ျမန္မာ့အလင္းရဲ႕ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ (၂၁-၁၁-၂၀၁၂)

ဒီေန႔ (၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ၂၁ ရက္ေန႔) ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာရဲ႕ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ကေတာ့ လန္ထြက္ေနတာပါပဲဗ်ာ။ ျမန္မာသတင္းစာေတြကို အသြင္သဏၭာန္ေရာ အႏွစ္သာရပါ ေျပာင္းလဲႏုိင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္လို႔ တာ၀န္ရွိသူေတြက မၾကာခဏ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ အသြင္သဏၭာန္ပိုင္းမွာ သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲလာတာကို ျမင္ေတြ႕ရတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အႏွစ္သာရပုိင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ ႀကိဳးစားေနဆဲ အဆင့္မွာပဲ ရွိေနေသးၿပီး သိသိသာသာႀကီး ေျပာင္းလဲသြားတာကိုေတာ့ မေတြ႕ရေသးပါဘူး။ သတင္းစာႀကီးတစ္ေစာင္လံုးမွာ က႑ေလး ၃-၄ ခုေလာက္ ေျပာင္းလဲသြား႐ံုနဲ႔ေတာ့ အႏွစ္သာရပိုင္းေတြ ေျပာင္းလဲေနၿပီလို႔ ေျပာႏုိင္မယ္မထင္ပါဘူး။ ငယ္ငယ္စာဖတ္တတ္ကတည္းက အေဖဖတ္ေနက် သတင္းစာကို ယူဖတ္ျဖစ္ရင္းနဲ႔ ဒီေန႔အထိ ပံုမွန္ဖတ္႐ႈေနသူ တစ္ဦးအေနနဲ႔ ျမန္မာ့အလင္းနဲ႔ ေၾကးမံု သတင္းစာေတြအေပၚမွာ သံေယာဇဥ္ရွိတာ အမွန္ပါ။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္ေစခ်င္တာလည္း ၾကာပါၿပီ။ အခုေတာ့ စတင္ၿပီး ေျပာင္းလဲမႈေတြ လုပ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ အျပည့္အ၀ မဟုတ္ေပမယ့္ အတန္အသင့္ေတာ့ ေက်နပ္မိပါတယ္။ အခုအခ်ိန္အထိ အရင္တုန္းက အေတြးအေခၚေတြ၊ အမူအက်င့္ေတြကို မေျပာင္းလဲေသးႏုိင္တာကိုလည္း ၀မ္းနည္းစြာ ျမင္ေနရပါေသးတယ္။ သတင္းစာမွာ ဒီပံုစံေတြပါရမယ္၊ ဒီလိုပဲေဖာ္ျပရမယ္ ဆိုတဲ့ပံုစံခြက္ကို အခုအခ်ိန္အထိ အျပည့္အ၀ မေျပာင္းလဲႏုိင္ေသးပါဘူး။ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေတာ့ ေျပာင္းလဲလာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနေၾကာင္းပါ။

ကဲ လိုရင္းကို ဆက္ပါ့မယ္။ ဒီေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာရဲ႕ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ကို ဖတ္ၾကည္ပါဦးဗ်ာ။ ေခါင္းစဥ္တပ္ပံုနဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ပံုေတြက တကယ့္ကိုမွ တကယ့္ကိုပါပဲ။ ျမန္မာ့အလင္းကို ဖတ္ေနတာမွ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ ေတြးမိပါရဲ႕။ ဒီအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ The VOICE ေတာင္ ငုတ္တုတ္ေမ့ၿပီး က်န္ခဲ့မယ္ထင္ပါရဲ႕။ ျပည္သူ႔ေခတ္ေခါင္းႀကီးေရးတဲ့ ဆရာေဖျမင့္လည္း ဒီအယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ကို ဖတ္ၿပီးရင္ ဘာေတြမ်ား ေတြးေနမလဲလို႔ သိခ်င္မိပါရဲ႕ဗ်ာ။ အားေပးဖတ္႐ႈလုိက္ၾကပါဦး။

ဘားရက္အိုဘားမားကို ႀကိဳဆိုပါ၏

အေမရိကန္သမၼတ ဘားရက္အိုဘားမား ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔လာေရာက္မယ့္ သမုိင္း၀င္ခရီးစဥ္ကို ႀကိဳဆိုလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ ျမန္မာ့ေျမေပၚမွာ စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ျမန္မာ့အလွ၊ ျမန္မာ့သဘာ၀ေတြကို ခံစားႏုိင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ျမန္မာ့အေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အမွန္အတိုင္း ျမင္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္းနဲ႔ အျပဳသေဘာေဆာင္သည့္ ဆင္ျခင္သံုးသပ္မႈမ်ားျဖင့္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရစီးကို ပိုမိုအားသန္ေအာင္ ကူညီႏုိင္ပါေစေၾကာင္း ဆႏၵျပဳလုိက္ေၾကာင္းပါ...။

ေျပာစရာမ်ားလြန္းလွတဲ့ အိုဘားမားရဲ႕ ျမန္မာခရီးစဥ္

ကၽြန္ေတာ့္မွာ အခ်ိန္ရွားပါးမႈေၾကာင့္ လက္ယားေအာင္ ေရးခ်င္ေနခဲ့ေပမယ့္ မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဒီေန႔ေတာ့ မေနႏုိင္ေတာ့လို႔ အိပ္ခ်ိန္ေတြကိုရင္းၿပီး ရေအာင္ေရးလိုက္ပါတယ္။ အိုဘားမားလာမယ္လို႔ ေကာလာဟလေတြ ထြက္ပါၿပီဆိုကလည္းက ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံေတြဆိုတာ တကယ့္ကို စံုစီနဖာပါပဲ။ အဲဒီအထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္စိတ္အ၀င္စားဆံုးက အိုဘားမားဟာ ျမန္မာျပည္ကို မလာသင့္ေသးဘူး ဆိုတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ကေတာ့ ဒုကၡပါပဲဗ်ာလို႔ပဲ တ,မိပါတယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ သူ႔ဟာသူ လာမယ့္ကိစၥကို မလာသင့္ဘူးတို႔၊ အခ်ိန္မက်ေသးဘူးတို႔၊ အခ်ိန္ေကာင္းမဟုတ္ဘူးတို႔၊ ေစာလြန္းတယ္လို႔ ျဖစ္ေနၾကရတာတုန္းဗ်။ အမွန္အတုိင္း ေျပာရရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ကေတာ့ အဲဒီလိုေျပာတဲ့လူေတြကို နားမလည္ေပါင္ဗ်ာ။ နားလည္တာတစ္ခုကေတာ့ ျမန္မာေတြနားလည္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ တစ္မ်ိဳးပါလား ဆိုတာပါပဲ။ အိုဘားမား မလာေအာင္ ကန္႔ကြက္တာလည္း ႏုိင္ငံေရးပဲတဲ့။ ခက္ေခ်ၿပီဗ်ိဳ႕၊ ခက္ေခ်ၿပီ။ ေတာ္ပါၿပီဗ်ာ... သူမ်ားအေၾကာင္းေျပာရတာ အသက္တိုတယ္။ စိတ္တိုရတာကိုးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ရဲ႕ အသက္ေတြကို အလကားေနရင္း ကန္႔လန္႔တိုက္ေနတဲ့ လူေတြအတြက္ေတာ့ အတိုမခံေတာ့ပါဘူး။

ကိုဉာဏ္အျမင္၊ ကိုဉာဏ္အေတြး

ဟုတ္ကဲ့... ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ အေမရိကန္သမၼတ ဘားရက္အိုဘားမား ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ လာျခင္းကို လံုး၀(လံုး၀) ပိုးစိုးပက္စက္ ႀကိဳဆိုပါတယ္ခင္ဗ်ား။ အိမ္သာလို႔ ဧည့္လာတယ္လို႔ပဲ မွတ္ပါတယ္ဗ်ာ။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ အျခားႏုိင္ငံေတြလိုပဲ လြတ္လပ္တဲ့ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ ႏုိင္ငံတစ္ခုပါ။ ကမၻာ့အလယ္မွာ သူ႔ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔သူ ရပ္တည္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံတစ္ခုပါ။ သူမ်ားႏုိင္ငံကို စစ္ျပဳေနတဲ့၊ ရန္ရွာေနတဲ့ ႏုိင္ငံမဟုတ္ပါဘူး။ အာဖဂန္နစၥတန္လို၊ ပါကစၥတန္လို အၾကမ္းဖက္သမားေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံတစ္ခု မဟုတ္ပါဘူး။ သမၼတႀကီးဦးသိန္းစိန္ ဦးေဆာင္ၿပီး ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ႏုိင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုပါ။ ယဥ္ေက်းမႈအစဥ္အလာႀကီးမားတဲ့၊ သိပ္ကိုျမင့္ျမတ္တဲ့ ဗုဒၶရဲ႕ အဆံုးအမေတြေအာက္မွာ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြေနထိုင္တဲ့၊ သဘာ၀တရားေတြနဲ႔ သိပ္ကိုလွပတဲ့၊ ပထ၀ီႏုိင္ငံေရးအရ သိပ္ကိုအခ်က္အျခာက်တဲ့ ေနရာမွာရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုပါ။ အဲဒီလိုႏုိင္ငံကို အေမရိကန္သမၼတတစ္ဦး လာတယ္ဆိုတာ ဘာမ်ားထူးဆန္းလို႔လဲဗ်ာ။

ဂုဏ္ယူရမွာ ဘယ္သူလဲ 

ကၽြန္ေတာ့္သေဘာဆိုရင္ေတာ့ အခုခရီးစဥ္မွာ တကယ္တမ္း ဂုဏ္ယူရမွာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ကို လာေရာက္ခြင့္ရတဲ့၊ လာေရာက္ေျခခ်ခြင့္ရတဲ့၊ ျမန္မာ့ေလကို ႐ွဴ႐ိႈက္ခြင့္ရတဲ့၊ ျမန္မာ့ေရကို ေသာက္သံုးခြင့္ရတဲ့၊ ျမန္မာျပည္သူေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ခြင့္ရတဲ့ အိုဘားမားကသာ ဂုဏ္ယူရမွာပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလို၊ ဦးသန္႔လို လူေတာ္ေတြထြက္တဲ့ႏုိင္ငံ၊ ကမၻာေက်ာ္ ပတၱျမားေတြ၊ ေက်ာက္စိမ္းေတြ ထြက္တဲ့ႏုိင္ငံ၊ တစ္ကမၻာလံုးက ငမ္းငမ္းတက္ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ေရနံေတြ၊ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ေတြ ထြက္တဲ့ႏုိင္ငံ၊ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ကမၻာေပၚမွာ အင္အားအေကာင္းဆံုး က်န္ရွိေနတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာႏုိင္ငံ၊ ဧရာ၀တီ၊ ခ်င္းတြင္း၊ စစ္ေတာင္းစတဲ့ သဘာ၀တရားရဲ႕ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ လက္ေဆာင္ေတြပိုင္ဆုိင္ထားတဲ့ ႏုိင္ငံ၊ အစြန္းထြက္ေတာင္မရွိတဲ့ လူဦးေရပမာဏနဲ႔ နယ္ေျမဧရိယာႀကီးမားလြန္းတဲ့၊ လူဦးေရမ်ားလြန္းတဲ့ ႏိုင္ငံႀကီးႏွစ္ခုၾကားမွာ အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာ၊ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈေတြ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းရပ္တည္ ေနႏုိင္တဲ့တုိင္းျပည္၊ ............။ ကဲ... ဒီေလာက္ ဂုဏ္ယူဖြယ္ရာေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္ကို ေျခခ်ခြင့္ရတဲ့ အိုဘားမားဆိုတဲ့ လူသားတစ္ဦးဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ကံေကာင္းလုိက္သလဲဆိုတာ စာဖတ္သူပဲ စဥ္းစားၾကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ။ အိုဘားမား စိတ္အ၀င္စားဆံုးျဖစ္မယ့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ က်န္ပါေသးတယ္။ ကမၻာေပၚမွာ ဘယ္ႏုိင္ငံမွာမွ မရွိေသးတဲ့ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းမႈ ျဖစ္စဥ္ကို အသိမ္ေမြ႔၊ အညင္သာဆံုး ျပဳလုပ္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ တုိင္းျပည္ဗ်။ ဒီတစ္ခ်က္တည္းနဲ႔တင္ ျမန္မာျပည္ကိုလာၿပီး ဂုဏ္ျပဳသင့္တယ္လုိ႔ မထင္ဘူးလားခင္ဗ်။

သတိျပဳမိတာေတြ

အလည္အပတ္ခရီးစဥ္ မဟုတ္လို႔ထင္ပါရဲ႕၊ သတင္းစာေတြမွာ အိုဘားမားအေၾကာင္း ေဖာ္ျပတာကို မေတြ႔ရပါဘူး။ ပံုမွန္အားျဖင့္ ႏုိင္ငံျခားတိုင္းျပည္တစ္ခုခုက ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးဦး လာတယ္ဆိုရင္ သတင္းစာေတြမွာ အဲဒီေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ ကုိယ္ေရးအက်ဥ္းကို ေဖာ္ျပေလ့ရွိလို႔ပါ။ အခုေတာ့ အိုဘားမားအေၾကာင္းကို သတင္းစာမွာ ေဖာ္ျပထားတာ မေတြ႔ရေၾကာင္းပါ။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ လံုၿခံဳေရးပိုင္းဆုိင္ရာကို အရမ္းဂ႐ုစိုက္ေနတာ ေတြ႔ရတာပါပဲ။ စူပါပါ၀ါႏုိင္ငံတစ္ခုရဲ႕ အရွင္သခင္ ဆိုေတာ့လည္း ဒီေလာက္ေတာ့ လုပ္ရမွာေပါ့လို႔ပဲ ေတြးမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက အတိုက္အခံေတြလိုမ်ိဳး ပိုကိုပိုလြန္းတယ္လို႔ေတာ့ မျမင္မိပါဘူး။ သူ႔ႏုိင္ငံသားေတြရဲ႕ သူတို႔သမၼတအေပၚမွာ တန္ဖိုးထားမႈလို႔ပဲ ျမင္ပါတယ္။ အဲဒီလိုႏုိင္ငံသားေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတဲ့ အိုဘားမားအတြက္လည္း ဂုဏ္ယူရပါတယ္။ အစိုးရရဲ႕ တရား၀င္သတင္းဌာနေတြ အားလံုးဟာ အိုဘားမား ဘယ္မွာတည္းမယ္၊ ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႔မယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္မယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္မယ္၊ ဘယ္ကိုသြားမယ္ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ မထုတ္ျပန္တာကို သတိျပဳမိပါတယ္။ လံုၿခံဳေရးအရ သတင္းထိန္းခ်ဳပ္ထားတယ္လို႔ပဲ ျမင္မိပါတယ္။ (မွဴးေဇာ္ႀကီးကို သတိရမိေတာ့ ၿပံဳးမိပါတယ္။ သူ႔ခမ်ာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေရးခ်င္ေနရွာမလဲလို႔ ေတြးမိၿပီး ခပ္တိုးတိုးရယ္မိပါရဲ႕။ :D ) အိုဘားမားလာတဲ့အတြက္ ေလာေလာဆယ္ အက်ိဳးအရွိဆံုးလူေတြကေတာ့ ေဆးဆိုးပန္း႐ိုက္လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ မီဒီယာေတြပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္ပါရဲ႕။ အလံေတြ၊ အက်ႌေတြ၊ ပိုစတာေတြဆိုတာ ပလူကိုပ်ံေနတာပါပဲ။ အင္း... ငါးစာေတြ ခ်ထားလုိက္ၾကဦးကြ။ အင္တာနက္ေပၚမွာကေတာ့ အရည္မရ အဖတ္မရ အိုဘားမားလာသင့္တယ္၊ မလာသင့္ဘူး ျငင္းခုန္ေနၾကေလရဲ႕။ ဟိုဟိုဒီဒီ မျငင္းတဲ့လူေတြကလည္း အားအားလ်ားလ်ား အေမရိကန္သမၼတစီးတဲ့ ကားအေၾကာင္းတို႔၊ ေလယာဥ္အေၾကာင္းတို႔၊ ကုိယ္ရံေတာ္တပ္ဖြဲ႔အေၾကာင္းတို႔ ေျပာေနလုိက္ၾကတာမ်ား အံ့ၾသဖို႔ေတာင္ေကာင္းတယ္။ ငါတို႔ျမန္မာေတြလည္း တစ္ေန႔တစ္ေန႔ မပ်င္းရပါလားလို႔ ေတြးမိေတာ့ မဆိုးပါဘူးလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါတယ္။

သူတို႔ႏွစ္ဦးနဲ႔ေတြ႔မယ္

အေမရိကန္သမၼတအိုဘားမားရဲ႕ ျမန္မာျပည္ခရီးစဥ္မွာ ျမန္မာသမၼတ ဦးသိန္းစိန္နဲ႔ေတြ႔ပါမယ္။ ေနာက္ၿပီးရင္ အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႔ပါမယ္။ ႏုိင္ငံတကာ သတင္းစာမ်က္ႏွာေတြမွာ သတင္းေဖာ္ျပထားတဲ့အတုိင္း ေျပာျပတာပါ။ ဘယ္ေနရာေတြကို လည္ပတ္ဦးမယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ေဖာ္ျပထားတာ မေတြ႔ရပါဘူး။ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ကို သြားဖူးမလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေတြးမိပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာလည္း အထင္ကရ သြားစရာ၊ သြားလို႔ေကာင္းတာ အဲဒီေနရာပဲ ရွိတယ္လို႔ ျမင္မိလို႔ပါ။ ထိုင္းႏုိင္ငံမွာေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုကို သြားခဲ့ပါတယ္။

သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလုပ္ခဲ့ရင္

ကုိယ့္ဆီက ကမၻာေက်ာ္ ျမန္မာသတင္းေထာက္ေတြ ပါးစပ္ထဲရွိသမွ် ဘာေတြေမးမလဲလို႔ ေတြးၾကည့္ေနမိပါတယ္။ စဥ္းစားမိသေလာက္ကေတာ့.....

(၁) ပိတ္ဆို႔မႈေတြ ႐ုပ္သိမ္းေပးတာ ေစာလြန္းတယ္လို႔ မထင္မိဘူးလား။

(၂) ျမန္မာျပည္ကို မလာသင့္ေသးဘူးလို႔ ေ၀ဖန္ေနၾကပါလ်က္ ဘာျဖစ္လို႔ လာခဲ့တာပါလဲ။

(၃) သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္အေပၚ ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။

(၄) ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေပၚ ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။

(၅) ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သမၼတလုပ္မယ္ဆိုရင္ အိုဘားမားအေနနဲ႔ ဘယ္လိုသေဘာရပါသလဲ။

(၆) ရခုိင္မွာျဖစ္ေနတာေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေမရိကန္က ၀င္ေရာက္ေျဖရွင္းေပးဖို႔ ရွိမလား။

(၇) ျမန္မာ-တ႐ုတ္ ဆက္ဆံေရးအေပၚ ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။

(၈) လူႀကီးမင္းရဲ႕အဘိုးျဖစ္သူ ျမန္မာျပည္မွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးတာ သိပါသလား။

(၉) ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအတြက္ အေမရိကန္က ဘယ္လိုအကူအညီေတြ ေပးသြားမွာပါလဲ။ 

(၁၀) အုိဘားမားအေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္သူေတြကို ေပးခ်င္တဲ့ သတင္းစကားက ဘာမ်ားျဖစ္မလဲ။

(၁၁) အီရန္ကို စစ္တိုက္မလား သိခ်င္ပါတယ္။

ကဲ... ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထီထိုးလုိက္ပါၿပီ။ မနက္ျဖန္၊ သဘက္ခါထြက္တဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြဖတ္ၿပီး ထီတိုက္လိုက္ပါဦးမယ္။ ေပ်ာ္စရာေတာ့ အေကာင္းသားခင္ဗ်။

ႀကိဳဆိုပါတယ္ အိုဘားမား

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ဘားရက္အိုဘားမားရဲ႕ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔လာေရာက္မယ့္ သမုိင္း၀င္ခရီးစဥ္ကို လိႈက္လွဲစြာ ႀကိဳဆိုလိုက္ေၾကာင္းပါ။ အေျပာင္းအလဲေတြအတြက္ အားသြန္ႀကိဳးပမ္း ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ သမၼတႀကီးဦးသိန္းစိန္နဲ႔ ျမန္မာျပည္သူေတြကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ခရီးစဥ္လို႔ပဲ မွတ္ယူပါတယ္ခင္ဗ်ား။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ၁၉ ရက္၊ တနလၤာေန႔။

နံနက္ ၃ နာရီ ၂၁ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။ 

Northern Star ဘယ္လဲ၊ ဘာလဲ။

 

တင္ျပခ်က္ (၁)၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒၏ လုပ္ငန္းတာ၀န္

ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ (၁၁၂)

၁၁၂။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒သည္ -

        (က) ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ အစည္းအေ၀းမ်ားကို ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲရမည္၊

တင္ျပခ်က္ (၂)၊ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒၏ လုပ္ငန္းတာ၀န္

ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ (၁၄၄)

၁၄၄။ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒၏ လုပ္ငန္းတာ၀န္သည္ ပုဒ္မ ၁၁၂ ပါ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒၏ လုပ္ငန္းတာ၀န္ဆုိင္ရာ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားအတုိင္းျဖစ္သည္။

တင္ျပခ်က္ (၃)၊

ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ (၃၅၄)

၃၅၄။ ႏိုင္ငံသားတုိင္းသည္ ႏိုင္ငံေတာ္လံုၿခံဳေရး၊ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး၊ ရပ္ရြာေအးခ်မ္းသာယာေရး သို႔မဟုတ္ ျပည္သူတို႔၏ ကုိယ္က်င့္တရားအလို႔ငွာ ျပ႒ာန္းထားသည့္ ဥပေဒမ်ားႏွင့္ မဆန္႔က်င္လွ်င္ ေအာက္ပါ အခြင့္အေရးမ်ားကို လြတ္လပ္စြာသံုးစြဲေဆာင္ရြက္ခြင့္ရွိသည္ -

         (က) မိမိ၏ ယံုၾကည္ခ်က္၊ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္မ်ားကို လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခြင့္၊ ေရးသားျဖန္႔ေ၀ခြင့္၊

ေ၀ဖန္ခ်က္ (၁)

သူရဦးေရႊမန္းဦးေဆာင္သည့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ႏွင့္အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ ဆုိတဲ့အသံုးအႏႈန္းကို လံုး၀ကန္႔ကြက္ပါတယ္။ ဒါဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ေရးသားထားတဲ့ အေရးအသားတစ္ခုလို႔ပဲ ျမင္ပါတယ္။ ဘာကိုဆိုလိုတယ္ဆိုတာေတာ့ ဘုရားနဲ႔ ေရးတဲ့သူကုိယ္တုိင္ပဲ သိပါလိမ့္မယ္။ သေဘာ႐ိုးနဲ႔ ေရးထားတာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေျမာင္းေဖာက္တာလား၊ သြယ္၀ိုက္ၿပီး ႏွိပ္ကြပ္တာလား ဆိုတာကေတာ့ ေရးတဲ့သူကိုပဲ ေမးၾကည့္ရင္ပိုေကာင္းမယ္ ထင္ပါရဲဲ႕ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကိုေတာ့ ရဲ၀ံ့စြာ ေျပာရဲပါတယ္။ တမင္ေရးတဲ့ အသံုးအႏႈန္းလို႔ပဲ ျမင္ပါတယ္၊ သူတို႔ဂ်ာနယ္မွာ အခုေနာက္ပိုင္း ေဖာ္ျပတဲ့ သတင္းေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြအရ ဦးေရႊမန္းကို တမင္ကို မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေနၾကသူေတြလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ဦးေရႊမန္းနဲ႔ သစၥာခံေတြလို႔ေျပာရင္ အနည္းငယ္အဓိပၸါယ္ လြဲမွားႏုိင္တဲ့အတြက္ အဲဒီအသံုးအႏႈန္းကို မသံုးေတာ့ပါဘူး။ ဦးေရႊမန္းသည္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကို ဦးေဆာင္ေနၿပီး၊ ဦးခင္ေအာင္ျမင့္သည္ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ကို ဦးေဆာင္ေနတယ္ဆိုတာ တစ္ကမၻာလံုး သိေနတဲ့ကိစၥပဲ။ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒရဲ႕ အားနည္းခ်က္အရ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္ယွဥ္ရင္ ပါ၀ါကြာသလိုျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ဦးေရႊမန္းက ျခယ္လွယ္ေနတာကိုေတာ့ မေျပာလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုလို ေရးသားထားတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ လံုး၀ (လံုး၀) သေဘာမတူေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။ အလကားေနရင္း ဦးေရႊမန္းကို အတိုက္အခိုက္လုပ္ေနတယ္ ထင္မွာစိုးတဲ့အတြက္ ေနာက္ထပ္ဥပမာတစ္ခု ထပ္ေပးပါ့မယ္။ လႊတ္ေတာ္ဂ်ာနယ္ကို ထုတ္ေ၀ေနတာရွိပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္နာယကနဲ႔ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒မွာ ဘယ္သူက ရာထူးအားျဖင့္ ႀကီးသလဲဆိုတာ စာဖတ္သူေတြ သိၿပီးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ လႊတ္ေတာ္ဂ်ာနယ္မွာ ဦးေရႊမန္းရဲ႕ သတင္းကိုပဲ မ်က္ႏွာဖံုးကေန ေဖာ္ျပပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ နာယကရဲ႕ သတင္းကိုေတာ့ ေနာက္ေက်ာဆံုး သို႔မဟုတ္ ေရွ႕ဖံုးမွာဆိုရင္ေတာင္ ဦးေရႊမန္းသတင္းရဲ႕ ေနာက္ကသာ ေဖာ္ျပၾကပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ သေဘာေပါက္ၾကလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ လႊတ္ေတာ္အေရး ရင္ေလးမိပါေသးရဲ႕ဗ်ာ။ အခုလို မီဒီယာေတြကပါ ေလပင့္လာၿပီဆိုေတာ့ အင္း... ခက္ရေခ်ရဲ႕ဗ်ိဳ႕။

ေ၀ဖန္ခ်က္ (၂)

အာဏာရျပည္ခုိင္ၿဖိဳးပါတီဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းကို သေဘာကို မက်ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီစကားလံုးကို သံုးရသလဲဆိုတာ စဥ္းစားလို႔မရဘူး။ လက္ရွိကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံရဲ႕ အေျခအေနအရ ျပည္ခုိင္ၿဖိဳးပါတီဟာ အာဏာရပါတီလို႔ သတ္မွတ္လို႔ရမရဆိုတာ ျပန္လည္စဥ္းစားၾကေစခ်င္တယ္။ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာ အာဏာရပါတီလို႔ သံုးႏႈန္းၾကတာကို ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ အဲဒီအတုိင္း သံုးလို႔ရမရဆိုတာ ႏိႈင္းယွဥ္သံုးသပ္ၾကေစခ်င္တယ္။ အာဏာသံုးရပ္ရွိတဲ့အထဲမွာ ဥပေဒျပဳေရးကလြဲရင္ က်န္တဲ့ႏွစ္ရပ္က ပါတီနဲ႔ လက္ရွိတာ၀န္ေတြကို ခြဲျခားထားတယ္ဆိုတာ ဘာျဖစ္လို႔ မ်က္ကြယ္ျပဳေနၾကသလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ဘူး။ မီဒီယာေတြကပဲ သိသိႀကီးနဲ႔ ဇာတ္သြင္းေနၾကတာလား၊ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ မသိဆိုး၀ါးစြာနဲ႔ အဆိုးျမင္ျဖစ္ေနတာလား ဆိုတာကေတာ့ မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

ေ၀ဖန္ခ်က္ (၃)

ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ (၃၅၄) မွာ ျပ႒ာန္းထားသည့္ ဥပေဒမ်ားႏွင့္ မဆန္႔က်င္လွ်င္ ဆိုတဲ့စကားရပ္ ပါတယ္ဆိုတာကို မေမ့ၾကေစလိုပါ။ အခုအေရးအသားေတြဟာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို မ်က္ကြယ္ျပဳရာ ေရာက္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က မမီတမီဉာဏ္ေလးနဲ႔ မရဲတရဲေလး သတိေပးလိုက္ပါရေစခင္ဗ်ာ။

ရည္ၫႊန္း - Northern Star ဂ်ာနယ္၊ အမွတ္ (၁၉၀)

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ ၁၂ ရက္၊ တနလၤာေန႔။

မြန္းလြဲ ၁၂ နာရီ ၁၆ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။ 

ဖတ္မိတဲ့စာအုပ္ေတြထဲက (၁)

(က)

ငါးထပ္ႀကီး၊ ေျခာက္ထပ္ႀကီး၊ ကိုးထပ္ႀကီး၊ ဆယ္ထပ္ႀကီး ဟု ေခၚတြင္ရျခင္းအေၾကာင္း

ဘုရားတည္တဲ့အခါ ၀ါးနဲ႔ ျငမ္းဆင္ရတယ္။ အဲဒီ၀ါးကို ေျခာက္ျပန္ဆက္ၿပီး ဆင္ရတဲ့ဘုရားမို႔ ေျခာက္ထပ္ႀကီး ေခၚသည္။ ၀ါးငါးျပန္ဆင္တဲ့ ဘုရားက်ေတာ့ ငါးထပ္ႀကီး၊ စမ္းေခ်ာင္းနားက ကိုးထပ္ႀကီးဘုရားက်ေတာ့ ၀ါးကိုးျပန္ဆင္ရတာ။ ျပည္က ဆယ္ထပ္ႀကီးဘုရားက်ေတာ့ ၀ါးဆယ္ျပန္ ျငမ္းဆင္ရလို႔ ဆယ္ထပ္ႀကီး။

(ခ)
ရာဘင္ျဒာနတ္တဂိုး ျမန္မာျပည္ကို လာခဲ့ဖူးသည္

1. ၁၉၁၆ ခုႏွစ္ ေမလ ၇ ရက္ေန႔မွ ၉ ရက္ေန႔အထိ တစ္ႀကိမ္။ ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္း၊ စိန္ေရာင္ျခည္ဘုရား၀င္းအနီးရွိ အိႏၵိယအမ်ိဳးသား ဆရာ၀န္ႀကီး ေမထာ၏တိုက္တြင္ တည္းခိုသည္ဟု ထင္မွတ္ရသည္။
2. ၁၉၂၄ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၄ ရက္ေန႔မွ ၂၇ ရက္ေန႔အထိ တစ္ႀကိမ္။ ဂါးဒီးယမ္းသတင္းစာတုိက္ အေဆာက္အဦ၊ ၃၉၂/၃၉၆ ကုန္သည္လမ္းရွိ တိုက္အိမ္တြင္ တည္းခိုသြားခဲ့သည္။

(ဂ)
ရဟန္းျပဳသူ ၅ မ်ိဳး

1. သဒၶါပဗၺဇိတ - ယံုၾကည္ျခင္းေၾကာင့္ ရဟန္းျပဳသူ
2. ပညာပဗၺဇိတ - ပညာေၾကာင့္ ရဟန္းျပဳသူ
3. ဘယာပဗၺဇိတ - အျပစ္ေဘးေၾကာင့္ ရဟန္းျပဳသူ
4. မိ႐ိုးဖလာပဗၺဇိတ - မိဘ႐ိုးရာ အစဥ္အလာေၾကာင့္ ရဟန္းျပဳသူ
5. ဒုလႅဘပဗၺဇိတ - ရခဲသည့္ရဟန္းအျဖစ္ကို ရလိုေသာေၾကာင့္ ရဟန္းျပဳသူ

[ နႏၵာမိုးၾကယ္၊ ျမန္မာ့သမုိင္း၀င္ သမုိင္းတင္ခဲ့ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ား ၁၀၀ စာအုပ္မွ ]

စိတ္၏အမိန္႔၊ ပီမိုးနင္း

စိတ္မပ်က္သမွ် စီးပြားဥစၥာ က်န္းမာျခင္းပါ ပ်က္ေသာ္လည္း ေၾကာက္စရာမရွိေခ်။ စိတ္အားပ်က္မွ အကုန္ပ်က္၏။ "ပ်က္လွ်င္အစဥ္ ျပင္လွ်င္ခဏ၊ မေသမခ်င္း အားမေလွ်ာ့ရ၊ ျဖစ္ရမည္" ဟူေသာစိတ္ကို အၿမဲထားပါေလ။

အပ်က္ကို မေတြးေလႏွင့္ မထင္ေလႏွင့္။ အေတြးအထင္သည္ ကမၻာေပၚတြင္ အဆိပ္အျပင္းဆံုး ျဖစ္ေလသည္။ စိတ္ႂကြယ္၀မွ လူႂကြယ္၀၏။ စိတ္မြဲလွ်င္ လူမြဲတတ္ေလသည္။

အိပ္ရာထ မေလးေစရ၊ ႏိုးလွ်င္ ထတတ္ေသာအက်င့္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

အိပ္ေပ်ာ္ခါနီး၌ ငါအဘယ္အခ်ိန္မွာႏိုးမည္ဟု ေပ်ာ္သည့္တုိင္ေအာင္ အမိန္႔ေပးေလ။ သံုး ေလးရက္ေလာက္ ဤကဲ့သို႔ ေလ့က်င့္လွ်င္ အနားမွာ နာရီကိုထား၍အိပ္။ မိ္န္႔ေသာအခ်ိန္မွာႏိုးေၾကာင္း ေတြ႔ရွိရလိမ့္မည္။

အိပ္ရာမွ အထျမန္ျခင္းသည္ Willpower ေခၚ စိတ္၏တန္ခိုး တိုးတက္ႀကီးမားေသာအေလ့ျဖစ္၏။

ညဥ့္အိပ္ရာ၀င္ခ်ိန္၌ အဘယ္အခ်ိန္မွ ငါႏိုးရမည္ဟူေသာ အမိန္႔ကို မိမိ၏နား၌ ၾကားေလာက္ေအာင္ က်ယ္ေလာင္ေသာ အသံႏွင့္လည္းေပးေလ၊ တကယ္အတည္ခုိင္မာစြာ အမိန္႔ကိုေပးရမည္။ စိတ္မပါတပါႏွင့္ မေပးရ။

အိပ္ေပ်ာ္သည့္တိုင္ေအာင္ ေပးေသာအမိန္႔မ်ားသည္ ေအာင္ျမင္ရ၏။ ပ်င္းရိျခင္း၊ အေပ်ာ္တစ္ခုခုၾကဴးျခင္း၊ မေကာင္းေသာအက်င့္ တစ္ခုခုရွိလွ်င္ ဆန္႔က်င္ေသာစကားျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိယ္ အိပ္ေပ်ာ္သည့္တုိင္ေအာင္ အမိန္႔ေပးရမည္။ ဥပမာ ပ်င္းလွ်င္ ငါ ၀ီရိယရွိသည္ဟု အတည္တကယ္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်စြာေျပာေလ၊ လက္သီးမဆုပ္ အံမႀကိတ္ရ၊ ကိုယ္လက္ကို ေပ်ာ့ေျပာင္းခ်မ္းသာစြာထား၍ ဆိုရမည္။ မ ဟူေသာ စကားမပါ၊ ဥပမာ - ငါမပ်င္းေတာ့ဘူးဟု မဆိုရ။

ထခ်င္ေသာအခ်ိန္မွာ ထႏိုင္ေသာ ေလ့က်င့္ခန္းကို အမိန္႔ျဖင့္ေအာင္ျမင္လွ်င္ စာဖတ္သူ၏ တန္ခိုးသည္ တိုးတက္၍လာၿပီဟု သိေလ။

မိမိကုိယ္ကုိယ္ မက်န္းမာသူဟု စိတ္က စြဲၿမဲစြာထားလွ်င္ မက်န္းမာျဖစ္ရမည္။ အိပ္ရာ၌ အိပ္ေပ်ာ္သည့္တိုင္ေအာင္ ေရာဂါတစ္ခုခုကိုထင္လွ်င္ ထိုေရာဂါ ျဖစ္ေပၚလာရ၏။ ေန႔အခါ၌လည္း ေရာဂါေ၀ဒနာမွစတဲ့ အနိ႒ာ႐ံုကို မထင္ရ၊ ပ်က္စီးျခင္းကို မျမင္ေစရ၊ ေမွ်ာ္လင့္ကိုးစား မိမိ၏သတၱိကို ယံုၾကည္ေသာစိတ္ အၿမဲတိုးပြား၍ ေနေစရမည္။

အခ်ိန္မွန္ေအာင္ ႀကိဳးစားေလ၊ အခ်ိန္မွန္ဖို႔ကို အမိန္႔ေပးေလ။

စိတ္ေလလြင့္ျခင္းသည္ အခ်ိန္မမွန္ျခင္းကို ျဖစ္ေစ၏။ စိတ္အား ဆုတ္ယုတ္ေစ၏။

မိမိ၏အလုပ္ကို သတၱ၀ါတို႔အား အက်ိဳးေဆာင္ေသာအလုပ္ဟု အၿမဲသေဘာထားရမည္။

ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခုကို အၿမဲတည္စြာထား၊ ထိုရည္ရြယ္ခ်က္သို႔ ေပါက္ေရာက္ေစမည့္ အရာဟူသမွ်ကို ရွာႀကံလုပ္ကိုင္ေလ။

ေအာင္ျမင္ျခင္းကို အေ၀း၌မထားႏွင့္၊ ယခု လက္ငင္းလုပ္ေသာ အလုပ္ေတြကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေအာင္ျမင္ရမည္ဟု စူးစုိက္စြာလုပ္၊ စူးစိုက္စြာ အမိန္႔ေပးေလ၊ အလုပ္တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေအာင္ျမင္ျခင္းသည္ ရည္ရြယ္ခ်က္သို႔ ေရာက္ေစေသာ ေလွကားမ်ား ျဖစ္ၾကေလသည္။

အလုပ္တစ္ခုကိုလုပ္ရာ၌ အလုပ္၏အစိတ္အပိုင္းေတြ မ်ားစြာရွိ၏။ ထိုအလုပ္ႀကီးတစ္ခုလံုး၏ ေအာင္ျမင္ျခင္းျဖစ္ဖို႔ရန္ ထိုအစိတ္အပိုင္းေလးေတြကို ေရွးဦးပထမ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေအာင္ျမင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရမည္။

မိမိအလုပ္မ်ား၌ အစီအစဥ္ရွိရမည္။ အစီအစဥ္မရွိလွ်င္ ႐ႈပ္ေပြ၍ ေနလိမ့္မည္။ ႐ႈပ္ေပြအားႀကီးလွ်င္ လုပ္ေလ႐ႈပ္ေလ၊ အလုပ္သည္ အ႐ႈပ္ကို ရွင္းရ၏။

မိမိကုိယ္မိမိ ႐ိုေသရမည္။ ထိုအခါ ကမၻာေလာကသည္ ပိုမို၍ ႐ိုေသလိမ့္မည္။

ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းလား၊ အဲဒီအေၾကာင္းေတာ့ မေျပာခ်င္ေသးပါဘူးဗ်ာ

ၿပိဳင္ဆုိင္မႈ ျပင္းထန္လွသည့္၊ ခါးသီးလွသည့္၊ အမုန္းတရားေတြ မ်ားလြန္းလွသည့္၊ ႏွစ္ဘက္အၾကား အာဃာတမ်ား မနည္းမေနာရွိသည့္၊ အခ်င္းခ်င္း ေ၀ဖန္တိုက္ခုိက္ေနတတ္သည့္ ၿပိဳင္ဘက္မ်ား ထိပ္တိုက္ေတြ႔ခဲ့ၾကေလၿပီ။ သူတို႔အေၾကာင္းကို နည္းနည္းေလး ျပန္ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ခ်င္သည္။

အမ်ားက သတ္မွတ္ထားၾကသည့္ ကာလၾကာရွည္ မင္းမူခဲ့သူေတြက သူတို႔ၿပိဳင္ဘက္ကို နည္းနည္းေလးမွ် ထီမထင္သည့္ ဟန္ပန္ျဖင့္ ေတြ႔ရသည္။ ဒီလိုၿပိဳင္ဘက္ေတြနဲ႔ ၿပိဳင္ရမွာကိုပင္ သိပ္ၿပီးေတာ့ မေက်နပ္ခ်င္လွ။ ၿပိဳင္ဘက္ဆိုသူေတြက မေန႔တစ္ေန႔ကမွ် ပိုက္ဆံေတြ ေပါေပါသီသီ ေထာက္ပံ့ေပးခဲ့တဲ့ ႀကိဳးကိုင္သူႀကီးေၾကာင့္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ေနာက္မွေပါက္တဲ့ ေရႊၾကာပင္လို ျဖစ္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီၾကားထဲ ဟိုဆု၊ ဒီဆုေတြက ရလိုက္ေသးေတာ့ အဲဒီလူေတြအဖို႔ မာန္တက္တာ မဆန္းလွေခ်။ အဆိုးဆံုးက သူတို႔ကပဲ ဒီလိုယွဥ္ၿပိဳင္မႈေတြ ျပင္းထန္လာေအာင္ လမ္းသစ္ထြင္ခဲ့သူေတြလိုလို၊ သူတို႔ကပဲ ဒီယွဥ္ၿပိဳင္မႈေတြရဲ႕ ေသာ့ခ်က္ေတြလိုလို ေျပာဆိုၾကျခင္းပင္။ သမၻာရင့္၊ ၀ါရင့္ႀကီးေတြကေတာ့ ထိုသို႔မဟုတ္ေခ်။ ဘာဆုတံဆိပ္ေတြမွ် မရလွ်င္ပင္ သူတို႔အတြက္ ေနရာဆိုတာက အဆင္သင့္ရွိၿပီးသား။ သူတို႔ရဲ႕ အခန္းက႑ကို ဘယ္လိုမွ် ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္လို႔ မရသလို၊ ပစ္ပယ္ထားလို႔လည္း ရေကာင္းသည့္ အရာမဟုတ္။ အထူးသျဖင့္ သူတို႔ကို အေသးစိတ္ ၫႊန္ၾကားေနသည့္၊ လမ္းျပေနသည့္၊ ဦးေဆာင္ေနသည့္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေၾကာင့္ သူတုိ႔ကို အားလံုးက ေလးစားၾကရသည္၊ အသိအမွတ္ျပဳၾကရသည္။ သူ႔ဦးေႏွာက္သည္ ႏွယ္ႏွယ္ရရ မဟုတ္ေခ်။ အပြဲပြဲ ႏႊဲလာခဲ့ၿပီးသား၊ ေအာင္ပြဲအလီလီ ရလာခဲ့ၿပီးသား၊ အေတြ႔အႀကံဳပိုင္းႏွင့္ ယွဥ္မလား၊ အသက္အရြယ္ႏွင့္ပဲ ယွဥ္မလား၊ ရခဲ့ဖူးတဲ့ ဘြဲ႔ထူးဂုဏ္ထူးေတြနဲ႔ပဲ ယွဥ္မလား၊ သူ႔ၿပိဳင္ဘက္ အားလံုးထက္ သူကအၿမဲတမ္း သာေနခဲ့သည္။ သူ႔ၿပိဳင္ဘက္ေတြအတြက္ေတာ့ သူသည္ နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္၊ မိစၧာတစ္ေကာင္ အေသအခ်ာပင္။ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရးကို ၿပိဳင္ဘက္ေတြ ေၾကာက္ၾကသည္၊ သူ႔ငယ္သားေတြ၊ သူ႔တပ္သားေတြကိုလည္း သူက အလံုးစံု လႊမ္းမိုးထားသည္။ သူတို႔အဖို႔ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးက ေသဆိုေသ၊ ရွင္ဆိုရွင္။ ဒါကလည္း မဆန္းေတာ့ မဆန္းေခ်။ သူႏွင့္ အဆင္မေျပသူ၊ သူ႔ကို အာခံသူ မွန္သမွ်ကို သူက ရွင္းပစ္လုိက္သည္ခ်ည္းပင္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ စြမ္းသူျဖစ္ပါေစ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ အမ်ားက ႏွစ္သက္သေဘာက်သူ ျဖစ္ပါေစ၊ သူႏွင့္ အဆင္ေျပေအာင္ေပါင္း၊ မေျပလွ်င္ေဂ်ာင္းပဲ။ ထိုကဲ့သို႔ လုပ္ရဲသည္ကလည္း အေၾကာင္းမဲ့မဟုတ္၊ သူ႔မွာက သူ႔ထက္ငါ လူစြမ္းေကာင္းေတြက ဒုႏွင့္ေဒး မဟုတ္လား။ ေျပာရလွ်င္ ငယ္ေမြးၿခံေပါက္ေတြ၊ ေကာင္းေကာင္းေလ့က်င့္ေပးထား၍ ေလ့က်င့္သား ျပည့္၀ေနသူေတြ၊ ေနာက္ဆံုး ကုန္ကုန္ေျပာရလွ်င္ ေနာက္အႏွစ္ ၂၀ ေလာက္အတြက္ထိ သူက တြက္ခ်က္ၿပီး ျပင္ဆင္ထားၿပီးသား ျဖစ္သည္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္ရမယ္ဆိုတာ သူက ႀကိဳတင္တြက္ခ်က္ထားၿပီးသား။ လြဲလွ်င္ နည္းနည္းသာ၊ အားလံုးက သူတြက္ထားသည့္အတိုင္း သူဆင္ထားသည့္အတုိင္း ျဖစ္လာသည္ခ်ည္းပင္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း သူ႔ကို ၿပိဳင္ဘက္အားလံုးက အျမန္ဆံုး ဇာတ္သိမ္းေစခ်င္ၾကသည္၊ အျမန္ဆံုး ေပ်ာက္သြားေစခ်င္ၾကသည္။ သူကလည္း သူပင္၊ ဟိုေန႔ အနားယူေတာ့မလိုလို၊ ဒီေန႔ အနားယူေတာ့မလိုလုိႏွင့္၊ သတင္းေတြသာ ထြက္လာသည္၊ ထိုင္ခံုေပၚကေတာ့ လံုး၀ ေနရာမေရႊ႕ေခ်။ ေနာက္ဆံုးသတင္းမ်ားအရ အနားယူခဲ့လွ်င္ပင္ သူ႔အဖြဲ႔ေတြကို သူက အႀကံဉာဏ္ေတြ ေပးဦးမည္၊ တစ္သက္တာ ဂုဏ္ထူးေဆာင္အျဖစ္ ရွိေနဦးမည္တဲ့။ သူ႔အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ သူတို႔ကို အားေပးသူေတြအတြက္ေတာ့ တကယ့္မဟာသတင္း၊ ၿပိဳင္ဘက္ေတြအတြက္ေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း အမဂၤလာသတင္းေပါ့။ ဒီေနရာမွာ ထူးျခားတာတစ္ခုက သူႏွင့္ သူ႔ၿပိဳင္ဘက္ေတြရဲ႕ ခံယူပံုျဖစ္သည္။ သူက သူ႔ကို တစ္ခုခုျဖစ္ေစခ်င္ၾကတာ၊ သူ႔ကို မုန္းတီးၾကတာ၊ သူ႔ကိုေ၀ဖန္ၾကတာကို ျဖစ္ၿမဲျဖစ္စဥ္ သဘာ၀အျဖစ္ လက္ခံသည္။ ေက်ေက်နပ္နပ္ ခံယူသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ၿပိဳင္ဘက္ေတြက သူ႔ကိုသာ ေ၀ဖန္လွ်င္ ေ၀ဖန္မည္၊ သူတို႔ကို ေ၀ဖန္လွ်င္ေတာ့ နည္းနည္းေလးမွ် မႏွစ္ၿမိဳ႕ၾကေခ်။ ဒါကလည္း အေၾကာင္းရွိသည္၊ သူက စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး ေကာင္းသည္ကိုး။ သူမို႔ စကားတစ္ခြန္း ေျပာလုိက္၊ ေ၀ဖန္လိုက္လွ်င္ ၿပိဳင္ဘက္ေတြအဖို႔ အုန္းအုန္းႂကြက္ႂကြက္ ျဖစ္ရသည္ခ်ည္းပင္။

ကဲ.. ထားေတာ့။ ၿပိဳင္ဘက္အေၾကာင္း ေျပာၾကဦးမည္။ အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလိုပင္ ေနာက္မွေပါက္သည့္ ေရႊၾကာပင္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ အဓိကကေတာ့ ေထာက္ပံ့ေပးမႈေတြေကာင္း၊ ပိုက္ဆံေတြ ေပါေပါမ်ားမ်ား ရေန၍ သူတို႔လုပ္ခ်င္တုိင္း လုပ္လို႔ရေနသည္။ သူတို႔ကို ေထာက္ပံ့ေပးေနသည့္ ပိုက္ဆံေတြႏွင့္ ပတ္သက္၍၊ သူတို႔ကို ေထာက္ပံ့ေနသူႏွင့္ ပတ္သက္၍ အၿမဲတေစ အျငင္းပြားရသည္။ ပို္က္ဆံရွိသူဆိုေတာ့ အားလံုးကို ပိုက္ဆံႏွင့္ ျမဴဆြယ္သည္ေပါ့။ ဟိုလူကလည္း သူတုိ႔ဆီ၀င္၊ ဒီလူကလည္း သူတို႔နဲ႔ပူးေပါင္း၊ သိတဲ့အတုိင္း ပိုက္ဆံမက္သူေတြေပါ့။ အထူးသျဖင့္ သူတို႔က ေနရာလိုခ်င္ၾကသည္။ ဒီအထဲကို၀င္လွ်င္ ဒီေနရာကို ရမွျဖစ္မည္ဟု သူတို႔က သႏၷိ႒ာန္ခ်ထားၾကၿပီးသား။ ေနရာမရလွ်င္ေတာ့ သူတို႔ေတြ ပူညံပူညံ လုပ္ၾကသည္၊ ဟိုေန႔ထြက္မယ္ ဒီေန႔ထြက္မယ္ဟု ၿခိမ္းေျခာက္ၾကမည္၊ ႏုတ္ထြက္ၾကမည္။ အျခားတစ္ဖက္ဖက္သို႔ ကူးေျပာင္းၾကမည္။ သူ႔ကုိယ္သူ အေကာင္းဆံုးလူ၊ အေတာ္ဆံုးလူက ထင္ေနသည့္ လူတစ္ေယာက္ သူတို႔ကို ဦးေဆာင္ခဲ့သည္။ ထိုကာလမ်ားသည္ သူတို႔အတြက္ ေရႊေရာင္ေန႔မ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခ်ိဳ႕ သူတို႔ရရွိခဲ့သည္။ ေပါက္ကရ ေျပာတတ္ေသာ္လည္း သူ႔ကို ပုဂၢိဳလ္ခင္ေနသည့္အတြက္ ဘယ္သူကမွ် အျပစ္မျမင္ခဲ့ၾက။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူက အာဏာရွင္ဆန္ဆန္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေထာက္ခံသူေတြမ်ားလာ၊ အားေပးသူေတြမ်ားလာ၊ ေျမာက္ေပးသူေတြ မ်ားလာေခ်ေတာ့ သူလည္း အနည္းငယ္ေတာ့ ဘ၀င္ျမင့္ေခ်မည္။ သူ႔ကံကလည္း ေကာင္းသည္ဟု ဆိုရမည္၊ သူလုပ္သမွ်က ျဖစ္လာသည္၊ သူ႔ၿပိဳင္ဘက္ေတြအတြက္ သူက ဦးစားေပးျဖစ္လာခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ ကာလရွည္ၾကာ သက္ေတာ္ရွည္ဂု႐ုႀကီးကိုပင္ သူက ထီမထင္သလို လုပ္လာသည္။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာဆိုလွ်င္ သူကပင္ အႏုိင္ယူလိုက္ေသးသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ႔ေအာင္ျမင္မႈေတြကို သူကုိယ္တုိင္ ယံုၾကည္မႈ လြန္ကဲတာလား၊ သူ႔ကံၾကမၼာကပဲ အနိမ့္ပိုင္းကို ေရာက္သြားတာလားမသိ သူလုပ္သမွ် အမွားအယြင္းေတြ ျဖစ္လာသည္။ အထူးသျဖင့္ အခြင့္အေရး ရႏုိင္ခဲသည့္ ပြဲႀကီးပြဲေကာင္းတစ္ခုမွာ သူ႔ႀကိဳးကုိင္သူအလိုက် သူမလုပ္ေပးႏုိင္ခဲ့။ အဲဒီအတြက္ သူက ဘာမွ်မျဖစ္သလို ေနျပသည္။ သူ႔ငယ္သားေတြက သူ႔ကို ကြန္ပလိန္းေတြ တက္လာၾကသည္။ သူ႔အဖြဲ႔ထဲမွာ ဟိုအုပ္စု၊ ဒီအုပ္စုဆိုတာေတြ အကြဲကြဲ ျဖစ္လာၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မီးေလာင္ရာေလပင့္ ဆုိသလိုပင္ သူ႔ၿပိဳင္ဘက္ေတြက သူ႔ကို အလဲထိုးခဲ့ၾကသည္။ သူ႔ဘ၀ ခဏနားသြားရသည္။ နားတာကိုပင္ အႏုိင္ႏွင့္ ပုိင္းေနေသးေတာ့သည္။ သူ႔ရဲ႕ ခါးသီးတဲ့ ၿပိဳင္ဘက္ႀကီးကေတာ့ သက္ေတာ္ရွည္ေနဆဲ၊ ေအာင္ပြဲခံေနဆဲ၊ သူျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ထားသည္မ်ားကို ခံစားေနဆဲ၊ ပီတိျဖစ္ေနဆဲ၊ ခရီးဆက္ေနဆဲပင္။

အခုလည္း သူတို႔ေတြ ထိပ္တုိက္ေတြ႔ျပန္ေခ်ၿပီ။ ေနရာအတြက္ အၿပိဳင္အဆုိင္၊ အ႐ိုးေက်ေက်၊ အေရခန္းခန္း ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရမည္။ သက္ေတာ္ရွည္ႀကီးရဲ႕ အဖြဲ႔သားေတြအတြက္ေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ သူတို႔ၿပိဳင္ဘက္က သူတို႔ထက္ သာသလိုျဖစ္ေနတာကို မခံခ်င္ၾက၊ သူတို႔မွာလည္း အစြမ္းေတြရွိတာကို ျပသခ်င္သည္။ သူတို႔မွာ သမုိင္းေၾကာင္းရွိတာကို ထိန္းသိမ္းခ်င္သည္။ ပြဲက တကယ့္ပြဲေကာင္းပင္။ တကယ္လည္း ပြဲက ေကာင္းခဲ့ပါသည္။ သူတို႔ေတြရဲ႕ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈက ပညာသားပါသလို၊ သိပ္ၿပီးလည္း အင္အားပါသည္။ ခက္သည္က အားေပးသူေတြက သက္ေတာ္ရွည္ႀကီးဘက္မွာ အနည္းငယ္သာ ရွိေနသည္။ သူတို႔ၿပိဳင္ဘက္ကို အားေပးသူေတြက အဆမတန္ မ်ားျပားေနသည္။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ဒီအားေပးသူေတြ၊ ႐ူးသြပ္သူေတြေၾကာင့္ ေတြေ၀သြားႏိုင္သည္၊ ဖ်ားသြားႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ အဓိကက ရလဒ္ျဖစ္သည္၊ ဗ်ဴဟာျဖစ္သည္။ သက္ေတာ္ရွည္ႀကီးက သိပ္ၿပီးေတာ့ ပါးနပ္သည္။ အရင္ကလိုမ်ိဳး အျပင္းအထန္ တိုက္ခိုက္တာမ်ိဳးေတြ မလုပ္ေခ်။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ႏွင့္ အမ်ားကို ေစာင့္ဖမ္းသည္။ အပုိင္ဆိုမွ သူက တိုက္ခုိက္သည္။ လက္ေ၀ွ႔စကားႏွင့္ဆိုလွ်င္ ခ်က္ေကာင္းေတြကိုခ်ည္း ေရြးပစ္သည္။ လက္သီးတရစပ္ မထြက္ေပမယ့္ ထြက္သမွ်လက္သီးက ခ်က္ေကာင္းကိုခ်ည္းျဖစ္သည္။ အဲဒီေတာ့ ၿပိဳင္ဘက္ေတြက မခံခ်င္ေတြ ျဖစ္လာၾကသည္၊ ႐ွဴး႐ွဴးရွဲရွဲေတြ ျဖစ္လာၾကသည္။ ဥပေဒပေတြ ယွဥ္ၿပိဳင္လာၾကသည္။ အားေပးသူေတြရဲ႕ အားကိုးနဲ႔ မုိက္ၾကသည္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ ဥပေဒက ဥပေဒပဲျဖစ္သည္ မဟုတ္လား။ ဥပေဒပေတြ လုပ္တာမ်ားလာေတာ့ သူတို႔ေတြ ဥပေဒရဲ႕ စီရင္ျခင္းကို ခံၾကရသည္။ တခ်ိဳ႕ေတြ သတိေပးခံရသည္၊ တခ်ိဳ႕ေတြ ခံ၀န္ႏွင့္ေနၾကရသည္၊ တခ်ိဳ႕ေတြဆိုလွ်င္ ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္ပင္ ပိတ္ပင္ခံလုိက္ရသည္။ ထိုသို႔ အလုပ္ခံရေလ သူတို႔က ပိုၿပီးေတာ့ တင္းမာေလျဖစ္သည္။ သူတို႔ရဲ႕ အေျခအေနမွန္ကို သူတို႔ေတြ မွန္ေအာင္ မသံုးသပ္ႏုိင္ခဲ့၊ သူမ်ားကိုသာ တိုက္ခုိက္ဖို႔ သည္းသည္းမည္းမည္း ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ဒီအတြက္ သူတို႔မွာ ဟာေပါက္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိလာသည္။ ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူကလည္း အေျခအေနကို မထိန္းႏုိင္သလို ေဘးကေန ကူညီအႀကံေပးသည့္ လက္ေထာက္ေတြ၊ လူယံုေတြကလည္း ဘာအႀကံေတြမွ် ထြက္မလာေတာ့။ သက္ေတာ္ရွည္ႀကီးကို ေ၀ဖန္တာ၊ မထိတထိေျပာတာ၊ ပုတ္ခတ္တာေတြပဲ လုပ္လာၾကသည္။ အဲဒီေတာ့ စကားမ်ားၾကတာပဲ အဖတ္တင္သည္။ သက္ေတာ္ရွည္ႀကီးရဲ႕ အဖြဲ႔သားေတြ အျပင္းအထန္ အလူးအလဲ ခံၾကရသည္။ ဒါကိုပင္ ၿပိဳင္ဘက္ေတြက သူတို႔ေတြမမွားဘဲ တစ္ဖက္က မွားသလိုျဖစ္ေအာင္ အားေပးသူေတြ၊ ပရိသတ္ေတြကို တိုင္တည္ၾကေသးသည္။ ပရိသတ္အားကိုးႏွင့္ မိုက္ျပၾကသည္၊ ရမ္းျပၾကသည္၊ ၾကမ္းျပၾကသည္။ သက္ေတာ္ရွည္ႀကီးက အကြက္ေစ့သည္။ တစ္ဖက္ရဲ႕ ဗ်ဴဟာထဲကို နည္းနည္းေလးမွ် အ၀င္မခံေခ်။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ထားသည္၊ ဇြဲေကာင္းေကာင္းႏွင့္ အခြင့္ေကာင္းကို ေစာင့္သည္။ တစ္ဖက္က ေသြးဆူတိုင္း သူ႔လူေတြကို ေသြးမဆူခုိင္း၊ တစ္ဖက္က ၾကမ္းရမ္းတုိင္း သူလူေတြကို မရမ္းခိုင္း။ သမၻာႏွင့္၀ါႏွင့္ ထိန္းခုိင္းသည္။ လိုခ်င္သည့္ ရလဒ္ရေအာင္ သူ႔လူေတြကို ယွဥ္ၿပိဳင္ခုိင္းသည္။ သူ႔လူေတြကလည္း ဒီလိုၿပိဳင္ဘက္ေတြႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္လာတာ အံတိုေနၿပီ ဆိုသည့္လူစားမ်ားျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘာမွ် အခက္အခဲမရွိ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လိုခ်င္သည့္ အႏုိင္ရလဒ္က သူတို႔လက္ထဲသို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။

သူတို႔အတြက္ေတာ့ ခ်ိဳၿမိန္လွသည့္ ေအာင္ျမင္မႈပင္၊ အျခားတစ္ဖက္အတြက္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ ခါးသီးမည္ကို စာဖတ္သူတို႔သာ စာနာၾကည့္ေစလိုပါသည္။ ေသခ်ာသည္ မၾကာမီ စကားသံေတြ၊ ေ၀ဖန္သံေတြ ထြက္လာဦးမည္။ တရားမွ်တမႈ မရွိဘူး၊ ဘက္လိုက္တယ္၊ သက္ေတာ္ရွည္ႀကီးကိုဆို ဆံုးျဖတ္သူေတြက အၿမဲပစားေပးတယ္၊ မေျပာရဲဘူး၊ မဆိုရဲဘူး၊ သူတုိ႔ကုိေတာ့ ႏွိပ္ကြပ္တယ္၊ မလုပ္သင့္တာေတြ လုပ္တယ္၊ စသည္စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒါကလည္း မထူးဆန္းပါေခ်။ ဒီေလာကမွာ ဒီရပ္၀န္းမွာ ဒီလိုျဖစ္လာၿပီဆိုလွ်င္ ဒီလိုပဲ စကားသံေတြ ထြက္လာစၿမဲ ျဖစ္သည္ကိုး။ ဘယ္သူကမွ် အ႐ံႈးကုိ ေက်ေက်နပ္နပ္ မခံယူလိုၾက။ တစ္ခုခုကိုေတာ့ အေၾကာင္းရွာလုိက္ရမွ ေနသာထုိင္သာရွိသည္။ ဥပေဒအရ အေရးယူခံလုိက္ရတဲ့ လူေတြအတြက္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းေခ်။ သူတို႔ခမ်ာ ေနာက္ၿပိဳင္ပြဲ ၂ ခုေလာက္ကို လက္လႊတ္ၾကရဦးမည္။ အင္း... ခက္ေတာ့လည္း ခက္သည္။

လူေတြကလည္း သူတို႔ရဲ႕ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈကိုပဲ စိတ္၀င္စားသည္ကိုး။ အခုဆိုလွ်င္ တစ္ကမၻာလံုးက သူတို႔ရဲ႕ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈကို ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ၾကမွာ ေသခ်ာသည္။ အားေပးသူေတြ အသီးသီးအတြက္ ၀မ္းသာမႈႏွင့္ ၀မ္းနည္းမႈေတြ ရရွိၾကေပမည္။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ဒီတစ္ခါၿပိဳင္႐ံုနဲ႔ ၿပီးသြားမွာ မဟုတ္ပါ။ ေနာက္ထပ္ ၿပိဳင္ပြဲေတြ လာဦးမည္ဆိုသည္ပင္။ မၾကာေသာ အခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ သူတို႔ ၂ ဖြဲ႔ ပြဲႀကီးပြဲေကာင္း ထပ္ေတြ႔ၾကဦးမည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္ခုန္စြာျဖင့္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ၾကည့္႐ႈရဦးမည္ပင္။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂၉ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔။

နံနက္ ၁ နာရီ ၄၄ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

ရွင္းလင္းခ်က္။ မေန႔ညက ၾကည့္ခဲ့ရသည့္ ပရီးမီးယားလိဂ္ေဘာလံုးၿပိဳင္ပြဲ ခ်ဲလ္ဆီးအသင္းႏွင့္ မန္ယူအသင္းတို႔၏ ပြဲစဥ္ကို ျပန္လည္ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ားအေနျဖင့္ သို႔ေလာ၊ သို႔ေလာ မေတြးၾကေစလိုပါ။ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါခင္ဗ်ား။ ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ညက ကၽြန္ေတာ့္မန္ယူက ၃ ဂိုး ၂ ဂိုးနဲ႔ ခ်ဲလ္ဆီးကို အႏုိင္ရသြားတယ္ခင္ဗ်။ ၾကည့္လို႔ ေကာင္းသလားမေမးနဲ႔၊ လႊတ္ေကာင္းဗ်ိဳ႕။ က်ဳပ္ျဖင့္ အဲဒီေဘာလံုးပြဲကို ၾကည့္ရတာ ႏွလံုးေရာဂါ ရမတတ္ပါပဲ။ တကယ္ေကာင္းတဲ့ပြဲဗ်ိဳ႕။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ဒီစာေတြကို ေရးျဖစ္တာပါ။ ေဘာလံုးပြဲကရတဲ့ အေတြးေပါ့ဗ်ာ။ ဖတ္႐ႈအားေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္။ မွတ္ခ်က္ေတြ ေရးလိုကလည္း ေရးသြားႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်။ မေရးလိုကလည္း သေဘာေတာ္အတုိင္းပါခင္ဗ်ား။

ျပည္ခုိင္ၿဖိဳးပါတီ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ေကာ္မတီ ၄၄ ဦး

၁။ ဦးသိန္းစိန္                          ဥကၠ႒
၂။ ဦးေအာင္ေသာင္း                  အတိုင္ပင္ခံ
၃။ ဦးတင္ထြတ္                        အတိုင္ပင္ခံ
၄။ ဦးစိုးသာ                             အတိုင္ပင္ခံ
၅။ သူရဦးေရႊမန္း                      ဒု-ဥကၠ႒
၆။ သူရဦးေအးျမင့္                     ဒု-ဥကၠ႒
၇။ ဦးေဌးဦး                             ဒု-ဥကၠ႒
၈။ ဦးေမာင္ေမာင္သိမ္း               အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး
၉။ ဦးသိန္းေဇာ္                        တြဲဖက္အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး
၁၀။ ဦးခင္ေအာင္ျမင့္                 ဗဟိုအတြင္းေရးမွဴး
၁၁။ ဦးသိန္းေဆြ                       ဗဟိုအတြင္းေရးမွဴး
၁၂။ သူရဦးေအာင္ကို                 ဗဟိုအတြင္းေရးမွဴး
၁၃။ ဦးေက်ာ္ဆန္း                     ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၁၄။ ဦးသိန္းၫြန္႔                       ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၁၅။ ဦးအုန္းျမင့္                        ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၁၆။ ဦးေအာင္မင္း                     ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၁၇။ ဦးသိန္းေအာင္                    ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၁၈။ သူရဦးျမင့္ေမာင္                  ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၁၉။ ဦးတင္ႏုိင္သိန္း                   ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၂၀။ ဦးေအာင္သိန္းလင္း              ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၂၁။ ဦးသန္းေဌး                        ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၂၂။ ဦးဘုန္းေဆြ                        ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၂၃။ ဦးဉာဏ္ထြန္းေအာင္             ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၂၄။ ဦးစိုးႏုိင္                            ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၂၅။ ဦးစိုးသိန္း                          ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၂၆။ ဦးေမာင္ေမာင္ေဆြ              ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၂၇။ ဦးေအာင္ထြန္း                    ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၂၈။ ဦးလွသိန္းေဆြ                    ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၂၉။ ဦးေမာင္ဦး                         ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၃၀။ ဦးေအာင္ၾကည္                   ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၃၁။ ဦးေမာင္ရွိန္                       ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၃၂။ ဦးသာေအး                        ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၃၃။ ဦးရဲျမင့္                             ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၃၄။ ဦးျမင့္ေဆြ                         ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၃၅။ ဦးဉာဏ္၀င္း                       ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၃၆။ ဦးနႏၵေက်ာ္စြာ                    ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၃၇။ ဦးျမညိမ္း                          ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္
၃၈။ ဦးေဇာ္ျမင့္ေဖ                     ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္

ဗဟိုအႀကံေပးအဖြဲ႕
၁။ ဦးေသာင္း
၂။ ဦးေမာင္ပါ
၃။ ဦးလြန္းသီ
၄။ ေဒါက္တာခ်မ္းၿငိမ္း
၅။ ေဒါက္တာေက်ာ္ျမင့္
၆။ ေဒါက္တာျမဦး

Source: Northern Star Journal, No.188, Oct 24, 2012, Page.4

ကိုဉာဏ္ေမး၍ ကိုဉာဏ္ေျဖသည္

အေမး။

ယေန႔ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနကို ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။

အေျဖ။

ခ်ီးေျခာက္ေရႏွဴးၿပီး အနာေဟာင္းကို ျပန္ဆြေနၾကတဲ့ကာလလို႔ ျမင္မိပါတယ္။

အေမး။

အခုအခ်ိန္မွာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာ အျငင္းပြားမႈေတြကို ဘယ္သူက အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုေပးမလဲ။

အေျဖ။

ဦးေရႊမန္းဦးေဆာင္တဲ့ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြက အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၾကပါလိမ့္မယ္။

အေမး။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ပါတီရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မႈေတြအေပၚ အျမင္ကိုသိခ်င္ပါတယ္။

အေျဖ။

သူတို႔ကို အႀကံတစ္ခုေပးခ်င္ပါတယ္၊ အရင္တုန္းက ထင္ရွားခဲ့ဖူးတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေတြကို စာသားေျပာင္းၿပီး ျပန္သံုးပါလို႔။ နမူနာေတြ ေရးျပထားပါတယ္။

၁။ ပါတီတြင္း၊ ပါတီပ ဆန္႔က်င္သူမ်ားအား ဒီမုိကေရစီရန္သူအျဖစ္ တံဆိပ္တပ္ ေခ်မႈန္းၾက။

၂။ ေဒၚစုသာအမိ ေဒၚစုသာအဖ၊ ဘယ္သူေျပာတာမွမယံုနဲ႔ ေဒၚစုေျပာတာယံု။

၃။  ေဒၚစုအင္အားသည္ အေမရိကားမွာသာ ရွိသည္။

အေမး။

လက္ရွိအစိုးရအေပၚ ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။

အေျဖ။

ကုလသမဂၢရဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံဆုိင္ရာ ျပႆနာေပါင္းစံုေျဖရွင္းေရးအဖြဲ႔ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာေနၿပီလို႔ ျမင္တယ္။

အေမး။

ျမန္မာျပည္မွာ အေပါမ်ားဆံုးက ဘာျဖစ္မလဲ။

အေျဖ။

စီတန္းလွည့္လည္ပြဲေတြ၊ ဆႏၵျပပြဲေတြ၊ တိုင္စာေတြနဲ႔ သမဂၢေတြပါ။

အေမး။

ျမန္မာျပည္မွာ အရွားပါးဆံုးက။

အေျဖ။

စိတ္ရွည္သည္းခံမႈနဲ႔ နားလည္မႈ။

အေမး။

နန္းခင္ေဇယ်ာက ျမန္မာျပည္ကုိယ္စားျပဳ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာ့ေမာ္ဒယ္ေလာကရဲ႕ အနာဂတ္အလားအလာက ဘယ္လိုရွိႏုိင္သလဲ။

အေျဖ။

အရင္တုန္းက တကူးတကနဲ႔ ဟုိရွာဒီရွာ ရွာရတဲ့ဓာတ္ပံုေတြကို ေပါေပါမ်ားမ်ားနဲ႔ တရား၀င္ အားပါးတရ ၾကည့္ႏိုင္ေတာ့မယ္လို႔ ျမင္မိတယ္။

အေမး။

ကခ်င္ျပည္နယ္အေရးအေပၚ ခင္ဗ်ားရဲ႕အျမင္က ဘယ္လိုရွိသလဲ။

အေျဖ။

ဘာေလာ့တယ္လီကို အသားျဖဴေဆး ေရာင္းသလို ျဖစ္ေနတယ္လို႔ပဲ ျမင္တယ္။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂၄ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။

နံနက္ ၆ နာရီ ၀၁ မိနစ္။ 

ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္လည္း သမၼတလုပ္ရဲတဲ့သတၱိ ရွိပါသည္

ရင္းႏွီးတဲ့လူေတြက အတန္တန္ သတိေပးတဲ့ၾကားက၊ အတန္တန္ တားျမစ္တဲ့ၾကားက အျမင္မေတာ္တာေတြ႔တိုင္း ေ၀ဖန္လုိက္ရမွ၊ ေထာက္ျပလိုက္ရမွ ေနသာထိုင္သာရွိတဲ့ စိတ္ကေလးကို အခုထိ မျပင္ႏိုင္ေသးဘူး။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ေတြးမိပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အဆင္ေျပေျပ ရွိေနတာေတြထက္ အျမင္မေတာ္တာေတြက ပိုမ်ားေနသလားလို႔ပါ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးကေတာ့ ဒႆနဆန္ဆန္ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ သဘာ၀တရားႀကီးဆိုတာ သူ႔ဟာနဲ႔သူ ေနသားတက် ရွိၿပီးသား၊ အစီအစဥ္တက် ရွိၿပီးသားတဲ့။ အဲဒီလို ရွိေနတာေတြကို ကေမာက္ကမေတြျဖစ္ေအာင္၊ တလြဲတေခ်ာ္ေတြျဖစ္ေအာင္ လူေတြကပဲ လုပ္တာတဲ့။ သဘာ၀အတိုင္း သူ႔ဟာသူ ရွိေနရင္ ဘယ္အရာမွ အျမင္မေတာ္တာ မရွိဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ခပ္ထံုထံုလူဆိုေတာ့ သူေျပာတာေတြကို နားလည္တစ္ခ်က္၊ နားမလည္တစ္ခ်က္ေပါ့။ ထားပါေလ။ အခုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆန္းစစ္ၿပီး အေျဖတစ္ခု ေတြ႔လိုက္သလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဆိုးျမင္သမားတစ္ဦး ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနတာကိုး။ ေလာကႀကီးမွာ ေကာင္းတဲ့အရာေတြ ဒီေလာက္ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ဟာကို မျဖစ္စေလာက္ပဲရွိတဲ့ ကေမာက္ကမေတြ၊ အမွားေတြ၊ အျမင္မေတာ္တာေတြကိုမွ အလုပ္တစ္ခုလုပ္ၿပီး အေရးတယူ လုပ္ေနမိတာကိုး။ ၾကားဖူးတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုထဲကအတိုင္း ဆိုရင္ေတာ့ စာရြက္ျဖဴေပၚမွာ မင္တစ္စက္ ေပေနတာကိုသာျမင္ၿပီး က်န္တဲ့အစိတ္အပိုင္းေတြ အားလံုးျဖဴေနတာကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈတတ္တဲ့ လူတစ္မ်ိဳးျဖစ္မွာေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ အခုေရးမယ့္စာေတြဟာ စာရြက္ေတြေပၚက မင္စက္ကေလးေတြရဲ႕ အေၾကာင္းသာျဖစ္ေၾကာင္း ဦးစြာေျပာလိုပါတယ္။ မင္စက္ေတြဟာ အေရာင္အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အနီ၊ အနက္၊ အစိမ္း၊ အျပာ၊ စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ။ ကဲ... ကၽြန္ေတာ္ အဆိုးျမင္သမားႀကီးရဲ႕ အျမင္ေတြကို ဖတ္ၾကည့္ေပးၾကပါဦးဗ်ာ။

သမၼတေလာင္း၊ သမၼတေလာင္း၊ သမၼတေလာင္း

ေခါင္းစဥ္ကိုဖတ္ၿပီး အေမရိကန္ႏိုင္ငံအေၾကာင္း ေျပာေတာ့မယ္လို႔ မမွတ္လိုက္ၾကပါနဲ႔ခင္ဗ်။ အိုဘားမားနဲ႔ မစ္ရြန္းေန စကားစစ္ထိုးတာ သူတို႔ကိစၥပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အေနသာႀကီး။ အဲဒီအေၾကာင္းကို စကားထဲ ထည့္ေျပာမေနဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ကိစၥ၊ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ကိစၥ။ အခုမွ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္... ၂၀၁၅ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ဘယ္လိုေတြျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဘယ္လိုျဖစ္သင့္တယ္ စတဲ့စတဲ့ ႏိုင္ငံေရး ခန္႔မွန္းခ်က္ေတြက လိႈင္လိႈင္ႀကီးကို ထြက္ေနၾကၿပီ။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးရဲ႕ ေျပာင္းလဲတိုးတက္မႈတစ္ခုလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်းဇူးရွင္ ကိုေရႊမီဒီယာေတြရဲ႕ ႏွပ္ေၾကာင္းေပးတာ၊ ေျမာင္းသြယ္တာေတြက အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္တယ္။ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္မွာ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိႏုိင္ေသးဘူး။ အနာဂတ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မပိုင္ဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ာနယ္စာမ်က္ႏွာေတြထက္မွာေတာ့ အမိန္႔ေၾကာ္ျငာစာ မထြက္ေသးတာကလြဲရင္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္အတြက္ အစိုးရက ဖြဲ႔ၿပီးသေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ အစိုးရျဖစ္ဖို႔အေရး လက္ရွိဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကိုေတာင္ ျပင္သင့္သေလး၊ ဘာေလးနဲ႔ ႏွပ္ေၾကာင္းေတြ ေပးေနလိုက္ၾကတာမ်ား ရယ္ေတာင္ရယ္ခ်င္ေသးေတာ့တယ္။ ပထမအခ်က္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သမၼတလုပ္မလားတို႔၊ သမၼတျဖစ္ႏုိင္တယ္တို႔ဆိုတာ မီဒီယာေတြရဲ႕ ဖြလံုး၊ ဆြလံုး၊ ထြင္လံုး၊ ဂြင္လံုးေတြပါ။ အမွန္တရားကို မ်က္ေမွာက္ျပဳမယ္ဆိုရင္ အခုအခ်ိန္အထိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ သမၼတျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္းနဲ႔ မကုိက္ညီေသးပါဘူး။ အလို... ကၽြန္ေတာ္က ဒီလိုေရးတာကို ဖတ္ရေတာ့ ခင္ဗ်ားက ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး စိတ္ေတြတိုေနရတာတုန္း။ အခုလို ေျပာေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ေျပာခ်င္ရာကို ရမ္းသန္းေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒရဲ႕ အလိုေတာ္အတိုင္း ေျပာေနတာေလ။ ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ Rule of the Law ဆိုတဲ့စကားကို အျမင္ကတ္ေလာက္ေအာင္ ေျပာခဲ့ၾကတာမဟုတ္လား။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံရဲ႕ အထြတ္အထိပ္ဥပေဒကို ဟိုေျပာဒီေျပာ ေျပာခ်င္ေနၿပီလား။ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒရဲ႕ အထက္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိရဘူးေလ။ (ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ႀကီးေတာ့ မၾကားေစနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ) သူ႔ကိုေတာ့ သားသားေၾကာက္ေၾကာက္၊ သူက ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆုိင္ရာ ခံု႐ံုးတစ္ခုလံုးကိုေတာင္ ေျမာင္းထဲပို႔ပစ္ႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့လူေလ။ သားသားေျပာတဲ့အထဲမွာ သူမပါဘူး။ :D ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သမၼတျဖစ္ထိုက္သလား ဆိုတဲ့ေမးခြန္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ လံုး၀ကို သေဘာမတူပါဘူး။ အဲဒီလိုေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သေဘာမတူတာနဲ႔ပဲ ႀကီးေတာ္စုက သမၼတ မျဖစ္ေတာ့သလိုလို ျဖစ္ဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သေဘာတူလည္း ႀကီးေတာ္စုက သမၼတ မျဖစ္ႏုိင္ေသးဘူးဗ်။ ဂ်ာနယ္ေတြက ဒီေလာက္ ေဟာကိန္းေတြ၊ ဆြယ္ကိန္းေတြ လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္ေနာက္က်န္ခဲ့လို႔ ျဖစ္မလဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေရွ႕ျဖစ္အေဟာကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ သမၼတ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္မလာႏုိင္ဘူးဗ်။ မွန္မမွန္ေတာ့ အခု မျငင္းပါနဲ႔ဗ်ာ။ ေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သမၼတျဖစ္တဲ့ေန႔က်ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးခန္႔မွန္းခ်က္ဟာ တက္တက္စင္ လြဲခဲ့ပါတယ္လို႔ ျပန္ၿပီးေတာ့ ၀န္ခံေရးသားပါ့မယ္ဗ်ာ။ အခုေတာ့ ေဆာရီးပဲ။ သမၼတႀကီးက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ျပည္သူလူထုကလက္ခံရင္ သမၼတအျဖစ္ လက္ခံသြားမယ္ဆိုတဲ့ စကားကိုလည္း ရယ္ခ်င္တယ္ဗ်။ အိုး.... ရယ္ခ်င္တယ္ဆိုတာ သမၼတႀကီးကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီစကားအေပၚမွာ Feeling တက္ေနတဲ့လူေတြကို ေျပာတာပါဗ်ာ။ သမၼတႀကီးက ႏုိင္ငံေရးသမားေလဗ်ာ။ ႏုိင္ငံေရးသမားဆိုတာ ႏုိင္ငံေရးစကားပဲ ေျပာရမွာေပါ့။ ဒီေလာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ နားလည္ထားသင့္တယ္။ အဲဒီေလာက္မွ နားမလည္ရင္ေတာ့ ရွင္ႀကီး၀မ္းလည္း ၀င္ခဲ့ဖူးတယ္၊ ရွင္ငယ္၀မ္းလည္း ၀င္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုၿပီး မီဒီယာေတြရဲ႕ ေျမႇာက္လံုး၊ ပင့္လံုးေတြၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြဟာ ေအာက္ေျခေတြလြတ္ၿပီး အေတြးမွား၊ အေျပာမွား၊ အလုပ္မွားေတြ ျဖစ္ေနၾကဦးမွာပဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ခမ်ာလည္း ေအာက္ကလူေတြ၊ ေဘးကလူေတြရဲ႕ စကားဒဏ္ကို အေတာ္ႀကီး ခံလိုက္ရရွာတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ သူ႔ဟာသူ ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာတဲ့ခရီးစဥ္ ရွင္းလင္းပြဲမွာ ႏုိင္ငံေရးပါတီတစ္ခုရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့အတြက္ သမၼတလုပ္ရဲတဲ့ သတၱိရွိပါတယ္လို႔ ေျပာရတဲ့အထိ ျဖစ္သြားရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ ေဒၚစုကလည္း ႐ိုး႐ိုးေလး ေျပာတာပါပဲ။ သူ႔မွာ လုပ္မယ္ဆိုရင္ လုပ္ရဲတဲ့သတၱိ ရွိတယ္လို႔ ေျပာတာပဲေလ။ ဒါကိုမ်ား ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီေလာက္ သည္းသည္းလႈပ္ ျဖစ္ေနရသလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ နားကိုမလည္ႏုိင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္လည္း သမၼတလုပ္ရဲတဲ့သတၱိ ရွိပါတယ္ဗ်။ အခုေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေဒၚစုလိုပဲ အခုအခ်ိန္မွာ သမၼတအရည္အခ်င္းနဲ႔ မကိုက္ညီေသးဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အသက္ကန္႔သတ္ခ်က္ အရည္အခ်င္းနဲ႔ မကုိက္ညီတာပါဗ်ာ။ :D ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေရာ သမၼတမျဖစ္ႏုိင္တာခ်င္း အတူတူပဲဗ်။ က်ဳပ္ေရးတာေတြဖတ္ၿပီး စိတ္ေတြတို၊ အျပစ္ေတြတင္မေနနဲ႔ဦး။ မိႈတက္လို႔ အမိႈက္ပံုထဲကိုေရာက္ေနတဲ့ ကိတ္မုန္႔နဲ႔ ေပါင္မုန္႔မွာ ဘယ္သူကမ်ား ပိုၿပီး အဖိုးတန္ေနေသးသလဲဗ်ာ။ :D သေဘာကိုေျပာတာပါေနာ္။ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ကလည္း ျပည္သူေတြက လက္ခံရင္ ေနာက္တစ္ဆက္ သမၼတအျဖစ္ ဆက္လုပ္ပါ့မယ္လို႔ ေျပာတာကလည္း သိပ္ကို ပညာပါတယ္ဗ်။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္တာက အဲဒီစကားကို ဘာသာျပန္တဲ့လူေတြကိုပါ။ ျမန္မာလို ေျပာတဲ့ဟာကို ျမန္မာေတြက နားလည္ပံုဟာ အေတာ္ႀကီးကို စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတယ္။ အစကေတာ့ အဆိုးျမင္သမားဟာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းလို႔ ေအာက္ေမ့ေနတာ။ အခုမွပဲ ကၽြန္ေတာ့္လို အဆိုးျမင္သမားေတြ ဒုနဲ႔ေဒး ရွိေသးမွန္း သိရေတာ့တယ္။ သမၼတႀကီးကို ေ၀ဖန္လိုက္ၾကတာမ်ား ေသာေသာကိုညံေနတာပဲ။ ျပည္တြင္းမီဒီယာေတြေရာ၊ ျပည္ပမီဒီယာေတြေရာေပါ့။ က်ဳပ္ျဖင့္ ရယ္လုိက္ရတာ အေမာပါပဲ။ လက္ရွိသမၼတႀကီးက အဲဒီလိုေျပာေတာ့ သမၼတကို လူထုက တိုက္႐ိုက္ေရြးရာမဟုတ္ဘူးတို႔၊ အဲဒီလို ေျပာတဲ့စကားဟာ အဓိပၸါယ္မရွိဘူးတို႔၊ ေျပာတတ္လိုက္ၾကတာဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ဟာက ၾကည့္လည္းလုပ္ၾကပါဦးဗ်၊ ဦးသိန္းစိန္ကိုက်ေတာ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနဲ႔ ဇလုတ္တုိက္တယ္၊ ေဒၚစုက်ေတာ့ ဖြဲ႔စည္းပံုကိုေတာင္ ျပင္ေပးဦးမတဲ့။ ဟားဟားဟား၊ အေတာ္ေနာက္တဲ့လူေတြ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ ဦးသိန္းစိန္သည္ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္၊ ဒါပါပဲဗ်ာ။ ေၾသာ္... ေမ့သြားလို႔ဗ်၊ က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာမီဒီယာေတြ ေရးေနက်အတိုင္း ေရးမွေျပာမွျဖစ္မယ္။ ဘာတဲ့၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးေကာ္မတီ ဥကၠ႒ဆိုလား။ ထားပါေတာ့ဗ်ာ။ ေျပာခ်င္တာကို ဆက္ရေအာင္ပါ။ ဦးသိန္းစိန္ေျပာတဲ့ ျပည္သူလူထုက လက္ခံရင္ သမၼတအျဖစ္ ဆက္လုပ္ပါ့မယ္ဆိုတာ အဲဒါ အမွန္ပဲေလ။ လူထုက တိုက္႐ိုက္ေရြးခ်ယ္တာ မဟုတ္ပါဘူးတို႔၊ ဘာတို႔ညာတို႔ ေျပာေနတဲ့လူေတြရဲ႕ စကားကို နားေယာင္မေနပါနဲ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က အဲဒီစကားဟာ အမွန္ျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသျပမယ္။ ဒီေနရာမွာ အဲဒီစကားကို ရွင္းျပရင္းနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ စကားကိုလည္း ရွင္းၿပီးသား ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ ႏွစ္ခုလံုးက ဆက္စပ္ေနတာမို႔ပါ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ သမၼတႀကီးေရာ၊ ေဒၚစုေရာဟာ ႏုိင္ငံေရးသမားပါး ၀ၾကတယ္လို႔ ေျပာႏုိင္တာမို႔ပါ။ ဒီလိုဗ်၊ သမၼတကို ျမန္မာျပည္သူလူထုက တိုက္႐ိုက္မေရြးခ်ယ္ႏုိင္ဘူး။ အဲဒါမွန္တယ္၊ ထားလုိက္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြက ကုိယ္စားလွယ္ေတြ ေရြးခ်ယ္ေပးရဖို႔ရွိတယ္။ ကုိယ့္ၿမိဳ႕နယ္အတြက္၊ ကုိယ့္ေဒသအတြက္ ကုိယ္စားလွယ္ကို ေရြးခ်ယ္ေပးရမွာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ တာ၀န္ပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ကုိယ္သေဘာက်တဲ့လူကို မဲေပးရမယ္ေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ခ်ိဳ႕က လူကိုၾကည့္ၿပီး မဲေပးၾကလိမ့္မယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ပါတီကိုၾကည့္ၿပီး မဲေပးၾကလိမ့္မယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံမွာ ျဖစ္ႏိုင္တာ အဲဒီႏွစ္မ်ိဳးပဲရွိတယ္။ အဲဒီႏွစ္မ်ိဳးထဲမွာပဲ လက္ရွိအခ်ိန္အထိ အားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ လႊမ္းမိုးေနဦးမွာက ပါတီကို မဲေပးျခင္းပဲ။ ကုိယ္စားလွယ္က ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္ကလာသလဲ၊ ဘယ္လိုရွိသလဲ ဆိုတာကိုမၾကည့္ဘဲ ဘယ္ပါတီကို ကုိယ္စားျပဳသလဲဆိုတဲ့ အျမင္ေတြနဲ႔ မဲေပးၾကဦးမယ္။ အဲဒီေတာ့ မဲအမ်ားဆံုးရတဲ့ ပါတီဟာ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္မွာ ကုိယ္စားလွယ္အမ်ားဆံုး ျဖစ္မယ္ေလ။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္နဲ႔ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္တို႔ဟာ ဒုတိယသမၼတ တစ္ဦးစီကို ေရြးေပးရမယ္။ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္မွာ ရွိေနတဲ့ ကုိယ္စားလွယ္ေတြဟာ သူတို႔သေဘာက်တဲ့လူကို ဒုတိယသမၼတေလာင္းအျဖစ္ အမည္စာရင္း တင္ၾကမွာပါပဲ။ အဲဒီအထဲကမွ ဒီမုိကေရစီ ထံုးစံအတုိင္း လႊတ္ေတာ္တစ္ရပ္စီအတြက္ ဒုတိယသမၼတေလာင္း တစ္ဦးကို မဲအနည္းအမ်ားနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ေပးလိမ့္မယ္။ အမ်ားစုအႏိုင္ရထားတဲ့ ပါတီဟာ မဲအမ်ားဆံုးျဖစ္မွာ သခ်ၤာသေဘာအရ အားလံုးသိၿပီးသားပဲ။ အဲဒီေတာ့ အမ်ားစုအႏိုင္ရတဲ့ ပါတီက တင္တဲ့လူဟာ လႊတ္ေတာ္တစ္ရပ္စီရဲ႕ ဒုတိယသမၼတေလာင္းေတြ ျဖစ္လာမွာပဲ။ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္ကတင္တဲ့ ဒုတိယသမၼေလာင္းေတြရယ္၊ တပ္မေတာ္သားကုိယ္စားလွယ္ အစုအဖြဲ႔ကတင္တဲ့ ဒုတိယသမၼတေလာင္းရယ္၊ အဲဒီ သံုးဦးထဲကမွ တစ္ဦးကို သမၼတအျဖစ္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္က ေရြးခ်ယ္မယ္။ ေရြးခ်ယ္မယ္ဆိုတာ မဲအနည္းအမ်ားနဲ႔ ဆံုးျဖတ္မယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီေတာ့ ဘယ္သူအႏိုင္ရမလဲဆုိတာ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ ပါတီေတြကလည္း ဒုတိယသမၼတေလာင္း တင္တဲ့အခါ သူတို႔ပါတီရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ကိုပဲ တင္ၾကမွာေပါ့ဗ်ာ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတာ ျမန္မာျပည္ေလဗ်ာ၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွ မဟုတ္တာပဲ။ မဟုတ္ဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္နားလည္သလို ပံုဆြဲထားတာကို ေအာက္မွာၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။

ေၾသာ္... တစ္ခုသိထားဖို႔ ရွိတာကေတာ့ မဲအမ်ားစု အႏိုင္ရတယ္ ဆိုေပမယ့္လည္း ကုိယ္ေတြ ေရြးခ်ယ္ေပးတဲ့ ဒုတိယသမၼတေလာင္းေတြဟာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ ၅၉ နဲ႔ ညီညြတ္ဖို႔လည္း လိုေသးတယ္ဗ်။ အဲလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ...........။

ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ သမၼတ၊ ဒုတိယသမၼေတြအတြက္ သတ္မွတ္အရည္အခ်င္းထဲမွာ ေထာက္ျပစရာ ဘာမွ်မေတြ႔မိပါဘူး။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံရဲ႕ အႀကီးအကဲအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္မယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို အရည္အခ်င္းေလး ၇ ခ်က္နဲ႔ပဲ ကန္႔သတ္ထားတာကိုေတာင္ မေက်မနပ္ ျဖစ္မိေသးေတာ့တယ္။ တကယ္ဆိုရင္ ႏိုင္ငံတစ္ခုကို ဦးေဆာင္မယ့္လူဟာ ဒီထက္ပိုၿပီး အရည္အခ်င္း ျပည့္သင့္တယ္လို႔ ထင္မိတာပါပဲ။ ဥပမာအားျဖင့္ ပညာအရည္အခ်င္း ကန္႔သတ္ခ်က္ ထည့္တာမ်ိဳးေပါ့။ ပညာေခတ္ပါလို႔ တဖြဖြ ေျပာေနၾကေပမယ့္လည္း အဲဒါကို သိပ္ၿပီးေတာ့ အေလးအနက္ထားပံု မရၾကေသးပါဘူး။ ေဒၚစုကလည္း သူ႔ကို ကန္႔သတ္ထားတယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ကိုပဲ ဦးစားေပးေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ အျခားအခ်က္ေတြ ျပင္ဖို႔ကိုေတာ့ တစ္ခုမွကို ေျပာတာမေတြ႔မိဘူး။ ပုဒ္မ ၅၉ (စ) ကိုပဲ ျပင္ဖို႔လုပ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ေျပာကို မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ကေတာ့ ပုဒ္မ ၅၉ (ဂ) ကို ျပင္ရမယ္လို႔ တစ္ခါမွ် ေျပာဆိုဖူးျခင္း မရွိပါခင္ဗ်။ ဒီအခ်က္ဟာ လူငယ္ေတြကို ကန္႔သတ္ထားတာ၊ ခြဲျခားထားတာပဲလို႔လည္း တစ္ခါမွ် အျပစ္မျမင္ခဲ့ဖူးပါ၊ တစ္ခါမွ်လည္း မေကာင္းမေျပာခဲ့ဖူးပါ။ ကဲ.... သမၼတလုပ္ရဲတဲ့ လူခ်င္းအတူတူ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေဒၚစုက အဲဒီလို ကြာတယ္ဗ်။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂၄ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။

နံနက္ ၄ နာရီ ၂၀ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။ 

စာႂကြင္း။ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့စာေတြကိုဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္မ်ိဳး မထင္ၾကပါနဲ႔ဦးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မုန္းတီးသူ မဟုတ္သလို၊ ဦးသိန္းစိန္လုပ္သမွ်ကို မွန္ပါတယ္လို႔ ေခါင္းညိတ္ေနတဲ့လူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္သမွ်၊ ေတြးမိသမွ်ကို အရင္းအတုိင္း ျပန္လည္ရင္ဖြင့္ျခင္းလို႔ နားလည္ေပးၾကပါကုန္။ နားမလည္လွ်င္လည္း လြတ္လပ္စြာ ဆဲႏုိင္၊ ေ၀ဖန္ႏိုင္ပါသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံကို လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေပးခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြထဲက တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ သမီးျဖစ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔ကို ခ်စ္ပါတယ္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ေလာက္ေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေပါ့။ :D

ရယ္ရမွာလား၊ ၿပံဳးရမွာလား၊ စိတ္တိုရမွာလား၊ ၾကည့္လည္းလုပ္ၾကပါဦးကြယ္႐ို႕

(က)

ELEVEN Media Group လည္း ဆူးလွည္းႀကီး ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနပါေရာ့လား။ အင္တာနက္ေပၚမွာ ဘာျဖစ္လို႔ အလဲဗင္းကို ကစ္ေနၾကသလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ၿပီးေတာ့ နားမလည္ခဲ့ဘူး။ အခုမွပဲ နည္းနည္းေလး သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ ဘယ္သူေတြေျပာေျပာ မေျပာေျပာ၊ ဘယ္သူေတြ ေပးေပး မေပးေပး၊ ဂ်ာနယ္ထဲမွာ စာလံုးဆိုဒ္မ်ိဳးစံုနဲ႔ သူတို႔ခမ်ာ ေရးလိုက္ရတာ အေမာပဲ။ ဘာတဲ့... ပရိသတ္ကေပးတဲ့ နံပါတ္တစ္တဲ့။ အင္း... အံ့ေရာ၊ အံ့ေရာ...။ အခုလည္း ေအာက္မွာျပထားတဲ့ သတင္းကို ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦးဗ်ာ။ သူေရးခ်င္တဲ့ သတင္းရဲ႕ မူလရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာလဲ။ စာဖတ္ပရိသတ္ကို ဘာသတင္းစကား ပါးခ်င္တာလဲ။ သူေရးတဲ့အထဲမွာလည္းပါတယ္... လူ ၂၀-၂၅ ဦးေလာက္ ရွိတဲ့အဖြဲ႔က လမ္းသရဲဆန္ဆန္၊ ဥပေဒမဲ့လုပ္ရပ္ လုပ္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီအထဲကမွ မဆီမဆိုင္ ေဆးတပ္မွာ ဗိုလ္ႀကီးအဆင့္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့လူရဲ႕ သားျဖစ္သူလည္း ပါေနတယ္လို႔ ေရးရတာလဲ။ စာဖတ္သူတို႔လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ စစ္တပ္မေကာင္းေၾကာင္းေရးရင္ ပရိသတ္သေဘာက်တဲ့ေခတ္က ကုန္သြားၿပီဗ်။ ေရးထားတဲ့ သတင္းကိုလည္း ျပန္ဖတ္ၾကည့္ပါဦး... စာဖတ္ပရိသတ္ရဲ႕အျမင္မွာ တပ္မေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္ေနတဲ့ လူေတြဟာ လူရမ္းကားေတြ၊ သူခိုးဂ်ပိုးေတြလို႔ မထင္ထင္ေအာင္ အပုပ္ခ်သလို ျဖစ္မေနဘူးလား။ ဒီမယ္ ELEVEN, ေဆးတပ္ကဗိုလ္ႀကီးသားလည္း ဆိုးခ်င္ဆိုးပါမွာေပါ့ဗ်၊ ဘယ္နယ္ပယ္မွာမ်ား ေျခာက္ပစ္ကင္း သဲလဲစင္ ရွိလို႔လဲဗ်။ ခင္ဗ်ားတို႔ မီဒီယာသမားေတြေရာ အားလံုးေကာင္းၾကလို႔လား၊ ဂ်ာနယ္အခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္ရတာနဲ႔၊ ပိုက္ဆံယူၿပီး ေၾကာ္ျငာေရးေပးရတာနဲ႔၊ ပြဲတက္ၿပီး လက္ေဆာင္ယူရတာနဲ႔၊ ရထားတဲ့ သတင္းတစ္ခုကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး ေငြညႇစ္ရတာနဲ႔၊ စတဲ့ကိစၥေတြ ရွိတာပဲမဟုတ္လား။ ေနာက္ဆံုးဗ်ာ... ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြက ဘုရားနဲ႔တစ္ဂိုဏ္းထဲထားၿပီး ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ေနတဲ့ သံဃာေတြထဲမွာေတာင္ မာတုဂါမေတြနဲ႔ မဖြယ္မရာဇာတ္လမ္းေတြ ႐ႈပ္ေနတဲ့လူေတြ၊ ေဗဒင္တြက္၊ ခ်ဲတြက္၊ ဂဏန္းေပး လုပ္ေနတဲ့ အေယာင္ေဆာင္ေတြ ရွိေနၾကေသးတာပဲ။ ႐ုပ္ရွင္ေလာကဆိုရင္ေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ ဘယ္လိုဇာတ္လမ္းေတြရွိတယ္၊ ဘယ္လိုအ႐ႈပ္ေတြ ရွိတယ္ဆုိတာ ခင္ဗ်ားတို႔ ပိုသိမွာပါ။ ပရိသတ္ကေပးတဲ့ နံပါတ္တစ္ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ ဒီေန႔ကစၿပီး ELEVEN ဟာ ပရိသတ္ကေခၚတဲ့ ခ်ီးထုပ္ပဲ။ သိပ္မထုပ္စမ္းပါနဲ႔ အလဲဗင္းရယ္... ခင္ဗ်ားသတင္းေတြက တစ္ျပည္လံုး နံေစာ္ေနၿပီဗ်။

( ခ )

ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မွဴးေဇာ္ႀကီးလည္း ဘာေတြျဖစ္ေနသလဲဗ်။ အလုပ္ေတြမ်ားၿပီး typing ေတာင္ မစစ္ႏုိင္ရွာေတာ့ဘူး။ ဖတ္မိတဲ့လူေတြကလည္း ေျပာျပၿပီး ျပင္ခုိင္းတဲ့လူ ရွိဟန္မတူဘူး။ ၾကည့္ရတာေတာ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ပဲ ေရးေန၊ တင္ေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ သနားေတာင္ သနားမိပါေသးရဲ႕။ ျမန္မာျပည္သမုိင္းမွာေတာ့ မွဴးေဇာ္ေလာက္ သတင္းထုတ္ျပန္ႏုိင္တဲ့လူ မရွိေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ မွဴးေဇာ္ ဘာသတင္းေတြ ထုတ္ျပန္မလဲပဲ ေစာင့္ဖတ္ေနရတယ္။ ဟုတ္မဟုတ္ မသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ၾကားတာကေတာ့ ဂ်ာနယ္တိုက္ေတြမွာ မွဴးေဇာ္ရဲ႕ Facebook Account ကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔အတြက္ သီးသန္႔လူတစ္ေယာက္ ခန္႔ထားရသတဲ့။ သတင္းဦး သတင္းထူးေတြ မသိလုိက္မွာစိုးလို႔တဲ့။ အံ့ေရာ.. အံ့ေရာ...။ မွဴးေဇာ္တို႔ ေအာင္ျမင္ခ်က္ကေတာ့ အဲလို။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ အခုတေလာ သမၼတႀကီး ဘာလုပ္ေနသလဲဆိုတာ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး၊ မွဴးေဇာ္ ဘာေတြတင္ေနသလဲ ဆိုတာကိုပဲ စိတ္၀င္စားေနမိတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ေတြးမိတယ္ဗ်၊ ဒီေလာက္ေတာင္ သတင္းေတြ ျမန္ဆန္တိက် ေနရတယ္ဆိုေတာ့ သမၼတႀကီးမ်ား မွဴးေဇာ္ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ သတင္းေတြ တင္ေနသလားေပါ့။ ျဖစ္ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးေနာ္။ ကဲ... ထားပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျပည္သူေတြမွာ အဓိကရည္မွန္းခ်က္ ၉၂ ရပ္ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္ဗ်။ ေတြးလည္း ေတြးမိတယ္။ ဘုရား... ဘုရား...။ ငါလည္း ျပည္သူတစ္ေယာက္ပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ငါ့မွာ ရည္မွန္းခ်က္ ၉၂ ရပ္ ရွိသလား၊ မရွိသလားဆိုတာ ငါ့ကိုယ္ငါေတာင္ မသိရပါလားေပါ့။ ေတာ္ေတာ္လည္း စိတ္တိုသြားမိတယ္၊ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိယ္ေျပာတာပါ။ ငါဟာ ျပည္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါလ်က္နဲ႔ ကုိယ့္မွာ ရည္မွန္းခ်က္ ၉၂ ရပ္ ရွိတာေတာင္ မသိရပါလား၊ ေတာ္ေသးတာေပါ့ သမၼတႀကီးက ငါတို႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ေတြကို သိေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း မွဴးေဇာ္က ေရးျပထားလို႔။ အင္းေပါ့ေလ... လူဦးေရ သန္း ၆၀ နီးပါးဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္စီ တစ္ေယာက္စီရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ေတြကို စုေပါင္းလိုက္ရင္ ၉၂ ရပ္ ရွိခ်င္ရွိမွာေပါ့ဗ်ာ။ မွဴးေဇာ္ေရ... ၾကည့္လည္း လုပ္ပါဦးဗ်ိဳ႕။ :D သမၼတႀကီးကို ေျပာင္သလိုလည္း ျဖစ္ေနပါဦးမယ္။

 

( ဂ )

အခုေနာက္ပိုင္း The VOICE လည္း နည္းနည္းေလး လမ္းလြဲလာတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ဘာေတြဘယ္လို ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ လုပ္ေနလည္းေတာ့ မသိႏုိင္ဘူး။ ေစတနာအမွားလား၊ တမင္တကာ စကားလား ဆိုတာေတာ့ သူတို႔ပဲ သိႏိုင္လိမ့္မယ္။ ေအာက္ကသတင္းကို ေရးထားတဲ့ အေရးအသားကို ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။ အစိုးရတပ္မေတာ္ႏွင့္ ကခ်င္လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ တဲ့။ ခင္ဗ်ားတို႔ဟာေလ... စစ္အစိုးရနဲ႔ပဲ တန္တယ္။ နည္းနည္းေလးမွ် လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလို႔မရဘူး။ လြတ္လပ္ခြင့္ေလး ေပးလိုက္တာနဲ႔ ေရးခ်င္ရာ ေရးေတာ့တာပဲ။ ငါေရးတဲ့သတင္းဟာ အလယ္ကေန ေရးထားတာ ဟုတ္ရဲ႕လားဆိုတာကို ျပန္စစ္ၾကေစခ်င္တယ္။ အခုအေရးအသားဟာ လံုး၀ အလယ္ကေန ေရးထားတာ မဟုတ္ဘူး။ ဖတ္ၾကည့္တဲ့လူတုိင္း သိႏိုင္တယ္။ ဘယ္သူေတြ လက္ခံခံ၊ လက္မခံခံ က်ဳပ္ကေတာ့ ရွင္းတယ္။ က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တပ္မေတာ္ဆိုတာ တစ္ခုပဲရွိတယ္။ အဲဒါ က်ဳပ္ရဲ႕ ကုိယ္ပိုင္အယူအဆ မဟုတ္ဘူး။ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒရဲ႕ အလိုေတာ္အတုိင္းပဲ။ ႏိုင္ငံသားတုိင္းဟာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ေလးစားရမယ္ေလဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြက ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ ေပးအပ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံသား အခြင့္အေရးကိုက်ေတာ့ လိုခ်င္လိုက္တာမွ ငမ္းငမ္းတက္ပဲ။ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒမွာ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးေတြကိုပဲ ေရးသားျပ႒ာန္းထားတာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အျခားလိုက္နာရမွာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။ ဘယ္ႏုိင္ငံမွာမွ တပ္မေတာ္ ၂ ခု၊ ၃ ခု မရွိဘူး။ တပ္မေတာ္ဆိုတာ တစ္ခုတည္းပဲ။ ေအး... ဗြိဳက္(စ)က ေရးတဲ့အတုိင္း အစိုးရတပ္မေတာ္ဆိုရင္ က်န္တဲ့တစ္ဖက္ဟာ သူပုန္ပဲ။ အေ၀းႀကီး မၾကည့္ပါနဲ႔ဗ်ာ။ တစ္ကမၻာလံုးက ျပဳတ္က်ေအာင္ ၀ိုင္းလုပ္ေနၾကတဲ့ ဆီးရီးယားကိုပဲၾကည့္။ သမၼတ အာဆတ္ကို ေထာက္ခံတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သမၼတက အမိန္႔ေပးတဲ့အတြက္ ဆီးရီးယားတပ္ေတြက လုပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ကမၻာ့သတင္းဌာနကမွ ဆီးရီးယားတပ္ေတြနဲ႔ ဘယ္တပ္မေတာ္လို႔ မေရးဘူးဗ်။ ဆီးရီးယားတပ္ေတြနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ သူပုန္ေတြ ပစ္ၾကတယ္၊ ခတ္ၾကတယ္၊ တုိက္ၾကတယ္၊ ခုိက္ၾကတယ္ ဒီလိုပဲ ေရးတယ္ဗ်။ လက္နက္ကိုင္သူပုန္ေတြကို အေမရိကန္ကုိယ္တုိင္က လက္နက္ခဲယမ္းေတြ၊ ေငြေၾကးေတြ ေထာက္ပံ့ေနတယ္ဆိုတာ တစ္ကမၻာလံုး သိေနတာပဲ။ ဘယ္အေမရိကန္ သတင္းဌာနက လက္နက္ကိုင္သူပုန္ေတြကို တပ္မေတာ္လို႔ သံုးႏႈန္းတာ ေတြ႔ဖူးသလဲ။ ေလ့လာၾကည့္ၾကပါဦးဗ်ာ။ အာဆတ္အစိုးရသည္ လက္ရွိအစိုးရျဖစ္တဲ့အတြက္ အစိုးရတပ္ေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္တဲ့လူတုိင္းဟာ သူပုန္ပဲဗ်။ အဲဒီေတာ့ က်ဳပ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ဆိုတာ တစ္ရပ္ပဲရွိတယ္။ က်ဳပ္တို႔အတြက္ တပ္မေတာ္ ၂ ခု၊ ၃ ခု မလိုဘူး။ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ကို ဆန္႔က်င္ၿပီး လက္နက္ကိုင္စစ္တုိက္တဲ့ တပ္မေတာ္သား မဟုတ္သူတုိင္းဟာ လက္နက္ကုိင္သူပုန္ပဲ။ ျမန္မာျပည္မွာက်မွပဲ တေလးတစားနဲ႔ ကခ်င္လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္တို႔၊ ဘာတို႔ လာလုပ္ေနေသးတယ္။ အဲဒီလူေတြ အခုလို သက္တမ္းရွည္ေနေသးတာ ခင္ဗ်ားတို႔လို ေျမာက္ေပးေနတဲ့ မီဒီယာေတြ ရွိေနေသးလို႔ပဲ။ ေကအုိင္ေအလို႔ ေရးရင္လည္း အဆင္ေျပေနတာပဲဗ်ာ။ အဲဒီလိုေျပာေတာ့ စာဖတ္တဲ့လူေတြက ရယ္ၾကဦးမယ္။ ကိုဉာဏ္ရယ္ မင္းက အေတာ္ေၾကာင္တဲ့ေကာင္ပဲလို႔။ ေကအုိင္ေအဆိုတာလည္း အဲဒီအဓိပၸါယ္ပဲ မဟုတ္လားလို႔ ေျပာၾကဦးမယ္။ အင္း... ခက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာ ဘာလဲဆိုတာ ေအာက္ကသတင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ မင္နီတားၿပီး ျပထားတဲ့ စာသားေတြကို ၃-၄ ေခါက္ေလာက္ဖတ္ၿပီး ေတြးၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ သည္ဗြိဳက္(စ)ရဲ႕ ဟိုကလိ သည္ကလိ အေရးအသားဟာ ဘာကို ဦးတည္ေစသလဲဆိုတာ ရွင္းသြားပါလိမ့္မယ္။ ေဒါက္တာေန၀င္းေမာင္ကို လြမ္းမိတယ္။ ၂-၃ ပတ္ရွိၿပီး ဗြိဳက္(စ) ကြာလတီ က်သြားတယ္။ ေပးစာေတြကို အဓိကေဖာ္ျပတဲ့ ရင္ဖြင့္သံဂ်ာနယ္ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာေနၿပီ။ ကိုယ့္မူနဲ႔ကိုယ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မကလိ၊ မၿငိဘဲ ရပ္တည္သြားေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါဟာ The VOICE ကို ႏွစ္ရွည္လမ်ား အားေပးလာတဲ့ ပရိသတ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆႏၵအစစ္ပါ။

(ဃ)

ဒါလည္း The VOICE ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ဘာေျပာခ်င္သလဲဆိုတာ ေအာက္ကသတင္းကိုသာ ဖတ္ၾကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ။ အဲဒီလို သတင္းေခါင္းစဥ္ တပ္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ကေတာ့ အရင္တုန္းက အယ္ဒီတာႀကီးေတြ၊ သတင္းစာဆရာႀကီးေတြ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနေသးရင္ ဆဲလိုက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း။ တကယ့္ကုိ မလြယ္ပါလားဗ်ာ။ စာဖတ္တဲ့သူ စိတ္၀င္စားရင္ၿပီးေရာ... လုပ္ခ်င္တုိင္းကို လုပ္ေနၾကေတာ့တာပဲ။ ခက္တယ္ဗ်ိဳ႕၊ ခက္တယ္။ က်န္တဲ့ မ႑ိဳင္ ၃ ခုကို တည့္မတ္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ မီဒီယာေတြကိုယ္တုိင္က ယိုင္နဲ႔နဲ႔၊ ေဆြးေတးေတးနဲ႔ ဒီမိုး၊ ဒီေရ၊ ဒီေလွကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီးလွၿပီ။

( င )

ျမ၀တီကသတင္းကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုရားတမိတယ္။ ယာယာတိုေရးကို တစ္ပတ္လုပ္ခ ေပါင္ သန္း ၃၀ နဲ႔ ခ်ဲလ္ဆီးက ေခၚမယ္ဆိုေတာ့ ကုိယ့္မ်က္လံုးကိုေတာင္ ကုိယ္မယံုဘူး။ ဒီေန႔ေခတ္ႀကီးမွာ ကစားသမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျပာင္းအေရႊ႕ေတာင္ သန္း ၃၀ ရွိခ်င္မွ ရွိတတ္တာမ်ိဳးပါ။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု ကစားသမားဆိုရင္ ေပါင္း ၈ သန္း၊ ၉ သန္း၊ ၁၅ သန္း ဒီေလာက္ပဲ။ အခုဟာက ယာယာတိုေရးကို ေပါင္း သန္း ၃၀ ေတာင္ ေပးေခၚမယ္ဆိုေတာ့ သူက သာမန္ေဘာလံုးသမားမွ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ ေတြးမိတယ္။ တ႐ုတ္ေဘာလံုးကားထဲကလို ေဘာလံုးကန္လုိက္ရင္ ေဘာလံုးက မီးေတြဘာေတြပြင့္ၿပီး ဒံုးက်ည္တစ္စင္းလို ေျပးသြားမွာလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သာ ခ်ဲလ္ဆီးပိုင္ရွင္ဆိုရင္ေတာ့ ငါတို႔ေပးႏိုင္တာက ဒီေလာက္ပဲရွိတယ္၊ က်န္တာကို မင္းတို႔ ျမ၀တီကေပး ဆိုၿပီးေတာ့ ေၾကညာခ်က္ ထုတ္တယ္။

( စ )

ေအာက္က သတင္းဓာတ္ပံုကို အရင္ဆံုးၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဗီဒီယို႐ိုက္ကြင္းတစ္ခုလို႔ မမွတ္လုိ္က္ပါနဲ႔။ ေရွ႕ေနေတြ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တဲ့ေန႔က သတင္းဓာတ္ပံု ယူေနတဲ့ဓာတ္ပံုပါ။ အဲဒီေလာက္ လိုသလား၊ မလိုသလား ဆိုတာကေတာ့ ကုိယ့္အေတြးနဲ႔ကုိယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အင္း... ခက္တယ္၊ ခက္တယ္။ လုပ္ၾကစမ္းဗ်ာ၊ လုပ္ၾကစမ္း။

ကဲ... ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ဒီမွ်နဲ႔ ေတာ္ဦးမည္။ အားလံုးပို႔သတဲ့ ေမတၱာမ်ားကိုလည္း ခံယူလ်က္ပါခင္ဗ်ား။ ျမန္မာ့ေသြး မိတ္ေဆြမ်ားလည္း က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂၁ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔။

ည ၈ နာရီ ၀၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။ 

ဖတ္မိသမွ် သတင္းမ်ား၊ ေတြးမိသမွ် အေတြးမ်ား၊ ေရးမိသမွ် အေရးမ်ား

(က)

သတင္းစာမ်က္ႏွာေတြမွာ ဒီေန႔ဖတ္ရသမွ် သတင္းေတြထဲက စိတ္၀င္စားစရာအေကာင္းဆံုးကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အိုအိုင္စီ (OIC) ႐ံုး ဖြင့္လွစ္ခြင့္မျပဳေၾကာင္း ျမန္မာအစိုးရက သတင္းထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းဌာနအားလံုးနီးပါးေလာက္က အဲဒီသတင္းကို ေဖာ္ျပၾကတာဟာ သာမန္သတင္းတစ္ခုအေနနဲ႔ သက္သက္လား၊ အားစမ္းမႈတစ္ခုလားဆိုတာ စိတ္၀င္စားစရာပါ။ တမန္ေတာ္မိုဟာမက္ကို ေလွာင္ေျပာင္တဲ့ အင္တာနက္ဇာတ္လမ္းတိုေၾကာင့္ ကမၻာတစ္၀န္းလံုးက မြတ္စလင္ႏုိင္ငံေတြမွာ အေမရိကန္ဆန္႔က်င္ေရး၊ ခရစ္ယာန္ဆန္႔က်င္ေရးေတြ ျဖစ္ပြားခဲ့ရတာ အားလံုးအသိပါ။ အခုလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ OIC ႐ံုး ဖြင့္ခြင့္မရတာကို အေၾကာင္းျပၿပီး ကမၻာတစ္၀န္းလံုးမွာ ဗုဒၶဘာသာဆန္႔က်င္ေရး၊ ျမန္မာဆန္႔က်င္ေရးေတြ လုပ္လာဦးမလားလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ အင္း.... ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံကလည္း ထင္ေပၚသည္ထက္ ထင္ေပၚဦးမယ္ ထင္ပါရဲ႕။

( ခ )

ျပည္ေထာင္စုႀကံ့ခုိင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးပါတီညီလာခံမွာ လက္ရွိသမၼတ ဦးသိန္းစိန္ကို ပါတီဥကၠ႒အျဖစ္ ျပန္လည္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့သတင္းကို အင္တာနက္သတင္းေတြမွာ ေဖာ္ျပထားတာဖတ္ရေတာ့ ၀မ္းသာရျပန္တယ္။ ကုိယ့္ႏိုင္ငံက ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးရဲ႕ သတင္းကို ကမၻာက အေရးတယူ ေဖာ္ျပတာကို ဖတ္ရေတာ့ ႏုိင္ငံသားတစ္ဦးအေနနဲ႔ ဂုဏ္ယူမိတာ အမွန္ပါပဲ။ ႀကိဳက္တဲ့နာမည္သာတပ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ကေတာ့ သမၼတႀကီးရဲ႕ သတင္းေတြကို ကမၻာ့သတင္းေတြမွာ ဖတ္ရတာ ဂုဏ္ယူမိသဗ်။ ဒါေပမယ့္ သတင္းေတြမွာ အာဏာရပါတီ၊ အာဏာရပါတီလို႔ ေဖာ္ျပၾကတာကိုေတာ့ သိပ္ၿပီးေတာ့ သေဘာမေတြ႔လွဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံရဲ႕ စနစ္အရ အာဏာရပါတီဆိုတာ မရွိဘူးဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုေျပာျပရမလဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အမ်ားစုအႏုိင္ရတဲ့ပါတီနဲ႔ အနည္းစုႏုိင္တဲ့ပါတီ ဒါပဲရွိတယ္။ အမ်ားစုႏုိင္တဲ့ပါတီဟာ သမၼတေရြးတယ္၊ အစိုးရဖြဲ႔တယ္မဟုတ္လားလို႔ ေျပာၾကမယ့္လူေတြကိုလည္း ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို နားမလည္သူေတြလို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္က တံု႔ျပန္ခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြအားလံုးအပါအ၀င္ ႏိုင္ငံအတြင္းမွာရွိတဲ့ အစိုးရျဖစ္ေစ၊ သမၼတျဖစ္ေစ၊ တပ္မေတာ္ျဖစ္ေစ၊ ပါတီေတြျဖစ္ေစ အေလးအျမတ္ထား လုိက္နာရမယ့္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ သမၼတေတြ၊ ဒုသမၼေတြ၊ ၀န္ႀကီးေတြ၊ တရားသူႀကီးခ်ဳပ္ေတြကို သူတို႔ရဲ႕ မိခင္ပါတီေတြနဲ႔ သူစိမ္းျပင္ျပင္ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုမ်ိဳး ကန္႔သတ္ထားတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြေတြ ေလ့လာစမ္းေစခ်င္တယ္။ အခုေတာ့ အာဏာရပါတီလို႔ ေျပာတဲ့လူေတြက မ်ားေနတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္အသာေလး ႏႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္ပါဦးမယ္။ ဆရာႀကီး လူထုစိန္၀င္းကေတာ့ မၾကာခဏ ေရးျပသြားရွာသဗ်၊ အာဏာပိုင္တို႔၊ အာဏာရတို႔၊ အာဏာရွိတို႔ ဆိုတဲ့စကားလံုးေတြကို ဂ်ာနယ္ေတြ၊ သတင္းစာေတြထဲမွာ မေရးၾကပါနဲ႔၊ စကားေနာက္တရားပါ ျဖစ္သြားတတ္တယ္၊ အေရးခံရတဲ့သူေတြကလည္း သူတို႔ကုိယ္သူတို႔ အဲဒီလိုမ်ိဳး ခံယူသြားတတ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ကုိယ္ေရႊမီဒီယာမ်ားကေတာ့ အာဏာရပါတီဆိုတဲ့ စကားလံုးကို အင္မတန္မွကို ႏွစ္ၿခိဳက္သေဘာက်ေတာ္ မူၾကတယ္ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ ဆရာလူထုစိန္၀င္းကိုပဲ သခၤ်ဳိင္းကႏိႈးၿပီး တိုင္ေျပာခ်င္မိပါေတာ့တယ္ဗ်ာ။

( ဂ )

အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေဒသဟာ အင္မတန္မွကို ျပႆနာမ်ားတဲ့ အရပ္ေဒသဆိုတာ တစ္ေန႔တစ္ျခား ပိုပိုသိလာရတယ္။ မျဖစ္လိုက္နဲ႔ ျဖစ္လုိက္ရင္ အဲဒီေဒသမွာခ်ည္းပဲ။ တတိယကမၻာစစ္ကို ဦးတည္ေနတဲ့ေဒသ၊ ႏ်ဴကလီးယားစစ္ပြဲကို ဦးတည္ေနတဲ့ေဒသ၊ အခ်ိန္မေရြး ထျဖစ္ႏုိင္တဲ့ စစ္ပြဲခ်ိန္ကိုက္ဗံုးေတြ ရွိတဲ့ေဒသ၊ အၾကမ္းဖက္သမားေတြ ေမြ႔ေလ်ာ္တဲ့ေဒသ၊ ျပႆနာေပါင္းစံုနဲ႔ ျပည့္လွ်မ္းေနတဲ့ေဒသ၊ စတဲ့ဂုဏ္ပုဒ္ေတြနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ေဒသမွာ လူျဖစ္ရတဲ့ လူေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား အကုသိုလ္ႀကီးလုိက္သလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္႐ံုနဲ႔တင္ သိႏုိင္တယ္ဗ်ာ။ ကုိယ့္အိမ္မွာ ကုိယ္ေနရင္းနဲ႔ေတာင္ ဘယ္အခ်ိန္မ်ား ကုိယ့္ေဘးနားကို ဒံုးက်ည္က်ကြဲမလဲ၊ ဘယ္အခမ္းအနားမွာမ်ား အေသခံဗံုးခြဲခံရမလဲ၊ ေလယာဥ္စီးေနရင္း ဘယ္အခ်ိန္မ်ား ပစ္ခ်ခံရၿပီး ေလယာဥ္ပ်က္က်တာနဲ႔ ႀကံဳရမလဲ စတဲ့စတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ လူျဖစ္ၾကရတဲ့ဘ၀ကို စဥ္းစားသာၾကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ။ ေဒသေၾကာင့္လား၊ လူမ်ိဳးေၾကာင့္လား၊ ေငြေၾကးေၾကာင့္လား၊ ဘာသာေရးေၾကာင့္လား၊ ေသြးထိုးမႈေတြေၾကာင့္လား ဆိုတာကေတာ့ သူ႔အျမင္နဲ႔သူ ရွိၾကပါလိမ့္မယ္။ အေမရိကန္ကို ဒီမိုကေရစီတင္ပို႔သူအျဖစ္ တင္စားေျပာဆိုတတ္ၾကတယ္၊ အဲဒီလိုသာဆိုရင္ေတာ့ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေဒသကို အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား တင္ပို႔သူအျဖစ္ ကင္ပြန္းတပ္ရလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။

(ဃ)

စေကာ့တလန္ကို ယူႏိုက္တက္ကင္းဒမ္းကေန ခြဲထြက္လိုျခင္း ရွိ၊ မရွိ လူထုဆႏၵခံယူပြဲ ျပဳလုပ္ဖို႔ ၿဗိတိန္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က ခြင့္ျပဳလိုက္ရတဲ့ သတင္းကလည္း စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလွပါရဲ႕ဗ်ာ။ စေကာ့တလန္ႏိုင္ငံသားရဲ႕ ဆႏၵေတြကသာ သီးျခားလြတ္လပ္တဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုအျဖစ္ ရပ္တည္ခ်င္ပါတယ္လို႔ အေျဖထြက္ခဲ့ရင္ ဒါဟာေခတ္သစ္သမုိင္းရဲ႕ သမုိင္း၀င္မွတ္တမ္းတစ္ခု ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ ထို႔အတူ ၿဗိတိန္အစိုးရအတြက္လည္း ေခါင္းခဲစရာ ကိစၥရပ္ေတြ ေနာက္ထပ္ႀကံဳလာရမယ့္ နိမိတ္လကၡဏာလည္း ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ ကိုလိုနီေနေရာင္ ထြန္းေျပာင္ခဲ့စဥ္အခ်ိန္တုန္းက သူမ်ားႏုိင္ငံေတြကို က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ ၀ဋ္ေႂကြးေတြ ျပန္ဆပ္ရေတာ့မယ့္ အခ်ိန္တစ္ခုကို ေရာက္လာခဲ့ၿပီလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေတြးေနမိတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြ ႐ိႈ႕ခဲ့တဲ့မီးက ျမန္မာျပည္မွာ အခုထိ အေငြ႔တအူအူ ျဖစ္ေနတုန္းမဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံက အခုဆိုရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းလုနီးပါး အေျခအေနမွာ၊ အဂၤလိပ္ေတြကေတာ့ ခြဲေရးတြဲေရးေတြနဲ႔ နပန္းလံုးေနရတာကို ေစာင့္ၾကည့္ခ်င္ပါေသးတယ္ဗ်ာ။ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္မွာ စေကာ့ေတြ ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္မွာလဲ ဆိုတာကေတာ့ ဆက္လက္႐ႈစားၾကရမည္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ေၾသာ္... တစ္ခုေလာက္ အႀကံျပဳခ်င္ေသးသဗ်၊ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ အဂၤလိပ္ေတြရဲ႕ ေသြးထိုးမႈေတြ၊ ေသြးခြဲမႈေတြ ဘယ္လိုပင္ ရွိခဲ့ေစကာမူ ယူႏိုက္တက္ကင္းဒမ္းမွာ အခုျဖစ္ေနတဲ့ ခြဲထြက္ေရး ကိစၥရပ္ေတြမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ၀င္ေရာက္ေသြးထိုးျခင္း၊ ခြဲထြက္ေရးသမားမ်ားကို ေထာက္ပံ့ျခင္းမ်ားမရွိေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တာပဲ။ မိတ္ေဆြတို႔ေရာ.. ဘယ္လိုသေဘာရသလဲခင္ဗ်။ :D

( င )

လတ္တေလာအေျခအေနေတြအရ မၾကာခင္မွာ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္လာၾကေတာ့မည္ဟု ေမွ်ာ္မွန္းရသည္။ ယခင္တုန္းကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ ျမန္မာျပည္သို႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္၊ တခ်ိဳ႕က ကၽြန္ျပဳဖို႔၊ တခ်ိဳ႕က အလည္အပတ္၊ တခ်ိဳ႕က အလုပ္တာ၀န္၊ တခ်ိဳ႕က စီးပြားေရးကိစၥ၊ စသည္စသည္ျဖင့္ သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူ လာေရာက္ေနထိုင္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ သူတို႔ေတြ ျပန္သြားေတာ့ ကမၻာတစ္၀န္းလံုးကို ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း သူတို႔သိသမွ် ျပန္လည္ေဖာက္သည္ခ်ၾကသည္။ ျမန္မာျပည္သည္ ေစတီပုထိုးမ်ား လက္ညႇိဳးထိုးမလြဲ ေပါမ်ားသည့္အေၾကာင္း၊ ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္းႏွင့္ ေရႊႏိုင္ငံဟု တင္စားထုိက္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္လည္း အင္မတန္ ေဖာ္ေရြပ်ဴငွာၿပီး စာနာကူညီ တတ္ၾကသူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊ အင္မတန္ေအးခ်မ္းသည့္ ႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္း၊ စသျဖင့္ စသျဖင့္ေပါ့။ အင္း... အခုလာမည့္ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ ျပန္သြားလွ်င္ေရာ..၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ေတြးမိသေလာက္ဆိုလွ်င္ျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ လမ္းေပၚဆႏၵျပပြဲမ်ား အင္မတန္မ်ားျပားသည့္ ႏုိင္ငံတစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကေလးအစ ေခြးအဆံုး မေက်နပ္တာ တစ္ခုခုရွိတုိင္း လမ္းေပၚထြက္ၿပီး တစ္ကုိယ္ေတာ္၊ ႏွစ္ကုိယ္ေတာ္၊ တစ္ရာ၊ ႏွစ္ရာ စသည္ျဖင့္ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ၾကသည့္ ႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္း၊ သကၤန္း၀တ္မ်ား မၾကာခဏ စုေပါင္းလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကသည့္ ႏိုင္ငံတစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရးအႀကံေပး ခန္႔ရေလာက္ေအာင္ ႏိုင္ငံေရးကိစၥမ်ားတြင္ အင္မတန္တက္ႂကြသည့္၊ အင္မတန္ကၽြမ္းက်င္သည့္ သကၤန္း၀တ္မ်ား ေပါမ်ားသည့္ ႏိုင္ငံတစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း၊ မိမိတြင္ အဆင္မေျပမႈ တစ္ခုခုရွိတိုင္း ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတထံ စာေရးၿပီး ရင္ဖြင့္တတ္သည့္ လူမ်ိဳးမ်ားေနထိုင္သည့္ ႏုိင္ငံျဖစ္ေၾကာင္း၊ စာမ်က္ႏွာျပည့္ အရက္ေၾကာ္ျငာမ်ားကို PH7 ဟူသည့္ စာလံုးေသးေသး ၃ လံုး မထင္မရွား ထည့္႐ံုမွ်ျဖင့္ တရား၀င္ေၾကာ္ျငာခြင့္ရေသာ တုိင္းျပည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ေပါင္ေပၚဒူးေပၚခ်က္ေပၚ အမ်ိဳးသမီးဓာတ္ပံုမ်ားပါသည့္ ဂ်ာနယ္မဂၢဇင္းမ်ားကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ဖတ္႐ႈအားေပးတတ္ၾကေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားကို ကူညီပါဟူသည့္ ဆုိင္းဘုတ္မ်ားေထာင္ၿပီး ေစ်းဆုိင္မ်ားတြင္ အဆမတန္ ေစ်းတင္ေရာင္းတတ္သည့္ လူမ်ိဳးမ်ားေနထုိင္သည့္ တုိင္းျပည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ တယ္လီဖုန္းေျပာခ်င္လွ်င္ အခန္းျပင္၊ ၀ရန္တာ၊ ကြင္းျပင္မ်ားသို႔ ထြက္၍ဆက္ရသည့္ တုိင္းျပည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ စသျဖင့္ေပါ့ေလ။

သူ႔ကၽြန္ဘ၀ ေရာက္ေနတုန္းက ႏုိင္ငံလြတ္လပ္ေရးရဖို႔ လုပ္လိုက္ၾကရတာ၊ အသက္ေတြ၊ ေသြးေတြ၊ ေခၽြးေတြ၊ မ်က္ရည္ေတြ မေရႏိုင္၊ မတြက္ႏုိင္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေတာ့ နယ္ခ်ဲ႕အေမြေပးခဲ့တဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ ခြဲလိုက္၊ တြဲလိုက္၊ သန္႔ရွင္းလုိက္၊ တည္ၿမဲလိုက္၊ နီလိုက္၊ ျဖဴလိုက္၊ တုိင္းျပည္ခမ်ာ ဖြတ္ဖြတ္ကိုေက်လို႔။ စစ္တပ္အေငြ႔အသက္ မကင္းခဲ့တဲ့ အႏွစ္ငါးဆယ္ ကာလက်ေတာ့ ဗကပကိုတုိက္လိုက္၊ ကိုယ့္ညီအစ္ကို အခ်င္းခ်င္းတုိက္လိုက္၊ သူမ်ားေတြေနာက္မွာ အႏွစ္ငါးဆယ္ေလာက္ က်န္ခဲ့သတဲ့။ ေဟာအခု... ျမန္မာ့ေႏြဦးတဲ့၊ ဒီမုိကေရစီေခတ္ဦးတဲ့၊ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္လိုက္၊ ဆႏၵျပလိုက္၊ စုေ၀းလိုက္၊ တိုင္စာေရးလုိက္နဲ႔ လူတိုင္းက ကုိယ့္ဆႏၵေတြအတိုင္း ျဖစ္ခ်င္ေနလိုက္ၾကတာမ်ား အေသြးအေရာင္ စံုပါတယ္ဆိုတဲ့ အိႏၵိယကေတာင္ အေဖမဟုတ္ဘူး၊ အဘိုးေခၚရေလာက္တယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ၿပီး ကန္႔ကြက္ေနၾကတာဆိုေတာ့ အင္း... ေနာက္ဆိုရင္ လမ္းေပၚမွာ ေထာက္ခံသူေတြနဲ႔ ကန္႔ကြက္သူေတြ တစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္ လက္နက္မပါဘဲ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ သတ္ပုတ္ခြင့္တို႔၊ ဆဲဆိုခြင့္တို႔ ေတာင္းဆိုလာၾကဦးမလား မသိဘူး။ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွာ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့တဲ့ႏုိင္ငံ၊ အခု ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ကုန္ေတာ့မယ္။ ဘယ္ကာလမွာမ်ား ႏုိင္ငံတည္ေဆာက္ေရးအတြက္ တစ္ႏုိင္ငံလံုး တက္ညီလက္ညီ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကတာ ရွိသလဲ။ လမ္းေပၚႏုိင္ငံေရးသမားေတြကိုပဲ ဘုရားလို ကိုးကြယ္ေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ ပညာရွင္ေတြ မေနခ်င္တာ အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုေနတာ ႏုိင္ငံတိုးတက္ေရးအတြက္ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပေပးမယ့္ ပညာရွင္ေတြ၊ နည္းပညာေတြ အကူအညီေပးမယ့္ အလွဴရွင္ေတြ၊ လက္တြဲေခၚမယ့္ မိတ္ေဆြႏုိင္ငံေတြ၊ လူထုကို လမ္းေပၚေရာက္ေအာင္ ဆြဲေခၚမယ့္ ေခါင္းေဆာင္ေတြ မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ကူညီသလိုလိုနဲ႔ အိတ္ကပ္ထဲက ႏိႈက္သြားမယ့္လူေတြကို မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး၊ လူေတြကို ဆုအမ်ိဳးမ်ိဳးေပးၿပီး ႀကိဳးကိုင္ခ်င္တဲ့ ဇာတ္ဆရာေတြကို မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး၊ လမ္းေပၚထြက္ၿပီး လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းရင္ ေရွ႕ဆံုးကပါၿပီး တုိင္းျပည္အတြက္ တိုးတက္ေအာင္လုပ္ဖို႔ၾကေတာ့ ဆယ္တန္းေတာင္ မေအာင္တဲ့ေကာင္ေတြကို မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုခ်င္တာ ေထာင္ထြက္ေတြ မဟုတ္ဘူး၊ ႏုိင္ငံတကာတကၠသိုလ္ေတြမွာ ပညာေတြသင္လာခဲ့တဲ့ ပညာရွင္ေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုခ်င္တာ ႏုိင္ငံေရးမ်က္လွည့္သမားေတြ မဟုတ္ဘူး၊ သမၼတႀကီးကို ၀န္းရံၿပီး တုိင္းျပည္ကို ထူေထာင္မယ့္လူေတြကို လိုခ်င္တာ။ က်ဳပ္ကေတာ့ရွင္းတယ္... ဒီကေန႔ လမ္းေပၚထြက္ၿပီး လတ္လ်ားလတ္လ်ား လုပ္ေနတဲ့သူေတြ အားလံုးဟာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးကို ေနာက္ျပန္ဆြဲေနၾကသူေတြပဲ။ အစိုးရပုိင္းကလူေတြ ဘယ္လိုရွိသလဲဆိုတာ ခန္႔မွန္းလို႔ကို မရေတာ့ဘူး။ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အရွိန္တန္႔ေနမႈဟာ အစိုးရေၾကာင့္လား၊ ဘာေၾကာင့္လားဆိုတာ ေ၀ခြဲရခက္ေစတယ္။ ေမွာင္ရီ၀ိုးတ၀ါးထဲမွာ နာရီသြားေနလား၊ ရပ္ေနသလားသိခ်င္ရင္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ဟာ ဆိတ္ၿငိမ္တိတ္ဆိတ္ဖို႔လိုတယ္။ ဒါမွ ခ်က္ခ်က္ျမည္ေနသလား၊ တိတ္ေနသလားဆိုတာ သိရမွာ။ ကၽြန္ေတာ္သာ ဘီလ္ဂိတ္ေလာက္ ခ်မ္းသာမယ္ဆိုရင္ လမ္းေပၚထြက္လာတဲ့လူေတြ အားလံုးကို နာမည္စာရင္းေကာက္ၿပီး အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေဒသကို တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေလ့လာေရးခရီး ပို႔ပစ္မယ္။ သီးသန္႔လိုက္ခ်င္တဲ့လူေတြ ရွိရင္လည္း ကြန္းမန္႔မွာ စာရင္းေပးခဲ့လို႔ရေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၁၇ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။

နံနက္ ၅ နာရီ ၀၁ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။ 

The Nobel Peace Prize 2012

 ၂၀၁၂ ခုႏွစ္အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဘယ္(လ)ဆုကို ဥေရာပသမဂၢကို ေပးအပ္ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့ပါတယ္။

Gangnam Styles

ေတာင္ကိုရီးယားအဆိုေတာ္ PSY ရဲ႕ Gangnam Style ေအာင္ျမင္မႈကေတာ့ တကယ့္ကို အံ့မခန္းပါပဲ။ အခု ဒီပို႔စ္ကို ေရးေနတဲ့အခ်ိန္အထိ Youtube မွာ အဲဒီသီခ်င္းကို ၾကည့္႐ႈတဲ့သူ အေရအတြက္က ၄၂၃ သန္းေက်ာ္ရွိၿပီး၊ Like လုပ္ထားသူအေရအတြက္က ၄ သန္းနီးပါး ရွိေနပါတယ္။ တစ္ကမၻာလံုးက ပရိသတ္ေတြရဲ႕ အားေပးမႈနဲ႔ ႐ူးသြပ္မႈကေတာ့ နားမလည္ႏုိင္ေအာင္ပါပဲဗ်ာ။ အေမရိကန္ကစၿပီး အာဖရိကအဆံုး Gangnam မွ Gangnam ပဲ။ ျမန္မာေတြလည္း Gangnam၊ ထုိင္းေတြလည္း Gangnam၊ အခုေနာက္ဆံုး အေမရိကန္ေတြကပါ သမၼတေလာင္းႏွစ္ဦးကို Gangnam Style ေတြနဲ႔ အေျပာင္အျပက္ေတြ လုပ္လာၾကပါၿပီ။ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခုကို ေျပာလုိက္တာနဲ႔ Gangnam လုပ္ပစ္မယ္လို႔မ်ား စိတ္ကူးထားၾကသလား မသိပါဘူးဗ်ာ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ အဲဒီသီခ်င္းကို ဘာျဖစ္လို႔ လူေတြအဲဒီေလာက္ ႀကိဳက္ရသလဲဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ဘူးဗ်။ သူဆိုထားတာကလည္း ကိုရီးယားလိုဆိုေတာ့ သီခ်င္းအဓိပၸါယ္ေၾကာင့္လည္း မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ မီဒီယာေတြမွာ ေဖာ္ျပၾကသလို သူ႔ရဲ႕ အကပံုစံေၾကာင့္လား။ ျမင္းစီးတဲ့ဟန္နဲ႔ ကတဲ့အကကို တစ္ကမၻာလံုးကလူေတြက အဲဒီေလာက္ေတာင္ ႀကိဳက္ၾကသတဲ့လား။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ အံ့ၾသလို႔ကို မဆံုးဘူး။ ၾကည့္႐ႈတဲ့ သန္း ၄၀၀ ေက်ာ္မွာ သူမ်ားႀကိဳက္လို႔ လုိက္ႀကိဳက္တဲ့လူတို႔၊ သူမ်ားၾကည့္လို႔ လိုက္ၾကည့္တဲ့လူတို႔က ဘယ္ေလာက္ပါဦးမယ္ မသိႏုိင္ဘူး။ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြမ်ားဆိုရင္ ေက်ာင္းေတြမွာ Gangnam မကရဆိုၿပီး အမိန္႔ေတြဘာေတြေတာင္ ထုတ္ထားရသတဲ့။ အံ့ေရာ.. အံ့ေရာ...။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဘာ့စ္ကလည္း ငါလည္းေခတ္မီေအာင္ အလုပ္ထဲမွာ Gangnam မကရဘူးဆိုၿပီး အမိန္႔ထုတ္မယ္ဆိုရင္ ခက္ရေခ်ရဲ႕။ တစ္ကမၻာလံုးကသာ Gangnam ကို အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္းနဲ႔ သည္းသည္းလႈပ္ျဖစ္ေနၾကတာ။ က်ဳပ္တို႔ျမန္မာေတြကျဖင့္ သူမ်ားေယာင္တုိင္း လုိက္မေယာင္ေပါင္။ လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို Gangnam ကမလားလို႔ သြားေမးၾကည့္ပါလား။ ဘာေတြလာေျပာေနတာတုန္းလို႔ ျပန္ေျပာလိမ့္မယ္။ ကဲ... မမိုက္ဘူးလား။ သန္း ၄၀၀ ေက်ာ္ေသာ ၾကည့္႐ႈသူေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပါသလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ပဲ သိခ်င္တယ္ဗ်ာ။ Ko Nyan Gangnam Style ဆိုတဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင္ Youtube ေပၚမွာ တင္လာခဲ့ရင္လည္း အားေပးၾကပါဦးေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျမင္းမစီးခ်င္ဘူးဗ်။ စီးမယ့္စီးေတာ့ ျမန္မာဆန္ဆန္ ဘတ္(စ)ကား တိုးစီးတဲ့အကပဲ ကေတာ့မွာေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။ ျမန္မာေတြ ဘတ္(စ)ကားတိုးစီးတဲ့အကကို သီခ်င္းေကာင္းေကာင္းေလးနဲ႔ ႐ုိက္ျပႏုိင္ရင္ေတာ့ PSY ႀကီး ထိုင္ငိုသြားရမယ္။ စြမ္းႏိုင္သူေတြ လုပ္ၾကပါဦးလို႔ အခၽြန္နဲ႔ မလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။

အၿမဲတမ္း ေခါင္းေျခာက္စရာေကာင္းတဲ့ဟာေတြ၊ ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးတဲ့ဟာေတြပဲ ေတာင္ေရးေျမာက္ေရး ေရးေနခဲ့တာဆိုေတာ့ အခုတေလာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးေတြ ေရးခ်င္ေနမိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာနဲ႔ ပို႔စ္ေလးေတြ ေရးျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ႏုိင္ငံေရးစာေတြ ဖတ္ခ်င္သူေတြကို သည္းခံေပးၾကပါဦးလို႔ ေတာင္းပန္ပါရေစ။ ေလးႀကိဳးေလးေတာ့ ေလွ်ာ့ပါရေစခင္ဗ်ာ။

ေအာက္မွာေတာ့ Gangnam ေတြကို အ၀သာ ခံစားၾကည့္႐ႈၾကပါခင္ဗ်ား။

(၁)

ဒါကေတာ့ မူရင္း PSY ရဲ႕ Gangnam Style ပါ။

(၂)

ဒါကေတာ့ လက္ရွိသမၼတ အိုဘားမားကို ဟာသလုပ္ထားတဲ့ အေျပာင္အျပက္ Obama Style ပါ။

(၃)

ဒါကေတာ့ အိုဘားမားရဲ႕ ၿပိဳင္ဘက္သမၼတေလာင္း မစ္ရြန္းေနကို ေလွာင္ေျပာင္ထားတဲ့ Mitt Romney Style ပါ။

  

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၁၁ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔။

နံနက္ ၁ နာရီ ၄၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။ 

ကၽြန္ေတာ္ဖတ္မိတာေတြ...

(က) 

နီးနီးကို အားကိုးမလား၊ ေ၀းေ၀းကို အားကိုးမလား

တစ္ပတ္တစ္ခါေလာက္ ေတြ႔ေနက် အဂၤလိပ္စာဆရာႀကီး ၇၀/၈၀ နီးကေတာ့ အေမရိကန္နဲ႔ ဥေရာပဟာ သူတို႔ကုိယ္၌က စီးပြားေရးမွာ အက်ဘက္ ယိမ္းေနေတာ့ ယိုင္ေနေတာ့ သူမ်ားကို ဘယ္လို ထူမတ္အားေပး လုပ္ႏုိင္မွာလဲ ေ၀းလည္းေ၀းပ။

တ႐ုတ္က လေပၚတက္မယ္၊ စီးပြားေရးလည္း ျမင့္တက္လာတယ္၊ ခပ္လွ်ိဳလွ်ိဳမူနဲ႔ က်ိတ္ၿပီးႀကိဳးစားရာက ျမင့္တက္လာတာပဲ၊ ယွဥ္ၿပိဳင္ရင္ဆိုင္ ၀ံ့၀ံ့စားစား တိုးၿပီးသြားရဲတဲ့ စိတ္ဓာတ္လည္းရွိတယ္။ သူနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔က ကပ္လ်က္ အနီးေလး၊ သူ႔အင္အားကို ကုိယ္မွီလို႔ရတယ္ - ဟု ကုန္သည္လမ္း၊ အိႏၵိယသံ႐ံုးေရွ႕က ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ေျပာလာသည္။ စဥ္းစားၾကဖို႔ပါ။ နဂါးႀကီးက ကုိယ့္မမ်ိဳေအာင္လည္း Clever ျဖစ္မွ မူ၀ါဒ မွန္မွန္ခ်ႏိုင္မွဟု ဆရာႀကီးက ဆိုပါသည္။ ဆရာႀကီးက ကြန္ျမဴနစ္လည္းမဟုတ္၊ NLD လည္းမဟုတ္၊ စာမ်ားမ်ားဖတ္ေသာ ပညာရွင္ႀကီးတစ္ဦးမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။

သတင္း ဂယက္ ေ၀ဖန္ခ်က္၊ ေက်ာ္စိန္ထြန္းျမင့္

Northern Star Journal, No.185, 2012 October 3, Page.8

(ခ)

ပိုင္ေဟြ႔ဂါ၀န္ေတြ၀တ္ရင္း စတုိင္(လ)႐ိုးလာေတာ့ ေဘာင္းဘီဖင္ၾကပ္၊ ေဘာင္းဘီဖင္ၾကပ္ကေန စေတာ့ကင္၊ စေတာ့ကင္ကေန ေခတ္ကုန္လာေတာ့ ကိုရီးယားဘက္ကို လွည့္သြားၾကျပန္ပါတယ္။ ကိုရီးယားကားထဲက ဆံပင္ပံုစံေတြ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈေတြက သူ႔ႏုိင္ငံနဲ႔သူ၊ သူ႔ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔သူက အံ၀င္ဂြင္က်လွပါတယ္။ အသားေလးေတြကျဖဴေတာ့ ဘယ္လိုတိုတို မ်က္စိပသာဒေတြကိုျဖစ္လို႔။ ၿပီးေတာ့ သူမ်ားႏုိင္ငံမွာက ဘတ္(စ)ကားၾကပ္ၾကပ္ကုိ တိုးစီးစရာလည္း မလိုဘူးေလ။ ဒီမွာက စကတ္ကတို၊ ဘတ္(စ)ကားကၾကပ္နဲ႔ ျမင္ရသူမ်ားအဖို႔ အသက္႐ွဴမ်ား မွားေစေလာက္ေတာ့ ဘသားေခ်ာမ်ား မ်က္စိအလုပ္ပိုရျပန္ၿပီေပါ့။ ဒါထက္ဆိုးတဲ့ အတုယူပံုက ကိုရီးယားကားေတြထဲမွာ အဂၤလိပ္ကားေတြထဲမွာ သမီးရည္းစားေတြ ဘတ္(စ)ကားဂိတ္ေတြ၊ ဘတ္(စ)ကားေတြေပၚမွာ ခ်စ္ရည္လူး ၾကည္ႏူးၾကတဲ့ ကားေတြကိုၾကည့္ၿပီး အခုေခတ္ သားပ်ိဳ၊ သမီးပ်ိဳေတြမွာ အဲဒီ virus စတင္၀င္ေရာက္ တိုက္ခုိက္ျခင္းခံရတာကို စာဖတ္သူမ်ားလည္း သတိျပဳမိမွာပါ။ တုိင္းတစ္ပါးက ၀တ္စားဆင္ယင္မႈေတြကို အတုခိုး႐ံုအားမရ အေျပာအဆို၊ အေနထုိင္ေတြကိုပါ အတုခိုးၾကတာကေတာ့ ရင္ေလးဖြယ္ရာပါပဲ။ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဘတ္(စ)ကားဆိုတာက လူေပါင္းစံု၊ အရြယ္ေပါင္းစံု စီးနင္းလုိက္ပါၾကတာပါ။ တစ္ခါတေလမ်ား ရာသီဥတုပူရတဲ့အထဲ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးကို ရင္ခြင္ထဲ ထည့္ထားတာမ်ား အသားခ်င္း ေကာ္နဲ႔ကပ္ထားသလို ပူးကပ္လို႔။ သူတို႔ပဲ မပူႏိုင္၊ မအိုက္ႏိုင္။ တစ္ခ်ိဳ႕စံုတြဲမ်ားကေတာ့ အသားခ်င္းကပ္လို႔မွ အားမရ၊ ခဏေန ေမးေစ့ေလးကုိင္လုိက္၊ ခဏေန ပါးေလးနမ္းလိုက္၊ ခဏေန အၾကင္နာေလးေပးလုိက္ (ကိုရီးယားကားထဲက စကားလံုးေလးေတာ့ ခိုးသံုးလိုက္ဦးမွ)။ ေၾသာ္ ကားေပၚက လူေတြကိုမ်ား သူတို႔က အခ်စ္ကား ႐ုိက္ျပေနသလိုလို။ သူတို႔ေနာက္မွာ၊ ေဘးမွာ အပ်ိဳႀကီးမမေတြ၊ ရွက္တတ္တဲ့ အန္တီႀကီးေတြမ်ား စီးမိလို႔ကေတာ့ ကားၾကပ္ၾကပ္ထဲ ေရႊ႕စရာေနရာမရွိ ဘာမရွိဆိုေတာ့ မ်က္စိပ်က္၊ မ်က္ႏွာပ်က္ေတြနဲ႔ ေဇာေခၽြးေတာင္ ျပန္ခဲ့ရတဲ့အျဖစ္မ်ိဳး ႀကံဳခဲ့ရတာေတြကိုလည္း ၾကားရေပါင္း မနည္းေတာ့ပါဘူး။ ေအာင္မယ္ ဒါေတာင္ တခ်ိဳ႕အတြဲေတြက သူတို႔ကို အျမင္ကတ္လို႔ ၾကည့္ေနရင္ ပိုလုပ္ျပတယ္ေတာင္ဆိုေသး။

လြတ္လပ္ခြင့္ဆိုတာ အရွက္တရားကင္းမဲ့မႈမဟုတ္ပါ၊ ဆူးထက္ျမက္

လွ်ပ္တစ္ျပက္ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ (၃)၊ အမွတ္ (၁၀၀)၊ ၈-၁၀-၂၀၁၂၊ စာ-၃၅

(ဂ)

အဲသည္ေတာ့ သင္ခန္းစာက ႐ိုး႐ိုးေလးပဲ ျဖစ္သည္။ မလုပ္ခင္ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစား၊ ကုိယ္လုပ္မည့္ ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္သမွ်ကို ေစ့စံုစြာ စူးစမ္းေလ့လာၿပီးမွလုပ္။ တစ္နည္းေျပာေသာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိၿပီးမွလုပ္။ သို႔ေသာ္ အဲသည္လို အေျခခံေလးမ်ားကို သြားေျပာလွ်င္ အားနာစရာျဖစ္မည့္ ပုဂၢိဳလ္ေတြက အသိလြန္ၿပီး လုပ္တာကုိင္တာေတြေတာ့လည္း ရွိေသးသည္။

ဥပမာ-ဆိုပါေတာ့။ မေန႔တစ္ေန႔ (၂၀၁၁ ခုႏွစ္)က အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုတြင္ အေမရိကန္ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးေဟာင္း ရမ္း(စ)ဖဲလ္(ဒ)က အီရတ္မွာ အစုလုိက္ အၿပံဳလိုက္ ေသေစႏုိင္သည့္ လက္နက္မ်ား ရွိသည္ဆိုတာ မဟုတ္ေၾကာင္း ႀကိဳ၍သိခဲ့လွ်င္ မိမိတို႔ အီရတ္ကို ၂၀၀၃ ခုႏွစ္တုန္းက တုိက္ခ်င္မွ တုိက္ျဖစ္ခဲ့လိမ့္မည္ဟု ဆိုသည္။

တုိင္းျပည္တစ္ျပည္ကို ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္မည့္ ကိစၥ။ သည္ဟာႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ၎တို႔ စုေဆာင္းရရွိခဲ့သည့္ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားသည္ မျပည့္စံု၊ သို႔မဟုတ္ မမွန္ေသာ အခ်က္အလက္ေတြ ပါခဲ့သည္။ အဲသည္ မမွန္ကန္ေသာ လြဲေခ်ာ္ေသာ အခ်က္အလက္သည္ တုိက္မည္ မတုိက္မည္ ဆံုးျဖတ္ရာ၌ အေရးႀကီးေသာ အခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သည္ဟု သူ၀န္ခံလိုက္ေသာ သေဘာျဖစ္သည္။

သိျခင္း၊ မသိျခင္းႏွင့္ မသိေၾကာင္း မသိျခင္းမ်ား...၊ ျပည္သူ႔ေခတ္အယ္ဒီတာ

၁၆၊၉၊၂၀၁၁၊ အတြဲ ၂၊ အမွတ္ ၆၁။

ျပည္သူ႔ေခတ္ေဆာင္းပါးမ်ား၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၉-၂၀။ 

လူပ်ိဳႀကီးျဖစ္ရျခင္းအေၾကာင္း

ကၽြန္ေတာ္ မိန္းမယူခ်င္ေနတာၾကာၿပီ။

စိတ္ႀကိဳက္ျဖစ္မယ့္မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔တာနဲ႔ ေကာက္ယူမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ယူမယ့္မိန္းမဟာ လူတကာကို ဆြဲေဆာင္ႏုိင္မယ့္ အလွဘုရင္မ ျဖစ္စရာမလိုဘူး။ ကုိယ္လံုးေသးေသးသြယ္သြယ္နဲ႔ ခ်စ္စရာမ်က္ႏွာရွိရင္ေတာ္ၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္ရယ္စရာေျပာရင္ လုိက္ရယ္တတ္ရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါတစ္ေလ ေထြၿပီးျပန္လာရင္ ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ ႀကိဳတတ္ရမယ္။

ကၽြန္ေတာ္ယူမယ့္မိန္းမရဲ႕အိမ္ ဘယ္ပံုရွိသလဲဆိုတာ စိတ္မ၀င္စားဘူး။ အိမ္က်ယ္ရင္ၿပီးေရာ။

မဂၤလာေဆာင္ရင္ ကုန္က်စရိတ္ကို တစ္၀က္စီ က်ခံမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ယူမယ့္ မိန္းမကတစ္၀က္၊ သူ႔မိဘေတြက တစ္၀က္။။

မသြင္မတူရင္ အိမ္သူမျဖစ္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္နားလည္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လက္ထပ္ၿပီးရင္ စိတ္တူကုိယ္တူျဖစ္ေအာင္ ညႇိမယ္။ ဆိုၾကပါစို႔။ ၿမိဳ႕လယ္႐ံုမွာ ရန္ေအာင္ပါတဲ့ကားသစ္တင္လို႔ သြားၾကည့္ရေအာင္ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာတယ္။ ရန္ေအာင္ကို သူမ မႀကိဳက္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မလုိက္ခ်င္ဘူးလို႔ သူမျငင္းတယ္။ အဲဒီလို အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္လာရင္ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မသြားဘူး။ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားကလာတဲ့ တ႐ုတ္ကားကိုပဲ ၾကည့္ၾကမယ္။

သူမရဲ႕ က်န္းမာေရးကို ကၽြန္ေတာ္ဂ႐ုစိုက္မယ္။ ခ်ိဳလြန္းတဲ့ အစာ၊ ဥပမာ ေစ်းႀကီးေပးရတဲ့ ေခ်ာကလက္ကို သူမ လံုး၀လက္နဲ႔ေတာင္ မထိေစရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ပဲ စားမယ္။ ေဘးျဖစ္ေစတဲ့ ေဆးလိပ္နဲ႔ အရက္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ ပင္တုိင္သံုးစြဲသူျဖစ္မယ္။

ကၽြန္ေတာ္ယူမယ့္မိန္းမဟာ ေခတ္နဲ႔တစ္ေျပးညီ ၀တ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းႀကီးထည္ကို ၀ယ္မ၀တ္ဘူး။

ထမင္းဟင္းကို သူမ ဘယ္လိုခ်က္ခ်က္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေရးမႀကီးဘူး။ အရသာရွိရင္ေတာ္ၿပီ။ ျမန္မာဟင္းလ်ာခ်ည္း ခ်က္စရာမလိုဘူး။ ဒီေန႔ ျမန္မာစာ၊ မနက္ျဖန္ ကုလားစာ၊ သန္ဘက္ခါ တ႐ုတ္စာ စသည္ျဖင့္ ေျပာင္းလဲခ်က္ခ်င္သလား။ ရတယ္။ ဒီကိစၥမွာ သူမကို လံုး၀လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးထားမယ္။

အ၀တ္ေလွ်ာ္ရမယ္။ မီးပူတိုက္ရမယ္လို႔ သူမကို ကၽြန္ေတာ္မေျပာဘူး။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္၀တ္တဲ့ အ၀တ္အစား အၿမဲတမ္း သန္႔ရွင္းေနရမယ္။ အိမ္ခန္းကို လွဲက်ဥ္းဖို႔ သူမကို ကၽြႏ္ေတာ္ မေတာင္းဆိုပါဘူး။ အိမ္ရွင္မေကာင္း တစ္ေယာက္ဆိုရင္ သူမရဲ႕ အသိစိတ္ဓာတ္နဲ႔သူမ လုပ္လိမ့္မယ္။ အဲ အိမ္ရွင္မေကာင္း မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ အိမ္ခန္းသန္႔ရွင္းေရးကို သူမရဲ႕အေမ တာ၀န္ယူပါေစ။

လွဲက်င္းေလွ်ာ္ဖြပ္ရလို႔ ပင္ပန္းလာၿပီလား။ အဲဒါဆိုရင္ မိန္းမကို ခဏအနားယူခုိင္းမယ္။ အေမာေျပၿပီဆိုေတာ့မွ က်န္ေနတဲ့ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြကို ေဆးခုိင္းမယ္။

ေစ်းကိုေတာ့ အတူတူသြားမယ္။ အသြားမွာ ေစ်းျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္ကိုင္မယ္။ အျပန္မွာ သူမဆြဲလာမယ္။

ကၽြန္ေတာ့္သေဘာထားနဲ႔ တုိက္ဆိုင္တဲ့ကိစၥမွန္သမွ်မွာ သူမေျပာတာကို လက္ခံနားေထာင္မယ္။

သူမရဲ႕အသက္ကို ကၽြန္ေတာ္တန္ဖိုးထားမယ္။ ဘယ္ပဲသြားသြား လက္ထဲကို ပိုက္ဆံတစ္ျပားမွ ထည့္မေပးဘူး။ လူဆိုးသူခိုးေတြ ေပါတယ္မဟုတ္လား။

ကၽြန္ေတာ့္အမိန္႔ကို နာခံရမယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေပးရင္ေတာ္ၿပီ။

အဲ၊ မျဖည့္ဆည္းႏုိင္ဘူးဆိုရင္လား။ ဒါဆို ေနာက္ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို ရွာပေစေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။

အင္း၊ ဘာလိုလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ၾကင္ယာရွာေနတာ ႏွစ္ေတြ အေတာ္ေတာင္ ၾကာသြားပါပေကာဗ်ာ။

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

အေပၚကစာေတြကိုဖတ္ၿပီး သို႔ေလာသို႔ေလာ မျဖစ္ၾကပါနဲ႔ဗ်ာ။ ေမာင္ေကာင္းထိုက္ (ႏွီးပေဒါ) ရဲ႕ အၿပံဳးလက္ေဆာင္ စာအုပ္ထဲက ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္အေၾကာင္း လံုး၀မဟုတ္ရပါဘူး။ သီတင္းကၽြတ္ခါနီးၿပီဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း လူပ်ိဳႀကီးေတြနဲ႔ ျမန္မာ့ေသြး မိတ္ေဆြေတြအတြက္ ရယ္ေမာစရာအျဖစ္ တင္ေပးလိုက္တာပါ။ 

လတ္တေလာ... လတ္တေလာ... လတ္တေလာ...

(က)

ကုလသမဂၢမွာေျပာၾကားခဲ့တဲ့ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ မိန္႔ခြန္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ႀကိဳဆိုၾကတာကို ေတြ႔ရတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံက အႀကီးအကဲတစ္ဦး ကုလသမဂၢလိုေနရာမွာ မိန္႔ခြန္းေျပာတာကိုလည္း ဂုဏ္ယူတယ္၊ သူေျပာတဲ့ မိန္႔ခြန္းကို အားလံုးက တေလးတစားနားေထာင္ၿပီး လက္ခံႀကိဳဆိုၾကတာကိုလည္း ဂုဏ္ယူတယ္၊ မိန္႔ခြန္းထဲမွာ ေျပာသင့္ေျပာထုိက္တာေတြကို ထည့္ေျပာတဲ့အတြက္လည္း ဂုဏ္ယူတယ္၊ လစ္ဗ်ားေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း ကဒါဖီတို႔၊ အီရန္သမၼတ အာမာဒီနီဂ်က္တို႔လို အခန္းထဲက ကုိယ္စားလွယ္ေတြ ထထြက္သြားရတဲ့ မိန္႔ခြန္းမဟုတ္တဲ့အတြက္ ပုိလို႔ေတာင္ ဂုဏ္ယူရေသးတယ္၊ ေၾသာ္.. ငါတို႔ႏုိင္ငံဟာ အခုေတာ့လည္း သူ႔ေနရာသူ ျပန္ေရာက္ေတာ့မွာပါလားလို႔ ေတြးမိၿပီး မ်က္ရည္လည္မိတဲ့အထိ ဂုဏ္ယူရပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ အခုလို အေျခအေနေတြကို ေရာက္လာေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ခဲ့သူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္လိုက္ပါတယ္။ အေနာက္တိုင္းသားေတြ ေျပာေနက်အတိုင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ "ေရွ႕ဆက္ပါျမန္မာ... ေရွ႕ဆက္ပါ... မင္းအေကာင္းဆံုး လုပ္ႏုိင္မွာပါ..." ေပါ့ခင္ဗ်ာ။

(ခ)

ဘဂၤလားေဒ့ရွ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျပႆနာေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ လူလူခ်င္း ျဖစ္တဲ့ျပႆနာေတြမွာ ဘာျဖစ္လို႔ သမုိင္းဆုိင္ရာ အေဆာက္အဦးေတြ၊ အထြတ္အျမတ္ထားတဲ့ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ အေဆာက္အဦးေတြကို ဖ်က္ဆီးရသလဲဆိုတာကို ေတြးလို႔မရဘူး။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကေလးအခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္တဲ့အခါ မႏိုင္မွန္းသိရင္ အျခားကေလးရဲ႕ စက္ဘီးကို တြန္းလွဲၿပီး ထြက္ေျပးတာမ်ိဳး၊ အျခားကေလးရဲ႕ လြယ္အိတ္ကို အေ၀းကိုလႊင့္ပစ္တာမ်ိဳး၊ အျခားကေလးရဲ႕ ထမင္းဘူးကို သြန္ပစ္တာမ်ိဳးလို႔ပဲ ျမင္မိတယ္။ တစ္ခုေတာ့ ေတြးမိတယ္... ဘဂၤလာေဒ့ရွ္မွာ အခုလိုလုပ္သလိုမ်ိဳးသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ဗလီေတြကို ဖ်က္ဆီးခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဘာေတြမ်ား ဆက္ျဖစ္မလဲဆိုတာပါ။ ေအာ္လိုက္ၾကမယ့္အမ်ိဳး၊ ေ၀ဖန္လိုက္ၾကမယ့္ျဖစ္ျခင္း၊ ဟူး..... အေတာ္ႀကီးကို ရင္ေမာမိတယ္။ မၿပီးႏုိင္မစီးႏုိင္ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို ျမင္ၾကားေနရတဲ့အတြက္ "ငိုခ်င္လ်က္ လက္တို႔" ဆိုတဲ့ စကားပံုကိုပဲ အထပ္ထပ္ ဆင္ျခင္ေနမိတယ္။ ငိုခ်င္ေနတဲ့ကေလးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လက္နဲ႔တို႔မိသလားလို႔ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေနမိတယ္။

(ဂ)

ဆရာေမာင္၀ံသမွာ အဆုတ္ကင္ဆာ ေတြ႔တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေၾကာင့္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ စာဖတ္သူတစ္ဦးအေနနဲ႔ ကိုယ္သေဘာက်ေလးစားတဲ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္အတြက္ ၀မ္းနည္းမိျခင္းပါ။ ဆရာေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြ၊ စာေတြကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ဖတ္႐ႈေနသူတစ္ဦးအေနနဲ႔ ဆရာ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ဆရာအသက္ရွည္ပါေစ၊ တုိင္းျပည္အတြက္ စာေတြအမ်ားႀကီး ဆက္ေရးႏိုင္ပါေစ။

(ဃ)

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေမးပါတယ္။ ဦးစိုးသိန္းအင္တာဗ်ဴးေတြ နားေထာင္ၿပီးၿပီလားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ဟုတ္ကဲ့လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူကဆက္ေမးပါတယ္။ ဘယ္လိုသေဘာရလဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာကိုေမးတာလဲလို႔ ျပန္ေမးမိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ဦးစိုးသိန္းက အေမရိကန္မွာလုပ္တဲ့ အင္တာဗ်ဴးေတြေၾကာင့္ အမွတ္ေတြ ထပ္တက္သြားၿပီတဲ့။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူနဲ႔ ဦးေအာင္မင္းေလာက္ နာမည္ႀကီးတဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးသမား မရွိဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွျပန္မေျပာခ်င္တဲ့အတြက္ ေအးပါ လို႔ပဲ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက သိပ္ၿပီးေတာ့ အစာေၾကပံုမရပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ဘာမွအေထြအထူး မရွင္းျပလုိက္ပါဘူး။ ကုိယ္ရွင္းျပတာကို နားလည္လက္ခံရင္ ဟုတ္ေသးရဲ႕၊ ေနာက္ဆံုး လက္မခံရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူနဲ႔မတူတဲ့ ဒီလိုအေတြးေတြ ရွိေနတယ္ဆိုၿပီး နားလည္ေပးႏိုင္ရင္ ေကာင္းေသးရဲ႕၊ အဲဒီလို မဟုတ္ဘဲ ဦးစိုးသိန္း ခ်ီးမြမ္းခန္းတို႔၊ ဦးေအာင္မင္းဋီကာတို႔ လာဖြင့္ျပေနရင္ ေသခ်ာေပါက္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ထၿပီး စကားမ်ားမွာပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း စကားနည္းရန္စဲျဖစ္ေအာင္ ေအးပါလို႔ပဲ ေျပာလုိက္တာပါ။ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံကလူေတြဟာ အေျပာကို သိပ္ႀကိဳက္တယ္ဆိုတာ ေသခ်ာတဲ့အခ်က္တစ္ခုပါ။ အေမရိကန္လို ႏိုင္ငံမ်ိဳးမွာေတာင္ ျပည္သူေတြကို ယံုၾကည္ေလာက္ေအာင္ ေျပာဆိုစည္း႐ံုးႏုိင္ရင္ သမၼတျဖစ္ႏုိင္ေသးတာပဲ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကလူေတြ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပဲ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ အသားက်တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က မွတ္ယူပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း သေဘာက်တဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး သမားေတြလိုမ်ိဳး စကားေတြမေျပာေပမယ့္ တုိင္းျပည္အတြက္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ဥ,မဥတဲ့ၾကက္ဟာ ပိုေအာ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေတြးမိတယ္။ ေနာက္ေန႔က်မွ ၾကက္ၿခံေတြကို သြားေလ့လာဦးမယ္။

(င)

OIC ကို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေျခခ်ခြင္ျပဳမယ့္ ကိစၥကိုေတာ့ ျပန္စဥ္းစားၾကေစခ်င္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံကို လာၾကမွာလဲ... ဘာရည္ရြယ္ခ်က္လဲ။ စာရြက္ေပၚက ဘာေၾကာင့္ညာေၾကာင့္ ဆုိတာေတြကို ဖယ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဘာေၾကာင့္လာခ်င္သလဲဆိုတာကို အားလံုးသိေနၿပီးသားပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ အဲဒီဘာသာ၀င္ေတြကလည္း လူနည္းစုမွ တကယ့္လူနည္းစုပါ။ ႏုိင္ငံ့လူဦးေရရဲ႕ ဘယ္ေလာက္ရာခိုင္ႏႈန္း ရွိမွာမို႔လဲ။ အဲဒီလိုႏုိင္ငံမ်ိဳးမွာ သူတို႔ဘာသာ၀င္ေတြအတြက္ ဘာေတြမ်ား ေဆာင္ရြက္ေပးခ်င္ၾကတာလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ေတြးလို႔မရဘူး။ ေတြးလို႔ ရသမွ်ကေတာ့ တစ္ခုမွ ေကာင္းတာမပါဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံသား သူတို႔ဘာသာ၀င္ေတြ အက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဒါဟာ တစ္ႏုိင္ငံလံုးနဲ႔ယွဥ္ရင္ ဘာမွ်ေျပာပေလာက္တဲ့ ပမာဏမဟုတ္တာမို႔ ႏုိင္ငံအတြက္ ဘာအက်ိဳးမွ မရွိဘူးလို႔ပဲ သံုးသပ္ပါတယ္။ စစ္အစိုးရလက္ထက္တုန္းက အမိန္႔အာဏာနဲ႔ အားလံုးကို တားလို႔ရခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံရယ္လို႔ ျဖစ္မယ္မွမႀကံေသးဘူး... စိန္ေခၚမႈေတြကလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ရဲ႕ သေဘာထားကေတာ့ OIC အလိုမရွိပါခင္ဗ်ား။

အခ်ိန္မေပးႏိုင္တဲ့အတြက္ ပို႔စ္ေတြတင္တာ က်ဲတာကို နားလည္ေပးၾကေစခ်င္ပါတယ္။ စာဖတ္သူမ်ားကို ေလးစားလ်က္ပါ။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၅ ရက္၊ ေသာၾကာေန႔။

ညေန ၅ နာရီ ၁၂ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။