာနဲ႔ တုိက္႐ိုက္ပတ္သက္ေနတဲ့ အေရးပါတဲ့ ဥပမာတစ္ခု ျပပါမယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ အထူးသျဖင့္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ဆူပူေသာင္းက်န္းမႈမွာ ေရွ႕တန္းက ပါေနတာကို တားျမစ္ခ်င္တာနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကို လူစုခြဲခ်င္တဲ့ သေဘာနဲ႔ ေကာလိပ္ေတြ တကၠသိုလ္ေတြကိုလည္း ပထ၀ီ ေရေျမျခားေအာင္ လုပ္ပစ္တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ၊ မိဘေတြ၊ ဘယ္သူေတြ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ထည့္တြက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ေက်ာင္းသားရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ ေလ်ာ္ညီစြာ မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအရြယ္ဆိုတာက အနာဂတ္ဘ၀အတြက္ ျပင္ဆင္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ကာလ ျဖစ္တယ္။ စာေမးပြဲအတြက္ သိစရာ အေၾကာင္းအခ်က္အလက္ေတြကို ၿမိဳခ်ေန႐ံုနဲ႔ မၿပီးပါဘူး။ လူမႈေရး လူမႈဆက္ဆံေရး လူေနမႈဘ၀နဲ႔ ႏွီးႏြယ္ေနတဲ့ အတတ္အသိ အေတြ႔အႀကံဳေတြ ဆည္းပူးရမယ့္ အခ်ိန္ကာလပါ။ ဘ၀ထက္ဆံုး ခင္မင္ရင္းႏွီး တန္ဖိုးထားတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို ဒီအခ်ိန္မွာ ေတြ႔ၾကရတာပါ။

(ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ-၃၊ အမွတ္-၁၀၈ မွ ျပန္လည္ထုတ္ႏုတ္ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)

ကၽြန္ေတာ့္စာႂကြင္း
အစအဆံုးေရးၿပီး တင္ေပးခ်င္တာပါ။ အခ်ိန္အခက္အခဲေၾကာင့္  ဘယ္လိုမွ စာ႐ိုက္ဖို႔ အဆင္မေျပတဲ့အတြက္ ထုတ္ႏုတ္တင္ျပလုိက္ပါတယ္။ ဆရာမႀကီးရဲ႕ အေရးအသား ေျပာင္ေျမာက္မႈေတြကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ ၾကက္သီးေတာင္ ထမိပါတယ္။ ဆရာမႀကီးရဲ႕ အသက္အရြယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ဒီလို ပညာမာန၊ ဒီလိုပညာမာန္၊ ဒီလိုပညာသံေတြ ရွိႏုိင္ပါ့မလားလို႔ ေတြးၾကည့္ေနမိပါတယ္။ တုိင္းျပည္အတြက္ ယူက်ံဳးမရျဖစ္ေနတဲ့ အသံေတြနဲ႔ ဆရာမႀကီးရဲ႕ စကားလံုးအခ်ိဳ႕ကို ဘေလာ့ဂ္မိတ္ေဆြေတြ ေတြးဆဆင္ျခင္ႏိုင္ေအာင္ ျပန္လည္ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။

Thursday, August 23, 2012

စြပ္စြဲျပစ္တင္မယ္ဆိုတဲ့ကိစၥ ျပန္စဥ္းစားၾကပါဦး - ေမာင္၀ံသ



အေျခခံဥပေဒခံုရံုးကို စြပ္စြဲျပစ္တင္မယ့္ကိစၥ စဥ္းစဥ္းစဥ္းစားစားလုပ္ၾကရင္ ေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္က လႊတ္ေတာ္ဥပေဒေတြကို အေျခခံဥပေဒနဲ႔ မညီဘူးလို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တဲ့အမႈ တစ္ဒါဇင္ေက်ာ္ ရိွတဲ့အေၾကာင္း မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က လွမ္းေျပာတယ္။  တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္က လႊတ္ေတာ္ဥပေဒေတြကို အေျခခံဥပေဒနဲ႕ မညီဘူးလို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရင္ လႊတ္ေတာ္က နာခံခဲ့ပါတယ္။ အခုလိုကိစၥက ႏုိင္ငံရဲ႕ institution မ်ားအတြက္ အေတာ္အႏၲရာယ္ႀကီးတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္လို႔ မိတ္ေဆြကေျပာေတာ့ အစစ္ေပါ့ဗ်ာလို႔ ေျပာမိတယ္။ အခုေတာ့ စိတ္ပူမိလို႔ သတင္းစာဆရာ တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ သေဘာထားအျမင္ကို တင္ျပရင္း တားလို႔ရရင္ တားႏိုင္ဖို႕ ႀကိဳးစားတာပါ။ ဆႏၵမေစာၾကပါနဲ႔လို႕ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ႀကီးမ်ားကို ပန္ၾကားခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြက ၀န္ထမ္းႀကီး တစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လိုေတာ့ မိမိထင္ျမင္ခ်က္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မေျပာႏိုင္ရွာဘူး။ သူေျပာပုံေလးက စိတ္မေကာင္းစရာ။  အဂၤလိပ္စကားမွာ Train Wreck symptom ဆိုတာ ရိွပါတယ္။ ရထားစီးခရီးသည္ေတြ ရထားတိုက္ေတာ့မွာ ျမင္ေနေပမယ့္ ဘာမွလုပ္လို႔မရတဲ့ အျဖစ္ေပါ့ဗ်ာတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တိုက္မိေတာ့မယ့္ ရထားႏွစ္စင္းေရွ႕ ခုန္၀င္ၿပီး မီးနီျပဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္တာေပါ့ ခင္ဗ်ာ။ သို႔မဟုတ္ ရွန္တိန္လုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္တာေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ဒီကိစၥမ်ိဳးမွာ အသင့္ေတာ္ဆုံးကေတာ့ အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ဖို႔ပဲလို႔ ထင္ပါတယ္။ စြပ္စြဲျပစ္တင္တယ္ဆိုတာ တိုင္းျပည္ႀကီး ေခ်ာက္ထဲက်ေအာင္လုပ္တဲ့ အမႈမ်ိဳးအတြက္သာ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ အဖြဲ႔တစ္ခုကို အဖြဲ႔တစ္ခုက စြပ္စြဲျပစ္တင္၊ အေရးယူ ဖယ္ရွားတာမ်ိဳးထက္ ေျပေျပလည္လည္ ညႇိႏိႈင္းေျဖရွင္းတဲ့ နည္းလမ္းကို ေရြးတာက တိုင္းျပည္အတြက္ အစဥ္အလာေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
(ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္က ေနာက္အပတ္ အဂၤါ ဗုဒၶဟူးမွ ထြက္မွာဆိုေတာ့ ေစာေစာေလး ဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ FaceBook မွာ တင္လိုက္တာပါ)


(ျပည္သူ႔ေခတ္ရဲ႕ Facebook စာမ်က္ႏွာကေန ျပန္လည္ကူးယူ ေဖာ္ျပထားတာပါ) 

Wednesday, August 22, 2012

သတင္းစာလြတ္လပ္ခြင့္ဆိုင္ရာ ေတြးမိေတြးရာ


ငါမေကာင္းရင္ ငါ့ကိုေရး၊
ငါ့မိဖုရားေတြမေကာင္းရင္ မိဖုရားေတြကိုေရး၊
ငါ့သားသမီးေတြမေကာင္းရင္ သားသမီးေတြကိုေရး၊
တရားသူႀကီးမေကာင္းရင္ တရားသူႀကီးကိုေရး၊
ၿမိဳ႕၀န္မေကာင္းရင္ ၿမိဳ႕၀န္ကိုေရး၊
ရဲမက္ေတြမေကာင္းရင္ ရဲမက္ေတြကိုေရး၊ 
အဲဒီအတြက္ မင္းတို႔ သတင္းစာေတြမွာ အျပစ္မရွိေစရ၊
နန္းေတာ္တြင္းသို႔ သတင္းစာတိုက္က မည္သူမဆို အဆီးအတားမရွိ ၀င္ထြက္ေစ

အထက္ပါ စကားစုကို ေျပာခဲ့သူက မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီး ျဖစ္ပါတယ္္။ (ကၽြန္ေတာ္ဘာသာ ျဖည့္ေပးလိုက္တဲ့ စာသားေတြလည္း ပါပါတယ္။ ဤကား စကားခ်ပ္) သတင္းစာသမားတိုင္းလိုလို၊ ဂ်ာနစ္လစ္တိုင္းလိုလိုက သူတို႔အတြက္ အသံုးခ်စရာ တစ္ခုခုရွိတုိင္း ယူသံုးတတ္တဲ့ စကားစုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းသမားေတြ တစ္ခုခုျဖစ္တိုင္း မင္းတုန္းမင္းႀကီးချမာ ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔နဲ႔ အၿမဲပါေနေတာ့တာပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါက်ရင္ အစိုးရဘက္ကေန ေတြးၾကည့္မိတယ္။ သူတို႔ေတြအေနနဲ႔ အဲဒီစကားေတြကို ၾကားရတုိင္း မင္းတုန္းမင္းႀကီးႏွယ္ ဘယ္ႏွယ့္ေၾကာင့္ ဒီလိုေျပာခဲ့ပါလိမ့္ဆိုၿပီး မင္းႀကီးအေပၚ စိတ္ေတြဘာေတြမ်ား ဆိုးေနၾကမလားမသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ေလွ်ာက္ေတြးမိတာပါ။ တကၠသိုလ္သခ်ၤာမွာ အင္မတန္ခက္တဲ့ ပုစၦာေတြကို တြက္ရတဲ့အခါတုိင္း ေရွးတုန္းက သခ်ၤာပညာရွင္ေတြကို ေမတၱာေတြ ပို႔ခဲ့သလိုပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ သခ်ၤာပညာရွင္ေတြမ်ား အားအာလ်ားလ်ား အလုပ္မရွိ အလုပ္ရွာၿပီး ေလွ်ာက္တြက္သြားၾကတယ္။ သူတို႔လုပ္ခဲ့တဲ့ အက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ အခုေတာ့ ငါတို႔ေတြ ပ်ားတုပ္ေနၿပီ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ အင္း... မင္းတုန္းမင္းႀကီးလည္း အဲဒီလို ေျပာတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ဘယ္လိုႏိုင္ငံေရး ဖိအားေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရလို႔ အထက္ပါ စကားနဲ႔ သတင္းစာေတြကို ႏွစ္သိမ့္ခဲ့ရသလဲဆိုတာကို ေတြးေနမိတယ္။ တစ္ဆက္တည္း အဲဒီစကားကို ယူသံုးတဲ့ လူတုိင္းကိုလည္း အံ့ၾသမိတယ္။ စကားေျပာတယ္ဆိုတာ ဘာခက္တာမွတ္လို႔၊ မင္းတုန္းမင္းႀကီးရဲ႕ စကားအတုိင္း အဲဒီေခတ္က သတင္းစာလြတ္လပ္ခြင့္ တကယ္ရွိခဲ့သလား ဆိုတာကို ေျပာတဲ့သူတိုင္း ေလ့လာဖူးၾကရဲ႕လားလို႔ ေတြးေနမိတယ္။

အေပၚဆံုးမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ မင္းတုန္းမင္းႀကီးရဲ႕ စကားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဟာသႏြယ္တဲ့ မူကြဲေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ သိၿပီးသားျဖစ္ၾကမယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မသိေသးသူေတြအတြက္ ေ၀မွ်ပါရေစဦး။

အထက္ပါအတိုင္း မင္းတုန္းမင္းႀကီးက ေျပာတဲ့အခ်ိန္ကေပါ့။ ဒီလိုဗ်။ "ငါမေကာင္းရင္ ငါ့ကိုေရး၊ ငါ့မိဖုရားေတြ မေကာင္းရင္ မိဖုရားေတြကိုေရး၊ ငါ့သားသမီးေတြ မေကာင္းရင္ သားသမီးေတြကိုေရး၊ ေအး.. ဒါေပမယ့္ သတင္းစာထဲေတာ့ ပါမလာေစနဲ႔" တဲ့။ ကဲ... ေကာင္းေရာ။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္သားပဲ။ ေရးဖို႔ပဲ လြတ္လပ္ခြင့္ေပးတာေလ။ ေဖာ္ျပတာကေတာ့ လြတ္လပ္ခ်င္မွ လြတ္လပ္မွာေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဒီေန႔ အင္မတန္ လြတ္လပ္ေနတာပဲ မဟုတ္လား။ ကုိယ္မႀကိဳက္တဲ့လူကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေ၀ဖန္ခြင့္၊ ဆဲဆိုခြင့္၊ ႐ံႈ႕ခ်ခြင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးမွာ ရွိေနတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ အဲ... တစ္ခုပဲ ရွိတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဲလိုလုပ္တာေတြကို ဘယ္သူမွ မသိတာပါပဲ။

ေနာက္ထပ္ မူကြဲတစ္ခုက ဒီလိုပါ။ မင္းတုန္းမင္းႀကီးက ေျပာသတဲ့။ "ငါမေကာင္းရင္ ငါ့ကိုေရး၊ ငါ့မိဖုရားေတြ မေကာင္းရင္ မိဖုရားေတြကိုေရး၊ ငါ့သားသမီးေတြ မေကာင္းရင္ သားသမီးေတြကိုေရး၊ ၿမိဳ႕၀န္မေကာင္းရင္ ၿမိဳ႕၀န္ကိုေရး၊ တရားသူႀကီးေတြ မေကာင္းရင္ တရားသူႀကီးေတြကုိေရး"။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဟိုးေနာက္နားကေန ခစားေနတဲ့ မင္းမႈထမ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမးျမန္းေလွ်ာက္တင္သံ တိုးတိုးေလး ထြက္လာတယ္ "အရွင္မင္းႀကီး၊ သတင္းစာေတြ မေကာင္းရင္ေရာဘုရား" တဲ့။ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္၊ သတင္းစာေတြ မေကာင္းရင္ေရာ ဘယ္သူေတြက ေရးရမွာလဲ၊ ဘယ္လိုေတြ အေရးယူၾကမွာလဲ။ အခ်င္းခ်င္း ထိန္းၾကပါလိမ့္မယ္လို႔ မေျပာၾကပါနဲ႔ဗ်ာ။ အခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္ၾကမွာပဲ ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတာေတြ ေျပာပါရေစ။ 
တည္ဆဲဥပေဒေတြ ရွိၿပီးသားလို႔ ေျပာမယ့္လူေတြ ရွိပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့... စတုတၳမ႑ိဳင္ဆိုတဲ့ ေက်းဇူးရွင္ေတြဟာ သူမ်ားကိုသာ ဥပေဒအထက္မွာ ေနတယ္၊ ဘာျဖစ္တယ္၊ ညာျဖစ္တယ္ ေျပာတတ္ၾကတာခင္ဗ်။ သူတို႔ကုိယ္တုိင္ကေတာ့ ဥပေဒရဲ႕ အထက္မွာ မတ္တတ္ရပ္႐ံုတင္ မဟုတ္ဘူး၊ ဖင္ခုထုိင္ၿပီး သူမ်ားကို ေထာက္ျပခ်င္တဲ့ သူေတြခင္ဗ်။ သူတို႔ ေျပာဆိုေရးသားတာေတြဟာ ဥပေဒနဲ႔ မညီဘူးထင္တဲ့အတြက္ တရားစြဲရင္လည္း သူတို႔မႀကိဳက္ဘူး၊ အေရးယူရင္လည္း မခံႏုိင္ဘူး။ ဒါဆိုရင္ သူတို႔ ဘာေျပာေျပာ၊ ဘာေရးေရး လႊတ္ေပးရမွာလားဗ်။ တရား႐ံုးမွာ တရားစြဲတဲ့ ကိစၥဟာ ဘာမွ ထူးဆန္းတဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ဆိုရင္ အမႈရင္ဆုိင္တယ္ဆိုတာ မမွန္တဲ့လူကသာ ေၾကာက္ရမွာမ်ိဳးပါ။ ရင္ဆုိင္တာဟာ ခ်က္ခ်င္း ေထာင္ခ်တာ၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်တာမွ မဟုတ္တာပဲ။ တရား႐ံုးမွာ ရွင္းရမွာပဲေပါ့။ အဲဒါကို က်ီးကန္းေတြ ၀ိုင္းအာသလိုအာၾက၊ သူမ်ားေတြက ဥပေဒနဲ႔အညီ ေလွ်ာက္လႊာတင္ၿပီး စည္းကမ္းတက် ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ မီဒီယာသမားဆိုတဲ့ ဥပေဒအထက္က လူသူေတာ္ေကာင္းႀကီးေတြက လံႈ႔ေဆာ္ေရး အက်ႌေတြ၀တ္၊ တံဆိပ္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စာသားအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ဦးထုပ္ေတြေဆာင္း၊ စာရြက္စာတမ္းေတြကိုင္၊ လူတန္းရွည္ႀကီး တ႐ံုး႐ံုးနဲ႔ ေတြ႔တဲ့လူကို လက္မွတ္ထိုးခုိင္း၊ ေဟာ... ရဲကေမးေတာ့ သူတို႔ေတြ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့၊ ဘတ္စ္ကားစီးၾကတာပါတဲ့၊ လုပ္ပံုက၊ လုပ္ပံုက၊ အင္တာနက္မွာ သတင္းျပန္ေရးေတာ့က်ေတာ့ သူတို႔ေတြကပဲ မီဒီယာေလာကႀကီး တစ္ခုလံုးအတြက္ ကယ္တင္ရွင္ေတြလိုလို၊ သူတို႔လႈပ္ရွားတဲ့အတြက္ပဲ ဂ်ာနယ္ေတြ ျပန္ထုတ္ခြင့္ရသလိုလိုနဲ႔ နာမည္ေကာင္းယူၿပီး ေရးသားလုိက္တာမ်ား ဓာတ္ပံုေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာ၊ အေရးအသားေတြ ပလီပလာနဲ႔ တကယ့္ကို အံ့ၾသစရာပါပဲဗ်ာ။ ဥပေဒနဲ႔အညီ မလုပ္တတ္ မကိုင္တတ္ဘဲ လက္တစ္လံုးျခား လုပ္တတ္တဲ့ သူတို႔ေတြက က်န္တဲ့ မ႑ိဳင္သံုးခုကို ထိန္းသိမ္းမယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ျဖင့္ ဘာေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေအာင္ပါပဲဗ်ာ။ စိတ္ရွိတုိင္းသာ လုပ္ၾကပါေတာ့လို႔သာ ေအာ္လုိက္ခ်င္ပါတယ္။

အခုေတာ့ စာေပစိစစ္ေရးလုပ္ငန္းစဥ္ကို ရပ္နားလိုက္ပါၿပီတဲ့။ အစစ္ေဆး၊ အေမးျမန္းမရွိ ေရးသားထားေသာ စာေပမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖတ္႐ႈၾကရေတာ့မည္။ ထို႔အတြက္ ယံုၾကည္မႈ လိုအပ္လာသည္။ တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ ဂ်ာနယ္ထဲမွာပါတဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္ဟာ မမွန္ကန္ရင္ စာေပစိစစ္ေရးက ထည့္ခြင့္မျပဳတာကို သိတဲ့အတြက္ ဆံုးျဖတ္ရတာ လြယ္ကူပါတယ္။ အခုေတာ့ ကိုယ္ေရးခ်င္တဲ့သတင္းကို ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ေရးၿပီး ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ေဖာ္ျပၾကမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ခ်င့္ယံုၾကဖို႔ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ သိကၡာရွိတဲ့ဂ်ာနယ္ ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲဆိုတာ သိခြင့္ရမယ့္ အခြင့္အလမ္းလို႔ပဲ ျမင္မိပါတယ္။ ပရိသတ္ကို အေပါစားစည္း႐ံုးေရးေတြနဲ႔ စည္း႐ံုးဖို႔ အရွက္ဖံုး႐ံု အ၀တ္အစားနဲ႔ ျမန္မာ့အမ်ိဳးေကာင္းသမီးတို႔ရဲ႕ ေပါင္တံေလးေတြ၊ ရင္သားေလးေတြ၊ ဗိုက္သားေလးေတြ၊ ျမဴဆြယ္မႈေတြကိုလည္း တ၀ႀကီး ခံစားၾကရေတာ့မယ္လို႔ ႀကိဳတင္ေတြးမိၿပီး ဂလုဆိုတဲ့ အသံျမည္ေအာင္ တံေတြးေတြ ၿမိဳခ်လိုက္မိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က ၀န္ထမ္းျဖစ္ေနေတာ့ ခက္သားဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေကာ္မတီတစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ သမဂၢတစ္ခု ထူေထာင္ရင္ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဥကၠ႒က ကၽြန္ေတာ္ေပါ့ဗ်ာ။ ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္ရဲ႕ အမာခံပရိသတ္ေတြက အဖြဲ႔၀င္ေတြေပါ့၊ ကြန္းမန္႔ေတြ အမ်ားဆံုးေရးတဲ့လူကို အတြင္းေရးမွဴး ခန္႔မယ္ဗ်ာ။ နာမည္ကို ဘယ္လိုေပးမလဲဆိုေတာ့ ဂ်ာနယ္ဖတ္သူမ်ား၏ အခြင့္အေရးကာကြယ္ေရးသမဂၢ ေပါ့ဗ်ာ။ ဘာေတြလုပ္မလဲဆိုေတာ့ ပိုက္ဆံအကုန္အက်ခံၿပီး ၀ယ္ဖတ္ရတဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ မေတာ္တေရာ္ေတြေတြ႔ရင္၊ သူမ်ားဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပၿပီးသားသတင္းကို မ်က္ႏွာေျပာင္တုိက္ၿပီး ျပန္ေဖာ္ျပရင္၊ အရည္မရ အဖတ္မရ သူတို႔ဂ်ာနယ္ခ်င္း ရန္ျဖစ္တာကို စာမ်က္ႏွာေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ေရးၿပီး စာဖတ္ပရိသတ္ကို ေစာ္ကားရင္၊ မ်က္ႏွာဖံုးမွာ စာလံုးမည္းႀကီးေတြနဲ႔ အထူးသတင္းဆိုၿပီး ကုိယ္ေရးခ်င္ရာေရး ေနာက္အပတ္က်မွ အမွားျပင္ဆင္ခ်က္ဆိုၿပီး လူမသိ သူမသိေနရာမွာ မွိန္မွိန္ေလး ထည့္ေပးရင္၊ စာဖတ္ပရိသတ္ကို အေပါစားစည္း႐ံုးေရးေတြနဲ႔ ေမာ္ဒယ္လ္ေလးေတြရဲ႕ ဟိုေပၚဒီေပၚ ဓာတ္ပံုေတြနဲ႔ ျဖားေယာင္းရင္ စသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။ ဂ်ာနယ္ဖတ္သူမ်ား၏ အခြင့္အေရးကာကြယ္ေရး သမဂၢအေနနဲ႔ တီရွပ္ေတြ၀တ္ၿပီး လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တာေတြ၊ စာဖတ္သူေတြဆီကေန လက္မွတ္ေတြ လိုက္ေတာင္းခံတာေတြ၊ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြဆီကို စာတင္ျပတာေတြ၊ သမၼတႀကီးဆီကို တိုက္႐ိုက္စာေရးတာေတြ၊ ဂ်ာနယ္တိုက္ကို ခ်က္ခ်င္းပိတ္ဖို႔ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တာေတြ၊ စီးပြားရွာ ဂ်ာနယ္လစ္မ်ား အလိုမရွိကမ့္ပိန္းလုပ္တာေတြ၊ စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ... လုပ္ခ်င္တယ္ဗ်။ ဘယ္လိုလဲ၊ ေကာင္းရဲ႕မဟုတ္လားဗ်။

မီဒီယာသမားေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာဆိုေရးသားခြင့္ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ တကယ္၀မ္းသာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ သိကၡာရွိတဲ့၊ စတုတၳမ႑ိဳင္ပီသတဲ့၊ ကိုယ္ေရးတာကို ကုိယ္တာ၀န္ယူရဲတဲ့၊ အမွန္တရားကိုပဲ မူ၀ါဒအျဖစ္ ကုိင္စြဲထားတဲ့၊ ဘက္လိုက္မႈကင္းတဲ့၊ ပါတီစြဲကင္းတဲ့၊ အစြဲအမ်ိဳးမ်ိဳးကင္းတဲ့၊ သူငယ္နာကင္းတဲ့ သတင္းမီဒီယာေတြ ရွားေနေသးတဲ့အတြက္ တုိင္းျပည္ထူေထာင္စ အခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ေဆးအတြက္ေလးမွာကို စိုးရိမ္မိတယ္ဗ်ာ။ ေၾကာင္႐ုပ္လည္း အသက္၀င္၊ ေဆးစြမ္းလည္း တကယ္ျပရင္ေတာ့ သားေရႊအိုးထမ္းလာတာ ျမင္ရသလို ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ႀကိဳရမွာပ။ ဟုတ္ဘူးလား။

ဒီမွ်ႏွင့္ နားခြင့္ျပဳပါ။ ေနာက္မ်ားမွ ဆက္ၾကပါဦးမည္။
အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၂၂ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။
မြန္းလြဲ ၃ နာရီ ၁၂ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။ 

ခက္ခက္ခဲခဲသေဘာမွန္ကိုရွာ၍ၾကည့္


  • သူေတာ္ေကာင္းစကားကို ေျပာတတ္ေသာ္လည္း သူေတာ္ေကာင္းအက်င့္ကို မက်င့္တတ္။
  • စာကို ဖတ္တတ္ေသာ္လည္း စာသေဘာကို သိေအာင္မႀကိဳးစား။
  • သူတစ္ပါးက လိမ္ညာမွာကို ေၾကာက္ေသာ္လည္း မိမိကုိယ္မိမိ လိမ္ညာေနတာမေၾကာက္။
  • သူတစ္ပါးကို သနားဖို႔တတ္ေသာ္လည္း မိမိကိုယ္ကုိယ္ သနားဖို႔မတတ္။
  • မိမိကုိယ္ကုိယ္ အက်ဥ္းေထာင္က်မွာကို ေၾကာက္၏၊ စိတ္အက်ဥ္းေထာင္က်ေနသည္ကို မသိ။
  • လြတ္လပ္မႈကို လူတုိင္းလိုလား၏၊ မိမိစိတ္မွာ လြတ္လပ္သူျဖစ္ေအာင္ မႀကိဳးစား။
  • သူမ်ားအထင္ႀကီးဖို႔ကို လိုလား၏၊ မိမိကုိယ္ကုိုယ္ ေလးစားရမွန္းမသိ။
  • သူတစ္ပါးမွားသည္ကို ျမင္၏၊ မိမိမွားသည္ကို မျမင္။
  • သူတစ္ပါးကို ဆံုးမဖို႔တတ္၏၊ မိမိကုိယ္မိမိ ဆံုးမဖို႔မတတ္။
  • သူမ်ားမေကာင္းေျပာမွာကို မေၾကာက္ႏွင့္၊ မိမိစိတ္မွာ မေကာင္းျဖစ္မွာကိုသာေၾကာက္။
  • ေငြေၾကး ဆင္းရဲမွာကို မေၾကာက္နဲ႔၊ အသိဉာဏ္ဆင္းရဲမွာကိုေၾကာက္။
  • ဥစၥာပစၥည္း ဆင္းရဲလို႔ သူေတာ္ေကာင္း အျပစ္မျမင္၊ အသိဉာဏ္ဆင္းရဲမွ သူေတာ္ေကာင္း အျပစ္ျမင္သည္။
  • ကုသိုလ္လိုခ်င္၍ အလွဴလုပ္၏၊ အကုသိုလ္ကို မေရွာင္ၾကဥ္၍ အလွဴမျဖစ္။
  • နတ္ျပည္ကို ေရာက္ခ်င္၍ ေကာင္းမႈကိုျပဳ၏၊ အကုသိုလ္ျဖစ္သည္ကို နားမလည္၍ အပါယ္ကိုလား၏။
  • ဘုရားကို ႐ိုေသေလးစား၏၊ ဘုရားစကားကို နားေထာင္ရမွန္းမသိ။
  • နိဗၺာန္ကို လိုခ်င္၏၊ ဘုရားသြားရာလမ္းသို႔ လိုက္ရမွာေၾကာက္၏။
  • သူေတာ္ေကာင္းတရားကို သိခ်င္၍ တရားနာ၏၊ လူမိုက္တုိ႔၏ အက်င့္ကို မေရွာင္၍ တရားႏွင့္ေ၀း၏။
  • ဗုဒၶဘာသာကို မေကာင္းေျပာလွ်င္ မုန္း၏၊ ဗုဒၶတားျမစ္ထားေသာတရားကို ေန႔စဥ္ျပဳလုပ္၏။
  • တုိင္းျပည္ကို ေကာင္းေစခ်င္၏၊ မိမိအိမ္မွာမိမိ ေကာင္းေအာင္ေနဖို႔ထိုင္ဖို႔ မတတ္။
  • ရပ္ရြာမ်ား ေအးခ်မ္းသာယာေစခ်င္၏၊ ရပ္ရြာအက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္လိုစိတ္ လံုး၀မရွိ။
  • က်န္းမာေရးေကာင္းေစခ်င္၏၊ က်န္းမာေအာင္ ေနထိုင္စားေသာက္ဖို႔ မတတ္၊။
  • အသက္အရြယ္က တျဖည္းျဖည္း ႀကီးလာ၏၊ အသိဉာဏ္က တျဖည္းျဖည္း ႀကီးမလာ၊ ေလာဘ၊ ေဒါသသာ တျဖည္းျဖည္း ႀကီးထြားလာသည္။
  • ကိုယ့္အမွားကို မျမင္ဘဲ သူတစ္ပါးအမွားကိုၾကည့္ၿပီး အျပစ္တင္ေနတာ အက်ိဳးမရွိ၊ မေကာင္းမႈကို မိမိမွစ၍ သိလွ်င္သိခ်င္း ရပ္ပါ၊ မွန္ကန္ေသာ အသိဉာဏ္သည္ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္၊ အျမင္မွန္၊ အေတြးမွန္၊ အလုပ္မွန္မွသာ လူ႔ဘ၀၌ အဆင္ေျပႏိုင္သည္၊ သိၿပီးေတာ့ မလုပ္ရင္ မသိေသးလို႔ပါ၊ နည္းနည္းသိ နည္းနညည္းလုပ္၊ မ်ားမ်ားသိ မ်ားမ်ားလုပ္ပါ။
  • လူေတြ ဒုကၡမ်ားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ သင့္ျမတ္ေရးဟာ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္တယ္၊ ကမၻာႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔အတြက္ ကုိယ္တုိင္ ၿငိမ္းခ်မ္းရမယ္၊ တစ္ဦးခ်င္း တာ၀န္ယူရမယ္၊ တစ္ဦးခ်င္း တာ၀န္ယူမႈမရွိဘဲ ကမၻာႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ မရႏိုင္။
  • တန္ဖိုးရွိေသာ အလုပ္ကို ျပဳလုပ္ရျခင္းသည္ ေကာင္း၏၊ တန္ဖိုးမရွိေသာ အလုပ္ကို ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းက ပို၍ ေကာင္း၏။
  • သူေတာ္ေကာင္းႏွင့္ ေပါင္းရတာ ေကာင္း၏၊ သူယုတ္မာႏွင့္ မေပါင္းရတာက ပို၍ ေကာင္း၏။
  • ဤေလာကႀကီးထဲမွာ လူေကာင္းမ်ား ဆရာျဖစ္သလို လူမိုက္လည္း ဆရာျဖစ္ႏိုင္သည္။
  • လူေကာင္းသည္ ေကာင္းတာကို သင္၏၊ လူမုိက္သည္ မေကာင္းတာကို သင္၏၊ သင္သည္ ႀကိဳက္တာကို သင္ႏိုင္သည္။
  • အေမွာင္ထု ဖံုးလႊမ္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အလင္းေရာင္လိုအပ္တယ္၊ အမွားမ်ားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အမွန္ဆိုတာ လိုအပ္တယ္၊ အစဥ္အလာက အေရးမႀကီး၊ အမွန္တရားက အေရးႀကီးပါတယ္။
  • တရားကို ေဟာသူလည္း မ်ား၏၊ နာသူလည္း မ်ား၏၊ မတရားကို ေဟာသူလည္း မရွိ၊ နာသူလည္း မရွိ၊ ထို႔ေၾကာင့္ မတရားကုိသိသူ အလြန္နည္းပါး၏။ တရားကိုသိလွ်င္ ေအးခ်မ္း၏၊ မတရားကို မသိလွ်င္ မေအးခ်မ္းႏိုင္၊ ေလာကႀကီး ပ်က္စီးမွာကို ေၾကာက္၏၊ ေလာကႀကီးကို ၀ိုင္းၿပီး လူတုိင္းလိုလုိ ဖ်က္ေနၾက၏၊ ေလာကကို မိမိအတြက္ အသံုးခ်၏၊ မိမိကို ေလာကအတြက္ အသံုးခ်ဖို႔ ၀န္ေလး၏၊ ေလာကႀကီးကို မိမိက မေစာင့္ထိန္းလွ်င္ ေလာကႀကီးကလည္း မိမိကုိ ေစာင့္ထိန္းလိမ့္မည္မဟုတ္။
  • မၾကားဟန္ေဆာင္ေနသူေလာက္ နားပင္းသူ မရွိ။
  • မျမင္ဟန္ေဆာင္ေနသူေလာက္ မ်က္စိကန္းသူ မရွိ။
  • သိဟန္ေဆာင္ေနသူေလာက္ မသိသူ မရွိ။
  • အို ရခုိင္သူ ရခုိင္သားအေပါင္း႐ို႕ မၾကာခင္ ေလာကႀကီး ပ်က္စီးလိမ့္မည္၊ အခ်ိန္မီ ၀ိုင္း၀န္းထိန္းသိမ္းကတ္ပါ၊ ဤေလာကႀကီးအတြင္းမွာ မွီတင္းေနထိုင္ၾကေသာ လူတုိင္းမွာ တာ၀န္ရွိပါသည္။
  • တရားစခန္းကို၀င္၍ တရားရွာၾက၏၊ ခႏၶာထဲကို၀င္၍ တရားမရွာၾက၊ တရားစခန္းက သင္ျပေသာ စကားကို နားလည္ႏိုင္၏၊ ခႏၶာကသင္ျပေသာ စကားကို နားမလည္ႏိုင္။
  • မိမိကုိယ္မိမိ သိၿပီးဟုထင္၍ တပည့္မ်ားကိုရွာႀကီး တရားေဟာ၏၊ တပည့္မ်ားေသာဆရာ ျဖစ္ႏိုင္၏၊ ဆရာမ်ားမ်ားရွာ၍ တရားမနာသျဖင့္ ဆရာမ်ားေသာတပည့္ မျဖစ္ႏိုင္၊ ဆရာမ်ား၍ အျပစ္မရွိ တပည့္မ်ားက အျပစ္ရွိသည္၊ ဆရာမ်ား၍ သားမေသ၊ ဆရာမွားမွ သားေသမည္၊ တပည့္မ်ားမွာထက္ တပည့္မွားမွာကို ေၾကာက္ပါ။
  • တရားသည္ စာအုပ္ထဲမွာ မရွိ ဉာဏ္ထဲမွာရွိ၏၊ စာကိုသင္၍ ရ၏၊ တရားကို သင္၍ မရ၊ ဉာဏ္ႏွင့္က်င့္မွ ရမည္၊ စာသည္ တရားမဟုတ္၊ တရားသည္ စာမဟုတ္ စာကပညတ္၊ တရားက ပရမတ္၊ ပရမတ္ကို မသိလွ်င္ ပညတ္က ဖိထားမည္၊ ပညတ္ကို ျမင္ႏုိင္၏၊ ပရမတ္ကို မျမင္ႏိုင္၊ ျမင္ႏုိင္တာက မရွိ၊ မျမင္ႏိုင္တာက ရွိ၏၊ ရွိတာကိုမျမင္၊ မရွိတာကို ျမင္၏၊ လူတိုင္း လူတုိင္း မရွိေသာ ပညတ္ႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္ ခံေနၾက၏။ အမွန္ရွိေသာ ပရမတ္ကို ထုတ္ေဖာ္၍ ေျပာသူမရွိ၊ ထို႔ေၾကာင့္ ပရမတ္ကို ထုတ္ေဖာ္၍ ျပခဲ့ေသာ ဗုဒၶ၏ တရားႏွင့္ တျဖည္းျဖည္း ေ၀းေလ၏။
  • ဤအဆင့္ကို နားမလည္လွ်င္၊ သေဘာမေပါက္လွ်င္ အပင္ပန္းမခံႏွင့္၊ သေဘာေပါက္ေအာင္ ဆရာေကာင္းကို ခ်ဥ္းကပ္၍ ဉာဏ္နား ဉာဏ္မ်က္စိကို ဖြင့္၍ၾကည့္မွ အမွားအမွန္ကို ျမင္ႏိုင္သည္။


"ပါရမီရွိသူတိုင္း ေလ့လာဖတ္႐ႈ ကူးယူပြားမ်ားႏိုင္ၾကပါေစ"

ဆရာႀကီး ဦးသာထြန္းလွ ဆရာမႀကီး ေဒၚေသာင္းရင္
သား ေမာင္ဉာဏ္လင္းထြန္း ဓမၼဒါန
ေက်ာက္ခုတ္ရြာ၊ မင္းျပားၿမိဳ႕နယ္။ 


တစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔ အမ်ိဳးသားတစ္ဦး ေရာက္လာ၏။ သူ႔ကုိယ္သူ မိတ္ဆက္၏။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ ဘြဲ႔ရခဲ့သူျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ သမဆိုင္ မန္ေနဂ်ာအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ဖူးေၾကာင္းလည္း ထည့္သြင္းေျပာၾကား၏။ ကၽြႏ္ုပ္ကိုလည္း အမည္နာမ၊ ေနရပ္လိပ္စာ၊ အသက္ စသည္တို႔ ေမးျမန္း၏။ အတန္ၾကာ စကားစျမည္ ေျပာဆိုၿပီးေနာက္ အဆုိပါ ပုဂၢိဳလ္က ကၽြႏ္ုပ္အား ဘုရားဆင္းတုေတာ္တစ္ဆူအား ဖူးေျမာ္ရန္အတြက္ ဖိတ္ေခၚ၏။ တန္ခိုးႀကီး ဆင္းတုေတာ္ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ဆုေတာင္းျပည့္ေၾကာင္း၊ ရွားပါးေရွးေဟာင္း ဆင္းတုေတာ္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပေလ၏။ သူ၏ အေျပာအရ အဆုိပါ ဆင္းတုေတာ္သည္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတစ္ခုတြင္ ရွိ၏။ အခန္းတစ္ခုထဲတြင္ ထိန္းသိမ္းထားသည္ဟု သိရ၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ရင္း ဤသူသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္မ်ား ကၽြႏ္ုပ္ထံသို႔ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္လာရသလဲဟူသည့္ ေမးခြန္းကို ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ ေျဖၾကည့္ေနမိ၏။ သူကလည္း သူ႔ကို မယံုမၾကည္ ျဖစ္ေနမွာစိုးသည့္အတြက္လား၊ သို႔တည္းမဟုတ္ အျခားအေၾကာင္းေၾကာင့္လား မသိ၊ သူ၏ မွတ္ပံုတင္ကိုပါ ထုတ္ျပ၏။ ကၽြႏ္ုပ္အေနျဖင့္ ရဲလည္းမဟုတ္၊ လ၀ကလည္းမဟုတ္ပါဘဲ ၾကည့္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လုိက္ရ၏။ အခ်ဳပ္ေျပာရလွ်င္ သူက ဘုရားဖူးရန္ ဖိတ္၏၊ ကၽြႏ္ုပ္ကလည္း လက္ခံလုိက္ပါ၏။ ေနာက္တစ္ေန႔ ေန႔ခင္းပိုင္းတြင္ လာေခၚမည္ဟုဆိုကာ သူျပန္သြား၏။ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ကၽြႏ္ုပ္ျပင္ဆင္၍ သူ႔ကို ေစာင့္ေန၏။ သူေပၚမလာေခ်။ မလာျဖစ္ေတာ့ဟုသာ စိတ္မွာ မွတ္ထားလုိက္၏။ ညေနပိုင္းေရာက္ေသာအခါ ထိုသူ ေပၚလာျပန္၏။ မေန႔က မလာျဖစ္သျဖင့္ ေတာင္းပန္၏။ ထို႔ေနာက္ ဘုရားဖူးရန္ ေခၚျပန္၏။ သူလာသည့္အခ်ိန္က ကၽြႏ္ုပ္အေနျဖင့္ အလုပ္မ်ားေနသျဖင့္ မလိုက္ႏုိင္ေသးေၾကာင္း ေျပာလုိက္၏။ သူကလည္း နက္ျဖန္ေန႔လည္ လာေခၚမည့္အေၾကာင္း ေျပာေလ၏။ ထို႔ေနာက္ သူ၏ လြယ္အိတ္ထဲမွ စာရြက္တစ္ရြက္ ထုတ္လိုက္၏။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က ပ႒ာန္းဆက္ပါတယ္နဲ႔ တူပါတယ္ဟု ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ေသာ စကားမ်ားကိုလည္း ေျပာျပန္၏။ ဘာမွ် ျပန္မေျပာဘဲ နားေထာင္ေနမိ၏။ ထို႔ေနာက္ သူျပေသာ စာရြက္ကို ၾကည့္ခိုင္းပါ၏။ ဓမၼဒါန စာရြက္တစ္ခု ျဖစ္ပါ၏။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဆုိပါစာရြက္ေပး၍ ဖတ္ၾကည့္ပါ၊ သူနက္ျဖန္မွ ျပန္ယူပါမည္ဟု ေျပာေလ၏။ ကၽြႏု္ပ္လည္း ဘာမွ်မေျပာဘဲ ယူထားလုိက္ပါ၏။ ထို႔ေနာက္ သူျပန္သြား၏။ ကၽြႏု္ပ္အေနျဖင့္ ထိုစာရြက္ကို သာမန္ကာလွ်ံကာသာ ဖတ္ျဖစ္၏။ စားပြဲေပၚတြင္ ဒီအတုိင္း တင္ထားလုိက္၏။ ေစာေစာက စားပြဲေပၚမွ ပစၥည္းပစၥယမ်ားကုိ ရွင္းလင္းရင္း အဆိုပါ စာရြက္ကို ေကာက္ဖတ္မိ၏။ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါ၏။ ဘာအဓိပၸါယ္ႏွင့္ ဤစာရြက္ကို ဖတ္ခုိင္းရသလဲ ဆိုတာကိုလည္း မစဥ္းစားႏိုင္ ျဖစ္မိ၏။ အဆိုပါ စာရြက္တြင္ ပါသည္မ်ားကား အထက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တင္ျပခဲ့သည္မ်ား ျဖစ္ၾကေခ်၏။ ယေန႔လည္း အဆုိပါပုဂၢိဳလ္အား ကၽြႏု္ပ္ ေစာင့္ဆုိင္းလ်က္ ရွိပါသည္။ သူႏွင့္အတူ ဘုရားဆင္းတုေတာ္အား လိုက္လံဖူးေျမာ္ပါဦးမည္။ ထို႔ေနာက္ အဆိုပါ ဆင္းတုေတာ္၏ ပံုေတာ္အား ဓာတ္ပံု႐ုိက္ယူ၍ တင္ျပပါမည္။

Tuesday, August 21, 2012

Photo News from Internet (August 21, 2012)


(၁)
(ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ ရခုိင္တိုင္းရင္းသားအခ်ိဳ႕ ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္ေန႔က ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သမၼတႀကီးရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ေထာက္ခံတဲ့အေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံတကာအဖြဲ႔အစည္းေတြ အေနနဲ႔ ရခုိင္ တုိင္းရင္းသားေတြအေပၚမွာ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈေတြ မျပဳလုပ္ၾကဖို႔နဲ႔ ရခုိင္ျပည္နယ္အတြင္းမွာ ဆူပူမႈေတြျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ၾကဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္)

(၂)
 (ေရႊျပည္သာၿမိဳ႕နယ္၊ ဇီးကုန္းေတာင္ပိုင္းရပ္ကြက္ ေရႀကီးေနမႈ ျမင္ကြင္းျဖစ္ပါတယ္)

(၃)
(ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္မွာ ဒုတိယသမၼတသစ္ ဦးဉာဏ္ထြန္း က်မ္းသစၥာက်ိန္ဆိုေနတာ ျဖစ္ပါတယ္)

(၄)
 (လား႐ိႈးၿမိဳ႕ ေရႀကီးမႈမွာ တပ္မေတာ္သားမ်ား၊ ဌာနဆိုင္ရာမ်ား ပူးေပါင္းၿပီး ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ေနၾကတဲ့ပံု ျဖစ္ပါတယ္)

(၅)
(ေဒါက္တာမ်ိဳးျမင့္ ဥကၠ႒အျဖစ္ ပါ၀င္ၿပီး ေဒါက္တာေက်ာ္ရင္လိႈင္၊ ဆရာေမာင္၀ံသ၊ ဇာဂနာ၊ ကုိကုိႀကီး (၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားအဖြဲ႔) စတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ပါ၀င္ဖြဲ႔စည္းၿပီး သမၼတလက္မွတ္ေရးထိုး ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ ရခုိင္ျပည္နယ္ ပဋိပကၡမ်ား စံုစမ္းေရးေကာ္မရွင္၏ ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္ေန႔က က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ ပထမအႀကိမ္ အစည္းအေ၀း ျပဳလုပ္ေနတဲ့ပံု ျဖစ္ပါတယ္)

(၆)
(လြတ္လပ္တဲ့ ႐ိုဟင္ဂ်ာႏိုင္ငံ ထူေထာင္ထားပါသတဲ့)

(၇)
(ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာခံု႐ံုးရဲ႕ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စတင္ဖြဲ႔စည္းၿပီးခ်ိန္ကတည္းက ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျပဳလုပ္တဲ့ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခမ္းအနားမွာ သူတို႔ခံု႐ံုးအေနနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္အညီသာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ လႊတ္ေတာ္ေတြက ဖြဲ႔စည္းတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ကေလာင္ကၽြံၿပီး ေရးသားထားျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က စြပ္စြဲထားတဲ့ အခ်က္မ်ားတြင္ မည္သည့္အခ်က္ကိုမွ် က်ဴးလြန္ထားျခင္း မရွိေၾကာင္း၊ သူတို႔ေတြ ႏုတ္ထြက္သြားလွ်င္ပင္ ယခု ဆံုးျဖတ္ထားသည့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒတြင္ ျပင္ဆင္ျခင္း မျပဳသေရြ႕ အတည္ျဖစ္ေနမည္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ေျဖၾကားသြားသည္ဟု သိရွိရပါသည္)

သတင္းဓာတ္ပံုမ်ားအတြက္ အင္တာနက္ေပၚမွ သတင္းဌာနမ်ားမွသာ ရယူထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အမည္နာမ ေဖာ္ျပထားျခင္း မျပဳႏိုင္ခဲ့သည့္အတြက္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။ 

ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာခံု႐ံုးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေပးပို႔ခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ၏ သ၀ဏ္လႊာအေပၚ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္မ်ား


  • ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိေသာ္လည္း ၀မ္းနည္း၀မ္းသာ ခံစားရသည္။ ၀မ္းနည္းမိသည္က ႏိုင္ငံအတြင္း ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ ျပႆနာေပါင္းစံုအတြက္၊ ျပည္တြင္းျပည္ပ ဖိအားမ်ိဳးစံုအတြက္၊ မိမိ၏ အစိုးရအဖြဲ႔မွ မိမိေနာက္သို႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္မလိုက္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ ဦးေႏွာက္မွ အေငြ႔ထြက္လုမတတ္ စဥ္းစားစီစဥ္ ေျဖရွင္းေဆာင္ရြက္ေနရေသာ သမၼတႀကီးအတြက္ သနားမိသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ သ၀ဏ္လႊာပါ ခံစားခ်က္မ်ားေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း ျဖစ္ပါသည္။ ၀မ္းသာမိသည္က အခ်က္က်က် ျပန္လည္ရွင္းျပ ေျပာဆိုႏိုင္ခဲ့သည့္ သမၼတႀကီး၏ ေျဖရွင္းခ်က္မ်ားအတြက္ ျဖစ္ပါသည္။
  • ယခင္က အနည္းငယ္သာ သတိျပဳမိခဲ့ေသာ္လည္း သ၀ဏ္လႊာဖတ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ လႊတ္ေတာ္မ်ား၏ အေျမာ္အျမင္မဲ့မႈကို ထပ္မံ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုရင္းမွာ လႊတ္ေတာ္မ်ားကို ေစာ္ကားျခင္း မဟုတ္ပါ။ လႊတ္ေတာ္မ်ား၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားသည္ ခံစားမႈ လြန္ကဲေနသည့္အတြက္ မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္မိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သည္က လႊတ္ေတာ္မ်ား၏ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈျဖင့္ အေျပာင္းအလဲမ်ားကို ပီပီျပင္ျပင္ အျမန္ဆံုး ျမင္ေတြ႔လာႏိုင္မည္ဟု။ သို႔ေသာ္ ယေန႔ျဖစ္ေနသည္က ထုိသို႔ မဟုတ္သည္ကို ႏိုင္ငံ့အေရး စိတ္၀င္စားသူတိုင္း သတိျပဳမိၾကလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ သမၼတႀကီး၏ သ၀ဏ္လႊာကို ကၽြန္ေတာ္ အထပ္ထပ္အခါခါ ျပန္ဖတ္ၾကည့္မိပါသည္။ လႊတ္ေတာ္ကို ျပန္ကစ္လုိက္မယ္ဟဲ့ ဟူသည့္စိတ္ျဖင့္ ေရးသားထားေသာ စကားလံုး တစ္လံုးတစ္ေလမွ် မျမင္မိပါ။ (ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္သည္ပင္ သမၼတႀကီးအေပၚ စာနာသနားသည့္ စိတ္ခံစားမႈျဖင့္ ဖတ္ျခင္းေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္)
  • သမၼတႀကီး၏ သ၀ဏ္လႊာကို ဖတ္ၿပီးသည့္အခ်ိန္တြင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က ေပးပို႔ေတာင္းဆိုခဲ့သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ျပန္ဖတ္ၾကည့္မိေသာအခါ ေရခဲမုန္႔စားေနရင္း ႐ုတ္တရက္ ေရေႏြးေသာက္လိုက္ရသလို ျဖစ္သြားပါသည္။ ေဒါသသံမ်ား၊ တန္းညႇိသံမ်ား၊ တြန္းထိုးသံမ်ား၊ ေစာင္းေျမာင္းသံမ်ား၊ ပြတ္တိုက္သံမ်ား၊ ေျခထိုးသံမ်ားပင္ ၾကားလိုက္မိသလားဟု သံသယ ျဖစ္မိပါသည္။
  • မိမိကုိယ္မိမိ ဥပေဒျပဳေရးမ႑ိဳင္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အဆင့္အျမင့္ဆံုးမ႑ိဳင္၊ အဆင့္အျမင့္ဆံုး ဥပေဒျပဳ အဖြဲ႔အစည္း စသည့္စသည့္ ေႂကြးေၾကာ္မႈမ်ားျဖင့္ မ႑ပ္တိုင္ မၾကာခဏ တက္ျပခဲ့ေသာ လႊတ္ေတာ္မ်ားအတြက္ ယခုအခ်ိန္သည္ သူတို႔၀ဋ္ သူတို႔လည္သည့္အခ်ိန္ ျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။ တစ္နည္း လႊတ္ေတာ္အၾကပ္အတည္း ျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။ ေနာက္ဆက္တြဲအေနျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မျဖစ္ခ်င္ေသာ အရာမ်ား ျဖစ္မလာပါေစႏွင့္ဟုပဲ ဆုေတာင္းရပါမည္။ အကယ္၍မ်ား ျဖစ္လာခဲ့လွ်င္ ထိုျပႆနာမ်ား၏ အစတရားခံသည္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ႀကီးႏွင့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္မ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။
  • အထက္က အပိုဒ္ကို ကၽြန္ေတာ္ဘာေၾကာင့္ ေျပာရသလဲဆိုသည္မွာ အေၾကာင္းရွိပါသည္။ သမၼတႀကီး၏ သ၀ဏ္လႊာတြင္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ အခန္း (၁၂) ပါ အခြင့္အေရးမ်ားကို အသံုးျပဳသင့္ေၾကာင္း ေရးသားထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ မွန္ပါသည္။ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ အခန္း (၁၂) ပါ အခြင့္အေရးမ်ားသည္ ျမန္မာျပည္၏ အဆင့္အျမင့္ဆံုးေသာ ဥပေဒျပဳအဖြဲ႔အစည္းဟု လက္မေထာင္ေနသည့္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္္၏ လက္ထဲတြင္သာ ရွိျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သမၼတႀကီးသည္ ထိုအခန္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ တစ္ခ်က္တစ္ေလမွ် ေဆာင္ရြက္၍ ရႏုိင္ျခင္း မရွိပါ။ တစ္နည္းေျပာရလွ်င္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္ ကိုက္ညီသည္၊ မကိုက္ညီသည္ကို ဂ႐ုျပဳစရာ မလိုဘဲ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ တစ္ခုလံုးကို ျပဳျပင္ႏိုင္ခြင့္အာဏာသည္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္တြင္ ရွိေနျခင္းကို လႊတ္ေတာ္မ်ား မသိ၍ မဟုတ္ပါ။ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ဘာေၾကာင့္မလုပ္သလဲဆိုေတာ့ လႊတ္ေတာ္တြင္ ပဋိပကၡမ်ား ျဖစ္ပြားမွာ မလိုလား၍ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ တရားစီရင္ေရးတို႔ကို ေခါင္းတည္ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ သ၀ဏ္လႊာေၾကာင့္ သူတုိ႔၏ အႀကံမ်ား ဘူးေပၚသလို ေပၚသြားခဲ့ပါၿပီ။ သူတို႔လိုခ်င္သကဲ့သို႔ မျဖစ္လာသည့္အတြက္ သူတို႔ ဘာလုပ္မည္နည္း။ လႊတ္ေတာ္မ်ား ဘာဆက္လုပ္မည္နည္း။ စိတ္၀င္စားဖြယ္အတိ ျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔အဆိုျပဳခဲ့သည့္ စြပ္စြဲျပစ္တင္ျခင္း ဆက္လုပ္မည္လား။ လုပ္ပါေစ။ လႊတ္ေတာ္တြင္း တုိက္ပြဲမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဘးကေန ထုိင္ၾကည့္ၾကပါမည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြ မစည္းလံုးတာ အခုမွစတာမွ မဟုတ္တာပဲဗ်ာ။ (ဤေနရာတြင္ အခန္း (၁၂) ပါ အခြင့္အေရးမ်ားကို က်င့္သံုးရန္အတြက္ အခ်ိဳ႕ေသာ ပုဒ္မမ်ားသည္ ျပည္သူလူထု၏ ေထာက္ခံမႈကို ရယူရန္ လိုအပ္ပါသည္။)
  • သမၼတႀကီး၏ သ၀ဏ္လႊာ အပိုဒ္ (၈) ကို ဖတ္မိတုိင္း မ်က္ရည္လည္မိပါသည္။ သမၼတႀကီး၏ ေမတၱာတရား၊ ေစတနာတရားကို အထင္းသား ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါသည္။ ေရႊေရာင္ေတာက္ပေနသည့္ ျမန္မာ့အနာဂတ္အတြက္ ရင္ေလးေနသည့္ သမၼတႀကီး၏ ပင့္သက္႐ိႈက္သံကိုပင္ ၾကားႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ မ်က္စိျဖင့္မဖတ္ဘဲ ႏွလံုးသားျဖင့္ ဖတ္ၿပီး ဦးေႏွာက္ျဖင့္ ေတြးေတာမွသာ ၾကားႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ သမၼတႀကီး၏ စိုးရိမ္စိတ္ကို အတိုင္းသားျမင္ခြင့္ရသည့္ စာပိုဒ္ျဖစ္ပါသည္။
  • သ၀ဏ္လႊာအပိုဒ္ (၉)ကို ဖတ္မိသည့္အခ်ိန္တြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အင္မတန္မွ စိုးရိမ္မိပါသည္။ သမၼတႀကီး၏ စကားလံုးမ်ားတြင္ အားေလ်ာ့သံမ်ား၊ အားေလွ်ာ့သံမ်ား၊ သံေယာဇဥ္ ျဖတ္လိုက္သည့္အသံမ်ား၊ ဥေပကၡာျပဳလုိက္သည့္ အသံမ်ား ပဲ့တင္ေနသလားဟု ထပ္ခါထပ္ခါ နားေထာင္ေနမိပါသည္။ ထိုအတုိင္း မဟုတ္ပါေစႏွင့္ဟုလည္း ဆုေတာင္းမိပါသည္။ သမၼတႀကီးထက္ မပိုလွ်င္ေတာင္ သမၼတႀကီးေအာက္ မေလ်ာ့ေသာ စိတ္ပူပန္မႈမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပူပါသည္။ ရင္ေလးပါသည္။ စိုးရိမ္ပါသည္။ ေသာကေရာက္ပါသည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ပါေစႏွင့္ဟု ဆုေတာင္းရင္း ထိုစာပိုဒ္ကို ထပ္ခါထပ္ခါ ျပန္ဖတ္ေနမိပါသည္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္အခ်ိဳ႕၏ မ်က္ႏွာမ်ားကို ျမင္ေယာင္မိရင္း သက္ျပင္းရွည္ႀကီးတစ္ခု ခ်မိပါသည္။


(၁) 
ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနသို႔ ေမတၱာရပ္ခံ ေတာင္းပန္လိုပါသည္။ ယခု ၾသဂုတ္လအတြင္း ဘိသိက္ၿပိဳင္ ဇာတ္လမ္းကို ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွ ေန႔စဥ္ ည ၈ နာရီသတင္း မလာမီ ထုတ္လႊင့္ျပသေပးေစလိုပါသည္။ ထို႔ျပင္ အဆိုပါ ဘိသိက္ၿပိဳင္ဇာတ္ကားအၿပီး၌ စာတန္းလည္းထိုး၊ ရြတ္လည္းရြတ္ဆိုျပေသာ ကဗ်ာေလးကို ယခင္က သတင္းစာမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးသည့္ ေလလိႈင္းသံလူသတ္သမား၊ ဘာညာဆိုသည့္ ေနရာတြင္ ေနရာေပး၍ ေန႔စဥ္ ေဖာ္ျပေပးေစလိုပါသည္။

(၂)
ဤပို႔စ္ပါ ေရးသားခ်က္မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္၏ ခံစားခ်က္မ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ျဖစ္ပြားေနေသာ ခံု႐ံုးဆုိင္ရာ ျပႆနာႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကၽြႏ္ုပ္အေနျဖင့္ အလံုးစံု ဉာဏ္မီႏိုင္ျခင္း မရွိသည္ကို ၀န္ခံပါသည္။ သို႔ေသာ္ ျဖစ္လာႏိုင္သည့္ အေရးမ်ားကိုေတာ့ ေဘးမွရပ္ၾကည့္ေနသူ ႏိုင္ငံေရးပရိသတ္တစ္ဦး အေနျဖင့္ စိတ္ပူမိ၊ စိတ္တိုမိသည့္အတြက္ ဟိုလိုလုပ္ပါ့လား၊ ဒီလိုလုပ္ပါ့လားဟု ၀င္ေအာ္မိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ႏိုင္ငံသားတစ္ဦးအေနျဖင့္ မိမိႏိုင္ငံအတြက္ စိတ္ပူမိသည္မ်ားကို စိတ္ထဲရွိရာ ခ်ေရးမိျခင္းအတြက္ တစ္စံုတစ္ဦး အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း ထိခိုက္နစ္နာရသည္၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္ ဆိုခဲ့ပါလွ်င္ ထိုကဲ့သို႔ ရည္ရြယ္ျခင္း အလ်ဥ္းမရွိပါေၾကာင္းႏွင့္ အေဖႏွင့္အေမ ရန္ျဖစ္ေနသည္ကို ၀င္လည္းမဆြဲရဲ၊ တားလည္းမတားရဲဘဲ ေအာ္ငို႐ံုသာ ငိုေနသည့္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္အျဖစ္သာ ကၽြန္ေတာ့္ကို နားလည္ေပးၾကပါရန္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။
အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၂၁ ရက္၊ အဂၤါေန႔။
နံနက္ ၂ နာရီ ၀၉ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

The message sent by the President for the Speaker of Pyithu Hluttaw



ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ခုံ႐ံုး ဥကၠ႒ႏွင့္ အဖြဲ႕၀င္မ်ား မိမိအသိစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ ႏုတ္ထြက္ေစရန္ ေတာင္းဆိုထားေသာ သ၀ဏ္လႊာႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ထံ ေပးပို႔ေသာ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ၏ သ၀ဏ္လႊာ

ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒က (၁၄-၈-၂၀၁၂) ရက္စြဲနဲ႕ သ၀ဏ္လႊာ ၁ ေစာင္ ေပးပို႔လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီသ၀ဏ္လႊာကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ သတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔ စပ္လ်ဥ္းၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ခုံ႐ံုးရဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ၃၀၁ ဦးက မေက်နပ္တဲ့အတြက္ လက္မွတ္ေရးထိုးၿပီး ခုံ႐ံုးအဖြဲ႕၀င္ ၉ ဦးကို စြပ္စြဲျပစ္တင္မွႈ ေဆာင္ရြက္ဖို႔ တင္ျပခဲ့ပါတယ္။ ဒီတင္ျပခ်က္အေပၚမွာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒က သည္းခံၾကရန္ ေမတၱာရပ္ခံၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတထံ ေပးပို႔လာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

အဓိကအားျဖင့္ ေတာင္းဆိုခ်က္ ၂ ခ်က္ ပါ၀င္ပါတယ္။
(၁) ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတကိုယ္စား ျပည္ေထာင္စုေရွ႕ေနခ်ဳပ္က ခုံ႐ံုးကို တင္သြင္းခဲ့တဲ့ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုေပးေရးဆိုင္ရာ တင္သြင္းမႈကို ျပန္လည္႐ုပ္သိမ္းေပးရန္။

(၂) ခုံ႐ံုးအဖြဲ႕၀င္အားလုံး မိမိအသိစိတ္ဓာတ္နဲ႕ ႏုတ္ထြက္ေစရန္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတက ေဆာင္ရြက္ေပးရန္တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီသ၀ဏ္လႊာအေပၚမွာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတရဲ႕ သေဘာထားကို ယေန႔ ရက္စြဲနဲ႔ ေအာက္ပါအတိုင္း ျပန္ၾကားခဲ့ပါတယ္။


 ---------------------------------------------------------------------------------------------


ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္
ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတရံုး
စာအမွတ္၊ ၁၀၈ ( ၁ ) / ၈ / သမၼတရံုး
ရက္စဲြ၊ ၂၀၁၂ ခုနွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၂၀ ရက္

သို႔
ဥကၠ႒
ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္

အေၾကာင္းအရာ။ သဝဏ္လႊာေပးပို႔ျခင္း
ရည္ ညႊန္းခ်က္။ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတထံသို႔ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ က ၁၄-၈-၂၀၁၂ ရက္စဲြပါစာအမွတ္၊ ၀၃/ပသ(စဝ) ၄/၂၀၁၂-၀၁၂ ျဖင့္ ေပးပို႔သည့္ သဝဏ္လႊာ

၁။ ႏိုင္ငံေတာ္ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာခံုရံုး၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက ေက်နပ္လက္ခံႏိုင္ျခင္း မရိွသျဖင့္ သက္ဆိုင္သူမ်ား အားလံုးအတြက္ ထိခိုက္နစ္နာမႈ အနည္းဆံုးျဖင့္ သင့္ျမတ္ၿပီး တရားနည္းလမ္းက်ေသာ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား ျဖစ္လာေစရန္ ေစတနာေကာင္းျဖင့္ အႀကံျပဳေပးပို႔ျခင္းအား ေက်းဇူးတင္ရိွပါသည္။

၂။ ပထမအခ်က္အေနျဖင့္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ၏ကိုယ္စား ျပည္ေထာင္စုေရွ႕ေနခ်ဳပ္က တင္သြင္းခဲ့ေသာ တင္သြင္းလႊာကို ျပန္လည္႐ုပ္သိမ္းရန္ အႀကံျပဳခ်က္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ရွင္းလင္းျပန္ၾကားလိုပါသည္။ လႊတ္ေတာ္အသီးသီးက ဖဲြ႕စည္းထားသည့္ ေကာ္မတီ၊ ေကာ္မရွင္ႏွင့္ အဖဲြ႔တို႔အား ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အဖဲြ႕အစည္းျဖစ္သည္ဟု သတ္မွတ္ေျပာၾကားေနျခင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ အဆိုပါေကာ္မတီ၊ ေကာ္မရွင္ႏွင့္ အဖဲြ႕တို႔သည္ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အဖဲြ႕အစည္းမ်ား ျဖစ္လာပါက ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ႏွင့္ ေလ်ာ္ညီသည့္ ေငြေၾကးကိစၥမ်ားႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆိုင္ရာ ကိစၥရပ္မ်ားကို မိမိတို႔ အစိုးရအဖဲြ႕အေနျဖင့္ စီမံေဆာင္ရြက္ေပးရန္ တာဝန္ရိွလာမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုသို႔ ေဆာင္ရြက္ေပးရာတြင္ ဥပေဒ၊ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းမ်ားႏွင့္ ညီညြတ္ရန္ လိုအပ္ပါသည္။ လႊတ္ေတာ္အသီးသီးက ဖဲြ႕စည္းထားသည့္ ေကာ္မတီ၊ ေကာ္မရွင္ႏွင့္ အဖဲြ႕တို႔သည္ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အဖဲြ႕အစည္းမ်ားတြင္ အကံ်ဳးဝင္ျခင္း ရိွ မရိွ တိက်ရွင္းလင္းစြာ သိရိွႏိုင္ေရးအတြက္ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အဖဲြ႕အစည္းဆိုသည့္ စကားရပ္ကို အနက္အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုေပးရန္ ႏိုင္ငံေတာ္ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ခံုရံုးသို႔ တင္သြင္းေမးျမန္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

၃။ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပါ ျပ႒ာန္းခ်က္ကို အနက္အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုေပးရန္ ႏိုင္ငံေတာ္ဖဲြ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ခံုရံုးသို႔ တင္သြင္းခဲ့ျခင္းသည္ လႊတ္ေတာ္အသီးသီးက ဖဲြ႕စည္းထားသည့္ ေကာ္မတီ၊ ေကာ္မရွင္ႏွင့္ အဖဲြ႕တို႔မွ အဖဲြ႕ဝင္မ်ားအား ဥပေဒႏွင့္အညီ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ေရးအတြက္ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားႏွင့္အညီ ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

၄။ ဤကိစၥႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ႏိုင္ငံေတာ္ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ခံုရံုးက ၂၀၁၂ ခုနွစ္၊ မတ္လ ၂၈ ရက္တြင္ “လႊတ္ေတာ္အသီးသီးက ဖဲြ႕စည္းထားသည့္ ေကာ္မတီ၊ ေကာ္မရွင္ႏွင့္ အဖဲြ႕တို႔အား ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အဖဲြ႕အစည္းအျဖစ္ ထည့္သြင္း အဓိပၸါယ္္ဖြင့္ဆိုျခင္းသည္ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပါ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားႏွင့္ ညီညြတ္ျခင္း မရိွေၾကာင္း” ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်မွတ္ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ ၃၂၄ ႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာခံုရံုး ဥပေဒ ပုဒ္မ ၂၃ တို႔အရ အၿပီးအျပတ္ အတည္ျဖစ္ပါသည္။ ဤကိစၥမွာ စစ္ေဆးၾကားနာဆဲ အဆင့္မဟုတ္ဘဲ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်မွတ္ၿပီးသည့္ အဆင့္ျဖစ္၍ တင္သြင္းလႊာကို ျပန္လည္႐ုပ္သိမ္းရန္မွာ တရားရံုးမ်ား၏ အစဉ္အလာႏွင့္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားအရ မည္သို႔မွ် မျဖစ္ႏိုင္ပါသျဖင့္ ဤကိစၥအား အစိုးရအဖဲြ႔အေပၚ နားလည္ႏိုင္မည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။

၅။ ဒုတိယအခ်က္အေနျဖင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာခံုရံုး ဥကၠ႒ႏွင့္ အဖဲြ႔ဝင္မ်ားအား ၂၀၁၂ ခုနွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၂၁ ရက္ မတိုင္မီ ၄င္းတို႔၏ ဆႏၵအေလ်ာက္ တာဝန္မွ အနားယူေစေရး ကိစၥႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ရွင္းလင္းျပန္ၾကားလိုပါသည္။ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ ၁၁၊ ပုဒ္မခဲြ(က)ပါ ျပ႒ာန္းခ်က္သည္ ႏိုင္ငံေတာ္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ၏ ခက္မသံုးျဖာျဖစ္သည့္ ဥပေဒျပဳေရးအာဏာ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာႏွင့္ တရားစီရင္ေရးအာဏာတို႔ကို တတ္ႏိုင္သမွ် ပိုင္းျခားသံုးစဲြရန္ႏွင့္ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းရန္အတြက္သာ အပ္ႏွင္းထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ခံုရံုးအေနျဖင့္ ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပါ ေပးအပ္ထားေသာ လုပ္ငန္းတာဝန္အရ လြတ္လပ္စြာ ဆံုးျဖတ္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ျခင္းအေပၚ ႏိုင္ငံေတာ္ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ခံုရံုးဥကၠ႒ႏွင့္ အဖဲြ႔ဝင္မ်ားအား တာဝန္မွ အနားယူသြားေစေရးအတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတက ေဆာင္ရြက္မည္ဆိုလွ်င္ ဥပေဒႏွင့္ ညီညြတ္မည္ မဟုတ္သည့္အျပင္ တရားမွ်တမႈလည္း ရိွႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ခံုရံုးဥကၠ႒ႏွင့္ အဖဲြ႔ဝင္မ်ားကို တာဝန္မွ အနားယူေစရန္မွာလည္း ေဆာင္ရြက္၍ မရႏိုင္သည့္ကိစၥ ျဖစ္ပါသည္။

၆။ ႏိုင္ငံေတာ္ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ခံုရံုးအဖဲြ႔တြင္ ပါဝင္သည့္ ပုဂၢိဳုလ္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႏွင့္ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ ၂ ဦးတို႔မွ ေရြးခ်ယ္၍ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္၏ အတည္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ခန့္အပ္ထားသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ထိုပုဂၢိဳုလ္္မ်ားသည္ ဥပေဒေရးရာ ကြ်မ္းက်င္၍ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တရားစီရင္ေရး အေတြ႔အႀကံဳရိွသူမ်ား ျဖစ္သည့္အျပင္ အခိ်ဳ႕ေသာ ပညာရွင္မ်ားသည္ ဤဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ေရးဆဲြေရးအတြက္ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္မွ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္အတြင္း က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ အမိ်ဳးသားညီလာခံတြင္ တာဝန္ေက်ပြန္စြာ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ဤဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ကိစၥအေပၚ အမွားမွား အယြင္းယြင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဘက္လိုက္၍ေသာ္လည္းေကာင္း အဆံုးအျဖတ္ေပးၾကမည့္ ပုဂၢိဳုလ္္မ်ား မျဖစ္ႏိုင္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။

၇။ မိမိအပါအဝင္ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္အားလံုးသည္ “ႏိုင္ငံေတာ္ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ထိန္းသိမ္း ေစာင့္သိ လိုက္နာ႐ိုေသၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္၏ ဥပေဒမ်ားကို လိုက္နာက်င့္သံုး ေဆာင္ရြက္ပါမည္” ဟု လႊတ္ေတာ္ စတင္က်င္းပစဥ္က ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ သဘာပတိ၏ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ ကတိသစၥာ သို႔မဟုတ္ က်မ္းသစၥာ ျပဳထားၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ သို႔ျဖစ္၍ ႏိုင္ငံေတာ္ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ခံုရံုး၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ ၃၂၄ ႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ခံုရံုးဥပေဒပုဒ္မ ၂၃ ပါ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားအရ မိမိအေနျဖင့္ လိုက္နာရမည္ ျဖစ္ပါသည္။

၈။ မိမိတို႔ႏိုင္ငံသည္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို က်င့္သံုးစ ကမၻာ့အလယ္တြင္ မ်က္ႏွာပြင့္လန္းကာစ အေျခအေနတြင္သာ ရိွပါေသးသည္။ သို႔ပါ၍ လက္ရိွအေျခအေနတြင္ ဤအျငင္းပြားမႈ ျပႆနာေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံဒီမိုကေရစီစနစ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ ဥပေဒျပဳေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ တရားေရးမ႑ိဳင္ႀကီး ၃ ရပ္လံုးမွ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနေသာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား၏ အရိွန္အဟုန္ ေလ်ာ့နည္းရပ္တန္႔သြားျခင္း မရိွေစရန္ႏွင့္ ျပည္သူသန္း ၆၀ ၏ မ်က္ႏွာကို ေထာက္ထား၍လည္းေကာင္း၊ မိမိတို႔ မ႑ိဳင္ႀကီး ၃ ရပ္၏ စည္းလံုးညီညြတ္မႈကို မထိခိုက္ေစရန္ အတြက္လည္းေကာင္း၊ ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ လႊတ္ေတာ္က စြပ္စဲြျပစ္တင္သည့္ နည္းလမ္းျဖင့္ ေဆာင္ရြက္မည့္အစား ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ အခန္း (၁၂) တြင္ တရားဝင္ ေပးအပ္ထားသည့္ အခြင့္အေရးကို အသံုးျပဳမည္ ဆိုပါကလည္း မည္သူ႔ကိုမွ် ထိခိုက္မႈ မရိွေစဘဲ သင့္ေလ်ာ္ေကာင္းမြန္မည္ဟု ယူဆပါသည္။

၉။ သို႔ေသာ္လည္း ဤအဖဲြ႔အစည္းနွစ္ခုသည္ ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအရ ေပးအပ္ထားသည့္ သီးျခားလြတ္လပ္ေသာ အဖဲြ႔အစည္းမ်ား ျဖစ္ပါသျဖင့္ မိမိတို႔ဆႏၵအရ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သည့္ ႏိုင္ငံေရးလမ္းေၾကာင္းကို ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခြင့္ ရိွပါေၾကာင္း ျပန္ၾကားပါသည္။ 

(ပုံ)
သိန္းစိန္
ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ

Friday, August 17, 2012

Pyithu Hluttaw Vs The Constitutional Tribunal of the Union



အခုလတ္တေလာ စိတ္၀င္စားဖို႔အေကာင္းဆံုး ႏိုင္ငံေရးသတင္းကေတာ့ လႊတ္ေတာ္ေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာခံု႐ံုးတို႔ အျငင္းပြားေနတဲ့ အေရးကိစၥ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ေတြက ဖြဲ႔စည္းတဲ့ ေရးရာေကာ္မတီေတြဟာ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အဖြဲ႔အစည္းေတြ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္း ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာ ခံု႐ံုးက ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ျပႆနာျဖစ္ပါတယ္။ အစကေတာ့ အဲဒီေလာက္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့မိတာ အမွန္ပါပဲ။ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ တတိယပံုမွန္ အစည္းအေ၀းမွာကတည္းက စတင္ခဲ့တဲ့ အေရးကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ေတြက ဖြဲ႔စည္းတဲ့ ေကာ္မတီေတြဟာ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ဟုတ္မဟုတ္ ဆိုတာကို သိခ်င္တဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတကုိယ္စား ေရွ႕ေနခ်ဳပ္က ခံု႐ံုးကို တင္သြင္းခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

မူလအစကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အစိုးရအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးေတြ၊ ဒုတိယ၀န္ႀကီးေတြ အေနနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ေကာ္မတီေတြက ေခၚယူေမးျမန္းတာေတြ၊ စစ္ေဆးတာေတြကို မႏွစ္ၿမိဳ႕တာကေန စတာျဖစ္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ယူဆမိပါတယ္။ ၾကားသိရသေလာက္ ၀န္ႀကီးေတြ ဒု၀န္ႀကီးေတြအေနနဲ႔ ကုိယ့္၀န္ႀကီးဌာနရဲ႕ အလုပ္ကို လုပ္ဖို႔မစဥ္းစားႏိုင္ဘဲ ေကာ္မတီေတြက ဖိတ္သမွ် အစည္းအေ၀းေတြကို တက္ေရာက္ၿပီး ေျဖရ၊ ေျပာရ လုပ္ေနခဲ့ၾကရပါတယ္တဲ့။ ဒု၀န္ႀကီးတို႔၊ ၫႊန္မွဴးတို႔ လႊတ္ေပးရင္လည္း ေကာ္မတီေတြက မႀကိဳက္ပါဘူးတဲ့။ ၀န္ႀကီးနဲ႔မွ စကားေျပာခ်င္တဲ့ သေဘာမ်ိဳးေတြ ရွိၾကတယ္လို႔လည္း အခ်ိဳ႕လူေတြေျပာတာကို ၾကားဖူးပါတယ္။ အဲဒီလို ေမးျမန္းတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ အခ်ိဳ႕ကုိယ္စားလွယ္ေတြဆိုရင္ မေမးသင့္တာေတြေမးတာ၊ ၀န္ႀကီးကုိယ္တုိင္ လာေျဖစရာမလိုတဲ့ ေမးခြန္းေမးတာမ်ိဳးအထိ ႀကံဳရပါတယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ေကာ္မတီေတြဟာ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အဖြဲ႔အစည္းဆိုေတာ့ သူတို႔ကုိယ္သူတို႔ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အဖြဲ႔အစည္း၀င္ပုဂၢိဳလ္ဆုိၿပီး မာန္တက္ၿပီး ေမာက္မာတဲ့ ကုိယ္စားလွယ္မ်ိဳးကိုလည္း ႀကံဳေတြ႔ရတတ္တယ္လို႔ ၀န္ႀကီးအခ်ိဳ႕နဲ႔ နီးစပ္သူေတြက ေျပာတာကို ၾကားဖူးပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္ႏိုင္တာကေတာ့ အစိုးရအဖြဲ႔၀င္ေတြအေနနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ေတြက ဖြဲ႔စည္းတဲ့ ေကာ္မတီေတြမွာ ပါ၀င္တဲ့သူေတြက ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ အဖြဲ႔အစည္း၀င္ဆိုၿပီး ေျခရာတုိင္းတာကို မခံမရပ္ႏုိင္ ျဖစ္ၾကတာက စတယ္လို႔ပဲ ျမင္မိပါတယ္။

ခံု႐ံုးတစ္ခုလံုးကို စြပ္စြဲျပစ္တင္မႈသာ ျပဳလုပ္ခဲ့လို႔ကေတာ့ လႊတ္ေတာ္ေတြအတြက္ တကယ့္ကို မဟာအမွားႀကီးတစ္ခု ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သမုိင္းမွာ အမည္းစက္အေနနဲ႔ က်န္ခဲ့ပါလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာ ခံု႐ံုးကို ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ စနစ္ကို ပထမဆံုး ေျပာၾကရေအာင္။ ခံု႐ံုးကို ဥကၠ႒အပါအ၀င္ ကိုးဦးနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတယ္။ အဲဒီ ကိုးဦးကို ဘယ္လိုေရြးထားလဲဆိုတာ ၾကည့္ရေအာင္ပါ-
(က) ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတက ေရြးခ်ယ္သူ ၃ ဦး
(ခ) ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒က ေရြးခ်ယ္သူ ၃ ဦး
(ဂ) အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒က ေရြးခ်ယ္သူ ၃ ဦး
(ဃ) စုစုေပါင္း ၉ ဦး
ကဲ.... အဲဒီဖြဲ႔စည္းပံုမွာ ၾကည့္တာနဲ႔တင္ အေတာ္ႀကီးကို နားလည္ဖို႔ သင့္ေနပါၿပီ။ ဒီခံု႐ံုးရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြဟာ အစိုးရကို ဘက္လိုက္ခ်င္ရင္ေတာင္ သမၼတက ေရြးေပးထားတာက ၃ ဦးပဲရွိတယ္။ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ ႏွစ္ေယာက္က ေရြးေပးထားတာ ၆ ဦးေတာင္ရွိတယ္။ သေဘာကေတာ့ လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ကုိယ္စားလွယ္က သံုးပံုႏွစ္ပံုေပါ့။ တစ္ဖက္ဖက္ကိုသာ ဘက္လုိက္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ေၾကးဆိုရင္ လႊတ္ေတာ္အတြက္ ဘယ္လိုမွ နစ္နာစရာမရွိတဲ့ အေျခအေန မဟုတ္ဘူးလား။ ထားပါေတာ့ ဒါက ကေလးဆန္ပါတယ္။ အျခားအေၾကာင္းေတြ ေျပာၾကပါဦးစို႔။

ႏုိင္ငံေတာ္ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာ ခံု႐ံုးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ျပ႒ာန္းခ်က္ေတြဟာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ အခန္း (၆)၊ တရားစီရင္ေရး ဆိုတဲ့ အခန္းေအာက္မွာ ပါရွိပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာက အခုျဖစ္တဲ့ ကိစၥဟာ ဥပေဒျပဳေရးမ႑ိဳင္နဲ႔ တရားစီရင္ေရးမ႑ိဳင္ရဲ႕ အားၿပိဳင္မႈ ဆိုတာကိုပါ။ အဲဒီအခ်က္ကလည္း ျပႆနာကို စဥ္းစားရာမွာ အေရးပါတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဥပေဒပညာရွင္ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ဥပေဒေၾကာင္းအရ ဘယ္ဟာမွန္တယ္၊ ဘယ္ဟာမွားတယ္လို႔ မေျပာလိုပါဘူး။ ေဘးကရပ္ၾကည့္ေနသူ ႏိုင္ငံေရးပရိသတ္ တစ္ဦးအေနနဲ႔ပဲ ျမင္တာကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။

တကယ္လို႔သာ လႊတ္ေတာ္ေတြက ဆႏၵရွိေနတဲ့အတုိင္း ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာ ခံု႐ံုးတစ္ခုလံုးဟာ ႏုတ္ထြက္သြားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံအတြက္ တကယ့္ကို အမည္းစက္ပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ အဲဒီလိုသာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ မွတ္သားရမယ့္ အခ်က္တစ္ခုက ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာ ခံု႐ံုးဆိုတာ လႊတ္ေတာ္ေတြအလိုက် အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုေပးရတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု ျဖစ္သြားေတာ့မွာပါ။ ေနာက္ကာလေတြမွာလည္း အခုလိုမ်ိဳး အျခားေသာ အျငင္းပြားမႈေတြ ေပၚေပါက္ဦးမွာပါပဲ။ အဲဒီအခါက်ရင္လည္း လႊတ္ေတာ္ေတြအေနနဲ႔ သူတို႔လက္မခံႏိုင္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခုကို ခ်မွတ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ အခုလိုပဲ လက္မွတ္ထိုး၊ အဆိုတင္၊ ကန္႔ကြက္၊ ႐ံႈ႕ခ်၊ စြပ္စြဲျပစ္တင္ လုပ္ၾကဦးမွာပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒခံု႐ံုးဆိုတာ လႊတ္ေတာ္အလိုက် ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္ခံု႐ံုး ျဖစ္သြားၿပီး မူလရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္သူကမွလည္း ဒီခံု႐ံုးကို အေလးထားမွာ၊ တန္ဖိုးထားမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

ဒါဟာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ေစာ္ကားတာ၊ ေဖာက္ဖ်က္တာ၊ မလိုက္နာတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္သေဘာအရ ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီလိုသာ ျဖစ္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္ အခုလႊတ္ေတာ္တက္ေနတဲ့ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ေတြအပါအ၀င္ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ အားလံုးကို စြပ္စဲျပစ္တင္ၿပီး ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ကေန ရပ္စဲေစၾကဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ကုိယ္စားလွယ္ေတြ၊ ၀န္ႀကီးေတြ၊ လႊတ္ေတာ္ေတြ၊ သမၼတ၊ တရားသူႀကီးခ်ဳပ္ေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာဟာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအရ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုမွ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ မပါရွိတဲ့ အခ်က္ေတြကို ႐ိုးမယ္ဖြဲ႔ ရမယ္ရွာၿပီး လုပ္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖြဲ႔စည္းပံုကို ေစာ္ကားတာနဲ႔ အတူတူပဲလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

 မေန႔က သတင္းစာမွာလည္း ခံု႐ံုးရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို အျပည့္အစံု ေဖာ္ျပေပးထားတာကို စာဖတ္သူမ်ား ဖတ္႐ႈၾကၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါကိုမွ လႊတ္ေတာ္ေတြက ဆက္တိုးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘာေတြဆက္ျဖစ္မလဲ ဆိုတာကိုပဲ ေစာင့္ၾကည့္ရပါမယ္။ ၀င္း-၀င္း ျဖစ္စရာအေၾကာင္းကေတာ့ လံုး၀မရွိတာ အမွန္ပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္ဘက္ကပဲ ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ ၾကားသူ၊ ဖတ္သူ ဘယ္သူမွ ၀မ္းမသာႏိုင္တဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ကဲ... ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြက လက္မွတ္ေရးထိုးၿပီး ေတာင္းဆိုထားၿပီဆိုေတာ့ ဘာေတြဆက္ျဖစ္မလဲဆိုတာ ေလ့လာၾကည့္ပါမယ္။

  • ခံု႐ံုးအဖြဲ႔အေနနဲ႔လည္း သူတို႔မွာ အမွားမရွိတဲ့အတြက္ သူ႔တို႔ဘာသာသူတို႔ ႏုတ္ထြက္ၾကမယ္ မဟုတ္ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ သံုးသပ္မိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း သတင္းစာမွာ သူတို႔ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို အျပည့္အစံု ေဖာ္ျပေပးတာ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
  • ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က ဆက္လုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပထမဆံုးအေနနဲ႔ သူတို႔လႊတ္ေတာ္ထဲမွာရွိတဲ့ ကုိယ္စားလွယ္ စုစုေပါင္းရဲ႕ အနည္းဆံုး သံုးပံုႏွစ္ပံုက ေထာက္ခံဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ (သေဘာကေတာ့ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္မွာ ကုိယ္စားလွယ္စုစုေပါင္း ၄၄၀ ဦး ရွိတဲ့အတြက္ မဲခြဲလို႔ အခုလို စြပ္စြဲျပစ္တင္ျခင္းကို ေထာက္ခံတဲ့ ကုိယ္စားလွယ္ ၂၉၄ ဦး မျပည့္ဘူးဆိုရင္ စြပ္စြဲျပစ္တင္ျခင္းကို ဆက္လုပ္ဖို႔ မလိုပါဘူး) သံုးပံုႏွစ္ပံုက ေထာက္ခံတယ္ဆိုရင္ေတာ့ စြပ္စြဲျပစ္တင္ျခင္းကို ဆက္လုပ္ပါတယ္။
  • ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က စြပ္စြဲျပစ္တင္တာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္က စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးအဖြဲ႔ ဖြဲ႔စည္းၿပီး စစ္ေဆးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ဒီေနရာမွာ စံုစမ္းစစ္ေဆးဖို႔အတြက္ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ပဲ ဖြဲ႔စည္းရမယ္လို႔ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ ေဖာ္ျပထားတာ မရွိပါဘူး။ ဒါဟာ စိတ္၀င္စားစရာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ ပညာရွင္ေတြပါ၀င္တဲ့ လြတ္လပ္တဲ့ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရး ေကာ္မရွင္ သို႔မဟုတ္ အဖြဲ႔ စိတ္ႀကိဳက္ဖြဲ႔ၿပီး စစ္ေဆးႏုိင္တာမ်ိဳးပါ။ လႊတ္ေတာ္ကပဲ စံုစမ္းစစ္ေဆးမယ္ ဆိုရင္လည္း စစ္ေဆးႏိုင္ပါတယ္။)
  • အဲဒီလို အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္က စံုစမ္းစစ္ေဆးၿပီးတဲ့အခါမွာ အဲဒီစံုစမ္းစစ္ေဆးခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မွန္ကန္တဲ့အေၾကာင္း အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ စုစုေပါင္းရဲ႕ သံုးပံုႏွစ္ပံုျဖစ္တဲ့ ၁၅၀ ဦးက ေထာက္ခံဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ (စံုစမ္းစစ္ေဆးတဲ့အဖြဲ႔က ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာ ခံု႐ံုးကို စြပ္စြဲျပစ္တင္ထားတဲ့ အခ်က္ေတြဟာ မွန္ကန္တယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ကုိယ္စားလွယ္ ၁၅၀ ဦးက အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို မေထာက္ခံရင္ စြပ္စြဲျပစ္တင္မႈကို ဆက္လုပ္စရာ မလိုပါဘူး။)
  • စံုစမ္းစစ္ေဆးတဲ့အဖြဲ႔ကလည္း အျပစ္ရွိတဲ့အေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္တယ္၊ ကုိယ္စားလွယ္ သံုးပံုႏွစ္ပံုကလည္း ေထာက္ခံတယ္ဆိုရင္ အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ နာယကထံကို တင္ျပရပါမယ္။
  • နာယကအေနနဲ႔ အဲဒီလို တင္ျပလာရင္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ခံု႐ံုး ဥကၠ႒နဲ႔ အဖြဲ႔၀င္ေတြကို ရာထူးမွ ရပ္စဲေၾကာင္း ေၾကညာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ 


အထက္ပါအခ်က္ေတြဟာ လတ္တေလာ ျဖစ္ပ်က္ေနမႈအရ ျဖစ္ႏိုင္တာေတြကို ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနဲ႔အညီ စဥ္းစားၾကည့္တာပါ။ ဒီေနရာမွာ ထူးျခားတာတစ္ခုက လႊတ္ေတာ္ေတြက မဟုတ္ဘဲ သမၼတက စြပ္စြဲျပစ္တင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း လႊတ္ေတာ္ကပဲ ေဆာင္ရြက္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြနဲ႔ ကြဲျပားပါတယ္။ သမၼတက ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ နာယကထံ တင္ျပရမယ္။ နာယကက စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးအဖြဲ႔ ဖြဲ႔စည္းရမယ္။ အဲဒီအဖြဲ႔မွာ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္က ကုိယ္စားလွယ္ဦးေရ တူညီစြာ ပါ၀င္ရမယ္။ စံုစမ္းေတြ႔ရွိခ်က္ကို ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကို တင္ျပရမယ္။ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ သံုးပံုႏွစ္ပံုက ေထာက္ခံဖို႔လိုတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အရကေတာ့ အခုအေျခအေနအရ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္မွာ ေထာက္ခံမဲ သံုးပံုႏွစ္ပံု ရရွိေအာင္ လုပ္ဖို႔အတြက္ကို အေတာ္ႀကိဳးစားရပါမယ္။ ဒါ့အျပင္ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ကလည္း အခုလို စြပ္စြဲျပစ္တင္မႈကို သေဘာတူပါ့မလားဆိုတာ စဥ္းစားစရာပါ။ ပံုမွန္အားျဖင့္ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္ဟာ အတူတူပဲလို႔ ထင္စရာရွိေပမယ့္ မတူတာေတြ ရွိေနတဲ့အတြက္ပါ။ ဥပေဒျပဳေရး လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္မွာကို မတူညီမႈေတြ၊ အေရးေပးခံရမႈေတြ ရွိေနပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းအရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေရးသားဖို႔ စီစဥ္ထားတာ ရွိပါတယ္။ အခ်က္အလက္ေတြ မျပည့္စံုေသးတဲ့အတြက္ မေရးျဖစ္ေသးတာပါ။ ေရးတဲ့အခ်ိန္က်မွ အေသးစိတ္ ေရးသားတင္ျပပါမယ္။ အခုေတာ့ ေျပာလိုတာက အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ အေနနဲ႔လည္း ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္နဲ႔ အၿမဲတေစ ထပ္တူထပ္မွ် ရွိေနတယ္လို႔ မမွတ္ယူေစလိုတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္၀င္စားစရာပါ။

အခုေတာ့ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ႀကီး ဘာဆက္လုပ္မယ္ဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ပါမယ္။ သူ႔အေပၚမွာ အမ်ားႀကီး မူတည္ပါတယ္။ သမုိင္း၀င္ အမွားႀကီးတစ္ခုကို က်ဴးလြန္ၿပီး ရထားတဲ့ ဂုဏ္သတင္းေတြ၊ နာမည္ေကာင္းေတြကို စြန္႔လႊတ္ပစ္မလားဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ရပါမယ္။ ေနာင္တစ္သက္လံုး ျပန္စဥ္းစားလို႔ ၀မ္းသာစရာကိစၥ ျဖစ္မလားဆိုတာကို ကုိယ္စားလွယ္ေတြအားလံုး အေလးအနက္ စဥ္းစားၾကေစလိုပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီ ေခတ္ေျပာင္းကာလမွာ မ႑ိဳင္သံုးရပ္ဟာ အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းတာ မဟုတ္ဘဲ အျပန္အလွန္ အျပစ္တင္သလို ျဖစ္ေနၾကတယ္လို႔ အမ်ားသူငါ လက္ညႇိဳးထိုးတာမ်ိဳးကို အျဖစ္ခံၾကမယ္ မဟုတ္ဘူးလို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအရ အခြင့္အေရးေကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး အပ္ႏွင္းထားျခင္းခံရတဲ့ လႊတ္ေတာ္ေတြအေနနဲ႔ ရထားတဲ့ အခြင့္အေရးကို လက္နက္သဖြယ္ အသံုးခ်ၿပီး က်န္မ႑ိဳင္ႏွစ္ရပ္ကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနမယ့္အစား အခ်င္းခ်င္း တက္ညီလက္ညီနဲ႔ လက္တြဲေဆာင္ရြက္ရင္း အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းၿပီး ခ်ီတက္ၾကမယ္ဆိုရင္ ႏုိင္ငံအတြက္ ပိုမိုအက်ိဳးရွိမယ္လို႔ ယံုၾကည္မိေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ။
အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၁၇ ရက္၊ ေသာၾကာေန႔။
ည ၁၀ နာရီ ၄၆ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။
ကိုးကား။ ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ 

 
Web Statistics