ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရး ပူးေပါင္းေကာ္မတီ

ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္

အမိန္႔ေၾကာ္ျငာစာအမွတ္ (၄၁/၂၀၁၃)

ေနျပည္ေတာ္၊ ၁၃၇၅ ခုႏွစ္၊ ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္ ၃ ရက္

(၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ ၂၅ ရက္)

ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ဆုိင္ရာ ဥပေဒပုဒ္မ ၃၃၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဆုိင္ရာ ဥပေဒပုဒ္မ ၂၉ ႏွင့္ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ဆုိင္ရာ ဥပေဒပုဒ္မ ၂၉ တို႔ႏွင့္အညီ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္တို႔မွ ကုိယ္စားလွယ္ဦးေရ တူညီစြာ ပါ၀င္သည့္ ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရးပူးေပါင္းေကာ္မတီ ကို ေအာက္ပါအတိုင္း ေကာ္မတီ၀င္ ၁၀၉ ဦးျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားရွိပါသည္ -

(၁)	ဦးနႏၵေက်ာ္စြာ	ဒုနာယက၊ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္	ဥကၠ႒
(၂)	ဦးျမညိမ္း	ဒုဥကၠ႒၊ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္	ဒုဥကၠ႒
(၃)	သူရဦးေအးျမင့္	၀က္လက္မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၄)	ဦးသိန္းေဇာ္	ျမစ္ႀကီးနားမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၅)	ဦးသိန္းေဆြ	အမ္းမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၆)	သူရဦးေအာင္ကို	ကန္ပက္လက္မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၇)	ဦးစိုးႏိုင္	ဖ်ာပံုမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၈)	ဦးတီခြန္ျမတ္	ကြတ္ခုိင္မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၉)	ဦးခမုိင္မုန္ကြမ္ (ခ) ခမိုင္တန္	ဆြမ္ပရာဘြမ္မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၀)	ဦးစိုးရယ္	ဒီေမာဆိုမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၁)	ဦးေစာထြဋ္ေခါင္လြင္	ၾကာအင္းဆိပ္ႀကီးမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၂)	ဦးလွထြန္း (ခႏၲီး)	ခႏၲီးမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၃)	ဦးေစာလွထြန္း	ေခ်ာင္းဦးမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၄)	ဦး၀င္းဦး	ေရျဖဴမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၅)	ဦးေမာင္တိုး	မင္းလွမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၆)	ေဒါက္တာေဒၚေအးျမင့္	ေရႊေတာင္မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၇)	ဦးခင္ေမာင္ညိဳ	ေပါက္မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၈)	ဦးေအးေမာက္	မလိႈင္မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၉)	ဦးလွျမင့္ဦး	ပ်ဥ္းမနားမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၂၀)	ေဒါက္တာစိုးမိုးေအာင္	ဘီးလင္းမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၂၁)	ဦးၾကည္သာ	ဂြမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၂၂)	ေဒါက္တာ စိုးရင္	ကမာရြတ္မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၂၃)	ေဒၚလဲ့လဲ့၀င္းေဆြ	တာေမြမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၂၄)	ဦးစတီဖန္	က်ိဳင္းတံုမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၂၅)	ဦးေအာင္ျမသန္း	ေညာင္တုန္းမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၂၆)	ဦး၀င္းျမင့္	ပုသိမ္မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၂၇)	ေဒၚခင္ေဌးႂကြယ္	ေမာ္လၿမိဳင္မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၂၈)	ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္	ေက်ာက္ပန္းေတာင္းမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၂၉)	ဦးခင္ေမာင္၀င္း	လမ္းမေတာ္မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၃၀)	ေဒါက္တာေအာင္မိုးညိဳ	ပြင့္ျဖဴမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၃၁)	ဦးစိုင္းေက်ာ္အုန္း	နမ့္ခမ္းမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၃၂)	ဦးစိုင္းဘိုးေအာင္	မူဆယ္မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၃၃)	ဦးဉာဏ္ေဆြ၀င္း	ေက်ာက္ႀကီးမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၃၄)	ဦးေသာင္း	ေမာ္လုိက္မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၃၅)	ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္	ပုဏၰားကၽြန္းမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၃၆)	ေဒၚနန္းေစအြာ	ဘားအံမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၃၇)	ဦးခြန္ေမာင္ေသာင္း	ပင္ေလာင္းမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၃၈)	ဦးစိုး၀င္း	စမ္းေခ်ာင္းမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၃၉)	ဦးၾကည္ျမင့္	လသာမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၄၀)	ေဒါက္တာသန္း၀င္း	ေျမာက္ဥကၠလာမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၄၁)	ဦးေအာင္သိန္း	ရြာငံမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၄၂)	ေဒၚဒြဲဘူ	အင္ဂ်န္းယန္မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၄၃)	ဦးသိန္းၫြန္႔	သကၤန္းကၽြန္းမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၄၄)	ဦး၀င္းေဆြ	ေညာင္ေရႊမဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၄၅)	ဗိုလ္မွဴးႀကီး တင္စန္းႏုိင္	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၄၆)	ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေမာင္ေမာင္	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၄၇)	ဗိုလ္မွဴးႀကီး သန္းထြဋ္သိန္း	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၄၈)	ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေက်ာ္ေရႊ	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၄၉)	ဗိုလ္မွဴးႀကီး ၀င္းႏုိင္	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၅၀)	ဗိုလ္မွဴးႀကီး ခင္ေမာင္ထြန္း	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၅၁)	ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေနလင္း	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၅၂)	ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး ေက်ာ္ျမင့္	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၅၃)	ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး ေက်ာ္ေက်ာ္လင္း	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၅၄)	ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး ေက်ာ္ေက်ာ္	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၅၅)	ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး စိုးႏုိင္	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၅၆)	ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး ခင္ျမင့္	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၅၇)	ဦးေအာင္ထြန္း	မေကြး (၁၁) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၅၈)	ဦးေဇာ္ျမင့္ေဖ	မႏၲေလး (၅) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၅၉)	ဦးေဖေသာင္း	ကခ်င္ (၆) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၆၀)	ေဒၚေနာ္ေမးရီယန္	ကယား (၄) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၆၁)	ေဒၚနန္းနီနီေအး	ကရင္ (၆) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၆၂)	ဦးဆြန္ဒုတ္က်င့္	ခ်င္း (၆) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၆၃)	ဦးနိန္းခင္းေပါင္	ခ်င္း (၇) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၆၄)	ဦးတင္ျမ	စစ္ကုိင္း (၇) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၆၅)	ဦးထြန္းျမင့္	စစ္ကုိင္း (၆) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၆၆)	ဦးသန္းျမင့္	တနသၤာရီ (၁၀) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၆၇)	ဦးျမင့္ထြန္း	ပဲခူး (၁၀) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၆၈)	ေဒါက္တာ ျမဦး	ပဲခူး (၉) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၆၉)	ဦးၾကည္ထြန္း	မေကြး (၁) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၇၀)	ေဒါက္တာ စိုးထြန္း	မႏၲေလး (၁) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၇၁)	ဦး၀င္းေမာင္	မႏၲေလး (၄) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၇၂)	ဦးခင္ေမာင္ေဌး	မႏၲေလး (၁၀) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၇၃)	ေဒၚရီရီျမင့္	မြန္ (၁) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၇၄)	ဦးမင္းလြန္းေအာင္	မြန္ (၃) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၇၅)	ဦးေမာင္ေအးထြန္း	ရခုိင္ (၉) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၇၆)	ဦးၫြန္႔တင္	ရန္ကုန္ (၂) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၇၇)	ေဒါက္တာ ျမင့္ၾကည္	ရန္ကုန္ (၈) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၇၈)	ဦးဉာဏ္လင္း	ရွမ္း (၁) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၇၉)	ဦး႐ႈေမာင္	ရွမ္း (၈) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၈၀)	ေဒါက္တာ စိုင္းဆုိင္ေက်ာက္ဆမ္	ရွမ္း (၆) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၈၁)	ဦးခင္ေမာင္ရီ	ဧရာ၀တီ (၆) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၈၂)	ေဒါက္တာ ေဌးႏိုင္	ဧရာ၀တီ (၇) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၈၃)	ဦးဉာဏ္လင္း	ဧရာ၀တီ (၃) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၈၄)	ေဒါက္တာ ျမတ္ဉာဏစိုး	ရန္ကုန္ (၄) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၈၅)	ဦးေအာင္ၾကည္ၫြန္႔	မေကြး (၄) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၈၆)	ဦးစိုင္းေက်ာ္ေဇာသန္း	ရွမ္း (၂) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၈၇)	ဦးစိုင္းစံမင္း	ရွမ္း (၃) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၈၈)	ဦးဘရန္ေရွာင္	ကခ်င္ (၃) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၈၉)	ေဒါက္တာ ေအးေမာင္	ရခုိင္ (၁) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၉၀)	ေဒါက္တာ ဗညားေအာင္မိုး	မြန္ (၇) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၉၁)	ဦးဇုန္လွယ္ထန္း	ခ်င္း (၂) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၉၂)	ဦးစတီဗင္သာဘိတ္	ခ်င္း (၄) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၉၃)	ဦးဆုိင္ေပါင္းနပ္	ရွမ္း (၁၂) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၉၄)	ဦးေစာေတာ္ပလဲ	ကရင္ (၇) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၉၅)	ဦးထြန္းေက်ာ္	ရွမ္း (၁၀) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၉၆)	ဦးမန္းေအာင္တင္ျမင့္	ကရင္ (၁၂) မဲဆႏၵနယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၉၇)	ဗိုလ္မွဴးႀကီး ခင္ေမာင္ေအး	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၉၈)	ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေအာင္ေက်ာ္	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၉၉)	ဗိုလ္မွဴးႀကီး သက္ထြန္းေအာင္	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၀၀)	ဗိုလ္မွဴးႀကီး ၀င္းလြင္ဦး	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၀၁)	ဗိုလ္မွဴးႀကီး လွ၀င္းေအာင္	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၀၂)	ဗိုလ္မွဴးႀကီး သန္းထိုက္	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၀၃)	ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး လိႈင္၀င္း	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၀၄)	ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး မ်ိဳးသစ္ဦး	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၀၅)	ဗိုလ္မွဴး ေမာင္ေမာင္ႀကီး	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၀၆)	ဗိုလ္မွဴး ေဇာ္ျမင့္	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၀၇)	ဗိုလ္မွဴး ခင္ေမာင္ခ်ိဳ	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၀၈)	ဗိုလ္မွဴး တိုးမင္းထြန္း	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္
(၁၀၉)	ဗိုလ္မွဴး ေအာင္ျမင့္ဟန္	တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္	အဖြဲ႕၀င္

အတြင္းေရးမွဴးႏွင့္ တြဲဖက္အတြင္းေရးမွဴးကို ဥကၠ႒က ပူးေပါင္းအဖြဲ႕၀င္မ်ားအနက္မွ ေရြးခ်ယ္တာ၀န္ေပးအပ္မည္ ျဖစ္ပါသည္။

တစ္ဖက္ရပ္ တစ္ဖက္လွမ္း

စရေတ်ေကန ပါေဒန၊
တိ႒ေတ်ေကန ပ႑ိေတာ။
အနိသမၼ ပရံ ဌာနံ၊
န ပုဗၺမာလယံ ဇေဟ။

ပညာရွိမည္သည္ ေရွ႕သို႔ လွမ္းလိုက္ေသာ ေျခတစ္ဖက္ႏွင့္ တူသည့္ အရပ္ေဒသသစ္သို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထား၍ သြား၏။

ရပ္လ်က္ရွိေနေသာ ေျခတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္တူေသာ ေနရင္းအရပ္ကို ႐ုတ္တရက္ မစြန္႔မခြာေသးဘဲ ရပ္ၿမဲ ရပ္ေန၏။

အရပ္ဌာနအသစ္ကို စံုစမ္းေမးျမန္းျခင္း မျပဳေသးဘဲ ေနရင္း အရပ္ေဟာင္းကို မစြန္႔လႊတ္ရာ။

မရဲတရဲ ေရးသည့္စာ

ဘေလာ့ဂ္မွာ ပို႔စ္ေတြ မေရးရတာ အေတာ္ၾကာသြားသည္။ ပညာေခတ္ႀကီးဆိုေတာ့ သင္တန္းေတြ တက္ျဖစ္သည္။ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာ ကိစၥေတြအတြက္ ခရီးေတြ သြားျဖစ္သည္။ အခ်ိန္အားရသည့္ အခ်ိန္မ်ားမွာ အင္တာနက္သံုးရင္း ဘေလာ့ဂ္တြင္ စာေတြေရးဖို႔ စဥ္းစားမိေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အင္တာနက္ေပၚက သတင္းေတြ၊ စာေတြ လိုက္ဖတ္ရင္းနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္သြားရတာ မ်ားသည္။ ေရးရမွာလည္း လက္မရဲသကဲ့သို႔ ျပန္ျဖစ္သြားသည္။ စာမေရးတာၾကာေတာ့ ကုိယ္ေရးတဲ့စာ ေကာင္းမွ ေကာင္းပါ့မလား ဟူသည့္စိတ္ျဖင့္ စာေရးရမွာ နည္းနည္းေၾကာက္သြားသည္။ အင္တာနက္ေပၚမွာ စာေတြလိုက္ဖတ္ရတာကေတာ့ အေတာ္ပင္ သေဘာက်စရာေကာင္းသည္။ သတင္းစံု၊ အတင္းစံု၊ အဖ်င္းစံုကို သိျမင္ခံစားခြင့္ရသည္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း အင္တာနက္ဆိုတာႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ တမ္းတမ္းစြဲ ျဖစ္ေနၾကတာ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ အင္တာနက္ အသံုးမျပဳရသည့္ေန႔၊ ေဖ့စ္ဘြတ္(ခ္) မသံုးရသည့္ေန႔သည္ ခဏတာ မ်က္စိကြယ္သည့္ေန႔ကဲ့သို႔ ျဖစ္လာသည္ဟု ထင္မိသည္။ ကုိယ္မဖတ္ျဖစ္သည့္ တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္အတြင္း ျဖစ္သြားသည့္ သတင္းေတြက အမ်ားႀကီး၊ ေနာက္က်ၿပီးမွ သိရတာေတြက အနႏၲ။ တစ္ခုေတာ့ သေဘာက်သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကမၻာျပား ျဖစ္စဥ္ႀကီးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ပါ၀င္ပတ္သက္ေနၾကၿပီ။ ကမၻာေျမာက္ျခမ္းမွ ေတာင္ျခမ္းအထိ၊ ကမၻာအေရွ႕ဖ်ားမွ အေနာက္ဖ်ားအထိ ျဖစ္သမွ် ျဖစ္စဥ္ျဖစ္ရပ္၊ အေၾကာင္းအရာမွန္သမွ်ကို အျခားႏုိင္ငံသားမ်ားနဲ႔တန္းတူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ သိခြင့္ရေနၾကေခ်ၿပီ။ ကုိယ္လုပ္ေနသမွ်ကိုလည္း အခ်ိန္ႏွင့္တေျပးညီ အျခားလူမ်ားကို သိရွိေအာင္ ေျပာျပႏုိင္ၾကေခ်ၿပီ။ ထမင္းငတ္ဖူးတဲ့လူပဲ ထမင္းတန္ဖိုးကိုသိတယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ေကာင္းေကာင္းနားလည္သြားမိသည္။ အင္တာနက္ သံုးခြင့္မရခဲ့သည့္ ေန႔ရက္အခ်ိဳ႕ကို လြမ္းေတာင္လြမ္းမိေသးသည္။ ကမၻာျပားျဖစ္စဥ္ထဲမွာ တယ္လီဖုန္းလိုင္းမမိ၍ အင္တာနက္သံုးရန္ အဆင္မေျပေသာ ေနရာေဒသေတြ ရွိေနေသးတာကို ကၽြန္ေတာ္ခရီးသြားရင္း ႀကံဳဆံုခဲ့ရတာဟာ အမွတ္တရပါပဲခင္ဗ်ာ။ စာမေရးရတာၾကာေတာ့ စာမေရးရဲသည့္ စိတ္ကေလး ၀င္ေနမိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စာေတြျပန္ေရးရန္ အားတင္းေနပါသည္။ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္း ျပဳလုပ္သည့္သေဘာျဖင့္ ဤစာကို ေရးသားလိုက္ပါသည္။ ေသြးပူသြားလွ်င္ေတာ့ ဖရီးကစ္ေတြ၊ ပင္နယ္တီ ကစ္ေတြ၊ ဂိုးသြင္းကစ္ေတြ လာပါေတာ့မည္။ ေစာင့္ေမွ်ာ္အားေပးၾကပါကုန္။ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္း ျဖစ္သည့္အတြက္ တကယ့္ ေဘာလံုးပြဲကဲ့သို႔ မျမင္ၾကရန္လည္း ႀကိဳတင္ေတာင္းပန္လိုက္ပါသည္။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၃ ရက္၊ အဂၤါေန႔။

ည ၇ နာရီ ၂၉ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

မေနထိုက္ေသာ အရပ္ ၃

ယမွိ ပေဒေသ န မာေနာ၊
န ေပမံ န ဗႏၶ၀ါ။
န စ ၀ိဇၨာဂါေဟာ ေကာစိ၊
န တတၳ ၀သနံ ကေရ။

ျမတ္ႏိုးသူမရွိ
ခ်စ္ခင္သူမရွိ
ေဆြမ်ိဳးႏွင့္ မိတ္ေဆြမရွိ
အတတ္သင္ေပးသည့္ ဆရာမရွိ
ထိုသို႔ေသာ အရပ္မ်ိဳး၌ မေနရာ။

ျခေသၤ့ႏွင့္ က်ီးကန္း

ေဒသံ ၾသသဇၨ ဂစၧႏၲိ၊
သီေဟာ သပၸဳရိေသာ ဂေဇာ။
တေတၳ၀ နိဓနံ ယႏၲိ၊
ကာေကာ ကာပုရိေသာ မိေဂါ။

ျခေသၤ့
သူေတာ္ေကာင္း
ဆင္
ဤသူတို႔သည္ အက်ိဳးစီးပြား မရႏုိင္ေတာ့သည့္ အရပ္ကို ပယ္စြန္႔၍ သြားၾကကုန္၏။
က်ီး
လူယုတ္မာ
သားသမင္
ဤသူတို႔သည္ကား မိမိတို႔ ေနၿမဲအရပ္မွာပင္ တြယ္ကပ္၍ ေနရင္းက ပ်က္စီးၾကရကုန္၏။

စြန္႔လႊတ္ႏုိင္မွ အက်ိဳးရမည္

စေဇ ကုလအတၳံ ဧကံ၊
စေဇ ကုလံ ဂါမအတၳံ။
ဂါမံ ဇနပဒအတၳံ၊
အတၱတၳံ ပထ၀ႎ စေဇ။

တစ္မ်ိဳးတစ္ေဆြလံုး၏ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို ပယ္စြန္႔ရာ၏။
တစ္ရြာလံုး၏ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ တစ္မ်ိဳးတစ္ေဆြကို ပယ္စြန္႔ရာ၏။
တစ္နယ္လံုး၏ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ တစ္ရြာကို ပယ္စြန္႔ရာ၏။
မိမိ၏ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ေျမျပင္ႀကီးတစ္ခုလံုးကို ပယ္စြန္႔ရာ၏။

ပညာသင္ရက္ အယူအဆ

နာဠိကံ သတၱ န ဘုေၪၨ၊
န လာဗု နဂမံ တထာ။
ဒြါဒသ ၿပိႏၷံ ႀတိ မီနံ၊
ဘုေၪၨ သိပၸံ ၀ိနႆတိ။

ပညာသင္ၾကားေနေသာ တပည့္သည္ လဆန္းလဆုတ္ ခုနစ္ရက္တို႔၌ အုန္းသီးကို မစားရာ။
ကိုးရက္ေန႔တို႔၌ ဘူးသီးကို မစားရာ။
တစ္ဆယ့္ႏွစ္ရက္ေန႔တို႔၌ ကင္းပိန္႔ကို မစားရာ။
သံုးရက္ေန႔တို႔၌ ငါးဟင္းကို မစားရာ။
ဤသို႔ တားျမစ္ထားေသာ အစားတို႔ကို စားမိပါက သင္ယူေနသည့္ အတတ္ပညာ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတတ္၏။

ရက္ အယူအဆ

အ႒မိယံ ဂု႐ံု ဟႏၲိ၊
သိႆံ ဟႏၲိ စတုဒၵသ။
သိပၸံ ဟႏၲိ ဒသ သိပၸံ၊
မာတာ ပိတာ စ ပုဏၰမီ။

လဆန္းလဆုတ္ ရွစ္ရက္ေန႔တို႔၌ ပညာသင္လွ်င္ ဆရာ ေသတတ္၏။
လဆန္းလဆုတ္ တစ္ဆယ့္ေလးရက္တို႔၌ ပညာသင္လွ်င္ တပည့္ ေသတတ္၏။
လဆန္းလဆုတ္ ဆယ္ရက္တို႔၌ ပညာသင္လွ်င္ အတတ္ပညာ ေသတတ္၏။
လျပည့္ေန႔၌ အတတ္ပညာသင္လွ်င္ကား အမိ အဖတို႔ ေသတတ္၏။

ေန႔နံ အယူအဆ

ဂု႐ုသိေဒၶါ သိပၸါရေမၻာ၊
ရ၀ိ ေသာၾကာ စ မဇၥၽိေမာ။
န သိေပၸါ ဗုဒၶစႏၵေရာ၊
ေသာရီ အဂၤါ စ မရဏံ။

ၾကာသပေတးေန႔၌ အတတ္ပညာစ၍သင္လွ်င္ ေအာင္ျမင္၏။
တနဂၤေႏြေန႔၊ ေသာၾကာေန႔တို႔၌ စ၍ သင္လွ်င္ အလယ္အလတ္ ျဖစ္၏။
ဗုဒၶဟူးေန႔၊ တနလၤာေန႔တို႔၌ စ၍ သင္လွ်င္ မတတ္ေျမာက္ႏုိင္။
စေနေန႔၊ အဂၤါေန႔တို႔တြင္ စ၍ သင္လွ်င္ကား ေသဆံုးတတ္၏။

အမိ၏ အသားကို စားျခင္း

ေယ စ ခါဒႏၲိ ေဂါမံသံ၊
မာတု မံသံ၀ ခါဒေယ။
မေတသု ေယသု ဂိဇၥၽာနံ၊
ဒေဒ ေသာေတ စ ၀ါရေယ။

ႏြားသားစားသူတို႔သည္ အမိ၏ အသားကို စားသည္ႏွင့္ တူကုန္၏။

ထို႔ေၾကာင့္ ႏြားမ်ား ေသဆံုးသြားေသာအခါ လင္းတမ်ားကိုလည္း ေကၽြးရာ၏။ ေရစီးေၾကာင္းမွာလည္း ေမွ်ာရာ၏။

လူအားလံုး၏ ေက်းဇူးရွင္

ေဂါဏာ ဟိ သဗၺဂိဟီနံ၊
ေပါသကာ ေဘာဂဒါယကာ။
တသၼာ ဟိ မာတာ ပိတူ၀၊
မာနေယ သကၠေရယ် စ။

ႏြားတို႔သည္ လူအားလံုးတို႔ကို ေကၽြးေမြးၾကကုန္၏။ စည္းစိမ္ဥစၥာကို ေပးၾကကုန္၏။
ထို႔ေၾကာင့္ မိဘတို႔ကို ခ်စ္ခင္ၾက အ႐ိုအေသျပဳၾကသကဲ့သို႔ပင္ ႏြားတို႔ကိုလည္း ခ်စ္ခင္ရာ၏။
ဂ႐ုစိုက္၍ ေကၽြးေမြးျပဳစုၾကရာ၏။

မဂၤလသုတ္ ပါဠိေတာ္ နိဒါန္း (BLESSINGS Introduction)

ဧ၀ံ ေမ သုတံ။

ဧကံ သမယံ ဘဂ၀ါ သာ၀တၳိယံ ၀ိဟရတိ ေဇတ၀ေန အနာထပိ႑ိကႆ အာရာေမ။

အထေခါ အညတရာ ေဒ၀တာ အဘိကၠႏၲာယ ရတၱိယာ အဘိကၠႏၲ၀ဏၰာ ေက၀လကပၸံ ေဇတ၀နံ ၾသဘာေသတြာ ေယန ဘဂ၀ါ ေတႏုပသကၤမိ။

ဥပသကၤမိတြာ ဘဂ၀ႏၲံ အဘိ၀ါေဒတြာ ဧကမႏၲံ အ႒ာသိ၊ ဧကမႏၲံ ဌိတာ ေခါ သာ ေဒ၀တာ ဘဂ၀ႏၲံ ဂါထာယ အဇၥၽဘာသိ။

ဗဟူ ေဒ၀ါ မႏုႆာ စ၊ မဂၤလာနိ အစိႏၲယံု။

အာကခၤမာနာ ေသာတၳာနံ ျဗဴဟိ မဂၤလမုတၱမံ။

ျမန္မာျပန္အက်ဥ္း

အရွင္ျမတ္ဘုရား တပည့္ေတာ္ အာနႏၵာသည္ ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ၾကားေတာ္မူေသာ မဂၤလသုတ္ ေဒသနာေတာ္ကို ယခု ေလွ်ာက္ထားမည့္အတုိင္း နာၾကား မွတ္သားခဲ့ရပါသည္ ဘုရား။

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာ၀တၳိၿမိဳ႕၏အနီး အနာထပိဏ္သူေဌး လွဴဒါန္းေသာ ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး၌ သီတင္းသံုးေတာ္မူပါသည္ဘုရား။

ထုိအခါ မထင္ရွားေသာ နတ္သားတစ္ေယာက္သည္ သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ ျမတ္စြာဘုရားထံေမွာက္သို႔ လာေရာက္၍ သင့္ေလ်ာ္ရာေနရာ၌ ရပ္ၿပီးလွ်င္ လက္အုပ္ခ်ီမိုး ရွိခိုးလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဂါထာျဖင့္ ေလွ်ာက္ထားပါသည္ဘုရား။

ေလွ်ာက္ထားပံုမွာ - အရွင္ျမတ္ဘုရား၊ မ်ားစြာေသာ လူ နတ္ ျဗဟၼာတို႔သည္ ခ်မ္းသာကို အလိုရွိၾကသျဖင့္ ႀကီးပြာခ်မ္းသာေၾကာင္း မဂၤလာဆိုသည္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး အဖံုဖံု ႀကံစည္ေတြးဆခဲ့ၾကပါသည္။ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ ၾကာေအာင္ ထိုသို႔ ႀကံစည္ ေတြးဆခဲ့ၾကေသာ္လည္း မဂၤလာအစစ္အမွန္ကို ဧကန္ဧက မသိခဲ့ၾကပါဘုရား။ သို႔ျဖစ္ပါ၍ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားသည္ သတၱ၀ါအမ်ား ခ်မ္းသာပြားဖို႔ ႀကီးပြားခ်မ္းသာေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားကို ေဟာၾကားခ်ီးျမႇင့္ေတာ္မူပါဘုရား။

BLESSINGS

Introduction

Thus have I heard: once the Buddha was dwelling at the monastery of Anathapindika in the Jeta Grove near Savatthi. Then, in the midnight a certain deity, illuminating the whole Jeta Grove with his surpassing splendour, came to the Buddha and, making salutations, stood on one side and addressed the Buddha in (the following) verse:

Venerable Sir, Many deities and men, wishing well-being, have pondered over those things that constitute highest blessings. Would your Venerable be kind enough to explain what blessing is.

သင္ပုန္းႏွင့္ ပုရပိုက္

သမၸဳဏၰရေကၡာ ျဗဟၼာ စ၊
အစၥဳရေကၡာ စ ဗိႆေဏာ။
တသၼသာ ဟိ ေတ ပူဇယႏၲဳ၊
သဒါ မာေနႏၲိ တံ နရံ။

ျဗဟၼာသည္ သင္ပုန္းကို ေစာင့္၏။
ဗိႆႏိုးနတ္မင္းသည္ စာလႊာ၊ ပုရပိုက္ကို ေစာင့္၏။
ထို႔ေၾကာင့္ ပညာသင္ၾကားသည့္ တပည့္မ်ားသည္ ထိုျဗဟၼာႏွင့္ ဗိႆႏိုးနတ္မင္းတို႔ကို ပူေဇာ္ၾကေစကုန္သတည္း။
ထိုသို႔ ပူေဇာ္ေသာ တပည့္ကို ထိုျဗဟၼာႏွင့္ ဗိႆႏိုးတို႔က အၿမဲတမ္း ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးၾကကုန္၏။

အားလပ္ရက္အတြက္ အရက္ဟာသေလးေတြပါ

တစ္ခုပဲရွိတယ္

လူတစ္ေယာက္သည္ နာရီအေတာ္ၾကာေအာင္ ဘားေကာင္တာတြင္ရပ္လ်က္ အရက္ဆုိင္ရွင္အား သူ႔စြမ္းေဆာင္မႈႀကီးမ်ားအေၾကာင္း ေျပာျပေန၏။

ကဲ... ကဲ... စြမ္းေဆာင္မႈေတြအေၾကာင္း ၾကားရတာ မ်ားေနပါၿပီ။ ခင္ဗ်ားမစြမ္းေဆာင္ႏုိင္တာေတြကိုလည္း တစ္လွည့္ ၾကားပါရေစဦး ဟု ဆုိင္ရွင္က ေတာင္းဆိုလိုက္ရာ ထိုလူက...

တစ္ခုပဲရွိတယ္... က်ဳပ္ အရက္ဖိုး မေပးႏုိင္ဘူး တဲ့။

မေသဘဲ ဘ၀ေျပာင္း

တစ္ခြက္၀င္သြားေတာ့ ၁၀ ႏွစ္ ငယ္သြားတယ္လို႔ သူခံစားရတယ္။ ႏွစ္ခြက္၀င္သြားေတာ့ လူသစ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားတယ္လို႔ သူခံစားရတယ္။ သံုးခြက္၀င္သြားတဲ့အခါ ကေလးငယ္ေလး ျပန္ျဖစ္သြားတယ္လို႔ သူခံစားရတယ္။ အဲဒီ ခံစားမႈနဲ႔ပဲ သူ႔အိမ္အေရာက္ ၀မ္းလ်ားထိုးသြားေတာ့တာပါပဲ။

အမူးေျပေအာင္လုပ္နည္း

အေတာ္မူးေနသူတစ္ဦးက စားပြဲထိုးကို သူ႔စားပြဲသို႔ ေခၚလိုက္၏။

ဒီမွာ... ကိုယ္နည္းနည္းလြန္သြားတယ္ကြာ။ ျမန္ျမန္အမူးေျပသြားေအာင္ တစ္ခုခု မင္း ကုိယ့္ဆီ ယူလာေပးပါလား။

ဟာ... ရပါတယ္ဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ့ဘီလ္ ယူခဲ့ပါ့မယ္။

မင္းက ဘယ္လိုလဲ

ပင္လယ္ထဲက်သြားသူ - ကယ္ၾကပါဦး၊ ကယ္ၾကပါဦး၊ က်ဳပ္ ေရမကူးတတ္ဘူး။

ကုန္းေပၚက အမူးသမား - ဘယ္လိုလဲကြ၊ ငါဆို တေယာမထိုးတတ္ပါဘူးကြာ၊ ဒါေပမယ့္ မင္းလိုေတာ့ ေအာ္ဟစ္ၿပီး ေၾကာ္ျငာေမာင္းခတ္ မေနဘူးေဟ့။

[ခင္ေမာင္တိုး (မိုးမိတ္) ရဲ႕ ဟာသစာအုပ္ထဲက ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပတာပါ]

ကြမ္း အယူအဆ

တမၺဴလႆ မဇၥၽပေတၱ၊
ကုေ၀ေရာ ရကၡတိ သဒါ။
မူလမွိ ရကၡတိ ယေကၡာ၊
အဂၢိမွိ စ ကာဠကဏၰီ။
တာနိ ဘုေၪၨယ် ဆိႏၵိတြာ၊
သိရီ ဧ၀ ပ၀ၯတိ။

ကြမ္းရြက္၏ အလယ္ပိုင္း၌ ကုေ၀ရ နတ္မင္းသည္ အၿမဲေစာင့္၏။
ကြမ္းရြက္၏ အရင္းပိုင္း၌ ဘီလူးေစာင့္၏။
ကြမ္းရြက္၏ အဖ်ား၌ မိစၧာနတ္ယုတ္ေစာင့္၏။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြမ္းရြက္၏ အရင္းႏွင့္ အဖ်ားကို ဆိတ္ျဖတ္ၿပီးလွ်င္ အလယ္ပုိင္းကိုသာ စားရာ၏။ ထိုသို႔ စားျခင္းျဖင့္ က်က္သေရတိုးတက္၏။

လက္ အယူအဆ

ကာယႆ ဒကၡိဏဟေတၳာ၊
ဒါေသာ ဧတၳ ကနိ႒ေကာ။
ကဏၰ ဃာနာန မကၡီနံ၊
၀ါမဟေတၳာ ပါဒ ဒါေသာ။

လက္ယာဘက္လက္သည္ ကုိယ္ခႏၶာတစ္ခုလံုး၏ ကၽြန္ျဖစ္၏။
ထိုလက္ယာဘက္ လက္က လက္သန္းကေလးသည္ နား၊ ႏွာေခါင္းႏွင့္ မ်က္စိတို႔၏ ကၽြန္ျဖစ္၏။
လက္၀ဲဘက္ လက္သည္ ေျခေထာက္၏ ကၽြန္ျဖစ္၏။
(အသံုးေတာ္ခံျဖစ္၏။)

အေလး အဆင့္ဆင့္

ပါသာဏဆတၱံ ဂ႐ုကံ၊
တေတာ ေဒ၀ါနာစိကၡဏံ။
တေတာ ၀ုၯနာ ေမာ၀ါေဒါ၊
တေတာ ဗုဒၶႆ ၀စနံ။

ေက်ာက္သားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ထီးသည္ ေလး၏။
ထို႔ထက္ နတ္တို႔၏ စကားေျပာဆိုျခင္းသည္ ပို၍ ေလး၏။
ထို႔ထက္ ဆရာမိဘတို႔၏ ဆံုးမစကားသည္ ပို၍ ေလး၏။
ထို႔ထက္ ျမတ္စြာဘုရား၏ စကားေတာ္သည္ ပို၍ ေလး၏။

ငါေသသြားေသာ္....

၀ံသဆရာ၊ ကြယ္လြန္ပါ၍

သူငါအမ်ား၊ ဆြံ႕အသြားခဲ့

သြားခဲ့ေစာစြာ၊ ႏွေျမာပါ၏

တို႔မွာ၀မ္းနည္းရပါသည္။

ဆရာမင္းလူ၊ ထိုေသာသူလည္း

မၾကာမတင္၊ ေရွ႕ေနာက္စဥ္သို႔

ရွင္လမ္းစြန္႔ခြာ၊ သြားရရွာၿပီ

တို႔မွာေၾကကြဲရျပန္သည္။

ရန္သူမရွိ၊ မိတ္ေဆြရွိဟု

တိက်ခိုင္မာ၊ ဆုပ္ကုိင္ရွာသည့္

စာဆိုကဗ်ာ၊ ဒဂုန္တာရာလည္း

တို႔ကိုခြဲသြားျပန္ေလသည္။

ေရွာင္လႊဲမရ၊ သခၤါရဟု

စိတ္ကေသခ်ာ၊ သိေနပါလည္း

စိတ္မွာနွေျမာ၊ အေသေစာဟု

တို႔မွာခံစားရပါသည္။

တစ္ေန႔ေသာခါ၊ ငါေသသြားေသာ္

ေဖာ္ေရြေပါင္းသင္း၊ မိဘရင္းႏွင့္

ခ်စ္ျခင္းမယား၊ သမီးသားျပင္

အျခားဘယ္သူ၊ ငိုမည္နည္းဟု

ငါ့မွာေတြးေနမိပါသည္။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၂၂ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔။

မြန္းလြဲ ၁၂ နာရီ ၁၂ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

အေပါ့ အဆင့္ဆင့္

တူလံ သလႅဟုကံ ေလာေက၊
တေတာ စပလဇာတိေကာ။
တေတာ ၀ုၯမေနာ၀ါေဒါ။
ပမာေဒါ ဗုဒၶသာသေန။

ေလာက၌ လဲမိႈ႕သည္ ေပါ့၏။
ထို႔ထက္ လွ်ပ္ေပၚေသာသူသည္ ပုိ၍ ေပါ့၏။
ထို႔ထက္ ဆရာမိဘတို႔၏ အဆံုးအမကို မခံရေသာသူသည္ ပုိ၍ ေပါ့၏။
ထို႔ထက္ ဘုရားသာသနာေတာ္၌ ေမ့ေလ်ာ့ေသာသူသည္ ပို၍ ေပါ့၏။

ပြဲၿပီး မီးေသ မျဖစ္ရေအာင္

န ဟိ ေကာစိ ကေတ ကိေစၥ၊
ကတၱာရံ သမုေပကၡေတ။
တသၼာ သဗၺာနိ ကိစၥာနိ၊
သာ၀ ေသေသန ကာရေယ။

အလုပ္ကိစၥတစ္ခု ျပဳလုပ္၍ ၿပီးစီးသြားေသာအခါ ျပဳလုပ္သူကို မည္သူမွ် ျပန္၍ ဂ႐ုမစိုက္ၾကေတာ့ေခ်။ သို႔ျဖစ္၍ အလုပ္ကို တစ္ခါတည္း ၿပီးျပတ္ေအာင္ လုပ္မေပးဘဲ တစ္ပိုင္းတန္းလန္းသာ ထားရာ၏။

သမုိင္းထဲက ၾသဂုတ္ ၂၀

၂၀ ၾသဂုတ္ ၁၉၄၅

အမွတ္ ၁၂ ၿဗိတိသွ်တပ္မေတာ္ဌာနခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး စေတာ့ဖို႔ က ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ ဂ်ပန္တပ္မ်ား၏ စစ္ေသနာပတိ ကီမူရာ (Lt.General Heitaro Kimura) အား အတိုက္အခိုက္ရပ္စဲၿပီး လက္နက္ခ်ရန္ အမိန္႔ေပးသည္။

၂၀ ၾသဂုတ္ ၁၉၆၃

ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီႏွင့္ ေကာ္သူးေလ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႕၀င္တို႔၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႀကိဳဆိုေဆြးေႏြးပြဲ စတင္ျပဳလုပ္သည္။

၂၀ ၾသဂုတ္ ၁၉၉၉

ထိုင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕တြင္ က်င္းပသည့္ IFLA (အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ စာၾကည့္တုိက္အသင္းအဖြဲ႕ခ်ဳပ္) ၏ ၆၅ ႀကိမ္ေျမာက္ အေထြေထြညီလာခံႀကီးသို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံစာၾကည့္တိုက္အသင္း နာယကႀကီးမ်ား တက္ေရာက္သည္။

၂၀ ၾသဂုတ္ ၂၀၀၆
မႏၲေလးတုိင္း၊ ေညာင္ဦးၿမိဳ႕နယ္ ငါ့သေရာက္ ေရေလွာင္သမံ ဖြင့္လွစ္သည္။

ဆုေတာင္း၍ မရရႏုိင္ေသာအရာ

ဒုဂၢတံ ဂစၧ ေဟ လာဘ၊
လာေဘာ လာေဘန ပူရတိ။
ထေလ ၀ႆ ပဇၨဳႏၷ၊
အာေပါ အာေပန ပူရတိ။
နတၳိဒံ ကမၼပဓာနံ။

အို လာဘ္၊ သင္သည္ သူဆင္းရဲထံ သြားပါေလ။ ခ်မ္းသာေသာသူမွာ လာဘ္ျဖင့္ ျပည့္ေနပါၿပီ။
အို မိုး၊ ၾကည္းကုန္းထက္မွာ ရြာပါေလ။ သမုဒၵရာမွာ ေရေတြႏွင့္ ျပည့္ေနပါၿပီ။
ဤသို႔ ေတာင့္တ၍ ဆုေတာင္း၍ မရႏုိင္ေခ်။ ကံသာ ပဓာန ျဖစ္ေပသည္။

ဒဂုန္တာရာရဲ႕ အေက်ာ္ၾကားဆံုး လက္ရာတစ္ခု

ေအာင္ဆန္း (သို႔မဟုတ္) အ႐ိုင္း

(၁)

သူ၏ေအာက္မွ လူထုႀကီးသည္ စည္းကမ္းေသဝပ္ျခင္း အတန္ငယ္ကင္းမဲ့စြာ နားေထာင္လ်က္ရွိ၏။ လူထုႀကီးသည္ စူးစိုက္ျခင္း မရွိ။ တခ်ဳိ႕က ၿပံဳးရယ္၍ေန၏။ ေနာက္နားရွိ လူထုအစိတ္အပိုင္းတစ္ခုကား အခ်င္းခ်င္း ေခါင္းခ်င္းကပ္ကာ တီးတိုးေျပာေနၾက၏။ သို႔ေသာ္ ပ်က္ရယ္ျပဳျခင္းကားမရွိ။ ေလးစားျခင္းသည္ အားလံုး၌ တညီတၫြတ္တည္း ရွိ၏။

အစိမ္းေရာင္ ကတၱီပါကားႀကီးသည္ သူ႔ကုိေနာက္ကားခံ၍ထား၏။ ကားလိပ္ႀကီးမွာ ဘာ႐ုပ္ပံုေတာေတာင္မွ် ျခယ္လွယ္ထားျခင္း မရွိ။ ပကတိ ပိန္းေျပာင္ေျပာင္ျဖစ္၏။ ကတၱီပါကားသည္ အျခားဘာအဓိပၸာယ္ကိုမွ် ထူးထူးေထြေထြ မေဖာ္ျပ။ သို႔ေသာ္ မႈိင္းညိဳ႕ျခင္းတခုကိုသာ ရဲဝံ့စြာေဆာင္၍ ေနသည္။

သူသည္ စိမ္းညိဳေသာကားႀကီး၏ ေရွ႕စင္ျမင့္ ဇာတ္ခံုေပၚ၌ရပ္ကာ စကားေျပာ၍ေနသည္။ သူသည္ ဗမာပထဝီေျမႀကီးမွ ဗမာဝါဂြမ္းျဖင့္ ရက္လုပ္သည့္ ပင္နီဖ်င္ၾကမ္းႀကီးကို ဝတ္ထား၏။ လံုခ်ည္မွာ နီရဲေသာ ေရႊေတာင္ပိုးလံုခ်ည္ျဖစ္၏။ ေခါင္းမွာ ပြေယာင္းေယာင္းႏွင့္ မေသသပ္။ မ်က္ႏွာအသြင္အျပင္မွာ အပူပိုင္းေဒသ အီေကြတာေပၚရွိ ကၽြန္းစုမ်ားတြင္ ေနထိုင္ေသာ မြန္ဂိုလီယံအႏြယ္ လူ႐ိုင္းမ်က္ႏွာႏွင့္ တူ၏။ သို႔မဟုတ္ ေတာင္ေပၚခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္လည္းတူ၏။

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား လူလတ္တန္းစား၏ လကၡဏာျဖစ္ေသာ ထည္ဝါျခင္း၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ျခင္းတို႔သည္ သူ႔တြင္ လံုးဝမခိုေအာင္း။ လမ္ေပၚတြင္ ေနရာတကာ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ေသာ သာမန္ဆင္းရဲသား တစ္ဦးႏွင့္သာတူ၏။ လူထုထဲမွ သူတစ္ဦး၏ အသြင္အျပင္မ်ဳိးသာ ျဖစ္၏။

သူသည္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေဘးသို႔ကား၍ လႈပ္ကာလႈပ္ကာ စကားေျပာ၏။ သူ၏ စကားလံုးမ်ားကား ေျပျပစ္ျခင္းမရွိ။ ေခ်ာေမြ႔ျခင္း မရွိ။ သို႔ေသာ္ အတြင္း၌ကား အနက္ပါ၏။

သင္ ပ႒မဦးဆံုးေတြ႔ျမင္ေသာ ေအာင္ဆန္း၏ပံုပန္းကို ေရးျပပါဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သည္ပံုကို ေရးျပမည္ျဖစ္ေပသည္။

ထိုအခါကား ၁၉၃၆ ခု၊ ပ႒မဆံုး က်င္းပအပ္ေသာ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား ညီလာခံႀကီးကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဂ်ဴဗလီေဟာခန္းမတြင္ ဆင္ယင္ေသာအခါ ျဖစ္ေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ၾကားလ်က္ရွိရာ နယ္မွ ေက်ာင္းသားကိုယ္စားလွယ္မ်ားအျဖစ္ ေက်ာင္းသားညီလာခံသို႔ တက္ေရာက္စဥ္ ေအာင္ဆန္း စကားေျပာသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရျခင္းျဖစ္ေပသည္။

၁၉၃၆ ခု၊ သပိတ္ေမွာက္ကိစၥ ေတာက္ေလာင္ေတာ့မည့္ဆဲဆဲ၊ မီးခိုးေရာင္အူေနသည့္အခိုက္၊ ‘ေအာင္ဆန္း’ အမည္ကုိ သတင္းစာမ်ားတြင္ ဖတ္ရေသာအခါ သူ႔ကို သိခ်င္ေသာစိတ္ ထက္သန္ခဲ့သည္။ ထိုအခါ ေအာင္ဆန္းမွာ တကၠသိုလ္ သမဂၢအသင္း၏ ေႂကြးေၾကာ္သံျဖစ္ေသာ အိုးေဝမဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ ျဖစ္၏။ ကၽြန္ေတာ္မွာ စာေပဝါသနာပါသူျဖစ္ရာ ေအာင္ဆန္းကို အိုးေဝမဂၢဇင္း အယ္ဒီတာအျဖစ္ စိတ္ဝင္စား၏။ အားက်၏။ သူ႔အေၾကာင္းကုိ သိခ်င္၏။ ေတြ႔ဖူးခ်င္၏။

သို႔ေသာ္ ဂ်ဴဗလီေဟာ ေက်ာင္းသားမ်ားညီလာခံတြင္ သူ၏႐ုပ္သြင္ႏွင့္ သူစကားေျပာသည္ကို ေတြ႔ျမင္ၾကားနာရေသာအခါ အထင္ႏွင့္အျမင္ ကြာေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ထားသည္မွာ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသား၊ ႐ုပ္ေျဖာင့္၊ ဂိုက္က်၊ စကားေျပာေကာင္းဟု ျဖစ္၏။ အယ္ဒီတာလည္းျဖစ္သျဖင့္ အေတာ္အထင္ႀကီးထားေလ၏။

ေတြ႔ရေသာအခါ ႐ုပ္ကလည္း မေျဖာင့္။ စကားေျပာကလည္း မေျပျပစ္။ သို႔ျဖစ္၍ စိတ္ထဲက မေက်နပ္။

ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္မွာ အရြယ္ႏုနယ္ေသး၍ စိတ္ကူးယဥ္ယဥ္ျဖင့္သာ ေအာင္ဆန္းကို ႐ုပ္ေျဖာင့္ေစခ်င္၊ စကားေျပာ ေကာင္းေစခ်င္ေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ထဲက မေက်နပ္။

(၂)

ေနာက္ တစ္ႏွစ္ခန္႔ ၾကာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္လည္း တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္၍ေနသည္။ က်ေနာ္ တကၠသိုလ္ေရာက္သည့္ ၁၉၃၇–၃၈ ခုႏွစ္က၊ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ တကၠသိုလ္သမဂၢတြင္ ဒုတိယဥကၠ႒၊ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢတြင္ ဥကၠ႒ျဖစ္၏။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ အသိျဖစ္လာ၏။ အသိသာ ျဖစ္႐ံုျဖစ္သည္ မရင္းႏွီးခဲ့ေပ။

သူႏွင့္ကား ရင္းႏွီး၍ မျဖစ္။ သူသည္ ရင္းႏွီး၍ရေသာလူစားမ်ဳိး မဟုတ္။ ႏိုင္ငံေရး အတူတူတြဲဖက္လုပ္လွ်င္သာ သူႏွင့္ ရင္းႏွီးမည္ျဖစ္၏။ တကၠသိုလ္တြင္ေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သမဂၢႏိုင္ငံေရးကိုသာ တစ္ဖက္သတ္ မလိုက္။ စာေပ၊ ကဗ်ာလည္း ေရးခ်င္၏။ ဂီတကိုလည္း လိုက္စား၏။ သည္လိုအစံု လုပ္ခ်င္သျဖင့္ သူႏွင့္ မရင္းႏွီးႏိုင္ေပ။ သူကား ႏိုင္ငံေရးသမား သက္သက္ျဖစ္သည္။

ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို သခင္ဘဟိန္းက အသိဖြဲ႔ေပးခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ႏိုင္ငံေရးသမားသက္သက္ မဟုတ္သျဖင့္ သူ၏ အသိထက္ လြန္ေျမာက္၍ ရင္းႏွီးေသာအျဖစ္သို႔ မေရာက္သြားခဲ့ေပ။

သခင္ဘဟိန္းကား သည္လိုမဟုတ္။ သခင္ဘဟိန္းသည္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔သူျဖစ္၏။ စာေပကဗ်ာလကၤာကို ႏွစ္သက္၏။ ဂီတကိုခ်စ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ခဏႏွင့္ပင္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ကာ သူ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္ေနသည့္ ဘဝအထိပင္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ျခင္းမပ်က္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ႏိုင္ငံေရးသမားလည္း မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီး၏။ ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ကား သည္ကဲ့သို႔မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးဝါသနာပါသည္ကုိ ကိုေအာင္ဆန္း သိသည္။ သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့ေသာ ဒဂုန္မဂၢဇင္းမွ ရတုပိုဒ္စံု စေသာ ကဗ်ာမ်ား၊ ဝတၳဳတို၊ ေဆာင္းပါး စသည့္ စာေပမ်ားကို သူ အကုန္ဖတ္ဖူးလိမ့္မည္ မထင္။ ဂ႐ုစိုက္၍ ဖတ္မည့္လူမ်ဳိးလည္း မဟုတ္။

သို႔ေသာ္ တစ္ခါက ကိုဗဟိန္းႏွင့္အတူ သမဂၢအမႈေဆာင္ ေကာ္မတီခန္းတြင္ ပင္းယမဂၢဇင္း၌ ပံုႏွိပ္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ ေဆာင္းပါးတစ္ခုကိုကား ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တြင္ ဖတ္သည္ကို ေတြ႔ရဖူး၏။ ဖတ္ၿပီးလွ်င္ ေဝဖန္ခ်က္ေပး၏။

ကိုေအာင္ဆန္းသည္လည္း အဂၤလိပ္– ဗမာ ေဆာင္းပါးရွင္တစ္ဦး ျဖစ္ေပသည္။ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးသားေသာ သူ၏ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ဂႏၳေလာကမဂၢဇင္းတြင္ ဖတ္ဖူးရသည္။ သူသည္ ဗုဒၶဘာသာ တရားေတာ္ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားကုိ ေရး၏။ ေက်ာင္းသားမ်ား အဝတ္အစား ဝတ္ဆင္ေရး ျပႆနာကို သူသည္ ဂႏၴေလာကတြင္ ပန္းတေနာ္ ဦးသန္႔ႏွင့္ အျပန္အလွန္ ေရးသည္။ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢအသင္း၏ ေႂကြးေၾကာ္သံ ‘မ်ဳိးၫြန္႔’ မဂၢဇင္းတြင္ ပါေသာ သူ၏ ‘ေလာကဝိဟာ’ အမည္ရွိ ေဆာင္းပါးတုိ ကေလးကိုကား သေဘာက်ခဲ့၏။ ကမၻာေလာကႀကီးကို ကိုယ္ေတြ႔ပညာ ဗဟုသုတ အျမင္တို႔ကိုေပးေသာ စာသင္ေက်ာင္းႏွင့္ ဥပမာတင္၍ ေရးသားထားသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ဗမာစာ အေရးညံ့သူ မဟုတ္ေပ။ တိတိက်က် ေရးတတ္၏။ ပါဠိကို မွန္ကန္စြာ သံုး၏။

တစ္ခါတရံ ဟာသဉာဏ္ပါ၏။

ပုသိမ္ၿမိဳ႕တြင္ က်င္းပေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားညီလာခံ၌ သူ၏ ဥကၠ႒မိန္႔ခြန္းတြင္ ကင္းဘဲလ္ အစီရင္ခံစာကို ‘ပညာေရးပူရာဏ္ က်မ္းႀကီးေပတကား …’ ဟု ေျပာင္ေလွာင္ထားသည္မွာ သေရာ္ခ်က္ပါေပသည္။

ေက်ာင္းမွထြက္ၿပီး ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးသို႔ ဝင္ေသာအခါ ငတ္ျပတ္၍လား မေျပာတတ္ ဒဂုန္မဂၢဇင္းတြင္ ေရးလိုေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာ၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တိုက္ရွင္တို႔ႏွင့္ စီစဥ္၍ လစဥ္ ကိုေအာင္ဆန္း ေဆာင္းပါးမ်ား ပါေစသည္။

ဒဂုန္မဂၢဇင္းက ကိုေအာင္ဆန္းေရးေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားအတြက္ ေငြခ်ီးျမႇင့္၏။ သူေရးေသာ ေဆာင္းပါးကား ‘ႏိုင္ငံေရးအမ်ဳိးမ်ဳိး’ ဟူေသာ ေဆာင္းပါးျဖစ္သည္။ ဂရိတ္ႏိုင္ငံေရးက အစခ်ီ၍ မ်က္ေမွာက္ဗမာႏိုင္ငံေရး အေျခအေနအထိ ေရး၏။ စာေျပာင္၏။ ဖတ္၍ေကာင္း၏။

သူလည္း ဒဂုန္တြင္ ၾကာၾကာမေရးရ။ မၾကာခင္ ဂ်ပန္ျပည္သို႔ ထြက္သြားသျဖင့္ သူ႔ေဆာင္းပါးလည္း ရပ္၍သြား၏။ အစိုးရကလည္း ၿငိဳးထား၍လား မေျပာတတ္ ဒဂုန္မဂၢဇင္းမွာ ထိုႏွစ္မွာပင္ ပိတ္ျခင္းခံရရွာေလသည္။

(၃)

သမဂၢဥကၠ႒ျဖစ္ေသာ ၁၉၃၈–၃၉ ခုႏွစ္က သူသည္ ဘီ-အယ္လ္တန္းတြင္ရွိ၍ ပဲခူးေက်ာင္းေဆာင္ အလယ္ထပ္တြင္ ေနသည္။ သူ၏အခန္းသည္ သပ္ယပ္ျခင္း ကင္းမဲ့၏။ အခန္းတြင္ စာအုပ္မ်ား ျပည့္ႏွက္ေန၏။ စာအုပ္မ်ားသည္ စားပြဲေပၚ တခ်ဳိ႕၊ ဗီဒိုေပၚတခ်ဳိ႕၊ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္တခ်ဳိ႕ ျပန္႔ႀကဲကာ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္ေနၾက၏။ သူသည္ အင္မတန္ စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။

သူသည္ ေဒါသႀကီးသူတစ္ဦးျဖစ္၏။ သည္လို အမ်ားကထင္၏။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ကား ေဒါသႀကီးသည္ မႀကီးသည္ကုိ မသိ။ သူ႔တြင္ စိတ္လိုက္မာန္ပါ စိတ္ေတြရွိသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္၏။

ႏွစ္ကုိကား အေသအခ်ာ မမွတ္မိေတာ့။ သပိတ္ေမွာက္ ႏွစ္လည္အထိမ္းအမွတ္ပြဲတစ္ခု တကၠသိုလ္သမဂၢတြင္ က်င္းပ၏။ ပရိသတ္ထဲကထ၍ ေဝဖန္စကားမ်ား ေျပာၾက၏။ ထိုသို႔ ေျပာၾကသည့္အထဲတြင္ စစ္ကိုင္းေက်ာင္းေဆာင္မွ ကုလားေက်ာင္းသားတစ္ဦးက ဥကၠ႒ေဟာင္း မစၥတာရာရွစ္ကုိ ေဝဖန္ရာ၌ အေတာ္ထိခိုက္ေသာ အျပစ္ေတြကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာေလသည္။ ကုလားေက်ာင္းသားေျပာသည့္ စကားမ်ားသည္ အေျခခိုင္သည္ မခိုင္သည္ကုိကား မမွတ္မိေတာ့ေပ။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ မစၥတာရာရွစ္အတြက္ ေဒါပြကာ ထိုကုလားကို ႀကိမ္းေမာင္း၍ ‘ရဲရင္ထြက္’ စေသာ စေသာ အသံုးမ်ဳိးသံုး၏။ လက္သီးဆုပ္ကာ ကုလားအပါးသို႔ တိုး၍သြား၏။ ေဘးက ေက်ာင္းသားမ်ားက ဝိုင္း၍ ဆြဲထားရေလ၏။

သူသည္ ေဒါသေၾကာင့္ ဆတ္ဆတ္တုန္လ်က္ ရွိေလသည္။

ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္းအၿပီး ေဒါက္တာဗေမာ္၏ တကၠသိုလ္ဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးအဆိုၾကမ္းကို သမဂၢက ျငင္းပယ္လိုက္သည့္ ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ညိဳျမ အမွဴးရွိေသာ ေက်ာင္းသားတစ္စုက မေက်နပ္သျဖင့္ သမဂၢကို အယံုအၾကည္မရွိ အဆိုတင္သြင္း၏။ ထုိအစည္းအေဝး၌ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ညိဳျမကို ေဒါပြကာ ဥကၠ႒ ကုလားထိုင္မွေန၍ ညိဳျမအတင္းကို အေတာ္ေျပာလိုက္ေလသည္။

သည္လို စိတ္လိုက္မာန္ပါေျပာၿပီးေနာက္ တစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာေသာအခါ၊ ထိုေန႔က ေအာင္ဆန္းက ညိဳျမအား ႐ႈံ႕ခ်ေသာစကားမ်ားကို ႐ုပ္သိမ္းလိုက္ေၾကာင္း ေၾကာ္ျငာစာကုိ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေဆာင္ အသီးသီးတြင္ ထြက္ေပၚ၍ လာေလသည္။

တကၠသိုလ္တြင္ရွိစဥ္က ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ၿပံဳးေသာ မ်က္ႏွာထားကို ထားခဲ၏။

သူ၏မ်က္ႏွာထားသည္ သုန္မႈန္၏။ တစ္ခါေတြ႔ဖူးေသာသူကို ေနာက္တစ္ခါေတြ႔လွ်င္ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္မွ ဆက္၏။ သူ႔ကုိသိသူက ၿပံဳးျပေသာ္လည္း သူသည္ တံု႔ျပန္၍ ၿပံဳးခ်င္မွၿပံဳး၏။ ဥကၠ႒ျဖစ္သျဖင့္ သူ႔ကိုကား ေက်ာင္းသားတိုင္းက သိၾက၏။ သူကလည္း အစဥ္လိုလို ႏိုင္ငံေရးကိုသာ ေတြးေနဟန္တူ၏။ ဗမာျပည္၏ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ စိတ္ပူပံုရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ သုန္မႈန္လ်က္ရွိေနသည္။

သူစကားေျပာလ်င္လည္း ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းကိုသာ ေျပာသည္။ သူေျပာေနစဥ္ ေဘးရွိလူမ်ားက နားေထာင္ေနရသည္။ ေဘးကလူမ်ား၏ စကားကုိသူ မၾကား။ သူေျပာခ်င္တာေတြကိုသာ စြတ္၍ ေျပာေနတတ္သည္။

(၄)

တစ္ခါက ရန္ကုန္ကို ဂ်ပန္တို႔သိမ္းပိုက္စအခ်ိန္။

ဝိတိုရိယရိပ္သာရွိ အိမ္တစ္အိမ္တြင္ သခင္ျမႏွင့္ ရဲေဘာ္မ်ား ေနထိုင္လ်က္ရွိၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ေတာက ေရာက္ကာစ ျဖစ္သည္။ ဧည့္ခန္းရွိ စႏၵယားတြင္ ကၽြန္ေတာ္က ထိုင္ကာတီးေန၏။ ေဘးမွ သခင္စံေဝႏွင့္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားအခ်ဳိ႕က ဝိုင္း၍ သီခ်င္းလိုက္ဆိုလ်က္ရွိ၏။ ဘီ-အိုင္-ေအ သမားမ်ားမွာ ဂီတ အင္မတန္ ငတ္ေန၍ သီခ်င္းသံကုိ ေတာင့္တေနသျဖင့္ အတင္းတီးခိုင္းၾက၏။ စႏၵယားမွာ အသံေတြ ပ်က္ေန၏။

ခ်စ္ခင္မွာလား၊ ၾကင္မွာလား ခင္ခင္ရယ္…

ခ်စ္သဲႏြယ္…

အဟုတ္ကို ခ်စ္ေတာ့မယ္…

ခင္ရယ္ ၾကင္မယ္ …

ဝိုင္း၍ဆိုေနၾကရာမွ သည္ေနရာသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ေဂါက္ – ေဂါက္ – ေဂါက္ – ေဂါက္ႏွင့္ တဖက္က ေလွ်ာက္လာကာ စႏၵယားအပါးတြင္ လက္ေထာက္ကာရပ္လ်က္ …

‘ေဟ့ … ရပ္ၾက။ ခုလို အခါမ်ဳိးမွာ ရဲစိတ္ရဲမာန္ တက္ေစမယ့္ ရဲတင္းသံတုိ႔ကိုသာ ဆိုရမယ္ဗ်။ ဒီခ်စ္မယ္ ၾကင္မယ္ သီခ်င္းမ်ဳိးက မဟန္ဘူး …’

႐ုတ္တရက္ေၾကာင္၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ စႏၵယားကို ေခတၱရပ္လိုက္၏။

သူသည္ သူေျပာခ်င္တာေျပာၿပီး၍ ထြက္သြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဆက္လက္သီဆိုကာ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္။ သူကား သည္လိုလူစားမ်ဳိး။

သမဂၢဥကၠ႒ ကိုလွေမာင္ (ယခုသံအမတ္)၏ လက္ထပ္ပြဲသည္ ဘီ-အိုင္-ေအေခတ္၌ ေရႊေတာင္ၾကားတြင္ က်င္းပသည္။ သူ၏လက္ထပ္ပြဲသည္ ဘီအိုင္ေအသမားမ်ားတြင္ ပ႒မဦးဆံုးျဖစ္၏။ လက္ထပ္ပြဲၿပီးေသာအခါ ဧည့္ခန္းေဆာင္တြင္ မိတ္ေဆြမ်ား စု႐ံုးကာေနၾက၏။ စႏၵယားဆရာတစ္ဦးက တီးကာ ေဖ်ာ္ေျဖလ်က္ရွိသည္။

သည္အတြင္း ကုိေအာင္ဆန္းသည္ စႏၵယားဆရာကို ရပ္ေစကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လူၾကားထဲမွ အတင္းဆြဲေခၚ၍ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ တီးေစ၏။ သူသည္ စႏၵရားကိုလက္ေထာက္ကာ မရတရျဖင့္ လိုက္ဆိုေန၏။ တီးေသာသီခ်င္းမွာ ‘ကၪၥန’ သီခ်င္းပင္ ျဖစ္၏။ ေတးဆံုးလွ်င္ လက္ခုပ္တီးကာ ေနာက္တစ္ပုဒ္ တီးခုိင္းျပန္၏။

တစ္ခါက ဂ်ပန္ေခတ္ ဝန္ႀကီးတစ္ဦး၏ ထမင္းစားပြဲတြင္ သူလာ၏။ ထမင္းစားပြဲ စမည္ျပဳေသာအခါ သူ႔ကို စစ္ေသနာပတိဟု အားလံုးက ေလးစားေသာအားျဖင့္ ထမင္းစားခန္းႀကီးထဲသို႔ သူ႔ကို အရင္ဝင္ေစ၏။ ဧည့္သည္မ်ားကား အဝတြင္ရပ္၍ သူ႔အဝင္ကို ေစာင့္လ်က္ေနၾကသည္။ သူသည္ စစ္ဝတ္စစ္စားႏွင့္ ဝင္လာကာ ႐ုတ္တရက္ စားပြဲထိပ္ ကုလားထိုင္တြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္ၿပီး ဇတ္ခနဲ ဘယာေၾကာ္တစ္တံုးကို ယူစားလိုက္ေလ၏။

သူ ထမင္းစားေနစဥ္ ဧည့္သည္ဝင္လာလို႔လည္း ဗမာဧည့္ဝတ္ထံုးစံအရ ထမင္းစားပါဦးလားဟု ေခၚခ်င္မွေခၚေသာ လူစားမ်ဳိးျဖစ္၏။ ဒါေတြေၾကာင့္ သူ႔ကို မိတ္ေဆြရင္းမ်ားက ‘ေၾကာင္သည္’ ဟု အမွတ္ထားၾကေလ၏။

(၅)

သူ႔တြင္ သိမ္ေမြ႔ျခင္း မရွိ။ အလွအပကို သူ မမက္ေမာ။ သူသည္ ၾကမ္းတမ္းသည္။ ႐ိုင္းသည္။ ဆက္ဆံေပါင္းသင္းေရးတြင္ရွိေသာ ဧည့္ဝတ္ထံုးစံ၊ ယဥ္ေက်းျခင္း စသည္တို႔ကို သူသည္ လံုးဝ ဂ႐ုမစိုက္။ ဂီတ၊ ပန္းခ်ီ၊ သဘင္ စေသာ အႏုပညာရပ္မ်ားကို မလိုက္စား။ သူ႔ကိုသူ အတင္းယဥ္ေက်းေအာင္ မလုပ္။ သူ၏ နဂိုရ္အတိုင္း ခပ္႐ိုင္း႐ိုင္း၊ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပင္ မျပဳမျပင္ဘဲေန၏။

သူ႔တြင္ ႏိုင္ငံေရးဝိဉာဥ္ကား ျပင္းထန္လွေခ်သည္၏။ သူသည္ ႏိုင္ငံေရးတစ္ခုတည္းကုိသာ လုပ္ေသာလူတစ္ဦးျဖစ္၏။

သူသည္ ႐ိုင္း၏။ ၾကမ္း၏။ ေၾကာင္၏။ သို႔ေသာ္ ကိစၥမရွိ။ သူသည္ ဧည့္ခံခန္းေဆာင္မွ ဂုဏ္သေရရွိ လူႀကီးလူေကာင္း မဟုတ္။ တစ္ခုတည္းေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ႏွင့္ တစ္ခုတည္းကိုသာ မဲ၍လုပ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးသတၱဝါ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိစၥမရွိ။

၁၉၄၂–၄၃ ခုႏွစ္တြင္ သူႏွင့္ ေနာက္ဆံုးေတြ႔၏။ သူသည္ အႏုပညာအေၾကာင္းကုိ ေျပာျပ၏။

‘အႏုပညာဆိုတာ ရွိတာပဲ။ လင္မယားဘဝမွာလဲ အႏုပညာမဲ့ရင္ လင္မယားကြဲမွာေပါ့။ ဒီလိုပဲ ေတာ္လွန္ေရးမွာလဲ အႏုပညာရွိတာပဲ။ အႏုပညာေျမာက္မွ ေတာ္လွန္ေရးဟာလည္း တကယ့္ေတာ္လွန္ေရး အစစ္ပဲ…’

ဆရာမေဒၚခင္ၾကည္ႏွင့္ ေစ့စပ္ၿပီးစ လက္မထပ္ခင္ ၃–၄ ရက္အလိုက ကိုဘဟိန္းကို လာရွာရင္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သြားေတြ႔၏။

သူသည္ ဧည့္ခန္းရွိ အဖံုးပိတ္ထားေသာ စႏၵယားတြင္ လက္ေထာက္ကာ ‘ဒီမယ္ … အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္ဆိုတာ သိပ္ … စဥ္းစားေတြေဝေနလို႔ မရဘူး။ တစ္ခါတည္း ဇြတ္လုပ္လိုက္ရတယ္…’ဟု မေမးဘဲ သူ႔ဘာသာသူ သူေျပာေန၏။

လက္ထပ္ၿပီးစက ကၽြန္ေတာ္ေရးလ်က္ရွိေသာ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈ စာအုပ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ အင္းယားကန္ေစာင္းရွိ သူ႔အိမ္သို႔ ေရာက္သြား၏။

ဧည့္ခန္းတြင္ ေခတၱေစာင့္ေနရ၏။ ထြက္လာေသာအခါ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းတြင္ ရဲေနသည္ကုိေတြ႔ရ၍ မၿပံဳးမိေအာင္ ဟန္ေဆာင္ေနရ၏။

သည့္ေနာက္ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႔ေတာ့။ ေတြ႔ဆံုဖို႔လည္း အေၾကာင္းမရွိ။ အေၾကာင္းမရွိဘဲ သူ႔ဆီ သြားလည္ကလည္း ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ေလာကြတ္ပ်ဴငွာ ေခၚမည့္လူစားမ်ဳိးလည္း မဟုတ္။

တစ္ခါက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဘဝတြင္ ေမာ္ေတာ္ကားႀကီးထဲ၌ သူ၏ဇနီး၊ ကေလးမ်ားႏွင့္ တစ္ၿပံဳႀကီးကို ျမင္လိုက္၏။ ေအာ္ … သားနဲ႔၊ မယားနဲ႔မို႔ လူစိတ္ ေတာ္ေတာ္ေပါက္လာၿပီ။ အရင္ကလို ေၾကာင္ေတာ့မည္ မဟုတ္။ အၾကမ္းအ႐ိုင္းမွ ယဥ္ေက်းလာေတာ့မည္ဟု ေအာက္ေမ့လိုက္၏။ မွန္၊ မမွန္ကား မေျပာတတ္။

ဖဆပလ ဥကၠ႒ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္၊ ဦးေအာင္ဆန္းကိုကား ကၽြန္ေတာ္ မသိ။ သူ၏ ႏုိင္ငံေရးကို ေဝဖန္ျခင္းမဟုတ္။ သူ၏အျဖစ္သာ။ ကၽြန္ေတာ္သိသည့္အထိ ေျပာျပျခင္းျဖစ္ေပသည္။

တစ္ခုေတာ့ ထင္သည္။ သူသည္ လူထုထဲမွ လူတစ္ဦးျဖစ္၍၊ လူထုႏွင့္ဆက္စပ္ေန၍ လူထုေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာသည္ ျဖစ္လိမ့္မည္။

ဒဂုန္တာရာ

ဒီဇင္ဘာလ၊ ၁၉၄၆

ဆရာဒဂုန္တာရာ ကြယ္လြန္ၿပီ

ေအာင္ဆန္း (သို႔မဟုတ္) အ႐ိုင္း ဆိုတဲ့ ႐ုပ္ပံုလႊာကို ေရးျခစ္သီကံုးခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာဟာ ယေန႔ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္ေန႔မွာ ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕တြင္ လူႀကီးေရာဂါျဖင့္ ကြယ္လြန္သြားေၾကာင္း သိရွိရပါတယ္။ ၀မ္းနည္းရပါေၾကာင္းႏွင့္ ေကာင္းရာမြန္ရာ ေရာက္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔သအပ္ပါတယ္။

ဒဂုန္တာရာ

ေမြးသကၠရာဇ္ - ၁ဝ-၅-၁၉၁၉
အမည္ရင္း - ဦးေဌးၿမိဳင္
မိဘအမည္ - ဦးဘအုန္း + ေဒၚဖြားရွင္
ေမြးဖြားရာေဒသ - ထိုင္ကူျမစ္တန္းရြာ (မြန္႐ြာ) က်ဳိက္လတ္ၿမိဳ႕နယ္
ကေလာင္ခြဲမ်ား - ၿမိဳင္သဇင္၊ ေမာင္နန္းႏြယ္၊ ေစာထြတ္၊ ဦးတိုး၊ ေမာင္လင္းထက္၊ ဗညားသီဟ၊ ဦးဒဂုန္

ဆရာဒဂုန္တာရာသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ (၇) လမ္းရွိ ေအာင္ေဇယ်မဂၤလာ ျမန္မာစာသင္ေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ၾကားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ က်ဳိက္လတ္အမ်ဳိးသားေက်ာင္း (၁၉၂၇-၃၆) တြင္လည္းေကာင္း၊ ရန္ကုန္ေရေက်ာ္မက္သဒစ္ေက်ာင္း (၁၉၃၆-၃၇) တြင္လည္းေကာင္း ပညာဆက္လက္ သင္ၾကားခဲ့သည္။ ၁၉၃၇ ခုႏွစ္တြင္ ဆယ္တန္းေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ (၁၉၃၇-၄ဝ) ခုႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္၌ ဆက္လက္ပညာသင္ၾကားခဲ့သည္။

ဆရာဒဂုန္တာရာသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ေရနံေျမ စည္း႐ံုးေရးကိုယ္စားလွယ္၊ တကသ အမႈေဆာင္၊ အိုးေဝမဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ စာေရးဆရာအသင္း ဥကၠ႒ တာဝန္မ်ားကို ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ ဆရာဒဂုန္တာရာသည္ တ႐ုတ္-ျမန္မာ မိတ္ေဆြျဖစ္အသင္းခ်ဳပ္ အမႈေဆာင္၊ ျမန္မာ- ဆုိဗီယက္ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ မိတ္ေဆြျဖစ္အသင္းခ်ဳပ္ အမႈေဆာင္၊ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဂရက္ (ျမန္မာႏိုင္ငံ) အၿမဲတမ္းေကာ္မတီ ဒုတိယဥကၠ႒ တာဝန္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ ကဗ်ာဆရာသမဂၢ ဥကၠ႒ တာဝန္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။

ဆရာသည္ ၁၉၃၄ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလထုတ္ တကၠသိုလ္သိပၸံမဂၢဇင္းတြင္ ၿမိဳင္သဇင္ ကေလာင္အမည္ျဖင့္ မႈံျပာရီ ဝတၳဳကို စတင္ေရးသားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ဒဂုန္တာရာ အမည္ခံယူသည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ တာရာမဂၢဇင္းကို စတင္ထုတ္ေဝသည္။ ထို႔ျပင္ စာေပသစ္ မဂၢဇင္းကိုလည္း စတင္ထုတ္ေဝၿပီး ယင္းမဂၢဇင္းတြင္ အယ္ဒီတာအျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ ဂႏၴဝင္ဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာ အလုပ္ကိုလည္း လုပ္ကိုင္သည္။ ဆရာ၏ ရုပ္ပံုလႊာ အဖြဲ႕အႏြဲ႕မ်ားမွာ အထူးထင္ရွားလွၿပီး အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို "ေအာင္ဆန္း (သို႔မဟုတ္) အ႐ုိင္း" ဟူေသာအမည္ျဖင့္ ေရးဖြဲ႕ခဲ့သည္။

၁၉၇၄ ခုႏွစ္တြင္ ေမ ဝတၳဳကို ထုတ္ေဝသည္။ ကေလာင္အမည္ အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ စာေပ၊ ႐ုပ္ရွင္၊ ပန္းခ်ီ၊ ဂီတ၊ အႏုပညာ၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ေဝဖန္ေရးဆိုင္ရာ ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသားခဲ့သည္။ စပယ္ဦးျဖင့္ စာေပဗိမာန္ ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ဆုကို ၁၉၆၁ ခုႏွစ္တြင္ ရရွိခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ ၂ဝဝ၁ ခုႏွစ္အတြက္ ပခုကၠဴဦးအံုးေဖ တစ္သက္တာ စာေပဆုကိုလည္း ရရွိခဲ့သည္။

ဆရာသည္ ရွမ္းျပည္နယ္ ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္ခဲ့ၿပီး ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါသည္။

ဖိုးသုည ခုနစ္ေယာက္

နိဒၵါလုေကာ ပမာေဒါ စ၊
သုခိေတာ ေရာဂ၀ါလေသာ။
ဣစၧေႏၲာ ကမၼာရာေမာ စ၊
သေတၱေတ သတၳ၀ဇၨိတာ။

အအိပ္ႀကီးသူ
ေမ့ေလ်ာ့တတ္သူ
သက္ေသာင့္သက္သာ ဇိမ္ခံေနတတ္သူ
ေရာဂါရေနေသာသူ
ပ်င္းရိသူ
အလိုႀကီးသူ
အေသးအဖြဲ အလုပ္ေတြႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္သူ
ဤသူ ခုနစ္ေယာက္တို႔သည္ က်န္းဂန္စာေပ တတ္ကၽြမ္းျခင္းမွ ကင္းကုန္၏။

ပညာရွိႏွင့္ ေဘးအႏၲရာယ္

အနာဂတံ ဘယံ ဒိသြာ၊
ဒူရေတာ ပရိ၀ဇၨေယ။
အာဂတၪၥ ဘယံ ဒိသြာ၊
အဘီေတာ ေဟာတိ ပ႑ိေတာ။

ပညာရွိသည္ မေရာက္လာေသးေသာ ေဘးအႏၲရာယ္ကို ႀကိဳတင္၍ ႐ႈျမင္ကာ ေ၀းေ၀းက ေရွာင္၏။
အကယ္၍ ေဘးအႏၲရာယ္ က်ေရာက္လာလွ်င္ကား မေၾကာက္ရြံ႕ဘဲ ရဲရင့္စြာပင္ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္း၏။

ေပါပါတယ္

တစ္ခါက ဂ်ပန္တစ္ေယာက္၊ အင္ဒိုနီးရွားတစ္ေယာက္ႏွင့္ ျပင္သစ္တစ္ေယာက္တို႔ ပင္လယ္တြင္းရွိ ေလွတစ္စီးေပၚ ေရာက္ေနၾကသည္။ ေလွမွာ ေသးငယ္ေန၍ ၀န္ေပါ့သြားေစရန္အတြက္ မလိုအပ္သည့္ ပစၥည္းမ်ားကို ပင္လယ္တြင္း ပစ္ခ်ခဲ့ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကသည္။

ပထမဆံုး ကိုဂ်ပန္က သူ၀တ္ထားသည့္ ႐ိုးရာ၀တ္စံု၊ စီဒီကက္ဆက္၊ ဟိုင္ဖိုင္ေရဒီယို၊ ကင္မရာ စသည္တို႔ကို ခၽြတ္ယူ၍ ပင္လယ္ထဲ စြန္႔ပစ္လိုက္သည္။

အင္ဒို+ျပင္သစ္။ ခင္ဗ်ား ဘာလို႔ ဒီအဖိုးတန္ပစၥည္းေတြ လႊင့္ပစ္လုိက္ရတာလဲ။

ဂ်ပန္။ အို ဒီပစၥည္းေတြက ဘာလုပ္ဖို႔လဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံမွာ ေပါလြန္းလို႔။

ေနာက္ ကိုအင္ဒိုက သူ၀တ္ထားသည့္ ပါတိတ္အက်ႌႏွင့္ ပါတိတ္ပုဆိုးကိုခၽြတ္ကာ ေရထဲလႊင့္ပစ္ျပန္သည္။

ဂ်ပန္+ျပင္သစ္။ အဖိုးတန္ပါတိတ္ေတြဗ်ာ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။

အင္ဒို။ ပါတိတ္ဆိုတာမ်ားဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တုိင္းျပည္မွာ ေပါမွေပါ။

ကိုျပင္သစ္ မတ္တတ္ထရပ္လိုက္သည္။ ေဘာင္းဘီဇစ္ကိုဖြင့္ကာ ပင္လယ္ထဲ အေပါ့စြန္႔ပစ္လုိက္သည္။

ဂ်ပန္ + အင္ဒို။ ဟာ... ခင္ဗ်ား ဘာလုပ္တာလဲ။

ျပင္သစ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ႐ွဴး႐ွဴးက အေပါဆံုး။

ရွင္လ်က္ႏွင့္ ေသေနသူမ်ား

ဇီ၀ေႏၲာပိ မတံ ပၪၥ၊
ဗ်ာေသန ပရိကိတၱိတာ။
ဒုကၡိေတာ ဗ်ာဓိေတာ မူေဠႇာ၊
ဣဏ၀ါ နိတ် ေသ၀ေကာ။

အသက္ရွင္လ်က္ရွိေနေသးေသာ္လည္း ဤလူငါးေယာက္တို႔ကို သူေသဟူ၍ ဗ်ာသဆရာႀကီးက မိန္႔ဆိုခဲ့၏။ ထိုသူတို႔မွာ
အလြန္ဆင္းရဲေသာသူ
ေရာဂါရေနေသာသူ
ဖ်င္းလြန္း အ,လြန္းေသာသူ
ေႂကြးထူေသာသူ
မင္းထံပါး၌ အၿမဲခစားေနရသူ
ဤသူငါးေယာက္တို႔ ျဖစ္ၾကကုန္၏။

ဦးမင္းလူ ႏုတ္ထြက္သြားျခင္း၊ မင္းလူ

ေယာက္်ားပီသတယ္ဆိုတာ
ကုိယ္ႏုိင္တဲ့လူကို ဖိတြယ္တတ္တာဆိုရင္....။

႐ိုးသားတယ္ဆိုတာ
သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္းနဲ႔ ကုိယ္ေကာင္းေၾကာင္းကုိ
မကြယ္မ၀ွက္ ဖြင့္ေျပာတတ္တာဆိုရင္....။

ႀကိဳးစားတယ္ဆိုတာ
ကုိယ့္မိသားစုေကာင္းစားေရး တစ္ခုတည္းအတြက္
ႀကံစည္တာဆိုရင္....။

ဂုဏ္သေရရွိတယ္ဆိုတာ
သူတစ္ပါးအေပၚ အထက္စီးက ဆက္ဆံခြင့္ရတာဆိုရင္...။

အားကိုးရတယ္ဆိုတာ
ၫႊန္ၾကားေရးမွဴးနဲ႔ ပီေအနဲ႔
ခင္တယ္ဆိုတာကို ေျပာတာဆိုရင္....။

မင္းရဲ႕ဧည့္သည္ေတာ္စာရင္းထဲက ငါ့နာမည္ရဲ႕ေဘးမွာ
ရာသက္ပန္ဖ်က္သိမ္း ဆိုတာေလး
တဆိတ္ေလာက္ ေတးမွတ္ထားလုိက္စမ္းပါကြယ္။

- - - - - - - - - - -
ကြယ္လြန္သြားတဲ့ စာေရးဆရာ ဦးမင္းလူ အတြက္ အမွတ္တရ ျပန္လည္ေဖာ္ျပပါတယ္။

ဆရာမင္းလူ ဆံုးရွာၿပီ

ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ စာေတြအမ်ားႀကီးေရးၿပီး အက်ိဳးျပဳသြားခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာမင္းလူ မေန႔က (၁၄-၈-၂၀၁၃) ရက္ေန႔ ည ၁၁ နာရီ ၁၅ မိနစ္မွာ ဆံုးပါးသြားၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ ဆရာမင္းလူဟာ အဆုတ္ကင္ဆာေရာဂါကို ခံစားေနခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာမင္းလူ ကြယ္လြန္ဆံုးပါးသြားျခင္းအတြက္ မိသားစုနဲ႔ထပ္တူ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲရပါေၾကာင္းႏွင့္ အဖိုးတန္ စာေရးဆရာတစ္ဦးကို ဆံုး႐ံႈးလိုက္ရျခင္းအတြက္ ႏွေျမာတသျဖစ္ရပါေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။

ဆရာမင္းလူ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။

ဆရာမင္းလူရဲ႕ စာတစ္ခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္တင္ေပးခဲ့ဖူးတာေတြကို အမွတ္တရ ျပန္ဖတ္ရေအာင္ပါ။
၁။ လွ်ာနဲ႔ေဆး
၂။ မွန္တတ္ေသာ သတ္ပံု

ေရပန္းအစားဆံုး အင္တာနက္မင္းသား ၂ ဦး

(၁)

ပါးစပ္ေသနတ္ တရစပ္ပစ္ခဲ့တဲ့ ဦးေကာင္းျမတ္ထြဋ္

ဦးေကာင္းျမတ္ထြဋ္ရဲ႕ ေျပာခ်က္ကေတာ့ ေပါက္သလားမေမ့နဲ႔။ အင္တာနက္တစ္ခြင္လံုး ထိန္းမႏုိင္ သိမ္းမရကို ျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ။ ဒီလူ႔ႏွယ္…. နာမည္ႀကီးေအာင္ တမင္မ်ားလုပ္ေနသလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ စာေပနယ္လည္း မလြတ္ဘူး၊ ႏုိင္ငံေရးနယ္လည္း ခ်န္မထားဘူး၊ အကုန္လံုးကို ပတ္ရမ္းေတာ့တာပဲ။ ဆရာေဖျမင့္နဲ႔ ႀကိဳက္တဲ့ေနရာမွာ စင္ထိုးၿပီး ေျပာမယ္တဲ့။ ပြဲစီစဥ္သူ ဒြန္ကင္း ၀င္လုပ္လုိက္ခ်င္ေသးဗ်ာ။ ေမ၀င္းျမင့္က လႊတ္ေတာ္ႏုိင္ငံေရးေျပာရေအာင္ ဘာတတ္လို႔လဲတဲ့။ ဘာမွေသာက္သံုးမက်ဘဲနဲ႔ အမတ္ျဖစ္တာတဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီလိုေျပာတာလဲ မသိဘူး။ အတြင္းသိ၊ အစင္းသိမို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ မစားရတဲ့ အမဲမို႔ သဲနဲ႔ပက္တာလား။ ဦးသုေ၀လည္း အသက္ႀကီးကာမွ ဦးေကာင္းျမတ္ထြဋ္ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ငယ္က်ိဳးငယ္နာေတြ အကုန္ေပၚကုန္ေတာ့တာပဲ။ ငယ္ငယ္က သူ႔ရည္းစားေတြက သူ႔ကို ကိုကိုၫြန္႔လို႔ ေခၚသတဲ့။ သူမို႔လို႔ အကုန္မွတ္မိတယ္။ တကယ့္ကို ေပါက္ေပါက္ရွာရွာပဲ။ ဦးသုေ၀ႀကီး ဒီလိုေျပာတာေတြ နားေထာင္မိရင္ ငယ္ရည္းစားေတြကိုေတာင္ လြမ္းေနမလား မသိဘူး။ :D ဦးခင္ေမာင္ေဆြက ၈၈ တုန္းက သူခိုးႀကီးမ်ားသမဂၢဆိုၿပီး ေထာင္ခဲ့ဖူးသတဲ့။ သူေမးတဲ့လူေတြက ျပန္မေျဖေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။ မသိဘူးခင္ဗ်။ အခု ကိုေကာင္းျမတ္ထြဋ္ ေျပာမွသိရတာ။ ခိခိ။ NDF ပါတီေထာင္ဖို႔ကိစၥ ကိုေကာင္းျမတ္ထြဋ္ ရဲ႕အိမ္ကေန သြားတာတဲ့။ ဦးသုေ၀ပါတီေထာင္တာ သူလုပ္ေပးခဲ့တာတဲ့။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ပထမဆံုးေသာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသံုးသပ္ေဆြးေႏြးပြဲကို ၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ လုပ္ခဲ့တာ ကိုေကာင္းျမတ္ထြဋ္ ဆိုတာလည္း မွတ္သားခဲ့ရတယ္။ NLD ပါတီကေကာင္ေတြ ဘုရားေလာက္ကိုးကြယ္တဲ့ ေဒၚစုဆိုတာ ပါတီ ျပန္ေထာင္ဖို႔ ငါ ၄၅ မိနစ္ လက္ခ်ာ႐ိုက္ခဲ့တာတဲ့။ ေဒၚစုကို သူဆံုးမခဲ့တာတဲ့။ သူနဲ႔လည္း ေတြ႕ခ်င္ေသးတယ္တဲ့။ ေဒၚစုနဲ႔ ကိုေကာင္းျမတ္ထြဋ္ကို MRTV4 မွာ ဦးကိုကိုလိႈင္တို႔ေျပာသလို ေျပာခုိင္းလိုက္ရရင္ အေတာ္စိတ္၀င္စားၾကမွာဗ်။ ဆရာေဟာင္းနဲ႔ ဆရာမႀကီးနဲ႔ ဘာေတြေျပာၾကမလဲ၊ စိတ္၀င္ စားစရာပဲ။ သူ႔အင္ပါယာ သတင္းစာကိုေတာ့ သူက ေအာင္ျမင္ခ်င္သားဗ်။ သတင္းသည္ နံပါတ္တစ္၊ သတင္းသည္ နံပါတ္ႏွစ္၊ သတင္းသည္ နံပါတ္သံုးတဲ့။ အက်ိဳးမရွိတဲ့ အင္တာဗ်ဴးေတြကို မထည့္နဲ႔တဲ့။ ဒါလည္း ကၽြန္ေတာ္လက္ခံလို႔ရတယ္။ သူ႔ဂ်ာနယ္ကို သူစီမံခန္႔ခြဲတာ ဘာမွ်ေျပာစရာမရွိပါဘူး။ သူ႔ဂ်ာနယ္ကလူေတြကလည္း ေျပာလည္းေျပာခ်င္စရာပဲ။ ဘယ္သူကမ်ား ဂ်ာနယ္ထဲမွာ အေမစု၊ အေမစုဆုိၿပီး သြားေရးလုိက္သလဲ မသိဘူး။ အေမစုလို႔ ေရးခ်င္ရင္ ဒီလိႈင္းဂ်ာနယ္မွာ သြားေရးတဲ့။ အဲဒီလိုဖားခ်င္ရင္ ပိုက္ဆံေပးခုိင္းတဲ့ သူ႔ကို ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသုခမိန္ႀကီး ဦးေကာင္းျမတ္ထြဋ္ ဆိုၿပီး ေရးမလားတဲ့။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ တစ္ေယာက္မွ် ေသာက္သံုးမက်ဘူးဆိုတာ ဦးေကာင္းျမတ္ထြဋ္က ေဖာ္ထုတ္လိုက္ၿပီ။ အဲဒီလို အသံုးမက်လို႔ တုိင္းျပည္လည္း အခုလိုအေျခအေန ျဖစ္ေနတာတဲ့။ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ေပၚလာၿပီး သူရဲေကာင္းႀကီးေယာင္ေယာင္၊ ဟိုဟာေယာင္ေယာင္၊ ဒီဟာေယာင္ေယာင္တဲ့။ တြယ္ခ်က္ကေတာ့ ႏုိင္းပြိဳင့္ႏိုင္း ေလာက္ရွိတယ္။ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လိုတံု႔ျပန္ၾကဦးမယ္ မသိဘူး။ ဘယ္သူကမွ် မထိရဲ မတို႔ရဲ႕ မေျပာရဲ မဆိုရဲတဲ့ ဒီမိုကေရစီ သူရဲေကာင္းအေပါင္းကို ကိုေကာင္းျမတ္ထြဋ္မို႔ မေၾကာက္မလန္႔ ေျပာရဲတယ္။ သတၱိကေတာ့ မေခဘူးေမာင္။ သိပ္စိတ္၀င္စားသဗ်ိဳ႕။ ၀န္ႀကီးဌာနေတြကိုလည္း သူ႔သတင္းစာယူဖို႔ ေျပာထားၿပီးသား၊ ၀န္ႀကီးေတြကလည္း သူ႔သတင္းစာကိုယူဖို႔ ႏႈတ္မိန္႔ေပးထားၿပီးသားတဲ့။ မယူရင္လည္း သြားၿပီး ဂ်စ္တိုက္မွာတဲ့။ ပေတာက္ ပေတာက္သြားလုပ္ရင္ နားၿငီးၿပီး စိတ္ဆင္းရဲၿပီး ယူၾကမွာပဲတဲ့။ အဲဒီနည္းကို တျခားဂ်ာနယ္တိုက္ေတြ၊ သတင္းစာတုိက္ေတြလည္း သံုးၾကည့္ပါလားလို႔ အခၽြန္နဲ႔ တြန္းလိုက္ခ်င္ေသး။ အေဟးေဟးေဟး။ City Star မွာ ဥကၠာကိုကိုတို႔၊ ဦးမင္းသစ္တို႔ကို မိုက္တစ္လံုးကိုင္ၿပီး ခ်ဲခဲ့သတဲ့။ မွတ္သားမိပါသဗ်ာ။ သတင္းစာနယ္ပယ္က ဆရာႀကီး၊ သမၻာႀကီးေတြကို တစ္ေယာက္မွ် ေသာက္ထင္မႀကီးဘူးတဲ့။ မကိုးကြယ္ဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေလာက္ မေတာ္ဘူး၊ အသံုးမက်ဘူးဆိုတာေတာ့ ၀န္ခံတယ္ဗ်။ ဒါေတာင္ အသံဖမ္းထားတဲ့ဖိုင္က ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ရပ္သြားလို႔။ အလြတ္သာ ထိုင္ေျပာခုိင္းရင္ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုးလည္း တစ္ေယာက္မွ် က်န္မယ္မထင္ဘူး။ ဘုရား.. ဘုရား… ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီး မဖတ္မိ၊ မၾကည့္မိပါေစနဲ႔။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ… ေနာက္တစ္ခါေျပာရင္ ျမန္မာ့ေသြး ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာလည္း ဘာမွ်ေသာက္သံုးက်တာ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ ေလွ်ာက္ေရးထားတာတို႔၊ ကီးဘုတ္ေလး ခပ္သြက္သြက္႐ိုက္တတ္႐ံုနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေရးတယ္ဆိုၿပီး လုပ္စားေနတာတို႔ အေျပာခံေနရမွာစိုးလို႔ပါဗ်ာ။ ဦးေကာင္းေရ ကၽြန္ေတာ္က ဦးေကာင္းကို ဘာမွ် မေ၀ဖန္ဘူးေနာ္။ ဦးေကာင္းေျပာတာေတြကိုပဲ ျပန္ေရးျပတာ။ စိတ္မဆိုးေၾကး၊ အမွတ္မထားေၾကး၊ ေဒါသမထြက္ေၾကး၊ ေနာ္… ဦးေကာင္း။ :D

ဦးေကာင္းျမတ္ထြဋ္ရဲ႕ ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းဆိုၿပီး တစ္ေနရာမွာေတြ႕လို႔ သိမ္းထားမိတာေလးကို ျပန္လည္ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။ စိတ္၀င္စားစရာေတာ့ အေကာင္းသားဗ်။ သူလည္း ၈၈ မ်ိဳးဆက္ပဲကိုး။ ဒါေပမယ့္ သူက မင္းကိုႏုိင္တို႔နဲ႔ မတူတဲ့ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ျဖစ္မယ္။ အသက္ ၁၃ ႏွစ္နဲ႔ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုကို ၀င္ႏႊဲခဲ့သူဆိုေတာ့ ေလွ်ာ့တြက္လို႔ေတာ့ မရဘူးဗ်။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္တာက ဦးေကာင္းျမတ္ထြဋ္ နဲ႔ ဦးေကာင္းျမင့္ထြဋ္ ဘယ္နာမည္က အမွန္လဲ။ ႏွစ္မ်ိဳးလံုး ေရာေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက သူေျပာတဲ့ အသံဖိုင္က တရား၀င္ဖမ္းယူထားတာ ဟုတ္ဟန္မတူဘူး။ သူ႔ဂ်ာနယ္တိုက္က ၀န္ထမ္းေတြကို ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ဦးဦးက ဖုန္းနဲ႔ အသံဖမ္းထားတာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္ပါရဲ႕။ မလုပ္သင့္ဘူးလို႔ေတာ့ ျမင္မိတယ္။ တစ္ခါတရံမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ကုိယ့္မိတ္ေဆြေတြအခ်င္းခ်င္း၊ ကုိယ့္ငယ္ေပါင္းေတြအခ်င္းခ်င္း ေတြ႕ၾကဆံုၾကတဲ့အခါ သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္း၊ ကုိယ္ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာတတ္ၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကို အတည္ေတြမွတ္ယူၿပီး တကယ့္ဘ၀ထဲကို ယူလာဖို႔ေတာ့ မသင့္ဘူးထင္ပါရဲ႕။ ဘယ္အခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ စကားကို ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္၊ ေျဖာင့္ေျဖာင့္မတ္မတ္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတေလမွာ ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္းမို႔ ေျပာရင္းနဲ႔ လြန္သြားတာေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ လင္မယားခ်င္း ညအိပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ႐ံုးကလူႀကီးအေၾကာင္း မေကာင္းေျပာခ်င္ ေျပာမိမွာေပါ့။ အဲဒါကို အသံဖမ္းၿပီး ဒီလိုေတာ့ ေျပာတယ္လို႔ ဘယ္လုပ္လို႔ ျဖစ္မလဲ။ မဟုတ္ဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာကို နားလည္ၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အင္တာနက္ေပၚက ေရႊျမန္မာေတြ မပ်င္းရေအာင္ အခုလိုမ်ိဳး အသံဖုိင္ေလးေတြ၊ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ထြက္လာတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရဦးမယ္။

(၂)

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို စိန္ေခၚလိုက္ျပန္တဲ့ ငါးမင္းေဆြ

ဦးေကာင္းျမတ္ထြဋ္ တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ေတာင္ အင္တာနက္တနံ ၿခိမ္းၿခိမ္းညံ ျဖစ္ေနတဲ့ဟာကို ၀င္ၿပီးေတာ့ ဓာတ္ဆီေလာင္းတဲ့လူကလည္း ရွိေသးသဗ်။ အျခားလူ ဟုတ္ပါ႐ိုးလားဗ်ာ။ ငါးမင္းေဆြ၊ ငါးမင္းေဆြ။ သူလည္း ကေလာင္စြမ္းေတာ့ အေတာ္ထက္တဲ့လူပဲဗ်။ သူ႔ဟာသူ ေရးခ်င္ရာေရးတာဆိုၿပီး ဘယ္သူကမွ် ဥေပကၡာျပဳမထားႏုိင္ဘူး။ သူကလည္း ေရးလုိက္ရင္ တအံ့တၾသျဖစ္စရာ၊ မင္သက္သြားစရာ၊ ပါးစပ္ေဟာင္းေလာင္း ျဖစ္သြားစရာေတြခ်ည္းပဲ။ အဲဒီေလာက္ ေတြးတတ္တဲ့ ဦးေႏွာက္ကိုေတာ့ အေတာ္ႀကီးကို စိတ္၀င္စားမိတာ အမွန္ပဲ။ အခုလည္း ေဒၚစုထံကို အိတ္ဖြင့္ေပးစာ ေပးလိုက္ပါသဗ်ိဳ႕။ အေတာ္လည္း လူရည္လည္တဲ့သူပဲဗ်။ ကုိင္မယ့္ကိုင္ေတာ့ ေခါင္ကိုပဲ တက္ကိုင္တာဗ်ိဳ႕။ ေဒၚစုနဲ႔မွ ေျပာခ်င္သတဲ့။ ရွင္းခ်င္သတဲ့။ အင္တာနက္ေပၚေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ေမတၱာေတာ္ေတြ အနႏၲ သြန္းၿဖိဳးခံေနရရွာသေပါ့ေလ။ ကဲ... ငါးမင္းေဆြရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေပၚ ကေလာင္လက္နက္ကို ႐ႈစားၾကပါဦး။ အေရးအသား၊ အေတြးအေခၚ ဘယ္ေလာက္ေျပာင္ေျမာက္ သလဲဆိုတာ စာဖတ္သူကုိယ္တိုင္ သိရမွာပ။ ဖတ္ေတာ္မူ... ဖတ္ေတာ္မူ...။

စာႂကြင္း။ က်န္တဲ့သတင္းေတြကိုေတာ့ သီးသန္႔ေရးပါ့မယ္။ ဒီႏွစ္ေယာက္နဲ႔ဆို က်န္တဲ့သတင္းေတြ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူတုိ႔ကို သီးသန္႔ဦးစားေပးတင္လိုက္ပါတယ္။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၁၄ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။

ညေန ၅ နာရီ ၂၀ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

ျမင္းထိန္းငတာေတြ သိပ္မ်ားတဲ့တုိင္းျပည္

ဒီေန႔ေခတ္က Facebook ေခတ္ဆိုေတာ့ လူအမ်ားစုက သူတို႔ရဲ႕ အေတြးအျမင္ေတြ၊ အေတြ႕အႀကံဳေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြ စသျဖင့္ ကုိယ့္စိတ္ကူးရွိရာကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္၊ လြယ္လြယ္ကူကူ ေရးသားၾကေလ့၊ ျပန္လည္ေ၀မွ်ၾကေလ့ ရွိပါတယ္။ ကုိယ့္ facebook account မွာ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ ေရးခ်င္ရာ ေရးတာဟာ ဘာျပႆနာမွ မရွိပါဘူး။ အခ်ိဳ႕သူေတြ ေျပာတတ္ၾကသလို မေကာင္းဘူးထင္ရင္ မဖတ္နဲ႔ေပါ့။ သူ႔ wall ေပၚမွာ သူေရးခ်င္ရာေရးမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီအယူအဆကို လက္ခံပါတယ္။ ကုိယ့္စာမ်က္ႏွာမွာ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ခံစားရတဲ့အတုိင္း လြတ္လပ္စြာ ေရးခြင့္ေလးေတာ့ ရွိသင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ပညာရပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ အေၾကာင္းအရာေတြ စတာေတြမွာေတာ့ ကိုယ္ထင္တုိင္း မေျပာသင့္တာေတြ ရွိေနတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။

အခုလည္း ေရးသင့္၊ မေရးသင့္ အေတာ္ႀကီးကို စဥ္းစားၿပီးမွ ေရးစရာရွိတာကို ေရးပါတယ္။ လူတစ္ဦးရဲ႕ ပုဂၢလိကလြတ္လပ္ခြင့္အရ သူ႔အေတြး၊ သူ႔အျမင္နဲ႔ ေရးသားထားတာကို ေ၀ဖန္ရတာလည္း အားနာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဘာသာသူ လူမသိ၊ သူမသိ ေရးခဲ့တာဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္မိစရာ မရွိသလို၊ ေျပာစရာ၊ ေ၀ဖန္စရာလည္း မရွိပါဘူး။ အခုေတာ့ မူလေရးသားသူက သူ႔ရဲ႕ facebook မွာ သူ႔ဟာသူေရးထားတာကို အျခားလူေတြက ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ အားေပးၾက၊ ျပန္လည္ေ၀မွ်ၾက၊ အခ်ိဳ႕ဆိုရင္ မူလေရးတဲ့သူမပါတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ျဖည့္ၿပီးေတာ့ေတာင္ ျပန္လည္မြမ္းမံၾကနဲ႔ အေတာ္ႀကီးကို ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ႀကီး ရွိလာတာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္၊ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးနဲ႔ ေ၀ဖန္ေရးသားရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းပါ။

မူလေရးသားသူရဲ႕ Facebook စာမ်က္ႏွာပါ။ သူေရးထားတဲ့ စေတးတပ္က ဒီလိုပါ -

လႊတ္ေတာ္ကို ေန႕တစ္ပိုင္းလာက္ ေလ႕လာမိတာနဲ႕ ဆဝါးမိတာေလး ေဝမွ် ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေဒၚစုကလြဲလို႕ က်န္တဲ႕ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြက ေအးေဆးပါ။ ေဒၚစုကေတာ႕ လႊတ္ေတာ္ က်င္းပေနစဥ္ breakေပးတဲ႕ အခ်ိန္မွာ ထမင္းစားရပါတယ္တဲ႕။ ေန႕လည္ ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံျခား သံတမန္ေတြ ဧည္႕သည္ေတြနဲ႕ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေကာ္မတီ အစည္းအေဝးေတြ ရွိသလို NLDအမတ္ေတြနဲ႕လည္း အစည္းအေဝးက မျပတ္ျပဳလုပ္ေလ႕ ရွိပါတယ္တဲ။ တာဝန္သိေတာ႕ တာဝန္ရွိေတာ႕ တာေပါ႕။ တာဝန္ရွိေတာ႕ မနားရေတာ႕ဘူးေပါ႕။ အသက္အရြယ္နဲ႕ မလိုက္ တက္တက္ႂကြႂကြ ျဖတ္ျဖတ္လတ္လတ္နဲ႕ ေဆာင္ရြက္ေနတာ ေတြ႕ရေတာ႕ ဒီလို ေခါင္းေဆာင္မ်ိဳး ရွိတဲ႕ ျမန္မာျပည္ တိုးတာလာမွာ ဧကန္မလြဲပါဗ်ာ။ လႊတ္ေတာ္ ဝန္ထမ္းေတြကလည္း အံတီ အံတီနဲ႕ အေတာ္ေလး ကရုစိုက္ၾက တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ စိတ္ဝင္စား စရာ မေကာင္းတဲ႕ ေမးခြန္းနဲ႕ အေျဖေတြ ျပဳလုပ္ ေနၾကစဥ္ တစ္ျခား လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ အိပ္ငိုက္ ေနၾကခ်ိန္မွာ ေဒၚစုကေတာ႕ ေလ႕လာစရာ ရွိတဲ႕ စာအုပ္ စာတန္းေတြကို ဖတ္မွတ္ေလ႕လာ ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ေဒၚစုကို ဘာျဖစ္လို႕ အထင္ႀကီး ေလးစား အားကိုး ၾကတယ္ဆိုတာကို ျဖတ္ကနဲ ေလ႕လာလိုက္ တာနဲ႕ကို သိရွိလိုက္ ရပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

နည္းနည္းေလး ထပ္ကေညာ့ၿပီး သိဒၶိတင္ေပးထားတာေလး ေနာက္တစ္ခုေလာက္ ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီေနရာမွာ သြားဖတ္ပါ။

ေနာက္ထပ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ယေန႔အႀကိဳက္ဆံုး သတင္းဓာတ္ပံုဆိုၿပီး MyanmarDaily.Net က တင္ထားတဲ့ စာသားေတြနဲ႔ ဓာတ္ပံုကလည္း စိတ္၀င္စားစရာပါပဲ။ စာေရာ၊ ဓာတ္ပံုေရာကို ဒီေနရာမွာ ျပန္ေဖာ္ျပပါရေစ။

ယေန႔အျကိုက္ဆုံး သတင္းဓါတ္ပုံ=================

လႊတ္ေတာ္ကို ေန႔တစ္ပိုင္းေလာက္ ေလ့လာမိတာနဲ႕ ဆဝါးမိတာေလး ေဝမွ် ေပးလိုက္ပါတယ္။

ေဒၚစုကလြဲလို႕ က်န္တဲ႕ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြက ေအးေဆးပါ။ ေဒၚစုကေတာ့ လႊတ္ေတာ္ က်င္းပေနစဥ္ breakေပးတဲ႕ အခ်ိန္မွာ ထမင္းစားရပါတယ္တဲ့။ ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံျခား သံတမန္ေတြ ဧည္႕သည္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေကာ္မတီ အစည္းအေဝးေတြ ရွိသလို NLDအမတ္ေတြနဲ႔လည္း အစည္းအေဝးက မျပတ္ျပဳလုပ္ေလ့ ရွိပါတယ္တဲ့။

Ref : Kaung Naing

အျခားေသာ ျပန္လည္မွ်ေ၀သူေတြကေတာ့ ဒီသတင္းေတြကို အေျခခံၿပီး အခ်ိဳ႕ေသာ စကားလံုးေလးေတြ ထပ္ျဖည့္စြက္တာ၊ ခ်ဲ႕ကားတာေတြသာ လုပ္ၾကတာမို႔ အထူးအေထြလုပ္ၿပီး ျပန္မေဖာ္ျပေတာ့ပါဘူး။

မူလေရးသားတဲ့ ကိုေကာင္းႏုိင္ ဆိုသူရဲ႕ အေရးအသားေတြကေန စေျပာပါရေစ။ သူေရးသမွ်ဟာ လႊတ္ေတာ္ကို ေန႔တစ္ပုိင္းေလာက္ ေလ့လာမိတာနဲ႔ ဆ၀ါးမိတာေလးကို ေရးထားတာဆိုေတာ့ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းလြန္းမေနဘူးလား။ ေန႔တစ္ပုိင္းေလာက္ လႊတ္ေတာ္ကို ေလ့လာ႐ံုနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ထဲက အေျခအေနေတြ အားလံုးနီးပါးကို သိနားလည္သြားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ပါရမီဉာဏ္ ရင့္သန္မႈကို မေလးစားဘဲ၊ အားမက်ဘဲ မေနႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ရပါတယ္။ တကယ္ေျပာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကုိဉာဏ္ဆိုရင္ လႊတ္ေတာ္ ဆိုတာႀကီးကို တစ္လေလာက္ ေလ့လာတာေတာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္ေလာက္မယ္ မထင္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း အခုလိုမ်ိဳး သူမ်ားကို ေ၀ဖန္တာေလာက္ပဲ လုပ္ႏုိင္တာလား မသိပါဘူး။ သူမ်ားကို ေ၀ဖန္တယ္ဆိုတာ ဘာပညာမွ မလိုဘူးမဟုတ္လား။ ကုိယ့္စိတ္နဲ႔မေတြ႕ရင္၊ ကုိယ္နဲ႔သေဘာထား မတူရင္ မေကာင္းဘူးေျပာလုိက္႐ံုေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား။ :D

လႊတ္ေတာ္ကုိ ေန႔တစ္ပိုင္းေလာက္ အေပၚထပ္ကေန ထိုင္ၾကည့္ဖူး႐ံုနဲ႔ ေဒၚစုကလြဲရင္ လႊတ္ေတာ္ထဲက က်န္တဲ့ကုိယ္စားလွယ္ေတြ အကုန္လံုးက ေအးေဆးပါပဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လို နားလည္ရမလဲ။ တကယ္မသိလို႔ ေမးတာပါ။ ေအးေဆးပါဆိုတာ ဘာေျပာတာတုန္း။ ေဒၚစုက မေအးေဆးဘူးဆိုေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ လႊတ္ေတာ္နာယကႀကီးနဲ႔ ဥကၠ႒ေတြက ေဒၚစုကို လႊတ္ေတာ္အေဆာက္အအံုကို ပတ္ၿပီးေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ခုိင္းထားလို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္မွမသြားနဲ႔ ကုိယ့္ေနရာမွာပဲ ကုိယ္ထုိင္ေနလို႔ တံုးထုၿပီး ဆံုးျဖတ္ထားလို႔လား။ ခက္ၿပီေရာဗ်ာ... က်ဳပ္ကလည္း SkyNet က လာတဲ့လႊတ္ေတာ္ကိုုသာ သိတာကိုး။ သူ႔လိုလည္း လႊတ္ေတာ္ထဲကို ေန႔၀က္ေလာက္အသာထား၊ နာရီ၀က္ေလာက္ေတာင္ ေရာက္ဖူးတာမဟုတ္ေခ်ေတာ့ ဘာကိုေျပာခ်င္မွန္း နားမလည္ဘူးဗ်။

ေဒၚစုက လႊတ္ေတာ္ break ေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ ထမင္းစားရတယ္ဆုိေတာ့ က်န္တဲ့ ကုိယ္စားလွယ္ေတြက ဘယ္အခ်ိန္ စားၾကတုန္းဗ်။ တကယ္မသိလို႔ပါဗ်။ ၾကည့္ရတာ ေဒၚစုတစ္ေယာက္ပဲ break ေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ ထမင္းစားၿပီး က်န္တဲ့ကုိယ္စားလွယ္ေတြက ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ဗိုက္ဆာတဲ့အခ်ိန္ အဆင္ေျပသလို ထြက္စားၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔မ်ား ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြေျပာတဲ့ တစ္ခါတေလ ထမင္းစားခ်ိန္က ေန႔လည္ ၁ နာရီ၊ ၂ နာရီေတြ ျဖစ္သြားလို႔ အသက္ႀကီးတဲ့လူေတြ ဒုကၡေရာက္ၾကရတယ္ဆိုတာ အလကားေပါ့ဗ်။ က်ဳပ္ဆိုတဲ့ေကာင္က တကယ္ေတြမွတ္ၿပီး ကုိယ္စားလွယ္ႀကီးေတြကို သနားလုိက္ရတာ။ သူတို႔ခမ်ာ တုိင္းေရးျပည္ေရးအတြက္ ထမင္းစားခ်ိန္မမွန္၊ ေရေသာက္ခ်ိန္မမွန္၊ အေပါ့သြားခ်ိန္မမွန္နဲ႔ အေတာ္ပင္ပန္းၾကရွာတာပဲေပါ့။ အခုမွပဲ သိေတာ့တယ္။ ဒင္းတို႔က စားခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ထမင္းစားေနတာကိုး။

ႏိုင္ငံျခားသံတမန္ေတြ၊ ဧည့္သည္ေတြနဲ႔ ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ေတြ႕ရတယ္ဆိုတာကို နားမလည္ဘူး။ ဘာကိုေျပာျပန္တာလဲဗ်ာ။ ေဒၚစုက ထမင္းစားရင္းနဲ႔ ဧည့္သည္ေတြနဲ႔ စကားေျပာတာကို ေျပာတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔နဲ႔အတူတူ ထမင္းစားတာလား။ မရွင္းလင္းဘူးဗ်ာ။

ေကာ္မတီအစည္းအေ၀းေတြ ရွိသလို၊ NLD အမတ္ေတြနဲ႔လည္း အစည္းအေ၀းက မျပတ္ျပဳလုပ္တယ္တဲ့။ ေကာ္မတီအစည္းအေ၀းက ေဒၚစုတစ္ေယာက္တည္း လုပ္ရတာလား။ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ကေတာ့ လႊတ္ေတာ္ ႏွစ္ရပ္ေပါင္းမွာ ေကာ္မတီေပါင္းက ၄၀ နီးပါးေလာက္ရွိတယ္။ အဲဒီေကာ္မတီေတြထဲက ေဒၚစု ဥကၠ႒အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္တဲ့ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ေကာ္မတီတစ္ခုပဲ အစည္းအေ၀းလုပ္သလား။ လက္စသတ္ေတာ့ အျခားေကာ္မတီေတြက ဖြဲ႕သာဖြဲ႕ထားၿပီး ဘာအလုပ္မွ် မလုပ္ၾကတဲ့သူေတြကိုးဗ်။ ဒါနဲ႔မ်ား SkyNet က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို လိမ္စဥ္ႀကီး လႊင့္ျပေနေသးတယ္။ ဘာတဲ့... ဘာေရးရာေကာ္မတီ အစည္းအေ၀းတို႔၊ ဘာေကာ္မရွင္ အစည္းအေ၀းတို႔ဆုိၿပီး တစ္ႏုိင္ငံလံုးကို ျပေနလိုက္ေသးတယ္။ အခုမွ အကုန္ဗူးေပၚသလို ေပၚေတာ့တယ္။

NLD အမတ္ေတြနဲ႔ အစည္းအေ၀းမျပတ္လုပ္ရတယ္တဲ့။ အျခားပါတီေတြကေရာ မစည္းမေ၀းၾကဘူးလားဟ။ အေတာ္ခက္တဲ့လူေတြပဲ။ အစည္းအေ၀းေတြဘာေတြ မလုပ္ဘဲနဲ႔ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္လိုမ်ား တုိင္ပင္ၾက၊ ေဆြးေႏြးၾကသလဲ မသိဘူးေနာ္။ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ဆံုးျဖတ္ရင္ ကုိယ္ထင္ရာကုိယ္ ဆံုးျဖတ္ေနၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ တကယ္ဆိုရင္ အေမစုလို လုပ္ရမွာေပါ့။ ဒီေန႔ဘယ္အဆိုကိုေတာ့ ကန္႔ကြက္၊ ဘယ္အဆိုကိုေတာ့ ေထာက္ခံ၊ ဘယ္သူတင္ရင္ေတာ့ ၾကားေနလိုက္ စသျဖင့္ေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။ မနက္က အဲဒီကိစၥကိုေ၀ဖန္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေျပာတာေလးကို ထပ္ျဖည့္စြက္ၿပီး ေျပာပါရေစဦး။ ေဒၚစုက လႊတ္ေတာ္က်မွ အစည္းအေ၀း လုပ္ရတာေပါ့ကြ။ သူက သူ႔ပါတီ၀င္ေတြနဲ႔ အတူတူေနတာမွ မဟုတ္တာတဲ့။ သူ႔ဟာသူ သီးျခားေနတာဆိုေတာ့ သူတို႔ေတြ႕လို႔ရတာ လႊတ္ေတာ္မွာပဲ ရွိတာေပါ့တဲ့။ အျခားပါတီေတြက တည္းခိုတဲ့ေနရာမွာ တစ္ေနရာတည္းေတြမွာ ေနၾကတာ မ်ားတယ္တဲ့။ အစည္းအေ၀းကိုလည္း ညပိုင္းေတြမွာ စုေ၀းၿပီး လုပ္ၾကတာတဲ့။ ဟုတ္မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ စဥ္းစားစရာမို႔ ျပန္ေျပာျပရတာပါ။

လႊတ္ေတာ္၀န္ထမ္းေတြကလည္း အံတီ အံတီနဲ႔ အေတာ္ေလး ဂ႐ုစိုက္ၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္တဲ့။ ဟားဟားဟား အျခားပါတီေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ကို လႊတ္ေတာ္၀န္ထမ္းေတြက အဲဒီလိုမ်ိဳး အန္ကယ္၊ အန္ကယ္တို႔၊ အဘ၊ အဘတို႔ဆိုၿပီး ဂ႐ုစိုက္ၾကရင္ အဲဒီလူ ဘာေျပာမလဲလို႔ က်ဳပ္ကိုဉာဏ္ျဖင့္ အရမ္းကို သိခ်င္မိတာပါပဲဗ်ာ။ တကယ္ပါပဲ.... :D :D :D

စိတ္၀င္စားစရာမေကာင္းတဲ့ ေမးခြန္းနဲ႔အေျဖေတြ ျပဳလုပ္ေနၾကစဥ္ တျခားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြ အိပ္ငိုက္ေနၾကခ်ိန္မွာ ေဒၚစုကေတာ့ ေလ့လာစရာရွိတဲ့ စာအုပ္စာတမ္းေတြကို ဖတ္မွတ္ေလ့လာေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္တဲ့။ ေသလို္က္ပါေတာ့ လႊတ္ေတာ္ထဲက ကုိယ္စားလွယ္ေတြရယ္။ စိတ္၀င္စားစရာမေကာင္းတဲ့ ေမးခြန္းနဲ႔ အေျဖေတြဆိုတာ ဘာေတြမ်ားလဲလို႔ သိခ်င္မိပါရဲ႕။ အေရးအသားကေတာ့ ၀တၳဳေရးလို႔ ရေလာက္တယ္။ တကယ္ပဲ... မင္းသားကလြဲရင္ က်န္တဲ့လူေတြအကုန္လံုးက အရက္သမား၊ ဖဲသမား၊ ဘိန္းစား၊ လူမိုက္ေတြခ်ည္းပဲ။ :D လႊတ္ေတာ္လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကုိယ္ဖတ္ခ်င္ရာစာအုပ္ ဖတ္ေနလို႔ ရမရဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူးဗ်။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ခါက ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ ဖတ္မိတာကေတာ့ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ႀကီး ဦးခင္ေအာင္ျမင့္က လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀းခ်ိန္မွာ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြ၊ မသက္ဆုိင္တဲ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနတာဟာ လႊတ္ေတာ္ကို ေစာ္ကားရာေရာက္တယ္၊ မထီမဲ့ျမင္ျပဳရာ ေရာက္တယ္လို႔ ေျပာဖူးတယ္ ဆိုသလားလို႔ပါ။ ႐ံုးေတြ၊ ဌာနေတြမွာ အစည္းအေ၀းလုပ္လုိ႔ ကုိယ္နဲ႔မဆုိင္တာေတြ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကာတြန္းစာအုပ္ ဖတ္ေနတာ၊ ဖုန္းကလိေနတာ၊ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာ ေရးစရာရွိတာ ေရးေနတာေတြဟာ အျပစ္ကင္းသလားဗ်။ အဲဒီမူလေရးသားသူဟာ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုခု၊ အစည္းအ႐ံုးတစ္ခုခု၊ ဌာနတစ္ခုခုရဲ႕ အႀကီးအကဲအျဖစ္ ဦးစီးဦးေဆာင္လုပ္ၿပီး အစည္းအေ၀း လုပ္ဖူးပံု မရဘူးဗ်။ :D

ေဒၚစုကို ဘာျဖစ္လို႔ အထင္ႀကီး အားကိုး ေလးစားၾကသလဲဆိုတာကို ျဖတ္ခနဲ ေလ့လာလိုက္တာနဲ႔ကို သိရွိလုိက္ရပါတယ္ တဲ့။ ခစ္ခစ္ခစ္ :D :D :D တကယ့္ ဟာသပါပဲဗ်ာ။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ေဒၚစုကို သေဘာက်တယ္ဆို သေဘာက်တယ္ေပါ့၊ ေဒၚစုကို ေလးစားတယ္ဆို ေလးစားတယ္ေပါ့။ ဘာျဖစ္လဲဗ်။ ေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့ ေျပာေနစရာ မလိုပါဘူး။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးကို ေလးစားတာ၊ အားက်တာ၊ အတုယူတာ၊ သေဘာက်တာ ဘယ္သူ႔ကို ဂ႐ုစိုက္ရမလဲဗ်။ မဟုတ္ဘူးလား။ ဘယ္ႏွယ္ဗ်ာ အခုေတာ့ ျဖတ္ခနဲ ေလ့လာလုိက္တာနဲ႔ေတာင္ ေဒၚစုကို ဘာေၾကာင့္ အထင္ႀကီး အားကိုး ေလးစားၾကသလဲ ဆိုတာကို သိရွိလုိက္ရပါတယ္တဲ့။ ေသလိုက္ပါ့လားကြာ... အေတာ္ေနာက္တဲ့လူႀကီး... တကယ္ပဲ။ အဟုတ္မွတ္လို႔ ဖတ္လိုက္ရတာ။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့မွ ေပၚတင္ႀကီးကို ေဒၚစုကို ေၾကာ္ျငာသြားတာကိုး။

ကုိယ့္ေ၀ါေပၚမွာ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ ေရးတာပဲဗ်ာ။ ေရးစမ္းပါေလ့။ ေဒၚစုကို ကၽြန္ေတာ္ေလးစားတယ္၊ ေဒၚစုကို ကၽြန္ေတာ္အထင္ႀကီးတယ္၊ ေဒၚစုကို ကၽြန္ေတာ္အားကိုးတယ္။ စသျဖင့္ေပါ့။ ဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ စကားလံုးေတြ အမႊမ္းတင္တတ္ေသးရင္ တျခားသူေတြလိုမ်ိဳး ေရးပါေလ့။ ဘာတဲ့... ဂႏၴ၀င္ေမေမတို႔၊ အႏိႈႈင္းမဲ့ေမေမတို႔၊ အေမစုတို႔၊ အေမတို႔၊ တို႔ေမေမတို႔၊ သားတို႔ေမေမတို႔၊ သံမဏိေမေမတို႔ စသျဖင့္ေပါ့။ အခုဟာက လႊတ္ေတာ္အေတြ႕အႀကံဳ ေရးတာလိုလို၊ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြကို တိုက္ခုိက္တာလိုလိုနဲ႔ ေဒၚစုကို ဘလိုင္းႀကီး ေလာ္ဘီလုပ္သြားတာပဲ။ အျခားလူတစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား အဲဒီလိုမ်ိဳး အသံုးအႏႈန္းေတြနဲ႔ ဦးသိန္းၫြန္႔တို႔၊ ေဒၚဒြဲဘူတို႔၊ ဦးလွေဆြတို႔ကို ေရးၾကည့္စမ္းပါလား။ ဟားဟားဟား ေဖ့စ္ဘုတ္တစ္ခြင္လံုး ေသာေသာညံသြားမွာေပါ့။

စာဖတ္သူမိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား၊ ကၽြန္ေတာ္အေမရိကန္ မေရာက္ဖူးပါ၊ စင္ကာပူ ေျခမဆန္႔ဖူးပါ၊ ၾသစေၾတးလ် တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် မေရာက္ခဲ့ဖူးပါ။ ဆိုပါစို႔.. အဲဒီႏိုင္ငံေတြကို ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ ငတိက တစ္ပတ္စီေလာက္ ေလ့လာေရးခရီးသြားၿပီး အေမရိကန္ဆိုတာ ဘယ္လိုႏိုင္ငံကြ၊ စင္ကာပူကေတာ့ ဘယ္လိုပါကြာ၊ ၾသစေၾတးလ်က ဒီလိုကြဆိုၿပီး ေျပာေနရင္ အဆင္ေျပပါ့မလား။ အဲဒီထက္ပိုၿပီး အေမရိကန္ရဲ႕ လူေနမႈပံုစံက ဘယ္လိုကြာ၊ ႏုိင္ငံသားေတြကေတာ့ သိပ္မဟန္ပါဘူးကြာ၊ စင္ကာပူက ေကာင္ေတြကေတာ့ မေကာင္းတဲ့ေကာင္ေတြခ်ည္းပဲကြ၊ ၾသစေၾတးလ်က ထင္သေလာက္ မစြံပါဘူးကြာ၊ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ကလည္းမေကာင္း၊ လူေတြကလည္း ပ်င္းၾကတယ္ စသျဖင့္ ေ၀ဖန္မယ္၊ မွတ္ခ်က္ျပဳမယ္ဆိုရင္ အမ်ားလက္ခံစရာ ျဖစ္ပါ့မလား။ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ အင္တာနက္သံုးတဲ့လူက လဘက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ၿပီး ေဖ့စ္ဘုတ္ဆိုတာ မေကာင္းပါဘူးကြာတို႔၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးတယ္ဆိုတာ အလကားအလုပ္ပါ၊ စာ႐ုိက္တတ္ရင္ ကေလးေတာင္ လုပ္လို႔ရပါတယ္တို႔ စသျဖင့္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ လူရယ္စရာ ျဖစ္မေနဘူးလား။ ႏုိင္ငံသားေတြအားလံုး လုိက္နာက်င့္သံုးရမယ့္ ဥပေဒေတြကို ျပ႒ာန္းေပးေနတဲ့ လႊတ္ေတာ္တစ္ရပ္ကို  ေန႔၀က္ေလာက္ ေလ့လာၿပီး ေျပာခ်င္ရာေတြ ေျပာသြားတာကေတာ့ တစ္ဆိတ္ျဖင့္ လြန္တယ္လို႔ မထင္မိဘူးလား။

ကၽြန္ေတာ္ ေဒၚစုကို ေ၀ဖန္ေနတာမဟုတ္ပါ။ ဒီလိုကိစၥေတြကိုလည္း ေဒၚစုသိႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။ အလကားေနရင္ ေဒၚစုကို သိဒၶိတင္ေပးေနေသာ၊ မ်က္စိေနာက္ေအာင္ အမႊမ္းတင္ေနၾကေသာ လူမ်ားကိုသာ ေ၀ဖန္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံဟာ ျမင္းထိန္းငတာေတြ သိပ္မ်ားတဲ့တုိင္းျပည္ဆိုတာ တစ္ေန႔တစ္ျခား ကၽြန္ေတာ္သိလာရသည္။ ၀မ္းနည္းရမွာလား... ၀မ္းသာရမွာလား မိသိန္းၾကည္....။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၁၃ ရက္၊ အဂၤါေန႔။

ည ၁၀ နာရီ ၂၁ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

စာႂကြင္း။ ဘာမွ်မေရးခ်င္ပါဘူးဟု အတန္တန္ေျပာပါလ်က္ ေရးပါကြ၊ ေရးပါကြ၊ မဖတ္ရတာၾကာၿပီကြဟု ေျမာက္ေပးေသာ မိတ္ေဆြအေပါင္းခင္ဗ်ား၊ အခုေရးခဲ့ေသာစာသည္ ဖတ္လို႔ ေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းေနပါလိမ့္မည္။ မိတ္ေဆြတို႔အတြက္ သေဘာေခြ႕စရာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ ခံျပင္းေဒါသထြက္စရာ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနႏုိင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တအံု႔ေႏြးေႏြး ရွိေနပါေသာ္လည္း မေရးခ်င္ဘဲ ေရးခဲ့ရသည့္ စာတစ္ပုဒ္ရယ္ပါ။ သူတစ္ပါးကို ပုတ္ခတ္ေ၀ဖန္တဲ့စာ၊ ဖတ္တဲ့သူကို ေဒါသထြက္ေစမယ့္စာေတြ မေရးနဲ႔ဟု အၿမဲမျပတ္ ဆံုးမတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာေတြရဲ႕ စကားကို ယေန႔အထိ နားမေထာင္မိေသးသည့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္လည္း ေဒါသျဖစ္မိပါသည္။ ဘယ္အခ်ိန္က်မွ ဆရာေတြရဲ႕စကားကို နားေထာင္လိုက္နာႏုိင္မလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မသိေသးပါခင္ဗ်ား။

ဥစၥာပ်က္စီးေၾကာင္း ခုနစ္မ်ိဳး

သုရာေယာေဂါ ၀ိကာေလာ စ၊
သမဇၨစရဏာလသံ။
ခိၮာဓုေတၱာ ပါပမိေတၱာ၊
ေဘာဂနာသမုခါ ဣေမ။

အရက္ေသာက္ျခင္း
အခ်ိန္အခါမဲ့ အျပင္ထြက္ျခင္း
ပြဲလမ္းသဘင္ အသြားမ်ားျခင္း
ပ်င္းရိျခင္း
အေပ်ာ္အပါး လုိက္စားျခင္း
ေလာင္းကစားျခင္း
လူဆိုးလူမိုက္ႏွင့္ အေပါင္းအသင္းျပဳျခင္း
ဤအေၾကာင္းတို႔သည္ ပစၥည္းဥစၥာ ဆံုး႐ံႈးပ်က္စီးျခင္း၏ အေၾကာင္းျဖစ္ကုန္၏။

ဆရာေမာင္၀ံသ ေကာင္းရာမြန္ရာ ေရာက္ပါေစ

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၃ ရက္ ကားေပၚမွာပဲ ခရီးသြားရင္း အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ရတဲ့အတြက္ အင္တာနက္ မသံုးျဖစ္သလို သတင္းေတြနဲ႔လည္း ကင္းလြတ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ မေန႔ကညက ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ အင္တာနက္သံုးဖို႔ လုပ္ေပမယ့္လည္း က်န္းမာေရးအေျခအေနအရ အိပ္ရာထဲကို အေစာႀကီးသြားခဲ့ရတယ္။ မနက္က ညေနအထိ အလုပ္ကိစၥေတြေၾကာင့္ အင္တာနက္ မသံုးျဖစ္ဘူး။ ညေနျပန္ေရာက္ကတည္းက ဘယ္မွမသြားဘဲ အင္တာနက္က မဖတ္ရေသးတဲ့ သတင္းေတြကို အတိုးခ်ၿပီး ျပန္ဖတ္ေနမိတယ္။

သတင္းေတြဖတ္ရင္း အမွတ္မထင္ ဖတ္မိတဲ့သတင္းတစ္ခုက ဆရာေမာင္၀ံသ ဆံုးၿပီဆိုတဲ့သတင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ မယံုၾကည္ႏုိင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္မိတဲ့ သတင္းက The Voice က တင္ထားတဲ့သတင္းမို႔ မွားယြင္းတာေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ သံုးသပ္မိပါတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ၾကည့္ေတာ့ မေန႔က ၾသဂုတ္ ၁၁ ရက္ေန႔ကတည္းက ဆံုးပါးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေလာက္ အေရးႀကီးတဲ့ သတင္းကို ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္းကေလးမွ် မသိခဲ့တာ အေတာ္ဆိုးရြားပါတယ္။ ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုး တက္တဲ့သတင္းေတြမွာလည္း ဆရာေမာင္၀ံသနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မျမင္ရမဖတ္ရတာလည္း ထူးဆန္းပါတယ္။ စာနယ္ဇင္းေလာကမွာ ဒီေလာက္ၾသဇာႀကီးတဲ့ သတင္းစာဆရာတစ္ဦး ဆံုးပါးသြားတာဟာ မေန႔ကတစ္ရက္ပဲ သတင္းတက္ၿပီး ၿပီးသြားေရာလား။ အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ ကားမေတာ္တဆ ျဖစ္တာကိုေတာင္ မၿပီးႏုိင္မစီးႏုိင္ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် မ႐ိုးႏုိင္ေအာင္ ေျပာေနဆိုေနခဲ့ၾကေသးတာ၊ စာဖတ္သူေတြအတြက္ ႏုိင္ငံေရးအသိအျမင္ေတြ၊ အေတြ႕အႀကံဳေတြ၊ စဥ္းစားဆင္ျခင္စရာေတြ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ အၿမဲတေစ ေရးသားေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ ဆရာေမာင္၀ံသရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီးဟာ အဲဒီေလာက္ေတာင္ပဲ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ျဖစ္ရသလား။ အင္တာနက္ သံုးတဲ့လူေတြနဲ႔ ဆရာေမာင္၀ံသဟာ သူစိမ္းျပင္ျပင္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ေလေရာ့သလား။ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမရပါ။

ဆရာေမာင္၀ံသ ျပဳစုေရးသားခဲ့တဲ့ စာအုပ္စာရင္း၊ ေဆာင္းပါးစာရင္း အကုန္အစင္ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္မိသမွ် စာတုိင္းအတြက္ေတာ့ ဆရာေမာင္၀ံသကို ေလးစားရပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာကို ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းနဲ႔ လိုရာေရာက္ေအာင္ ေရးတတ္ေျပာတတ္တဲ့ ဆရာ့ရဲ႕ စာေရးသားျခင္း အတတ္ပညာကို ေလးစားအားက်မိတာ အမွန္ပါပဲ။ အဆုတ္ကင္ဆာေၾကာင့္ ေဆး႐ံုေပၚမွာ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္အထိ သူေျပာခ်င္တာေတြကို ေရးသားသြားခဲ့ပါေသးတယ္။

အျခားသူေတြလို ဆရာေရးတဲ့စာေတြကို အကုန္မဖတ္ဖူးေပမယ့္ ရွာမွရွားတဲ့ႏိုင္ငံေရးသမား၊ ေ၀ါၿမိဳ႕ကလာခဲ့တယ္၊ ေခတ္မီႏုိင္ငံေရးေ၀ါဟာရအဘိဓာန္၊ ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္က ေျပာခ်င္လြန္းလို႔ ေဆာင္းပါးမ်ား စတဲ့စတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြအတြက္ ဆရာ့ကို ေလးစားခဲ့ရပါတယ္။

ဆရာခ်စ္တဲ့ မိသားစုေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြ၊ စာဖတ္သူေတြကို ဆရာစြန္႔ခြာသြားခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အရင္ ဆရာက သြားႏွင့္ၿပီမို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ႏႈတ္ဆက္ရမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ျပဳခဲ့သမွ် ေကာင္းမႈအစုစုအတြက္ ဆရာေမာင္၀ံသကို အမွ်ေပးေ၀ပါတယ္။ ဆရာေကာင္းရာမြန္ရာ ေရာက္ပါေစ။

ဆရာေမာင္၀ံသရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြထဲက ကၽြန္ေတာ္တင္ေပးခဲ့ဖူးတာေလးေတြကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ဖတ္႐ႈႏုိင္ၾကပါတယ္။

၁။ U Nu and his moral
၂။ ဒီမိုကေရစီ အေျခခံအဂၤါရပ္မ်ား
၃။ ႏိုင္ငံေရးသမားဋီကာ
၄။ ခ႐ိုနီမ်ားရဲ႕ ေရွ႕ခရီး
၅။ စြပ္စြဲျပစ္တင္မယ္ဆိုတဲ့ကိစၥ ျပန္စဥ္းစားၾကပါဦး
၆။ ျမန္မာအတိုက္အခံမ်ား အစိုးရလုပ္ဖို႔ အသင့္ျဖစ္ၾကၿပီလား

လြန္ကဲသူ ေျခာက္ဦး

ဣတၳိမိေႆ ကုေတာ သီလံ၊
မံသဘေကၡ ကုေတာဒယာ။
သုရာပါေန ကုေတာ သစၥံ၊
မဟာေလာေဘ ကုေတာ လဇၨာ။
မဟာတေႏၵ ကုေတာ သိပၸံ၊
မဟာေကာေဓ ကုေတာ ဓနံ။

အမ်ိဳးသမီးမ်ားႏွင့္ ေရာေႏွာလြန္းေသာ ရဟန္း၌ အဘယ္မွာ သီလရွိမည္နည္း။
အမဲသားငါး စားလြန္းေသာသူ၌ အဘယ္မွာ သနားျခင္း ရွိမည္နည္း။
အရက္ေသာက္လြန္းေသာသူ၌ အဘယ္မွာ စကားအမွန္ ရွိမည္နည္း။
ေလာဘႀကီးလြန္းေသာသူ၌ အဘယ္မွာ အရွက္ ရွိမည္နည္း။
အပ်င္းထူလြန္းေသာသူ၌ အဘယ္မွာ အတတ္ပညာ ရမည္နည္း။
ေဒါသႀကီးလြန္းေသာသူ၌ အဘယ္မွာ ဥစၥာရမည္နည္း။

အမွီရွိမွ ေအာင္ျမင္သည္

ဂုေဏာ သဗၺညဳ တုေလ်ာပိ၊
န ေသာဘတိ အနိႆေယာ။
အန ဂၣမပိ မဏိနာ၊
ေဟမံ နိႆာယ ေသာဘေတ။

သဗၺညဳ ဘုရားရွင္ေလာက္ တန္ခိုးအရွိန္အ၀ါ ႀကီးမားသူပင္ ျဖစ္ေစကာမူ မင္းတည္းဟူေသာ အမွီအတြယ္ကို မရပါက မတင့္တယ္ႏုိင္။

အဘိုးအနဂၣ ထိုက္တန္လွစြာေသာ ပတၱျမားရတနာသည္ပင္ ေရႊႏွင့္ဖက္စပ္ထားပါမွသာ တင့္တယ္ႏုိင္၏။

အျပစ္ရွိေသာ ေနရာေျခာက္မ်ိဳး

နာတိဒူေရ ဘေဇ ရေညာ၊
နာစၥာသေႏၷာ ပ၀ါတေက။
ဥဇုေက နာတိနိေႏၷ စ၊
န ဘေဇ ဥစၥမာသေန။
ဆေဒါေသ ၀ေဇၨ သာ၀ေကာ၊
အဂၢိ၀ သံယေတာ တိေ႒။

မင္းမႈထမ္းသည္ မင္းထံ ခစားေသာအခါ
အေ၀းႀကီးက
နီးကပ္လြန္းသည့္ေနရာ
ေလညာအရပ္
ေရွ႕တည့္တည့္
နိမ့္လြန္းသည့္ေနရာ
ျမင့္သည့္ေနရာ
ဤသို႔အျပစ္ရွိေသာ ေနရာေျခာက္မ်ိဳးကို ေရွာင္၍ အျပစ္ကင္းစြာ ခစားရာ၏။
မီးကို မထိမိမကိုင္မိေစရန္ ေရွာင္ရသကဲ့သို႔ သတိႀကီးစြာထား၍ ေရွာင္ရာ၏။

ပုဂၢလိကေန႔စဥ္သတင္းစာေတြရဲ႕ ပစၥဳပၸန္၊ အနာဂတ္

စာဖတ္သူေတြကို ႀကိဳၿပီးေတာ့ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကုိယ္ပိုင္ဘေလာ့ဂ္ဆိုေပမယ့္ အခုဆိုရင္ ေန႔စဥ္ လူ ၅၀၀ နီးပါးေလာက္ လာဖတ္ေနၾကတဲ့အတြက္ တေလးတစား ႀကိဳတင္ေတာင္းပန္တာပါ။ အခုတေလာ စိတ္ထဲရွိတဲ့အတုိင္း ေရးခ်င္ရာေရးမိရင္ မလိုလားအပ္ဘဲ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္းေတြ ပါသြားမွာစိုးတဲ့အတြက္ မေရးျဖစ္ေအာင္ အျခားဖတ္မိတဲ့ စာေတြကိုပဲ တင္ေပးျဖစ္ပါတယ္။ ပုိ႔စ္အသစ္ေတြ မတင္ဘူးလား၊ စာအသစ္ေတြ မေရးေတာ့ဘူးလားလို႔ ေမးၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကိုလည္း အားနာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမယ္ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ မေကာင္းျမင္စိတ္ေတြ မ်ားေနတယ္လို႔ သံုးသပ္ယူဆတဲ့အတြက္ စာမေရးျဖစ္တာပါ။ မေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ ေရးတဲ့စာဆိုရင္ တစ္ဖက္ေစာင္းနင္း ျဖစ္သြားမွာစိုးလို႔ပါ။ အဲဒီေတာ့ သတင္းေတြကို ေဘးကေနပဲ နားေထာင္ျဖစ္၊ ဖတ္ျဖစ္၊ ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္တဲ့လူေတြရဲ႕ လက္ရွိႏုိင္ငံေရး အေျခအေနေတြအေပၚ အျမင္ေတြကိုလည္း နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီရက္ပုိင္းအတြင္း ေျပာသူထက္ နားေထာင္သူလုပ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္က ပိုမ်ားခဲ့ပါတယ္။ ထပ္တူထပ္မွ် မဟုတ္ေပမယ့္ အျခားသူေတြမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး တူညီတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ၊ အျမင္ေတြ၊ သံုးသပ္မႈေတြ ရွိေနတာကို မအံ့မၾသ ေတြ႕ရပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေသာ ရွားရွားပါးပါးေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ျပဒါးတစ္လမ္း သံတစ္လမ္း အယူအဆေတြ၊ အေတြးအျမင္ေတြ ရွိေနၾကတာကို အသိအမွတ္ျပဳရပါတယ္။ လက္ရွိအေျခအေနေတြကို ေကာင္းတယ္လို႔ မေျပာေပမယ့္ ဆိုးရြားတယ္လို႔ ေျပာဆုိတာကို မႀကိဳက္တဲ့ လူေတြေပါ့။ သူတို႔အျမင္ကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အရင္တုန္းက တစ္သက္လံုး ဖိႏွိပ္မႈေအာက္မွာ ေနလာခဲ့ရတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အခုလို လြတ္လပ္ခြင့္ အသင့္အတင့္ ရွိလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေျပာဆိုၾက၊ ေရးသားၾက၊ လုပ္ကိုင္ၾက၊ ေဆာင္ရြက္ၾကတာဟာ အျပစ္ျမင္စရာ မဟုတ္ေၾကာင္း ခုခံၾကပါတယ္။ အဲဒီအျမင္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေလးစားပါတယ္။ အခုေတာ့ လိုရင္းကို ျပန္ဆက္ရရင္ မီဒီယာေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ျမင္ေနရ၊ ၾကားေနရတာေတြထဲက ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္စိတ္ရွိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ျမင္တဲ့အတုိင္း ေျပာပါရေစ။ စိတ္ခံစားမႈေတြကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး ခ်ိဳးႏွိမ္ေရးသားတဲ့ၾကားက အသံုးအႏႈန္း ရင့္သီးတာေတြ ပါရွိခဲ့ရင္ နားလည္ေပးဖို႔ ႀကိဳတင္ေတာင္းပန္ထားခဲ့ေၾကာင္း သတိရေပးၾကေစလိုပါတယ္။ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

အစိုးရပိုင္မဟုတ္တဲ့ ပုဂၢလိကသတင္းစာ အခုေလာေလာဆယ္ ၁၀ ေစာင္၀န္းက်င္ ထြက္ေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ခန္႔မွန္းမိပါတယ္။ အကုန္လံုးကို မဖတ္ႏုိင္ေပမယ့္ ၅ ေစာင္၀န္းက်င္ေလာက္ကို အလွည့္နဲ႔ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ၃ ေစာင္ေလာက္ကလြဲရင္ က်န္တဲ့သတင္းစာေတြဟာ မူ၀ါဒ တိတိက်က်မရွိဘဲ ႀကံဳရာက်ပန္း လုပ္ေနၾကတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ သတင္းေဖာ္ျပပံုေတြ၊ သတင္းေရးသားပံုေတြက က်င့္၀တ္နဲ႔ မညီ၊ သိကၡာမရွိ၊ တာ၀န္ယူမႈမရွိ လက္လြတ္စပယ္ ေရးသားၾကတာကို စိတ္မေကာင္းစရာ ျမင္ေတြ႕ရပါတယ္။ အခ်ိဳ႕သတင္းစာေတြဆိုရင္ အယ္ဒီတာအဖြဲ႕ အမည္စာရင္းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ အံ့ၾသရတယ္။ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ သတင္းစာလုပ္တာ မဟုတ္ဘဲ ၀ါရင့္သမၻာရင့္ သတင္းစာသမားေတြ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ကိုယ့္မူနဲ႔ကိုယ္ ခိုင္ခုိင္မာမာ မရပ္တည္ဘဲ သတင္းစာထုတ္တဲ့ ပိုင္ရွင္အလိုက်၊ အဖြဲ႕အစည္းအလိုက် ေရးသားေဖာ္ျပေနၾကတယ္လို႔ ခံစားမိပါတယ္။ ပရိသတ္ကို စိတ္၀င္စားေအာင္ ဆြဲေဆာင္တာဆိုေပမယ့္ မ်က္ႏွာဖံုးစာမ်က္ႏွာမွာ သတင္းေခါင္းစီး ေပးပံုေတြက ေၾကာက္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ လူပုဂၢိဳလ္အလိုက္၊ အဖြဲ႕အစည္းအလိုက္ သေဘာက်ႏွစ္ၿခိဳက္ျခင္းမရွိ၊ လိုလားႏွစ္သက္ျခင္းမရွိတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြကို ေဖာေဖာသီသီ သံုးႏႈန္းၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါဟာ ေကာင္းတဲ့အလားအလာ မဟုတ္ပါဘူး။

သတင္းစာေတြဟာ စနစ္ကို ေ၀ဖန္ျပဳျပင္မွာလား၊ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးခ်င္းေတြ၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြကို ငယ္က်ိဳးငယ္နာေဖာ္၊ အပုပ္ခ်၊ ေ၀ဖန္၊ ပုတ္ခတ္၊ တုိက္ခိုက္၊ ေျခထိုး၊ ဓားနဲ႔ထိုး လုပ္မွာလားဆိုတာ ေမးခြန္းထုတ္စရာပါ။ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ သတင္းစာေတြ အားလံုးက ျပည္သူအတြက္၊ ျပည္သူအတြက္လို႔ တြင္တြင္ေအာ္ေနၾကေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ကုိယ္က်ိဳးစီးပြားအတြက္ စာဖတ္သူ (ျပည္သူ) ေတြကို ခုတံုးလုပ္ေနတာကို အခုရက္ပိုင္း ပိုလို႔ေတာင္ ျမင္လာရပါေသးတယ္။ ႀကိဳက္တဲ့ဂ်ာနယ္၊ သတင္းစာကို ဖတ္ၾကည့္လုိက္၊ စာဖတ္သူေတြအတြက္ လက္ငင္းအက်ိဳးရွိေစမယ့္ အေၾကာင္းအရာ၊ လက္ရွိႏုိင္ငံေရးအေပၚ စာဖတ္သူေတြ ေတြးဆဆင္ျခင္ေစႏုိင္မယ့္ အေၾကာင္းအရာ၊ လက္ေတြ႕ဘ၀ေတြအတြက္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းက အက်ိဳးရွိေစမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြထက္ သမိုင္းက်မ္းစာအုပ္ေတြအလား၊ လိပ္ဥတူးစာေစာင္ေတြအလား၊ လံႈ႕ေဆာ္ေရးစာေစာင္ေတြအလား သူ႔ထက္ငါ အၿပိဳင္အဆုိင္ ေဆာ္ၾက၊ ႏွက္ၾက၊ ဖဲ့ၾက၊ ရြဲ႕ၾက၊ လံႈ႕ေဆာ္ၾက၊ အခါေတာ္ေပးၾက လုပ္ေနၾကတာဟာ အနာဂတ္အတြက္ စိတ္မေကာင္းစရာပါ။ စတုတၳမ႑ိဳင္ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ျပန္ေမးၾကရေတာ့မယ့္ အေျခအေနပါ။ မီဒီယာေတြ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ ေမးၾကရမယ့္ အေျခအေန ေရာက္ေနၿပီလို႔ ျမင္မိပါတယ္။

မီဒီယာေတြ (သူတို႔ကုိယ္သူတို႔ စတုတၳမ႑ိဳင္လို႔ ေျပာေနတဲ့လူေတြ) ဟာ အလယ္ကမေနဘဲ၊ အမွန္တရားဘက္ မလိုက္ဘဲ သူတို႔တိမ္းၫြတ္တဲ့ ဘက္ေတြကို သိသိသာသာတစ္မ်ိဳး၊ ေျပာင္တစ္မ်ိဳး တစ္ဘက္ေစာင္းနင္း ေရးေနၾကတာေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံအတြက္ ေကာင္းတဲ့လကၡဏာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို လူတုိင္းသိၿပီးသားမို႔ အထူးအေထြ မေျပာလိုဘူး၊ ဥပေဒျပဳေရးကလည္း အခုမွ ေျမစမ္းခရမ္းပ်ိဳး၊ ဒါ့အျပင္ အာဏာအားၿပိဳင္မႈေတြၾကားမွာ ဦးတည္ခ်က္ေပ်ာက္ေနတယ္၊ တရားစီရင္ေရးမ႑ိဳင္က ေခါက္႐ိုးက်ိဳးေနဆဲ၊ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အခုအခ်ိန္အထိ ရပ္တည္ရဲေသးပံုမရ။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ စတုတၳမ႑ိဳင္ဆိုတဲ့ မီဒီယာေတြကလည္း ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ကုိယ့္သိကၡာနဲ႔ကုိယ္ ခုိင္ခုိင္မာမာ ရပ္တည္ၿပီး ေဘးကေန ေဖးမထိန္းေက်ာင္း၊ ေ၀ဖန္အႀကံျပဳတာေတြ လုပ္ရမယ့္အစား သူတို႔သည္လည္း အာဏာပိုင္ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ရပ္ ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးေရာက္လာေအာင္ ၾသဇာအာဏာ ထူေထာင္လာၾကတာေတြ ေတြ႕လာရတယ္။ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ သတင္းစာေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြကို အက်ိဳးရွိေအာင္ အသံုးခ်ၿပီး အားလံုးကို အလုပ္အေကၽြးျပဳရမယ့္အစား က်န္တဲ့လူေတြအေပၚ အသာစီးရထားတဲ့ လက္နက္ေတြပမာ အသံုးျပဳေနၾကတာကို စိတ္မေကာင္းစြာ ေတြ႕ေနျမင္ေနရတယ္။ အဲဒီလိုလူေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘယ္လိုစိတ္ေတြနဲ႔ ေလးစားရမလဲ၊ အားကိုးရမလဲ၊ ယံုၾကည္ရမလဲဗ်ာ။ သမိုင္းက မွတ္တမ္းတင္သြားပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီလို မွတ္တမ္းတင္ထားသူေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္လည္း တစ္ဦးအပါအ၀င္ေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ထပ္ ၂၀၁၆-၂၀၁၇ ခုႏွစ္၀န္းက်င္မွာ အခုေဒါင္းနဲ႔ေမာင္းနဲ႔ ေရးေနတဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ သတင္းစာေတြ ဘယ္ေသာက္ခ်ိဳး ေျပာင္းသြားမယ္ဆိုတာ ဒီကေကာင္က အခုကတည္းက ႀကိဳၿပီးေတာ့ ျမင္ေနတာခက္တယ္။ မ်က္ႏွာကို အမဲဆီသုတ္၊ ေခ်ာဆီသုတ္၊ ဖေယာင္းသုတ္၊ စက္ဆီသုတ္ၿပီး မ်က္ႏွာေျပာင္တုိက္ၾကဦးမွာ ျမင္ေယာင္ေနေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ႏုိင္ငံေရးပုေရာဟိတ္ မဟုတ္သလို၊ ႏိုင္ငံေရးေရွ႕ျဖစ္ေဟာသူလည္း မဟုတ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ခန္႔မွန္းခ်က္ေတြ မွန္ႏုိင္တဲ့အလားအလာဟာ ဘယ္ေလာက္ရာခိုင္ႏႈန္း ရွိတယ္ဆိုတာကို တပ္အပ္ေသခ်ာ မေျပာႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုဒီဘက္ ၄-၅ ႏွစ္အတြင္းမွာကို ရဲရဲေတာက္ စာနယ္ဇင္းေတြ၊ စတုတၳမ႑ိဳင္ေတြလို႔ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိယ္ အၿမဲတမ္း သိဒၶိတင္ေနခဲ့သူေတြဟာ ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႕ရင္ ဘယ္မူေျပာင္း၊ ဘယ္လူနဲ႔ေတြ႕ရင္ ဘယ္မူေစာင္းခဲ့တယ္ဆိုတာကို သိေနေလေတာ့ အေတာ္ခက္တယ္ဗ်ာ။ အက်ိဳးစီးပြား ဆိုတဲ့စကားလံုး ၄ လံုးကို က်န္တာေတြအားလံုးနဲ႔ လဲလွယ္ကာကြယ္ခဲ့တာေတြဟာ ဆယ္စုႏွစ္ေတာင္ မၾကာေသးပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္ကို ယထာဘူတက်က် ဉာဏ္ေရွ႕ပန္းၿပီး ေတြးမိသူတိုင္း သက္ျပင္းေတြ ခ်မိၾကပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္ မေျပာနဲ႔၊ ေနာက္လထဲမွာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေျခအေန ဘယ္လိုရွိမယ္ ဆိုတာကိုေတာင္ ကံေသကံမ ေျပာလုိ႔မရတဲ့ အေျခအေန၊ သိပ္ၿပီးေတာ့ ထိလြယ္ရွလြယ္ အေျခအေန၊ အခက္အခဲေတြ ေရာႁပြမ္းေနတဲ့ လက္ရွိအေနအထား၊ တက္ညီလက္ညီမျဖစ္ဘဲ ငါ့ေလွငါထိုးေတြ မ်ားေနတာေတြဟာ ႏုိင္ငံ့အနာဂတ္အတြက္ ေကာင္းတဲ့အလားအလာေတြ မဟုတ္ပါဘူး။

တကယ္ဆိုရင္ ဒီလိုအေျခအေနေတြကို သတင္းစာေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြက ေ၀ဖန္ေထာက္ျပ၊ အႀကံျပဳ၊ ျပဳျပင္ထိန္းေက်ာင္း လုပ္ၾကရမွာပါ။ ႏုိင္ငံသားေတြအားလံုး ႏုိင္ငံေရးအသိေရခ်ိန္ ျမင့္တက္လာေအာင္၊ တုိင္းျပည္တည္ေဆာက္ေရးမွာ တက္ညီလက္ညီ ပါ၀င္လာေအာင္၊ တစ္ႏုိင္ငံလံုး ညီၫြတ္ၾကရေအာင္ ေဆာ္ၾသႏႈိးေဆာ္၊ ေထာက္ျပေ၀ဖန္ လုပ္ၾကရမွာပါ။ အခုေတာ့ သတင္းစာခ်င္း၊ ဂ်ာနယ္ခ်င္း အက်ိဳးစီးပြားဆုိင္ရာ ပဋိပကၡေတြျဖစ္၊ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု၊ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးရဲ႕ ထီးရိပ္ကိုခိုၿပီး က်င့္၀တ္နဲ႔မညီတဲ့ ဘက္လိုက္မႈေတြေရး၊ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးအတြက္ တုိက္တြန္းရမယ့္အစား ေတာ္လွန္ေရးေတးသံေတြနဲ႔ပဲ အၿမဲတမ္းတပ္လွန္႔ ျဖစ္ေနလုပ္ေနၾကတာဟာ မေတြး၀ံ့ေလာက္ေအာင္ အႏၲရာယ္မ်ားလွပါတယ္။

ပုဂၢလိကေန႔စဥ္သတင္းစာေတြ၊ အပတ္စဥ္ဂ်ာနယ္ေတြရဲ႕ အနာဂတ္လားရာ ဘာလဲ၊ ဘယ္လဲ ဆိုတာကေတာ့....။

အမွတ္တရ

ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၇ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။

နံနက္ ၀၀ နာရီ ၃၁ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

မင္းသည္ အရွင္သခင္

န ေမ ရာဇာ သခါ ေဟာတိ၊
န ရာဇာ ေဟာတိ ေမထုေနာ။
ဧေသာ သာမိေကာ မယွႏၲိ၊
စိေတၱ နိ႒ံ သု႒ာပေယ။

မင္းသည္ ငါ၏ မိတ္ေဆြမဟုတ္။
မင္းသည္ ငါႏွင့္ ဂုဏ္ရည္တူသူ မဟုတ္။
သူသည္ကား ငါ၏ အရွင္သခင္ပါေပတည္း။
ဤသို႔လွ်င္ စိတ္ထဲမွာ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ မွတ္သားထားရာ၏။

လွ်ာႏွင့္ေဆး၊ မင္းလူ

ေဆးဆိုလွ်င္ အရသာဆိုးသည္သာ မ်ား၏။ ပို၍ အစြမ္းထြက္ေလ၊ ပို၍ ခါးသီးေလပင္။ ဤသေဘာတရားကား သဘာ၀က်ေလသည္။

ေဆး၏ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ေရာဂါပိုးတို႔ကို တိုက္ဖ်က္သတ္ျဖတ္ရန္ ျဖစ္သည္။ ေရာဂါပိုးမႊားဆိုသည္မွာလည္း ေသြးႏွင့္သားႏွင့္ကုိယ္။ ခ်ိဳၿမိန္ေသာ အရသာကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ၿပီး ခါးသီးမႈကို ေၾကာက္လန္႔ေပလိမ့္မည္။ ခါးသီးျခင္းသည္ ပိုး၏ရန္သူ၊ လူ၏ မိတ္ေဆြဟုပင္ ဆိုၾကပါစို႔။

ငယ္ငယ္က ေနမေကာင္းျဖစ္လွ်င္ ငန္းေဆးခါးခါးႀကီးႏွင့္ ကြမ္းရြက္ျပဳတ္ရည္ ပူပူစပ္စပ္ႀကီးကို က်ိတ္မွိတ္၍ မ်ိဳခဲ့ရသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ ကျပားဆရာ၀န္ႀကီး ေဒါက္ဘာတာခ်ာခ်ီဆီ သြားရ၏။ သူကုိယ္တုိင္ ေဖာ္စပ္ထားေသာ ေဆးရည္မ်ားကို ေပးတတ္သည္။ ေဆးငါးခြက္ေပးလွ်င္ သံုးခြက္ေလာက္သာ ၀မ္းထဲေရာက္သည္။ ႏွစ္ခြက္က အန္ထြက္ကုန္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ လူႀကီးေတြက ေဆးပတ္ မျပည့္မည္စိုးေသာေၾကာင့္ ဆရာ၀န္ႀကီးဆီသြားၿပီး ေဆးထပ္ေတာင္းသည္။ သူက ရယ္၍ ေဆးထပ္ေပးစရာမလို၊ အစကတည္းက အန္ထြက္မည့္ ေဆးေတြအတြက္ပါ ကၽြႏ္ုပ္ ပိုပိုသာသာ ထည့္ေပးလုိက္ပါသည္ တဲ့။

ေဆးတစ္ခါေသာက္ဖို႔အတြက္ လက္ေတြေျခေတြ ခ်ဳပ္သည့္လူကခ်ဳပ္၊ ႏွာေခါင္းပိတ္သူကပိတ္၊ ေဆးဇြန္းကိုင္သူကကုိင္၊ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါ။

ငယ္ငယ္က ေသာက္ခဲ့ရသည့္ ေဆးခါးႀကီးမ်ား၏ အရသာဆိုးကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့။ လွ်ာေပၚမွာ တစ္သက္လံုး စြဲေနသည္ဟု ထင္သည္။

တုိင္းရင္းေဆးမ်ားသည္ အသီး၊ အရြက္၊ အပြင့္၊ အေခါက္၊ အျမစ္ ပၪၥငါးပါးကို အမႈန္႔ျပဳ၍လည္းေကာင္း၊ သံုးခြက္တစ္ခြက္တင္ က်ိဳ၍လည္းေကာင္း အသံုးျပဳေနၾကတုန္းပင္ ျဖစ္၏။

အေနာက္တုိင္းေဆး၀ါးထုတ္လုပ္မႈနည္းပညာကား မ်ားစြာတိုးတက္လာသည္။

ဆာလဖာ၊ ကြီႏိုင္ စသည္တို႔ကို ဆရာ၀န္ကုိယ္တုိင္ အခ်ိဳးအစားအတုိင္း ေရာေႏွာေဖာ္စပ္ေနစရာ မလိုေတာ့ၿပီ။ အဆင္သင့္ အသံုးျပဳႏုိင္ေအာင္ ထုတ္လုပ္လာၾကသည္။

မ်ိဳခ်ရလြယ္ေအာင္ အခဲလုပ္လာၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ေဆးမ်ားကို သၾကားအုပ္ထားသည္။ ကက္ပစူးေခၚ ပလတ္စတစ္ၾကဳတ္ကေလးေတြထဲ သြတ္သြင္းလာၾကသည္။ ေဆးကို ၀န္က်ဥ္းႏုိင္သမွ် က်ဥ္းေအာင္ အႏွစ္ထုတ္၍ ခ်ံဳ႕ႏုိင္လာၾကသည္။

အျမင္လွေအာင္ ေဆးေရာင္အမ်ိဳးမ်ိဳး ျခယ္သထားေသးသည္။ ေသာက္ခ်င္စဖြယ္။ မည္သို႔ျဖစ္ေစ ေဆး၏ မူလအာနိသင္ကေတာ့ ခါးသီးျခင္းပင္ ျဖစ္ေနတုန္း။

ကေလးမ်ားအတြက္ အားေဆးရည္မ်ား၊ ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆးရည္မ်ားကို အ၀င္မဆိုးေအာင္ စီမံႏုိင္လာၾက၏။ သို႔ရာတြင္ ကေလးမ်ား ဖ်ားနာလွ်င္မူ လူႀကီးမ်ားအတြက္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ေဆးမ်ားကိုပင္ ေလးပံုတစ္ပံု၊ သံုးပံုတစ္ပံု ခြဲ၍ တိုက္ေနၾကရ၏။

လသားအရြယ္၊ အခါလည္သားအရြယ္ ကေလးမ်ားသည္ ေဆးခဲေဆးေတာင့္မ်ားကို မ်ိဳခ်ႏိုင္ၾကေသးသည္မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆးခဲကို ႀကိတ္၊ ေဆးေတာင့္ထဲမွ ေဆးမႈန္႔ထုတ္၍ ေရႏွင့္ေဖ်ာ္ၿပီး တိုက္ရသည္။

ေဆးေတြက အႀကီးအက်ယ္ အစြမ္းထက္လာသည္ႏွင့္အမွ် ခါးသီးမႈကလည္း ကမ္းကုန္ေအာင္ပင္။ ကုိယ္တိုင္မ်ိဳခ်ရရွာေသာ ကေလး၏ လွ်ာမေျပာႏွင့္။ ေဆးေဖ်ာ္ေသာ လူႀကီး၏လက္မွာပင္ အခါးဓာတ္က နာရီေပါင္းမ်ားစြာၾကာေအာင္ စြဲေနတတ္သည္။

ထိုအခါ ကေလးကို ေဆးတစ္ခါတိုက္လွ်င္ ေျခခ်ဳပ္၊ လက္ခ်ဳပ္၊ ႏွာေခါင္းပိတ္ ဒံုရင္းအတုိင္း ျဖစ္ရျပန္ေလ၏။

ကေလးေနမေကာင္း ျဖစ္မည္ကို အလြန္ေၾကာက္သည္။ ကေလး၏ က်န္းမာေရးအတြက္ စိုးရိမ္မႈပါသလို ေဆးတိုက္ရမည္ကို ၀န္ေလးေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္သည္။

ပထမဆံုးအႀကိမ္ ဖ်ားစဥ္က အဦးဆံုးေသာ ေဆးတစ္ခြက္ကို လြယ္လြယ္ကူကူ တိုက္လို႔ရခဲ့သည္။ ကေလးက ေဆးဆိုသည္ကို မႀကံဳဖူးေသး။ ေဆးဇြန္းကို ပါးစပ္နားေတ့ေပးေသာအခါ ပါးစပ္ကို ဟေပး၏။ ပထမဆံုးေသာ အေတြ႕အႀကံဳကို ဘုမိသဘမသိႏွင့္ ႀကိတ္မွိတ္မ်ိဳခ်ရွာ၏။

ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့ မရေခ်။ ေဆးဇြန္းကို ျမင္သည္ႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့ထားသည္။ မ်က္ႏွာကို တစ္ဖက္သို႔ လႊဲထားသည္။ ႐ုန္းကန္ေအာ္ဟစ္သည္။ မတတ္ႏုိင္။ ေရွး႐ိုးနည္းအတုိင္း ခ်ဳပ္ကိုင္၊ ႏွာေခါင္းပိတ္ၿပီး တိုက္ရေတာ့သည္။

ေဆး၀င္သြားၿပီးေနာက္ ကေလးမ်က္ႏွာသည္ ႐ံႈ႕မဲ့ေန၏။ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မငိုႏုိင္ရွာ။ ငယ္စဥ္က ေသာက္ခဲ့ရေသာ ေဆးခါးႀကီးမ်ား၏ အရသာကို မွတ္မိေနေသာေၾကာင့္ ကေလးကုိယ္စား ရင္ထဲက ပ်ိဳ႕လာေလ၏။ ျဖစ္လိုရာျဖစ္ေစေတာ့။ ေနာက္တစ္ခါ ဒီေဆးေတြ မတိုက္ေတာ့ဟူ၍ပင္ ဆံုးျဖတ္ခ်င္လာသည္။

ကေလးသည္ ေနေကာင္းသြားသည့္တုိင္ေအာင္ ေဆးေတြက လွ်ာေပၚမွာ စြဲေနတုန္းျဖစ္၍ ႏို႔ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မစို႔ႏုိင္ရွာ။ ဇြန္းကိုျမင္တုိင္း မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ၿပီး ေၾကာက္လန္႔ေနရွာသည္။  ခံတြင္းေကာင္းသြားသည့္တိုင္ အစားအေသာက္ကို ဇြန္းႏွင့္ေကၽြးလွ်င္ မစားေတာ့။ ကေလးသည္ ဇြန္းကို မုန္းသြားေလၿပီ။

ေရာဂါေၾကာင့္ ခံစားရသည့္ေ၀ဒနာထက္ ေဆးေသာက္ရသည့္ဒုကၡ ပို၍ ႀကီးမားလားမသိ။

ကေလးသည္ မနက္ကတည္းက ကုိယ္ပူေငြ႕ေငြ႕ရွိသည္။ အုပ္ေဆးကေလးအုပ္ၿပီး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ထားေသာ္လည္း မရ။ ညေနေစာင္းတြင္ ႏွာေစးေခ်ာင္းဆိုး ျဖစ္လာ၏။ ရင္လည္းက်ပ္ခ်င္လာ၏။

ေဆးခန္းသြားျပရ၏။ ဆရာ၀န္က စမ္းသပ္ၿပီး ပါရာစီတေမာႏွင့္ အမ္ပီစလင္ တိုက္ရမည္ဟု ဆို၏။ စိတ္မၾကည္မသာ ျဖစ္ရသည္။

ပါရာစီတေမာသည္လည္း ခါးသက္သက္အရသာရွိ၏။ ထို႔ထက္ဆုိးသည္ကား အမ္ပီစလင္။ ေဆးေတာင့္ထဲမွာပါေသာ ေဆးမႈန္႔မ်ားသည္ ခါးလန္ေန႐့ုမွ်မက အနံ႔ကလည္း ေၾကာင္ေသးေစာ္နံသည္။ ထိုေဆးေတြကို ႀကိတ္ၿပီး အရည္ေဖ်ာ္တုိက္ဖို႔ ဆိုသည္မွာ စိတ္ကူး႐ံုႏွင့္ပင္ ေအာ္ဂလီဆန္လာ၏။

ထိုအေၾကာင္းကို ညည္းမိသျဖင့္ ဆရာ၀န္က အႀကံဉာဏ္တစ္ခုေပးသည္။ ကေလးမ်ားအတြက္ အထူးစပယ္ရွယ္ ထုတ္လုပ္ထားေသာ အလားတူေဆးမ်ား ရွိပါသတဲ့။

ေစ်းေတာ့ နည္းနည္းႀကီးသည္။ ေဆးႏွစ္မ်ိဳးအတြက္ က်သင့္ေငြမွာ ၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္ စာမူခေလာက္ရွိသည္။ မတတ္ႏုိင္။ ကေလးအတြက္မို႔ ဇြတ္မွိတ္ၿပီး ၀ယ္လုိက္ရသည္။

ဆာဗီဂ်က္ဆစ္က သၾကားရည္ ေရာထားၿပီးသား။ အမ္ပီစလင္ေဆးဆိုေသာ ေဆးေတာင့္ကေတာ့ အမႈန္႔။ ေရက်က္ေအးႏွင့္ ေဖ်ာ္ရသည္။

ေဆးႏွစ္မ်ိဳးကို ေရာစပ္လုိက္ေသာအခါ ပန္းႏုေရာင္ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္ေဆးရည္ကို ရသည္။ အနံ႔က သင္းသင္းေလး။ ႏွင္းရည္လိုအနံ႔မ်ိဳး။ အရသာက ခ်ိဳျမျမ။ အရည္ေပ်ာ္ေနေသာ ေရခဲမုန္႔ႏွင့္ ခြဲမရေအာင္တူသည္။ နည္းနည္းျမည္းၾကည့္ၿပီး ကေလးေတာင္မွ ျပန္ျဖစ္ခ်င္စိတ္ ေပါက္သြား၏။

ကေလးကို ေဆးတိုက္ဖို႔ျပင္သည္။ ေဆးဇြန္းကို ျမင္ေသာအခါ ကေလးျငင္းဆန္ရန္ ဟန္ျပင္ေနသည္။ ဇြန္းကို မ်က္လံုးရြဲႀကီးမ်ားျဖင့္ သနားစဖြယ္ ၾကည့္ေနသည္။ သူ႔အေမက မခါးပါဘူးသမီးရဲ႕ ခ်ိဳခ်ိဳေလး ဟုေျပာၿပီး လွ်ာေပၚတစ္တို႔ တင္ၿပီးလ်က္ျပသည္။

ကေလးဇေ၀ါဇ၀ါ ျဖစ္သြား၏။ ျငင္းလည္းမထူးဘူး။ ဇြတ္အတင္းခ်ဳပ္ၿပီး တိုက္ၾကမွာပဲဟု အားေလွ်ာ့လိုက္ဟန္ တူသည္။ ပါးစပ္ဟေပး၏။

ပါးစပ္ထဲ ေဆး၀င္သြားေသာအခါ မ်က္ႏွာကို ႐ံႈ႕မဲ့မည္ျပဳၿပီးမွ တန္႔သြား၏။ ၾကည္လင္၀င္းပလာသည္။ ထို႔ေနာက္ ေရွ႕သြားကေလးမ်ားေပၚေအာင္ ၿပံဳးရယ္ျပေလ၏။

ေစ်းႀကီးေပး၀ယ္ရက်ိဳး နပ္ပါေပသည္။ တန္သည္။ ေဆးတိုက္ရသည့္ဒုကၡ၊ ေဆးေသာက္ရသည့္ဒုကၡက ကင္းလြတ္ၿပီ။

သို႔ရာတြင္...

ေဆးပုလင္းကို သိမ္းမည္ျပဳေသာအခါ ကေလးငိုေလေတာ့သည္။ ပုလင္းကို လက္ညႇိဳးထိုးျပၿပီး ပါးစပ္က တျပတ္ျပတ္ လုပ္ျပသည္။

ကေလးက ေဆးကို ထပ္ေတာင္းေနပါၿပီေကာ။ မတည့္ေသာ အစားအစာတစ္ခုကို ကေလးမစားလိုလွ်င္ အဲဒါ မုန္႔မဟုတ္ဘူးကြဲ႕ ေဆးေတြ ဟု လူႀကီးေတြက ညာေျပာေလ့ရွိသည္။

ခုေတာ့...

အဲဒါ မုန္႔မဟုတ္ဘူး သမီး၊ ေဆး ေဆး ဟု အမွန္အတိုင္း ေျပာေသာ္လည္း ကေလးက မယံုေတာ့ေခ်။

[ျမန္မာအက္ေဆး ၁၀၀၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၇၄-၁၇၇]

မင္းကို မတုပႏွင့္

န ရညာ သမကံ ဘုေၪၨ၊
ေဟာမ ေဘာဂံ ကုဒါစနံ။
အာကပၸံ ရသ ဘုတၱိ ၀ါ၊
မာလဂႏၶ ၀ိေလပနံ။
၀တၳံ သဗၺအလကၤာရံ၊
န ရညာ သဒိသံ ကေရ။

စည္းစိမ္ခံစားျခင္း
အစားအစာစားျခင္း
အသြင္အျပင္
ပန္းပန္ျခင္း
နံ႔သာလိမ္းျခင္း
အ၀တ္၀တ္ျခင္း
အဆင္တန္ဆာ ဆင္ယင္ျခင္း
ဤအမႈအားလံုးကို မင္းႏွင့္ တုပ၍ ဘယ္ေတာ့မွ် မျပဳရာ။

သမိုင္းထဲက ၾသဂုတ္ ၄

၄ ၾသဂုတ္ ၁၉၄၅
ပက္သစ္ေလာရင့္စ္ (Pethick Laurence) သည္ အိႏၵိယႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံဆုိင္ရာအတြင္း၀န္ ျဖစ္လာသည္။

ပဲခူး႐ိုးမ ေဖာက္ထြက္သြားသည့္ ဂ်ပန္တပ္မ်ား စစ္ေတာင္းျမစ္ အေရွ႕ဘက္ကမ္းသို႔ ေရာက္ရွိသြားသည္။ ဇူလိုင္ ၂၀ မွ ၾသဂုတ္ ၄ ရက္ေန႔အၾကား ပဲခူး႐ိုးမမွ ေဖာက္ထြက္လာသည့္ ဂ်ပန္တပ္မ်ားမွ တပ္သားေပါင္း ၆၂၇၂ ဦး က်ဆံုးသည္။ ၾသဂုတ္လမွစ၍ စစ္ေတာင္းျမစ္၀ွမ္းတိုက္ပြဲ ၿပီးဆံုးသည္ႏွင့္အတူ ျမန္မာျပည္တိုက္ပြဲ ၿပီးဆံုးသည္။

၄ ၾသဂုတ္ ၁၉၅၂
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ ျပည္ေတာ္သာညီလာခံႀကီး စတင္က်င္းပသည္။

၄ ၾသဂုတ္ ၁၉၆၀

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းသည္ ၁၉၆၀ ျပည့္၊ မက္ဆုိင္းဆုိင္းဆုကို ေပးအပ္ျခင္း ခံခဲ့ရသည္။ ၎ဆုေပးရျခင္းမွာ အိမ္ေစာင့္အစိုးရအျဖစ္ ဦးေဆာင္၍ တုိင္းျပည္ကို ေကာင္းမြန္စြာအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ျခင္း၊ တရားဥပေဒက်က် လုပ္ႏုိင္ခဲ့ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

မင္းေပ်ာ့ မင္းညံ့

သဟာေယာ အသမေတၳာပိ၊
ေတဇသာ ကႎ ကရိႆတိ။
နိ၀ါေတ ဇလိေတာ အဂၢိ၊
သယေမ၀ ၀ူပသမၼတိ။

စစ္သည္ဗိုလ္ပါေတြ လံုေလာက္စြာ ရွိေနပါလ်က္ ရန္သူကို အႏုိင္ရေအာင္ တုိက္ခုိက္ႏွိမ္နင္းျခင္း မျပဳႏုိင္ေသာ မင္းသည္ အဘယ္မွာ နန္းသက္ရွည္ပါေတာ့မည္နည္း။

ေလၿငိမ္ရာမွာ ထြန္းညႇိထားေသာ ဆီးမီးခြက္ကဲ့သို႔ သူ႔အလိုအေလ်ာက္ပင္ ၿငိမ္းသြားေပလိမ့္မည္။

သမုိင္းထဲက ၾသဂုတ္ ၃

၃ ၾသဂုတ္ ၁၉၄၇
သခင္ထြန္းအုပ္ အား ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းသည္။

၃ ၾသဂုတ္ ၁၉၆၀

တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရႏွင့္ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရတို႔ ခ်ဳပ္ဆိုၾကေသာ ျမန္မာနယ္နိမိတ္ ျပႆနာႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္ သေဘာတူစာခ်ုဳပ္အရ ဖြဲ႕စည္းသည့္ တ႐ုတ္-ျမန္မာ နယ္နိမိတ္ဆုိင္ရာ ပူးတြဲေကာ္မတီ၏ ဒုတိယအစည္းအေ၀းပြဲႀကီးကို ပီကင္းၿမိဳ႕၌ ၁၉၆၀ ျပည့္၊ ဇူလိုင္လ ၂၅ ရက္ေန႔မွ ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္ေန႔အထိ က်င္းပသည္။

၃ ၾသဂုတ္ ၁၉၉၁

ႏုိင္ငံေတာ္ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားမႈတည္ေဆာက္ေရးအဖြဲ႕ အတြင္းေရးမွဴး (၁) သည္ မိတၳီလာၿမိဳ႕ မီးေဘးကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရးလုပ္ငန္း၊ ျမင္းၿခံ၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း၊ ေညာင္ဦးၿမိဳ႕နယ္မ်ားရွိ တည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား၊ ခႏၲီးၿမိဳ႕နယ္ ေရေဘးကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို လွည့္လည္ၾကည့္႐ႈ စစ္ေဆးသည္။

သမိုင္းထဲက ၾသဂုတ္ ၁

၁ ၾသဂုတ္ ၁၉၄၅

အဓိပတိ ေဒါက္တာဘေမာ္ ဦးစီး၍ မုဒံုကန္ေတာ္ႀကီးတြင္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး ႏွစ္ပတ္လည္ေအာင္ပြဲကို စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပသည္။

၁ ၾသဂုတ္ ၁၉၄၆

ဂ်ပန္ေခတ္ ျမန္မာအစိုးရအဓိပတိ ေဒါက္တာဘေမာ္ ဂ်ပန္နုိင္ငံ ဆူကာမိုေထာင္မွ လြတ္လာၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိသည္။

၁ ၾသဂုတ္ ၁၉၄၇
သခင္ႏု ဦးေဆာင္ေသာ ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီကို ျပန္လည္ဖြဲ႕စည္းသည္။

၁ ၾသဂုတ္ ၁၉၅၀

ကရင္လူမ်ိဳး စံုစမ္းေရးေကာ္မရွင္က ကရင္ျပည္နယ္ ဖြဲ႕စည္းေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ အႀကံဉာဏ္မ်ား ဖိတ္ေခၚသည္။

၁ ၾသဂုတ္ ၁၉၅၁
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဗဟိုေၾကးနန္း႐ံုးႀကီးတြင္ ျမန္မာဘာသာျဖင့္ ပထမဆံုး ေၾကးနန္း႐ိုက္ၾကားျခင္းကို ဖြင့္လွစ္သည္။

၁ ၾသဂုတ္ ၁၉၅၃

ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရက အိႏၵိယႏုိင္ငံသံုး ဒဂၤါး အမ်ိဳးအစားအားလံုးကို တရား၀င္အျဖစ္မွ ရပ္စဲသည္။

၁ ၾသဂုတ္ ၁၉၉၀

သူရဲေကာင္းစစ္သည္ဗိမာန္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေရးတာ၀န္ကို ယဥ္ေက်းမႈ၀န္ႀကီးဌာနမွ ကာကြယ္ေရး ၀န္ႀကီးဌာနသုိ႔ လႊဲေျပာင္းေပးသည္။

စည္းလံုးျခင္းသည္ အင္အား

ဗဟူန မပၸသာရာနံ၊
သာမဂၢိယာ ဇယံ ဇေယ။
တိေဏန ၀ဋၬေတ ေယာတၱံ၊
ေတန နာေဂါပိ ဗႏၶတိ။

အစြမ္းအစ မရွိေသာသူတို႔ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ သူတို႔တစ္ေတြ စည္းလံုးညီၫြတ္လာၾကေသာအခါ အားႀကီးေသာ ရန္ကို ေအာင္ႏုိင္၏။

ဘာမွ် မျဖစ္ေလာက္ေသာ ျမက္ပင္ကေလးမ်ားကို စု၍ က်စ္ထားေသာႀကိဳးသည္ ဆင္ေျပာင္ႀကီးကိုေသာ္လည္း တုပ္ေႏွာင္ႏုိင္၏။