ႀကိဳတင္စိတ္ကူးယဥ္
လက္မွတ္တစ္ေစာင္ကို ၆၀၀၀ က်ပ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့အတြက္ ပရိသတ္နည္းနည္းပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္။ အရင္ႏွစ္ ပန္းပြဲေတာ္ေတြတုန္းက စေတ့ခ်္႐ိႈးလက္မွတ္တစ္ေစာင္ကို ၃၀၀၀ က်ပ္နဲ႔ ေရာင္းတာေတာင္ မကုန္တဲ့အတြက္ ေနာက္ဆံုး ႐ိႈးပြဲေတြ စတဲ့အခ်ိန္မွာ ၂၅၀၀ က်ပ္အထိ ေစ်းခ်ၿပီးေရာင္းခဲ့ၾကရတာ ေတြ႔ခဲ့ရလို႔ပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူနည္းနည္းနဲ႔ အုိင္စီ႐ိႈးကို ေအးေအးေဆးေဆးၾကည့္ရတဲ့ အခြင့္အေရးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ တကယ့္ကို ကံထူးတာပဲလို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိပါတယ္။ ဒီကပရိသတ္ေတြအေၾကာင္းကို အသိဆံုးမို႔ပါ။ အလကားေနရင္းကို ေရႊဓူ၀ံေသြး၊ ၀မ္းခ်ိဳင္းေသြး အျပည့္ပါေနတဲ့လူေတြမို႔ေလ။ ဒီၾကားထဲ ကိုႀကီးေက်ာ္ေသလို႔ ၀င္စားသလားမသိဘူး၊ ဒီကိုမလာခင္ကလည္း ေသာက္လာခဲ့တယ္၊ ဒီအထဲေရာက္ေတာ့လည္း ဘယ္ေနရာမွာခုိးေရာင္းတယ္မသိဘူး၊ ပုလင္းလိုက္၊ ခြက္လိုက္ေသာက္ၾကတာေတြကလည္း ရွိေသးတယ္မဟုတ္လား။
ပြဲစခ်ိန္အမီ သြားၾကမည္
လက္မွတ္မွာ အခ်ိန္ - ေန႔လည္ (၁၂)နာရီ (ပြဲခ်ိန္သတိျပဳ) လို႔ ထင္ရွားစြာေရးထားပါတယ္။ စာေစာင္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးတာ၊ ရန္ကုန္ကသူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာျပဖူးတာကလည္း အုိင္စီဟာ ပရိသတ္မေစာင့္ဘူး။ သူစမယ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ပြဲကို စျဖစ္ေအာင္စတယ္တဲ့။ ယံုစားမိလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေမာင္ဉာဏ္ မွားခဲ့ပါတယ္ဗ်ာ။ ေန႔လည္ ၁၁ နာရီကတည္းက ကန္ေတာ္ႀကီးဥယ်ာဥ္က နန္းျမင့္ေမွ်ာ္စင္ကို ခ်ီတက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ပြစိပြစိေပါ့ေလ။ ၁၂ နာရီမွ စမယ့္ပြဲကို ၁၁ နာရီကတည္းက ဘာသြားလုပ္မွာလဲေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တြက္တာက လမ္းမွာ ကား၊ ဆုိင္ကယ္ေတြကို ေရွာင္ရတာနဲ႔ လံုၿခံဳေရးအရ စစ္ေဆးခံရတာေတြကို ရပ္ေစာင့္ရတာနဲ႔၊ ဥယ်ာဥ္၀င္ေပါက္ကေန နန္းျမင့္ေမွ်ာ္စင္ကို ၁၅ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရမွာနဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကိုတြက္ခ်က္ၿပီး ၁ နာရီ ပိုယူလုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလုိက္ပါေသးတယ္။ အုိင္စီက ၁၂ နာရီအတိမွာ စမွာကြလို႔။ သူတို႔က ျပန္ေမးတယ္။ မင္းကို ဘယ္သူေျပာသလဲတဲ့။ ဘယ္ရမလဲ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အုိင္စီမို႔ ငါေျပာရတာကြေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ စေတ့ခ်္႐ိႈးကို ခ်ီတက္ခဲ့ၾကေရာ ဆိုပါေတာ့။
မ်က္လံုးျပဴးသြားရတဲ့ ဆုိင္ကယ္အပ္ခ
ကန္ေတာ္ႀကီးဥယ်ာဥ္၀င္ေပါက္ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေတြကို အဲဒီေနရာမွာပဲ အပ္ခဲ့ရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အပ္ရမယ္ဆိုလည္း အပ္ေပါ့ေလ။ တစ္စီးကို ၁၀၀၀ က်ပ္ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္။ ဘုရားေရ… ဘယ္တုန္းကမွ မရွိတဲ့ေစ်းႏႈန္းေတြနဲ႔ ေတာင္းေနပါလား။ ဟုတ္ရဲ႕လားကြာလို႔ ေမးမိေတာ့။ ဟုတ္ပါတယ္တဲ့။ လက္မွတ္မွာလည္း ဆိုင္ကယ္တစ္စီးလွ်င္ ၁၀၀၀ က်ပ္လို႔ ေရးထားတဲ့အတြက္ ပိုေတာင္းတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိလိုက္တယ္။ ကန္ထ႐ုိက္နဲ႔ ဥယ်ာဥ္ကလူေတြ ဘယ္လိုေပါင္းၿပီး ႐ုိက္လိုက္တယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။ စေတ့ခ်္႐ိႈး လက္မွတ္တစ္ေစာင္ကို ၆၀၀၀ က်ပ္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆုိင္ကယ္အပ္ခလည္း ၁၀၀၀ က်ပ္ ယူလိုက္မယ္ကြာဆိုၿပီး လုပ္လိုက္ၾကသလားေတာ့ မသိပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕မွာ ပံုမွန္ ဆိုင္ကယ္အပ္ခက ၂၀၀ က်ပ္မို႔ပါ။ ေစ်းေရွ႕မွာ တစ္ေနကုန္အပ္ၿပီး ေစ်းေရာင္းသြားရင္လည္း ၂၀၀ က်ပ္ပဲ။ ႐ုပ္ရွင္႐ံုေတြမွာ အပ္ရင္လည္း ၂၀၀ က်ပ္ပါပဲ။ အုိင္စီပြဲက်မွ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းႀကီး ၁၀၀၀ က်ပ္ျဖစ္သြားတာကေတာ့ စဥ္းစားစရာပါပဲ။
၀င္ေၾကးလည္းေကာက္သဗ်
ဒါနဲ႔ ဆုိင္ကယ္အပ္ၿပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ ဥယ်ာဥ္၀င္ေၾကးေပးရပါမယ္တဲ့။ လုပ္ျပန္ၿပီ။ အုိင္စီ႐ိႈးကို ဒီအထဲမွာလုပ္တာ ဒီဥယ်ာဥ္အတြင္း၀င္ခြင့္အတြက္ ပိုက္ဆံေပးရဦးမွာလား။ ဘယ္ကိုမွလည္း ေလွ်ာက္ၾကည့္မွာ၊ ေလွ်ာက္လည္မွာမဟုတ္ဘူး။ အုိင္စီကိုၾကည့္ဖို႔ပဲလာတာ။ လက္မွတ္ခလည္း ၆၀၀၀ က်ပ္ ေပးခဲ့ရၿပီးၿပီ။ ပြဲစီစဥ္သူကလည္း ဒီဥယ်ာဥ္အတြင္းမွာ လုပ္တဲ့အတြက္ ထုိက္သင့္တဲ့ပိုက္ဆံပမာဏတစ္ရပ္ေတာ့ ေပးရမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ဘာကိစၥ လာၾကည့္တဲ့ ပရိသတ္ေတြဆီက ၀င္ေၾကးေတာင္းရေသးသလဲဆိုတာကို စဥ္းစားလို႔မရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ဉာဏ္မမီတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ၆၀၀၀ က်ပ္ဆိုတာက အုိင္စီကိုၾကည့္ဖို႔သတ္သတ္၊ ၁၀၀၀ က်ပ္က ဥယ်ာဥ္ထဲကို ၀င္ဖို႔အတြက္ ၀င္ေၾကးသတ္သတ္ပဲ ျဖစ္မွာပါေလ။ ဒါေပမယ့္ ငါတို႔ေတာ့ အ႐ိုက္ခံေနရၿပီဆိုတာကို အလိုလိုသိေနမိတယ္။ ထားပါေတာ့ေလ ကုိယ္ေတြကလည္း ဒီအထဲမွာလုပ္တဲ့ ႐ိႈးပြဲကိုမွ လာၾကည့္ေနမိတာကိုး။ သူ႔အရပ္ေရာက္ေတာ့လည္း သူ႔ဇာတ္ကို ကရေတာ့မွာေပါ့။
အထင္နဲ႔အျမင္ တက္တက္စင္
နန္းျမင့္ေမွ်ာ္စင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ပရိသတ္က ေခ်ာက္တိေခ်ာက္ခ်က္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ႀကိဳေတြးထားသလို လူမမ်ားေလာက္ဘူးလို႔ ထင္လိုက္မိတယ္။ ဟိုနားမွာ တစ္ဖြဲ႔၊ ဒီနားမွာ တစ္အုပ္စုနဲ႔ စကားေျပာ၊ ေနၾကာေစ့စား လုပ္ေနၾကတာေပါ့။ ေနကလည္း ပူလိုက္တာမွအရမ္းပဲ။ လူတစ္ကုိယ္လံုး ေပါင္းတင္ခံေနရသလိုပဲ။ ညေနေစာင္းတာနဲ႔ ေအးမွာသိေနတဲ့အတြက္ အေပၚအေႏြးထည္ကလည္း မ၀တ္လာဘဲ မေနရဲဘူးေလ။ အခုေတာ့ ေန႔ခင္းႀကီး ေနပူပူေအာက္မွာ ေခၽြးသံတရႊဲရႊဲနဲ႔ အေတာ္ကို ပူစပ္ပူေလာင္ပါပဲ။
၁၂ နာရီထိုးခါနီးေတာ့ ပရိသတ္က အေတာ္ေလးမ်ားလာပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ စင္ေပၚမွာက ဘာအရိပ္အေယာင္မွ မေတြ႔ရဘူး။ ဒီအတုိင္းခ်ထားတဲ့ တီး၀ိုင္းပစၥည္းေတြရယ္၊ အေစာင့္ေတြရယ္ပဲ ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ထင့္သြားတယ္။ အခုအခ်ိန္အထိ အုိင္စီအဖြဲ႔က အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မျမင္ရဘူး။ ၁၂ နာရီထိုးဖို႔ကလည္း မိနစ္ပိုင္းေလာက္ပဲ လိုေတာ့တယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ၁၂ နာရီအတိမွာ စႏိုင္မလဲမသိဘူးလို႔ ေတြးေနရၿပီ။ ေဘးကသေကာင့္သား သူငယ္ခ်င္းအေကာင္းစားႀကီးေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္လံုးစိမ္းေတြ၊ မ်က္လံုး၀ါေတြ၊ မ်က္လံုးနီေတြနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး ရယ္ေနၾကၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟန္ကုိယ့္ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား။ ေစာင့္ၾကည့္ပါဦးကြလို႔ အနည္းငယ္တုန္ေနတဲ့အသံေလးနဲ႔ မာန္တင္းရတာေပါ့။ ၁၂ နာရီ ၅ မိနစ္က်ေတာ့ စေတ့ခ်္စင္ေရွ႕က ပရိသတ္အခ်ိဳ႕က မရေတာ့ဘူး။ မစေသးဘူးလား၊ ဘာလားဆိုၿပီး ေအာ္ဟစ္ေနၾကၿပီ။ အမယ္.. အဲဒီေတာ့ ဘာလုပ္တယ္မွတ္လဲ သီခ်င္းဖြင့္ေပးထားလုိက္သဗ်။ စိတ္ညစ္လုိက္တာဆိုတာေလ။ အငဲရဲ႕ "ကိုး" အေခြနဲ႔ ေလးျဖဴရဲ႕ "BOB" အေခြေတြကို အမုန္းကို ဖြင့္ေပးထားၾကသဗ်။ ဆိုး၀ါးလိုက္တဲ့ အုိင္ဒီယာဗ်ာ။ ဒီအဆိုေတာ္ေတြ ေဖ်ာ္ေျဖတာကို လာနားေထာင္တာပါဆိုမွ သူတို႔ရဲ႕ သီခ်င္းေခြေတြကို ဖြင့္ျပတဲ့စိတ္ကူးေလာက္ မုိက္မဲစုတ္ျပတ္ႏံုခ်ာတဲ့ အေတြးအေခၚ ရွိဦးမလားဗ်ာ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာတဲ့ စကားနဲ႔ေျပာရရင္ေတာ့ "စေတ့ခ်္႐ိႈးလာၾကည့္ပါတယ္ဆိုမွ လဘက္ရည္ဆုိင္ ေရာက္ေနတယ္ကြာ" တဲ့။ တကယ္လည္း ေျပာထိုက္ပါတယ္။ အငဲနဲ႔ ေလးျဖဴကို စီးပြားျဖစ္ကို ဖြင့္ေပးထားေတာ့တာကိုး။ တစ္ပုဒ္ဆံုးသြားတဲ့အခ်ိန္တုိင္း ပရိသတ္ေတြက ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုေနတာေတြကို ၾကားေနရတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သူတို႔ကို အျပစ္မတင္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔မွန္တယ္။ သူတို႔ေအာ္သင့္တယ္။ ဆဲသင့္တယ္မဆဲသင့္ဘူးကေတာ့ သူတို႔ခံယူခ်က္နဲ႔သူတို႔ပါ။ မေက်နပ္ခ်က္ကို ေဖာ္ထုတ္တဲ့အေနနဲ႔ ဆဲတယ္လို႔ယူဆရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ကို မွားတယ္လို႔ မေျပာခ်င္ဘူး။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ့္အထင္နဲ႔ အျမင္ေတြ တက္တက္စင္လြဲသြားရတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ အုိင္စီအေပၚထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေလးစားမႈေလး တစ္ဆစ္ေလ်ာ့သြားတယ္။
ပရိသတ္ကို မေလးစားတာလား၊ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္တာလား
ေန႔လည္ခင္း ေနပူႀကဲႀကဲႀကီးထဲမွာ အေစာႀကီးကတည္းက လာေရာက္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ပရိသတ္ေတြကို အိုင္စီက ေစာ္ကားလိုက္တာလို႔ ျမင္ပါတယ္။ အစကတည္းက ပြဲစခ်ိန္ကို ၁၂ နာရီမွာ မစႏိုင္ရင္ အျခားအခ်ိန္တစ္ခု ေရးေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ကပဲ လက္မွတ္ထဲမွာ (ပြဲခ်ိန္သတိျပဳ) ဆိုၿပီး ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ထည့္ထားေသးတယ္။ ဒါဟာ ပရိသတ္ကို ေစာ္ကားတာျဖစ္သလို သူတို႔ကုိယ္တုိင္လည္း အခ်ိန္ကို တန္ဖိုးမထားဘူး၊ အခ်ိန္ကို မေလးစားဘူးဆိုတာကို ျပေနတာပါ။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ၿပိဳင္ဘက္မရွိအေနနဲ႔ သူတို႔လုပ္ခ်င္သလုိ လုပ္ေနတာ မွန္ေနသလို ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ တီး၀ိုင္းေတြ အၿပိဳင္အဆုိင္ ရွိလာတဲ့အခါက်ရင္ အမ်ားႀကီး စကားေျပာသြားပါလိမ့္မယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ "အုိင္စီဟာ ပရိသတ္ကို မေစာင္ဘူး၊ စမယ့္အခ်ိန္မွာ အတိအက်ကို စတယ္"ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ယံုၾကည္ခ်က္ကေလး လံုး၀ကို ပ်က္စီးသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ျမန္မာေတြက ေျပာလုိက္ရင္ေတာ့ ကမၻာပတ္ေတာ့မွာလိုလို၊ ကမၻာႀကီးကို အုပ္စိုးေတာ့မွာလိုလိုနဲ႔ ေသာက္ႀကီးေသာက္က်ယ္နဲ႔။ ၿပီးေတာ့ ၁၂ နာရီမွာ စမယ္လို႔ လက္မွတ္ထဲမွာေရးထားတဲ့ အခ်ိန္ကိုေတာင္ မစႏိုင္ဘူး။ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ေနာက္က်ရင္ေတာင္ ျမန္မာေတြပဲေလဆိုၿပီး နားလည္ေပးလို႔ရေသးတယ္။ အခုေတာ့ ၁၅ မိနစ္လည္းမဟုတ္၊ နာရီ၀က္လည္းမဟုတ္။ မိနစ္ ၄၀ ေလာက္ကို ေနာက္က်ပစ္လုိက္တယ္။ ႀကိဳေရာက္ေနတာက ၁ နာရီ၊ သူတို႔ေနာက္က်တာက ၄၀ မိနစ္ ေပါင္း ၁ နာရီနဲ႔ ၄၀ မိနစ္ (၂ နာရီနီးပါးေလာက္) ေနပူထဲမွာ ငုတ္တုတ္ထုိင္ၿပီး လာေစာင့္ေနတဲ့ ပရိသတ္ေတြက ေသာက္႐ူးေတြက်ေနတာပဲ။ ေျပာလုိက္ရင္ ပရိသတ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထမင္းရွင္ပါဘာညာနဲ႔ အခုေတာ့ၾကည့္ပါဦး ပိုက္ဆံ ၈၀၀၀ က်ပ္အကုန္ခံၿပီး ေနပူထဲမွာ ဒုကၡလာခံေနရတယ္။ အဲဒါလား ပရိသတ္ကို ေလးစားတာ။ ရထားေတြ အခ်ိန္မွန္မထြက္ရင္၊ ကားေတြအခ်ိန္မွန္မထြက္ရင္ ဒင္းတို႔ေတြပဲ ေတာေျပာေတာင္ေျပာ ေျပာၾကတာ။ သူတို႔က်ေတာ့ ေျပာတဲ့အခ်ိန္အတိုင္း လုပ္ႏိုင္ၾကတာ မဟုတ္ပါပဲလ်က္နဲ႔။
၁၂ နာရီ ၄၀ မိနစ္ေက်ာ္မွာ အသံစမ္းၾကတယ္္
တီးတဲ့အဖြဲ႔ေတြျဖစ္တဲ့ ကိုဗညား၊ ကိုခင္ေမာင္သန္႔၊ ကိုခရမ္းနဲ႔ ကိုခ်စ္စမ္းေမာင္တို႔ စင္ေပၚတက္လာတယ္။ ဟိုတီးဒီတီးလုပ္ၾကတာ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ၾကာတယ္။
ပြဲစၿပီ
၁၂ နာရီ မိနစ္ ၅၀ မွာေတာ့ ကိုဗညားက အစီအစဥ္ေၾကညာသူအျဖစ္နဲ႔ အုိင္စီ႐ိႈးစတင္ပါတယ္။ အပိုင္း(၂)ပိုင္းခြဲၿပီး ေဖ်ာ္ေျဖမယ္လို႔ ေၾကညာပါတယ္။
ပထမပိုင္းေဖ်ာ္ေျဖမႈ
ခ်မ္းခ်မ္း
ပထမဆံုး ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ဖြင့္ပါတယ္။ ပရိသတ္က ေအာက္ကေနၿပီး ေလးျဖဴနာမည္ကိုပဲ တရစပ္ေအာ္ေနၾကတယ္။ စီစဥ္ထားမႈဆိုး၀ါးတာကေတာ့ ခ်မ္းခ်မ္းက ၾကားလည္းမၾကားဖူး၊ ဘယ္သူမွလည္း မရတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္နဲ႔ ဖြင့္လုိက္တာပါပဲ။ ေအာက္ကပရိသတ္က ၿငိမ္လို႔။ စိတ္၀င္စားလို႔ နားေထာင္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ ဘာေတြ ေအာ္ေနမွန္းမသိလို႔။ သူကေတာ့ ခံစားခ်က္အျပည့္နဲ႔ သီဆိုေနပံုေပါက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာေတြေျပာေနမွန္းလည္း မသိဘူး။ "ခ်မ္းခ်မ္း ေမၿမိဳ႕ကို ပထမဆံုး ေရာက္ဖူးတာပါ" တဲ့။ ေအာက္ကလည္း ျပန္ေအာ္တယ္ "အဲဒါ ဘာလုပ္ရမွာလဲ" တဲ့။ တကယ္ဆိုရင္ ပရိသတ္သိၿပီးသား သီခ်င္းတစ္ပုဒ္နဲ႔ စဖြင့္လုိက္ရင္ေတာင္ အဲဒီေလာက္အထိ မဆိုးေလာက္ပါဘူး။ တစ္ပုဒ္ၿပီးသြားေတာ့ ေအာက္ကပရိသတ္က ေလးျဖဴနာမည္ကိုပဲ ေအာ္ေနၾကတယ္။ ခ်မ္းခ်မ္းက စုစုေပါင္း (၃)ပုဒ္ ေဖ်ာ္ေျဖပါတယ္။ က်န္တဲ့(၂)ပုဒ္ကေတာ့ ပရိသတ္ သိၿပီးသားသီခ်င္းေတြပါ။
ေတာ္လိုက္တဲ့ပရိသတ္
ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ္ေျပာသလို ပရိသတ္က ေလးျဖဴနာမည္ကို တရစပ္ေအာ္ေနပါတယ္ဆိုမွ ခ်မ္းခ်မ္းကလည္း ဘာေတြေျပာေန၊ လုပ္ေနမွန္းကို မသိပါဘူး။ "အဆင္ေျပတယ္မလား" တဲ့ ေမးတယ္။ ေအာက္ကပရိသတ္က "မေျပဘူး" ဆိုၿပီး လက္ေတြေထာင္ၿပီး လက္ခါျပၾကတယ္။ အဲဒါကို "Thank you" တဲ့။ အံ့ေရာ။ အမယ္ အဲဒါနဲ႔တင္ အရွက္မရွိေသးဘူးဗ်ာ။ ပရိသတ္အေျခအေနကို ကိုယ္က သိေနၿပီပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကုိယ္က ပရိသတ္ကို ထိန္းတတ္တာလည္း မဟုတ္ပါဘဲနဲ႔။ ဒီအတုိင္း ဆိုစရာရွိတာဆိုေပါ့။ မေနတတ္မထိုင္တတ္ ထပ္ေျပာ၊ ထပ္ေမးေသးတယ္။ "ခ်မ္းခ်မ္းက ေမၿမိဳ႕မွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေရာက္ဖူးတာပါ။ ေမၿမိဳ႕ပရိသတ္ႀကီးက ခ်မ္းခ်မ္းကို ႀကိဳဆိုတယ္ဆိုရင္ လက္ေလးေတြ ေထာင္ျပပါဦး" တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပရိသတ္က ေလးျဖဴနာမည္ကို အသည္းအသန္ကို ေအာ္ေနတဲ့အခ်ိန္။ ကၽြန္ေတာ္ထင္လုိက္တာက သြားၿပီ၊ ခ်မ္းခ်မ္းေတာ့ ကြဲၿပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ပရိသတ္ေတြကေလ ေတာ္လိုက္တာဗ်ာ။ အားလံုးနီးပါးေလာက္ ခ်မ္းခ်မ္းကို လက္ေထာင္ျပၾကရွာပါတယ္။ ကြင္းတစ္ခုလံုး လက္ေတြေထာင္လိုက္တာမွ ေဖြးေနတာပဲ။ ပါးစပ္ကေတာ့ ေလးျဖဴ၊ ေလးျဖဴဆိုၿပီး ေအာ္ေနၾကတာ။ လက္ေတြေတာ့ ေထာင္ေပးလုိက္ၾကရွာပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ားေတာ္လိုက္တဲ့၊ ခ်စ္စရာေကာင္းလုိက္တဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြလဲဗ်ာ။ ကုိယ္ၾကည့္ခ်င္ေနတာက အျခားအဆိုေတာ္တစ္ေယာက္၊ ဒါေပမယ့္လို႔ လက္ရွိသီဆိုေနတဲ့ အဆိုေတာ္ကိုလည္း အရွက္မကြဲရေအာင္ သူတို႔တတ္ႏိုင္တဲ့ဘက္က လုပ္ေပးလုိက္ၾကပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ပရိသတ္ေတြကသာ လက္မေထာင္ဘဲ ေအာ္ဟစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ခ်မ္းခ်မ္းချမာ အေတာ္ေလးကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမယ္ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ ဒီလိုပရိသတ္ေတြကို ေျပာထားတဲ့အခ်ိန္ထက္ မိနစ္ ၄၀ ေလာက္ေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္လာတဲ့ အုိင္စီကို သနားသြားတယ္။ ပရိသတ္ေတြကို ေန႔တုိင္းကို ထိုင္ရွိခိုးသင့္တယ္။
၀ိုင္၀ိုင္း
ဒုတိယတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ၀ိုင္၀ိုင္းက ေဖ်ာ္ေျဖပါတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း "အခ်ိန္မွန္ရထားႀကီး ခရီးဆက္ဆဲ" ဆိုၿပီး စလုိက္တာေပါ့ေလ။ အလြမ္းအေဆြးသီခ်င္းေတြခ်ည္းပါပဲ။ သူ႔သီခ်င္းေတြအမ်ားစုက ပရိသတ္ရၿပီးသား ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေအာက္ကေနၿပီး လုိက္ဆိုၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။
ခင္ဘုဏ္း
တတိယတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခင္ဘုဏ္းက ေဖ်ာ္ေျဖပါတယ္။ သူကေတာ့ ပရိသတ္ကို ထိန္းတတ္သူဆိုေတာ့ သူေျပာခ်င္ရာေျပာ သူဆိုခ်င္ရာဆိုၿပီး မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖသြားပါတယ္။ ေအာက္ကပရိသတ္ကိုပါ ပါေအာင္ဆြဲေခၚသြားတာကိုေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳမိပါတယ္။
အငဲ
အစီအစဥ္ေၾကညာတဲ့ ကိုဗညားက ေမၿမိဳ႕သားမက္ ကုိအငဲျဖစ္ပါတယ္ဆိုကတည္းက ပရိသတ္က ေဟးကနဲ ျဖစ္ေနၿပီ။ အငဲကလည္း စလာကတည္းက "၈၅ မႏၱေလးညမ်ားတမ္းခ်င္း" နဲ႔ ဟစ္ထုတ္လုိက္တယ္။ ပရိသတ္ဆိုတာ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ။ ကတဲ့သူက၊ ဆိုတဲ့သူဆို၊ လက္ေတြေျမႇာက္သူေျမႇာက္နဲ႔ အေတာ္ေလးကို အရွိန္ရသြားၾကတယ္။ အငဲကလည္း သီခ်င္းတစ္ပုဒ္မဆိုခင္ သူဆိုမယ့္ သီခ်င္းကို မိတ္ဆက္တဲ့အခါ ေအာက္ကပရိသတ္ေတြက သေဘာက်ေနၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဥပမာ - "ကၽြန္ေတာ့္ညီေတြက မိန္းမေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အရမ္းကို ခံစားၾကလြန္းတယ္၊ ေသာက္သံုးမက်တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ႀကီး စုတ္ျပတ္သြားတဲ့အေၾကာင္းကို ဆိုျပပါ့မယ္" တို႔လိုေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ေျပာသြားတယ္။ "မႏၱေလးတကၠသိုလ္က ထြက္တဲ့လူေတြက သီခ်င္းဆိုေကာင္းတယ္" တဲ့။
ေလးျဖဴ
ကိုဗညားက အခုတစ္ခါ ခင္ဗ်ားတို႔နာမည္ေအာ္ေနတဲ့လူကို စင္ေပၚေခၚလိုက္မယ္လည္းဆိုေရာ ပရိသတ္က "ေလးျဖဴ၊ ေလးျဖဴ" ဆိုၿပီး ဆူညံကုန္ေတာ့တာပါပဲ။ ေလးျဖဴကလည္း အားပါးတရကို အမ်ားႀကီး ေဖ်ာ္ေျဖသြားပါတယ္။ သူဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ ရန္ျဖစ္ေနလို႔ "ငါ့ညီ… ေရွာ္လိုက္ကြာ.. အစ္ကိုေတာင္းပန္ပါတယ္.. ကုိေလး ဆက္ဆိုခ်င္ေသးလို႔ပါ" လို႔ေျပာေတာ့ ရန္ျဖစ္ေနတဲ့လူေတြက ရပ္သြားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေလးျဖဴကုိယ္တိုင္ ေတာင္းပန္ေနတဲ့အတြက္ ေဘးကလူေတြကလည္း ၀ိုင္းၿပီး pressure ေပးလုိက္ပံု ရပါတယ္။
မ်ိဳးႀကီး
ပထမပိုင္းေဖ်ာ္ေျဖမႈရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအျဖစ္ မ်ိဳးႀကီးက သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖပါတယ္။ သူကလည္း တကယ့္ကို ေအာ္ဟစ္ရတဲ့ သီခ်င္းေတြခ်ည္းပဲ ေရြးၿပီး သီဆိုသြားပါတယ္။ ပရိသတ္ကဆိုလိုက္၊ သူကဆိုလုိက္နဲ႔ ပရိသတ္နဲ႔ တစ္လွည့္စီ ဆိုေနလိုက္တာမ်ား မသိရင္ ဇာတ္တုိက္ထားသလုိပဲ အဆင္ကိုေခ်ာလို႔။ ပရိသတ္ကလည္း မ်ိဳးႀကီးကို အားေပးၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အမယ္… မ်ိဳးႀကီးက စင္ေပၚမွာ အဆိုေတာ္ေတြ ေသာက္ဖို႔ခ်ထားေပးတဲ့ ေရသန္႔ဗူးေတြကိုေတာင္ ပရိသတ္ကို ပစ္ေပးၿပီး ေ၀ငွေနေသးတယ္။ ေဘးကေစာင့္ေနတဲ့ လံုၿခံဳေရးေတြကေတာ့ မ်က္လံုးေတြ ျပဴးလို႔ေပါ့။ မျပဴးဘဲ ေနမလား။ အျပင္မွာေရသန္႔ေရာင္းရင္ေတာင္ ဗူးေပးလုိက္တာမဟုတ္ဘူး။ အိတ္ထဲကိုေျပာင္းထဲၿပီးပဲ သယ္လို႔ရတာေလ။ ေတာ္ၾကာ ေရဗူးေတြနဲ႔ ပစ္မွာေၾကာက္လို႔။ အခုေတာ့ ကိုမ်ိဳးႀကီးက ေရဗူးေတြလွမ္းပစ္ေပးေနေတာ့ သူတို႔မွာ တားရအခက္၊ ေအာက္ကပရိသတ္ကို ၾကည့္ရထိန္းရတာတစ္ဖက္နဲ႔ အေတာ္ကို ပူစပ္ပူေလာင္ ျဖစ္သြားၾကပံုပါပဲ။ မ်ိဳးႀကီးအေနနဲ႔လည္း ေစတနာနဲ႔ ပရိသတ္ကို ေပးတာျဖစ္ေပမယ့္ တားျမစ္ထားတာတစ္ခုကို လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား သူပစ္ေပးလိုက္တဲ့ေရဗူးေတြက အရင္ႏွစ္ေတြကလိုမ်ား စင္ေပၚကို ပ်ံ၀ဲတက္လာရင္ အလကားေနရင္း မခက္ေခ်ဘူးလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မလုပ္သင့္ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ျမင္ပါတယ္။ လံုၿခံဳေရး႐ႈေထာင့္ကပါ။ မ်ိဳးႀကီးရဲ႕ ေစတနာကိုေတာ့ နားလည္ေလးစားပါတယ္။
ဒုတိယပိုင္းေဖ်ာ္ေျဖမႈ
ခ်မ္းခ်မ္း
ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ခ်မ္းခ်မ္းကိုပဲ ျပန္ေခၚပါတယ္။ သီခ်င္း (၃)ပုဒ္ သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖသြားပါတယ္။ "I believe myself" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကိုေတာ့ ေအာက္ကပရိသတ္ေတြပါ လိုက္ဆိုၿပီး အားေပးခဲ့တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ "ဘ၀ျခားေနရင္ေတာင္ ခ်စ္မွာ" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ ရၾကပံုလည္း မရပါဘူး။ အသစ္တစ္ပုဒ္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တာပဲ။ အဲဒီသီခ်င္းနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္သြားပါတယ္။ ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပရိသတ္ေတြ သတိထားမိတာတစ္ခုေတာ့ Body structure ပါပဲ။ ခ်မ္းခ်မ္းကလည္း ခ်မ္းခ်မ္းပါပဲ။ အခုလက္ရွိ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကိုပဲ ဂုဏ္ယူေနတာလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ ၀တ္ထားတာက သူနဲ႔ လံုး၀ကို မလုိက္ဖက္ဖူးလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ပိန္ေသာ္လွ၏ ဆိုတာ သူ႔ရဲ႕ ခံယူခ်က္ဆိုရင္ေတာ့ သူလွတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ တကယ္ဆိုရင္ တျခားအ၀တ္အစား ခပ္ဆန္းဆန္းေလးေတြ ၀တ္ျပရင္ ဒီထက္ပိုၿပီး ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိမလားလို႔ပါ။
၀ိုင္၀ိုင္း
ဒုတိယပိုင္းရဲ႕ ဒုတိယေျမာက္အဆိုေတာ္အေနနဲ႔ ၀ိုင္၀ိုင္းက တက္လြမ္းပါတယ္။ ေအာက္ကပရိသတ္ေတြကေတာ့ လက္ကေလးေတြယမ္းၿပီး လုိက္ဆို၊ လိုက္လြမ္းၾကရတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ၀ိုင္၀ိုင္းကပဲ ကိုခရမ္းေရ လက္စြမ္းျပစမ္းပါဦး ဆိုၿပီး ထံုးစံအတိုင္း က်န္တဲ့ တီး၀ိုင္းအဖြဲ႔ေတြ အနားယူၾကပါတယ္။ ကိုခရမ္းလက္စြမ္းျပေနတာကို ပရိသတ္က စိတ္၀င္စားပံု မျပပါဘူး။ အားလံုးက သူတို႔လည္း အနားရၿပီးဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ေအာက္ေျမႀကီးေပၚမွာ ထုိင္ခ်တဲ့လူနဲ႔၊ ေဆးလိပ္ထုတ္ေသာက္တဲ့လူနဲ႔၊ ေရေသာက္တဲ့လူနဲ႔ေပါ့။ ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ၀ိုင္၀ိုင္းက ဆက္ၿပီး ေဖ်ာ္ေျဖပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးပိတ္ကိုေတာ့ ပရိသတ္ေတြနဲ႔အတူ "ေျဖသိမ့္လိုက္" ၾကပါတယ္။
ခင္ဘုဏ္း
ခင္ဘုဏ္းကေတာ့ သူ႔ဟန္အတိုင္းပဲ mood အျပည့္ feeling အျပည့္နဲ႔ ျမဴးျမဴႂကြႂကြ သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖသြားပါတယ္။ "ေမၿမိဳ႕ပရိသတ္ႀကီးက အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ" ဆိုၿပီး ေခၽြးသိပ္သြားပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးပိတ္ကိုေတာ့ သူနဲ႔ ရွင္ဖုန္း ဆိုထားတဲ့ Atomic Kitten ရဲ႕ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ပရိသတ္နဲ႔အတူ စံုတြဲသီဆိုသြားပါတယ္။ "မင္းေပးခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြ… အခုထိ မက္ေနမိ… အျမန္ျပန္လာပါ ခ်စ္သူရယ္…. ကုိယ္ ဆက္ဆက္ေစာင့္မယ္အခ်စ္ေလး…. အတူတူတြဲထားတဲ့ တို႔လက္ေတြ… ခ်စ္သူေလးေရ… ေ၀းခဲ့ရၿပီ… အသည္းေလးေတြ ကြဲအက္ေၾက… လြမ္းေနရတယ္ အခ်စ္ဆံုး.. ေဘဘီ" ဆိုတဲ့ စာသားေတြကို ပရိသတ္က အားပါးတရကို လုိက္လံသီဆိုေပးခဲ့ၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။
မ်ိဳးႀကီး၊ ေလးျဖဴ၊ အငဲ
အလွည့္က်တာက မ်ိဳးႀကီးျဖစ္ပါတယ္လို႔ ကိုဗညားက ေၾကညာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စင္ေပၚကို ေလးျဖဴ၊ အငဲ၊ မ်ိဳးႀကီး (၃)ဦးလံုး တက္လာပါတယ္။ မ်ိဳးႀကီးက "ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ဆိုေနေတာ့ ပရိသတ္က ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္ႀကီး ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔ ကိုေလးျဖဴနဲ႔ ကုိအငဲကိုပါ စံုတြဲဆိုရေအာင္ တစ္ခါတည္း ေခၚလာခဲ့တယ္" လို႔ ေျပာပါတယ္။ "ဒီဇင္ဘာ" မ်ား ဆိုေတာ့မွာလားလို႔ ေတြးမိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဟုတ္ပါဘူး။ အျခားသီခ်င္းေတြကို ဆိုၾကပါတယ္။ (၃)ေယာက္လံုး စင္ေပၚကေန ျပန္မဆင္းေတာ့ပါဘူး။ တစ္ေယာက္တစ္ပုဒ္စီ ဆိုၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ မ်ိဳးႀကီးဆိုရင္ ေလးျဖဴနဲ႔ အငဲက ဟာမိုနီ လုိက္ဆိုေပးပါတယ္။ က်န္တဲ့တစ္ေယာက္ဆိုရင္လည္း အျခားႏွစ္ေယာက္က ဟာမိုနီ လုိက္ဆိုေပးပါတယ္။
ၾကားထဲမွာ ကိုဗညားကို လက္စြမ္းျပတီးခတ္ခုိင္းပါေသးတယ္။ ပရိသတ္ကလည္း အနားရတာေပါ့ေလ။ ဘာေတြတီးေနမွန္းကို သတိမထားမိပါဘူး။ မ်ိဳးႀကီးရဲ႕ အိပ္ဖန္ေစာင့္ သီခ်င္းနဲ႔အတူ သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖမႈ ျပန္စမွ ပရိသတ္လည္း ျပန္အသက္၀င္လာခဲ့ပါတယ္။ လိုက္ဆိုၾက၊ လုိက္ေအာ္ၾက၊ လုိက္ကၾကေပါ့ေလ။ တစ္လွည့္စီ သီဆိုေဖ်ာ္ေနလိုက္ၾကရင္းနဲ႔ "ခ်စ္စမ္းေမာင္… solo ေလး တီးျပစမ္းပါ" ဆိုၿပီး အဆိုေတာ္ေတြအားလံုး ေအာက္ကိုဆင္းသြားၾကပါတယ္။ ခ်စ္စမ္းေမာင္ရဲ႕ လက္စြမ္းျပမႈ အစီအစဥ္ေပါ့ေလ။
ဒီတစ္ခါေတာ့ ပရိသတ္ေတြ အနားမရေတာ့ပါဘူး။ ပရိသတ္က ခ်စ္စမ္းေမာင္ရဲ႕ တီးခတ္မႈ၊ လက္စြမ္းျပမႈကိုေတာ့ အေတာ္ေလးကို စိတ္၀င္စားတာေတြ႔ရပါတယ္။ လက္ခုပ္ေတြတီးလိုက္၊ လက္ေခါက္ေတြမႈတ္လိုက္၊ အေပၚကတီးတဲ့တီးလံုးအတုိင္း လုိက္ကလုိက္နဲ႔ေပါ့။ ခ်စ္စမ္းေမာင္ကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးကို လက္စြမ္းျပေနပါေတာ့တယ္။ ဆိုင္ကယ္စက္ႏိႈးတာကေန ထြက္သြားတဲ့အထိကို ဂစ္တာနဲ႔ တီးျပသြားေတာ့ ပရိသတ္ေတြက လက္ခုပ္သံတေျဖာင္းေျဖာင္းေပါ့။ ဘယ္ေလာက္အထိလဲဆိုရင္ လွ်ာနဲ႔ေတာင္ တီးျပသြားလုိက္ေသးတယ္။ အကူတစ္ေယာက္ရဲ႕ေခါင္းေပၚကို ဂစ္တာတင္ၿပီး လက္စြမ္းျပတာကိုလည္း ေအာက္ကပရိသတ္ေတြ အေတာ္ေလးႏွစ္ၿခိဳက္သေဘာက် အားေပးၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စေတ့ခ်္စင္ရဲ႕ ဘယ္ဖက္အျခမ္းမွာ ရန္ပြဲအႀကီးအက်ယ္ကုိ တြယ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ေဘးကပရိသတ္ေတြချမာ မဆီမဆုိင္ ထိကုန္မွာစိုးတဲ့အတြက္ ေဘးကို ရွဲထြက္သြားၾကပါတယ္။ ရန္ျဖစ္တဲ့ေနရာမွာ အေယာက္ (၂၀)ေယာက္ လံုးေထြးသတ္ပုတ္ေနၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ခါးပတ္ေတြခၽြတ္ၿပီး ႐ိုက္ေနၾကတာလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ကန္တဲ့လူကကန္၊ ထိုးတဲ့လူကထိုး၊ ေျပးတဲ့လူကေျပး၊ လုိက္တဲ့လူကလုိက္၊ ႐ိုက္တဲ့လူက႐ိုက္နဲ႔ ၀ိုင္းႀကီးပတ္ပတ္ ဒူေ၀ေ၀ ကစားေနသလိုပါပဲ။ ေဘးကရွဲေပးလုိက္တဲ့အတြက္ အဲဒီေနရာဟာ ကြက္လပ္ျဖစ္ၿပီး စည္၀ိုင္းပံုစံမ်ိဳး ျဖစ္သြားပါတယ္။ ပရိသတ္ကလည္း အုတ္အုတ္သည္းသည္း ျဖစ္သြားတာေပါ့။ လံုၿခံဳေရးေတြေရာက္လာၿပီး ရန္ျဖစ္တဲ့လူေတြကို ဆြဲေခၚသြားတာေတြ႔ရပါတယ္။ ပရိသတ္က ႂကြက္စီႂကြက္စီ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခ်စ္စမ္းေမာင္က လက္စြမ္းျပၿပီး ပရိသတ္ရဲ႕အာ႐ံု သူ႔ဆီကို ျပန္ေရာက္ေအာင္ လုပ္လုိက္ပါတယ္။ "ျမနႏၵာ" သီခ်င္းကို တီးျပလိုက္တာပါ။ ပရိသတ္က လုိက္ဆိုတဲ့အျပင္ ကခုန္ၿပီး စေတ့ခ်္စင္ေပၚကို ျပန္အာ႐ံုေရာက္သြားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေတာ္ပါေပ့ ကိုခ်စ္စမ္းေမာင္ရယ္…။
အဆိုေတာ္သံုးေယာက္ စင္ေပၚျပန္ေရာက္လာၿပီး တစ္လွည့္စီသီဆိုေဖ်ာ္ေျဖၾကပါတယ္။ ေလးျဖဴရဲ႕ "စာမ်က္ႏွာတစ္ဆယ့္ငါး" တို႔ အငဲရဲ႕ "အၾကည့္" တို႔၊ မ်ိဳးႀကီးရဲ႕ "ေက်ာက္စာမ်ား" တို႔နဲ႔အတူ ပရိသတ္ေတြ ထိန္းမရေအာင္ကို လိုက္ဆိုၾက၊ လိုက္ကၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေလးျဖဴက "ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အခုအခ်ိန္ကစၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ႏႈတ္ဆက္ပါၿပီ" လို႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ ပရိသတ္ေတြက လက္ေတြယမ္းၿပီး မရဘူးလို႔ ေအာ္ၾကပါတယ္။ အေစာႀကီးရွိေသးတယ္လို႔ ၀ုိင္းေအာ္ၾကပါတယ္။ ေလးျဖဴက ေနာက္ထပ္ေလးပုဒ္ဆိုၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အစီအစဥ္ ၿပီးပါၿပီလို႔ ေၾကညာပါတယ္။ ေလးျဖဴ၊ အငဲ၊ မ်ိဳးႀကီး တစ္ပုဒ္ဆီ ဆိုၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ေနာက္ဆံုးအပုဒ္အျဖစ္ ေလးျဖဴက "ဘ၀ဆိုတာ မေရရာ.." ဆိုၿပီး သူ႔ရဲ႕ "မာယာ" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္သြားပါတယ္။
ၿပီးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ တီး၀ိုင္းအဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ေလးျဖဴ၊ အငဲ၊ မ်ိဳးႀကီးတို႔လက္တြဲၿပီး ပရိသတ္ကိုႏႈတ္ဆက္ ဂါရ၀ျပဳခဲ့ၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ အိုင္းရင္းခေရာ့စ္တီး၀ိုင္းရဲ႕ ျပင္ဦးလြင္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲဟာ ညေန ၅ နာရီ ၁၅ မိနစ္မွာ ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။
သံုးသပ္ခ်က္
လက္မွတ္ေစ်းျမင့္မႈေၾကာင့္ ပရိသတ္နည္းလိမ့္မယ္လုိ႔ ထင္ထားေပမယ့္ စေတ့ခ်္စင္ေရွ႕က ကြက္လပ္ႀကီးတစ္ခုလံုး ျပည့္လွ်ံသြားတဲ့အထိ လူေတြမ်ားခဲ့တာကို အံ့ၾသမိပါတယ္။ လံုၿခံဳေရးေတြလည္း ယခင္ပြဲေတြကထက္ ပုိမိုၿပီး တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ခ်ထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဂိတ္ေပါက္အ၀င္မွာလည္း ယခင္ကထက္ပို ပိုမိုတင္းၾကပ္စြာ စစ္ေဆးတာကို ခံယူၾကရပါတယ္။ လာၾကည့္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ေျပာသလိုေျပာရရင္ စေတ့ခ်္႐ိႈးလာၾကည့္တာ တရားစခန္းလာရသလိုပဲ၊ စိတ္ပုတီးေလးပါ ယူလာခဲ့ရမွာတဲ့။ ရယ္ရသလို ေတြးစရာလည္း ျဖစ္ရပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သေဘာက်ပါတယ္။ လာၾကည့္တဲ့လူေတြ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ကင္းကင္း ၾကည့္ဖို႔အတြက္ တာ၀န္ရွိတဲ့လူဆိုတာ ဒီလိုပဲ အမုန္းခံရမွာပါပဲ။ အခုေလာက္ထိ တင္းၾကပ္ထားတာေတာင္ ေနာက္ပိုင္းမွာ အရက္ပုန္းေရာင္းတဲ့လူ ရွိေသးတယ္။ မူး႐ူးၿပီး ရန္ျဖစ္ၾကေသးတယ္။ ေရဗူးေတြ၊ ဖိနပ္ေတြနဲ႔ စင္ေပၚကို ပစ္ၾကေသးတယ္။ ဒီအတုိင္းသာ လႊတ္ေပးထားလို႔ကေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းလုိက္မယ့္ ျဖစ္ျခင္း။ မႏၱေလး၊ ျပင္ဦးလြင္၊ သီေပါ၊ ေနာင္ခ်ိဳတို႔က အုိင္စီရဲ႕ အမာခံပရိသတ္ေတြဟာ ကားေတြ၊ ဆုိင္ကယ္ေတြ၊ လုိင္းကားေတြနဲ႔ လာအားေပးခဲ့တာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ အုိင္စီရဲ႕ ပါ၀ါကို တြက္ဆလို႔ရပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္အပ္ခ ၁၀၀၀ က်ပ္ ေတာင္းတဲ့ကိစၥ၊ ဥယ်ာဥ္၀င္ေၾကး ၁၀၀၀ က်ပ္ ေပးလုိက္ရတဲ့ကိစၥ၊ မိနစ္ေလးဆယ္ေလာက္ ေနပူထဲမွာ ထုိင္ေစာင့္လုိက္ရတဲ့ ဒုကၡ၊ ရန္ပြဲေတြေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ဒုကၡေတြရွိခဲ့ေပမယ့္ အုိင္စီအဖြဲ႔သားေတြရဲ႕ အားပါးတရေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြၾကားမွာ ေစာေစာကအေမာေတြ ေျပခဲ့ရတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၅ ရက္၊ အဂၤါေန႔။
ညေန ၄ နာရီ ၁၆ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။
