MYANMARTHWAY BLOG

Thursday, March 04, 2010

ျမန္မာ့ပင္မေရစီးေၾကာင္းအသစ္၏ ပံုသဏၭာန္ - ေမာင္စူးစမ္း

ေဒါင္လိုက္ အလ်ားလိုက္
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ က်င္းပမည့္ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ ပါတီစံုဒီမုိကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲျဖစ္သည္။ ပါတီစံုရသည္မွာ အျမင္ခ်င္း၊ သဘာ၀ခ်င္း ကြဲျပားျခားနားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံပညာစကား၌ Cleavage ဟု ေခၚသည္။ ကြဲျပားျခားနားမႈကို ေဒါင္လုိက္ႏွင့္ အလ်ားလိုက္ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးခြဲၾကည့္သည္။ ေဒါင္လုိက္ကြဲျပားျခားနားမႈသည္ ဘာသာေရး၊ လူမ်ိဳးေရး၊ လူမႈေရးသမိုင္း စသည့္ ယဥ္ေက်းမႈစံၫႊန္းတို႔ကို အေျခခံသည္။ အလ်ားလုိက္ ကြဲျပားျခားနားမႈဆိုသည္မွာ လူတန္းစား၊ ၀င္ေငြ၊ ပညာအဆင့္အတန္း၊ ၿမိဳ႕ျပႏွင့္ ေက်းလက္အလုပ္အကုိင္ အမ်ိဳးအစား စသည့္ စီးပြားေရးႏွင့္ လူမႈေရးအလႊာတို႔ကို အေျခခံသည္။

ေပၚေပါက္မည့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီတို႔သည္ ေဒါင္လုိက္ႏွင့္ အလာ်းလုိက္ ကြာျခားမႈအတိုင္းအတာအလိုက္ ေရြးေကာက္ပြဲႏုိင္ငံေရးတြင္ ျဖတ္သန္းလႈပ္ရွားရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ တစ္နည္းေျပာရလွ်င္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ေဖာ္ျပပါ ေဒါင္လုိက္ႏွင့္ အလ်ားလုိက္ကြဲျပားျခားနားမႈကို ယက္ေဖာက္ၾကရမည္ျဖစ္ေလရာ ဤယက္ေဖာက္မႈ လက္ရာကိုၾကည့္ၿပီး ဒီမိုကေရစီ၏ ရင့္က်က္ခုိင္မာမႈကို အကဲျဖတ္ႏုိင္သည္။

အကန္႔အသတ္အေျခစိုက္
ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသမုိင္း အထူးသျဖင့္ ေရြးေကာက္ပြဲသမုိင္းတြင္ စံထားၾကည့္အပ္ေသာ အေျခအေနသံုးပါး ရွိခဲ့သည္။ ၎တို႔မွာ (၁) ႏိုင္ငံေရးအုိင္ဒီအိုလိုဂ်ီမ်ား၊ (၂) အင္စတီက်ဴးရွင္းေခၚ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ (၃) လူပုဂၢိဳလ္ (Personalities) တို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ႏိုင္ငံေရးေခတ္ ေရြးေကာက္ပြဲတို႔၌ လက္၀ဲလက္ယာ အုိင္ဒီအိုလုိဂ်ီတို႔ျဖင့္ ဆူညံခဲ့သည္။ လူပုဂၢိဳလ္တို႔ကလည္း အေရးပါ အရာေရာက္ခဲ့သည့္ ေနာက္ပိုင္းေရြးေကာက္ပြဲတို႔၌ စစ္တပ္ကို အင္စတီက်ဴးရွင္းက ထူးထူးျခားျခား ပံုသဏၭာန္ေဆာင္လာသည့္ ျဖစ္ရပ္တို႔ကို ပံုေလာင္းလာသည္။

သို႔ျဖင့္ ျမန္မာ့ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္ငံေရးတြင္ (၁) အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီ၊ (၂) အင္စတီက်ဴးရွင္း ႏွင့္ (၃) လူပုဂၢိဳလ္တို႔၏ အခန္းက႑ကို ပကတိအေျခအေနအတိုင္း အကဲခတ္ႏိုင္ၾကရန္ လိုသည္။ ဤသို႔ အကဲခတ္ရာ၌ အကန္႔အသတ္ Limitations တို႔အေပၚ အေျခခံထားၾကည့္ရန္ လိုလိမ့္မည္ဟု ယူဆသည္။

ေလ့လာသံုးသပ္မႈတို႔၌ စြမ္းပကားအလားအလာ Potentials တို႔အေပၚ အေျခခံထားၾကည့္ျခင္းႏွင့္ အကန္႔အသတ္တို႔အေပၚ အေျခခံထားၾကည့္ျခင္းတို႔ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးရွိေလရာ ေပၚထြန္းမည့္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီသည္ လမ္းၫႊန္ခံဒီမိုကေရစီ (Guided Democracy) ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ အကန္႔အသတ္တို႔အေပၚ အေျခခံထား၍ သံုးသပ္ၾကည့္ျခင္းက ပိုၿပီး ယထာဘူတက်မည္ဟု ယူဆသည္။ အကန္႔အသတ္တို႔ကိုျမင္မွ အကန္႔အသတ္တို႔ကို ေက်ာ္ျဖတ္ေသာနည္းတို႔ကို သိမည္။

ပင္မေရစီးေၾကာင္း
အထက္တြင္ေဖာ္ျပေသာ အလ်ားလိုက္၊ ေဒါင္လိုက္ ကြဲျပားျခားနားမႈတို႔သည္ ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္ငံေရး၌ လည္းေကာင္း၊ ေပၚေပါက္မည့္ လႊတ္ေတာ္မ်ား ႏိုင္ငံေရး၌လည္းေကာင္း လမ္းဆံုကန္႔လန္႔ျဖတ္ၾကရေတာ့မည္။ Intersection ဟု ေခၚသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လႊတ္ေတာ္တို႔ကို "ညႇိႏိႈင္းေစ့စပ္ရာဖိုရမ္" Engagement Forums မ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္နားလည္ၾကသည္။ ကြဲျပားျခားနားမႈအမ်ိဳးမ်ိဳးကို လႊတ္ေတာ္အတြင္း၌ ေျဖရွင္းကုစားႏိုင္မည္ဟုဆိုလွ်င္ ဒီမိုကေရစီသည္ အျခားႏိုင္ငံေရးနည္းလမ္းတို႔ကို ဖယ္ထုတ္ပစ္ႏိုင္သည္။

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး၌ ႏိုင္ငံေရးနည္းလမ္းေတြ အစံုရွိေနသည္။ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းေတြ အစံုရွိေနသည္။ (၁) ျပည္ပေရာက္ ျပည္ပအားကိုးလုပ္ငန္း၊ (၂) ျပည္ပမွ သူပုန္လုပ္ငန္း၊ (၃) ျပည္တြင္းသူပုန္လုပ္ငန္း (၄) လမ္းေပၚႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္း (၅) ျပည္တြင္းတရား၀င္လုပ္ငန္းတို႔ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ မ်ိဳးစံုရွိေသာ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းႏွင့္ လုပ္နည္းတို႔သည္ ေပၚထြန္းမည့္ ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္ငံေရး (၀ါ) လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးမည္ေသာ ပင္မေရစီးေၾကာင္းထဲ၌သာ စိုက္စိုက္မတ္မတ္ ေပ်ာ္၀င္ၾကမည္ဟုဆိုလွ်င္ ဒီမိုကေရစီအတြက္ အလားအလာေကာင္းမည္ဟု ယူဆရသည္။ ေရြးေကာက္ပြဲႏွင့္ လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးသည္ တစ္ခုတည္းေသာ ဗဟိုပင္မေရစီးေၾကာင္းျဖစ္၍ ဤေရစီးေၾကာင္းကိုသာ ဗဟိုထားၾကရမည္။

စိစစ္သံုးသပ္မႈပါ၀ါ
ဤဗဟိုပင္မေရစီးေၾကာင္းသည္ အသစ္ျဖစ္လို႔ ပါရာဒိုင္းအသစ္လို႔လည္း ေခၚလို႔ရသည္။ ခြင္သစ္ဟုေျပာႏိုင္သည္။ ယခုအခါ ဆန္းစစ္ေလ့လာမႈသည္ နည္းေျပာင္းသြားသည္။ ယခုအခ်ိန္အထိ ျဖစ္ရပ္တစ္ရပ္၊ အုိင္ဒီယာတစ္ပါးကိုၾကည့္လွ်င္ ခုိင္လံုမႈ Validity ကို ၾကည့္သည္။ ယုတၱိခုိင္လံုမႈကို အဓိကထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ယခု အေတြးအေခၚတစ္ခု သို႔မဟုတ္ ျဖစ္ထြန္းမႈတစ္ခုကိုၾကည့္လွ်င္ ဆီေလ်ာ္မႈ Relevancy ကိုၾကည့္သည္။

အက်ိဳးအေၾကာင္း ခုိင္လံုသည္၊ မခုိင္လံုသည္ထက္ ပကတိအေျခအေနႏွင့္ ဆီေလ်ာ္သည္ မဆီေလ်ာ္သည္ဆိုေသာ အခ်က္ကို အေျခခံထားၾကည့္သည္။

ပါရာဒိုင္းအသစ္တြင္ အတိတ္သည္ သိပ္ၿပီးဆီေလ်ာ္ဖြယ္ မရွိေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆီေလ်ာ္မႈရွိ၊ မရွိကို ပစၥဳပၸန္ႏွင့္ အနာဂတ္တို႔အေပၚ ေျပာင္းေပးၾကည့္ရေတာ့မည္။ ဤအလို႔ငွာ ေတြးေခၚနည္းတစ္ရပ္ကို အဆိုျပဳေျပာဆိုသည္။ ဆီေလ်ာ္မႈကို တိုင္းဆႏိုင္ရန္အလို႔ငွာ ပကတိအစစ္အမွန္ကို နက္နက္နဲနဲ စိစစ္သံုးသပ္ႏိုင္ရန္ လိုသည္။ အနာဂတ္ကို ေကာင္းမြန္စြာ ခန္႔မွန္းႏိုင္ရန္ လိုသည္။ Deeper analysis of reality and better prediction of future ဟု ဆိုသည္။ ၎ကို စိစစ္ႏုိင္မႈပါ၀ါဟု ေခၚသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး၏ ေရွ႕အလားအလာကို သံုးသပ္ရာ၌ အတိတ္ကို အၫႊန္းအျဖစ္ အသံုးမျပဳဘဲ ပကတိအစစ္အမွန္ကို နက္နက္နဲနဲ သံုးသပ္ၿပီး အမွန္ႏွင့္ နီးစပ္ေသာ အနာဂတ္ကို ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းႏိုင္ရန္လိုသည္။

ဤသံုးသပ္မႈသည္ ကန္႔သတ္ခ်က္တို႔အေပၚ ဖိုးကပ္(စ္) လုပ္လိုက္သည္။ အကန္႔အသတ္မရွိ အေျခခံလစ္ဘရယ္ ျဖစ္ထြန္းမႈကို မွန္းဆလို႔မရႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ျဖစ္ထြန္းမည့္ ဒီမိုကေရစီသည္ လစ္ဘရယ္ဒီမိုကေရစီမဟုတ္။ လမ္းၫႊန္ခံဒီမိုကေရစီ (Guided Democracy) ျဖစ္မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

အၫႊန္း - ISS Journal

ရန္ကုန္တိုင္းမ္ဂ်ာနယ္
အတြဲ (၅) အမွတ္ (၂၄)

ေမာင္စူးစမ္း
ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္ငံေရး
စာမ်က္ႏွာ - ၇၅ မွ ၈၃

အခုတေလာ…

(၁)
အခုတေလာ...
အပတ္စဥ္ထုတ္ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ဆရာေမာင္စူးစမ္းရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြ မဖတ္ရတာ ႏွစ္ပတ္ရွိသြားၿပီ။ အပတ္စဥ္ ရန္ကုန္တုိင္းမ္နဲ႔ The Voice ကို ရၿပီဆိုတာနဲ႔ အရင္ဆံုးလုပ္တဲ့အလုပ္က ဆရာေမာင္စူးစမ္းရဲ႕ ေဆာင္းပါးကို ရွာဖတ္ျခင္းပါ။ တစ္ပတ္တစ္ပတ္ ဆရာေမာင္စူးစမ္းက ဦးေႏွာက္ကုိဘာေတြဆြမလဲလို႔ စိတ္၀င္တစားနဲ႔ ေစာင့္စားရတာဟာ ထီဖြင့္မယ့္ရက္ကို ေစာင့္ေနရသူတစ္ဦးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္မႈမ်ိဳးနဲ႔ပါ။ အသက္ကႀကီးၿပီဆိုေတာ့ ဆရာေမာင္စူးစမ္း ေနထိုင္မေကာင္း ျဖစ္ေနသလားဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးလည္း ေတြးမိပါတယ္။ မဟုတ္ပါေစနဲ႔ေပါ့။ စာဖတ္သူေတြရဲ႕ ဦးေႏွာက္ေတြကို ဆြႏိုင္ဖို႔အတြက္ အသစ္အသစ္ေတြကို အခ်ိန္ယူၿပီး စဥ္းစားေတြးေတာ ေရးသားေနတာ ျဖစ္ပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။

(၂)
အခုတေလာ...
မႏၲေလးFM ကို အရမ္းကို သေဘာက်ေနမိတယ္။ အခန္းထဲမွာ ရွိေနခ်ိန္ဆိုရင္ ေရဒီယုိကို အၿမဲတမ္းဖြင့္ထားျဖစ္တယ္။ သီခ်င္းေတြကေတာ့ FM လိုင္းတိုင္းမွာ လႊင့္ေနတာဆိုေတာ့ သိပ္ၿပီးမထူးပါဘူး။ အစီအစဥ္ေတြကေတာ့ အျခားFM ေတြထက္ နည္းနည္းပိုထူးသလိုပါပဲ။ အၿမဲတမ္းလည္း ဆန္းစစ္ေနေအာင္ ဖန္တီးေနတာကို ေတြ႔ေနၾကားေနရတယ္။ သုေမာင္ရဲ႕ ေၾသာ္.. ဒါနဲ႔ စကားမစပ္၊ သန္းျမတ္စိုးရဲ႕ သီခ်င္းေဟာင္းေတြကို ျပန္တင္ဆက္တဲ့အစီအစဥ္၊ ကေလးေတြအတြက္ ကဗ်ာရြတ္၊ ပံုျပင္ေျပာ၊ ဘုရားစာရြတ္ လုပ္ေပးတဲ့အစီအစဥ္၊ ပရိသတ္ေတြက ေလလိႈင္းကတစ္ဆင့္ တိုက္႐ုိက္သီခ်င္းေတာင္းတဲ့ အစီအစဥ္၊ အဆိုေတာ္တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ အႀကိဳက္ဆံုးသီခ်င္းေတြကို ေမးျမန္းၿပီး ထုတ္လႊင့္ေပးတဲ့ အစီအစဥ္ေတြကို သေဘာက်ေနမိတယ္။ ေနာက္တစ္ခု မႏၲေလးအက္ဖ္အမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္စိတ္အ၀င္စားဆံုးနဲ႔ သေဘာအက်ဆံုးတစ္ခုက အစီအစဥ္တင္ဆက္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင့္" ဆိုတဲ့ ေလယူေလသိမ္းနဲ႔ ေျပာဟန္ဆိုဟန္ကိုပါ။ ဘယ္သူမွန္းမသိေပမယ့္ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးေျပာတဲ့ "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင့္" ဟာ အျခားလူေတြ ေျပာသလိုမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးဆိုတာကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။

(၃)
အခုတေလာ...
ရာသီဥတုက ပူစပ္ပူေလာင္နဲ႔ ေနရထုိင္ရတာ အေတာ္ခက္ပါတယ္။ ပူတာလည္းမဟုတ္၊ ေအးတာလည္းမဟုတ္တဲ့ အဲဒီအရသာဟာ အေတာ္ကိုဆိုးပါတယ္။ လူကိုလည္း အလကားေနရင္း ေဒါသထြက္ေစတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ နည္းနည္းပူလာေတာ့ ေခၽြးေလးေတြကလည္း မစို႔တစို႔ ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ အက်ႌေတြမွာ ေခၽြးနံ႔ေတြစြဲခ်င္လာပါတယ္။ သစ္ရြက္ကေလးေတြ အပင္ေပၚကေန အလုအယက္ေႂကြက်လာတဲ့ ႐ႈခင္းေတြကို ျမင္ရေတာ့ လြမ္းရမလို၊ ေဆြးရမလို၊ ငိုရမလို၊ ရယ္ရမလိုပါပဲ။ ေၾသာ္... ဆယ္ေက်ာ္သက္လည္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘဲလ်က္နဲ႔ေလ။ ခက္ပါနဲ႔ေနာ္။

(၄)
အခုတေလာ...
ဘီးႏွစ္လံုးနဲ႔ စီးေတာ္ယာဥ္ေတြအတြက္ ဆီသြားထည့္ေတာ့ ဆီေစ်းတက္သြားၿပီတဲ့။ အရင္ထက္ ၂၀၀ က်ပ္ေတာင္ ပိုေပးလိုက္ရတယ္။ ေတာ္ေတာ္လည္း အံ့ၾသသြားတယ္။ "ဟာ... ဆီေစ်းေတြက်ေနတာ မဟုတ္ဖူးလား" လို႔ ျပန္ေမးမိေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ဘာေၾကာင့္ပါ၊ ဘယ္ေစ်းက ဘယ္လိုတက္သြားလို႔ စသျဖင့္ အလြတ္က်က္ထားတဲ့ စကားလံုးေတြကို ျပန္ရြတ္ျပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မေက်မနပ္နဲ႔ "မေန႔ကပဲ ဂ်ာနယ္ထဲမွာ ဆီေစ်းေတြ ထိုးက်သြားတဲ့အေၾကာင္း ဖတ္လုိက္ရေသးတယ္၊ မဟုတ္ေသးပါဘူးကြာ" လို႔ ေရရြတ္မိေတာ့ အတူပါလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက "အဲဒါ ဂ်ာနယ္ေပၚမွာ က်တာေလ၊ အျပင္မွာ က်ခ်င္မွ က်မွာေပါ့ကြ" တဲ့။ အစာမေၾကေပမယ့္ ၿငိမ္ေနလိုက္ပါတယ္။ "ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာ" ဆိုတဲ့စကားက ေခါင္းထဲကေန ျပဴတစ္ျပဴတစ္နဲ႔ ထြက္လာလို႔ အတင္းေမာင္းလႊတ္လုိက္ရတယ္။

(၅)
အခုတေလာ...
ဘေလာ့ဂ္အတြက္ ပို႔စ္ေတြကိုပဲ ထိုင္ေရးျဖစ္ေနတယ္။ အရင္ကဆို စာသင္ခ်ိန္မပါတဲ့ေန႔ေတြမွာ စာဖတ္လိုက္၊ ဗီဒီယိုေလးၾကည့္လုိက္၊ သီခ်င္းေလးနားေထာင္လိုက္နဲ႔။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္-သံုးရက္ကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ အခ်ိန္ျပည့္ထိုင္ၿပီးေတာ့ကို မထတမ္း စိတ္ကူးေပၚသမွ်ကို ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။ တစ္ခုေရးၿပီးလို႔ ၿပီးမလားေအာက္ေမ့တယ္၊ ေနာက္တစ္ခုက ေရးခ်င္လာျပန္ေရာ။ "အေတြးဆိုတာမ်ိဳးက မဆံုးႏုိင္ပါလား" လို႔ ေတြးမိသြားတယ္။

အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ မတ္လ ၄ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔။
ေန႔လည္ ၁ နာရီ ၅၂ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

Wednesday, March 03, 2010

ျမန္မာအေခၚခံရဖို႔ မထိုက္တန္တဲ့သူေတြ - လူထုစိန္၀င္း

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၃ ရက္ေန႔က ေက်ာင္းသူေဟာင္းသံုးေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ တစ္ေယာက္က တိုက်ဳိက၊ တစ္ေယာက္က တိုင္ေပက၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ တိုင္ေပမွာ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ႏွစ္ သြားေနၿပီးမွ ရန္ကုန္ျပန္လာေနသူျဖစ္တယ္။ တိုင္ေပကတစ္ေယာက္ကေတာ့ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူး အခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ျပန္လာေနက်ျဖစ္ေပမယ့္ ဂ်ပန္ကတစ္ေယာက္ကေတာ့ ထြက္သြားၿပီးကတည္းက အခုမွ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျပန္ေတြ႔ရတာျဖစ္တယ္။

ဗမာစကားပီသတဲ့လူေတြ
သံုးေယာက္သားခ်ိန္းၿပီး အတူေရာက္လာၾကတာဆိုေတာ့ စကားေတြေျပာလို႔ မကုန္ေအာင္ျဖစ္ေနၾကတယ္။ အဲဒီလိုစကားေျပာၾကရင္းက တစ္ခုသတိထားလိုက္မိတယ္။ ဂ်ပန္ကလာတဲ့ တပည့္မက ဗမာစကားကို ဘာသံမွမ၀ဲဘဲ ပီပီသသႀကီး ေျပာေနတဲ့အခ်က္ျဖစ္တယ္။ အခုတေလာ ေရဒီယိုကေန ၾကားၾကားေနရတဲ့ ဂ်ပန္ေရာက္ဗမာေတြရဲ႔ စကားေျပာသံေတြဟာ ဂ်ပန္သံ ၀ဲ၀ဲေနၾကတာေတြ႔ရတယ္။ စကားေျပာရင္း ေနာက္ဆံုးစကားလံုးက်ရင္ အသံကို သံရွည္ဆြဲသြားၿပီးမွ ႐ုတ္တရက္ ရပ္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။ ဂ်ပန္စကားေျပာေနက်မို႔ ေနမွာပဲလို႔ မွတ္ထင္ေနတယ္။ ေဟာ အခုတစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘာသံမွမ၀ဲဘဲ ဗမာစကားကို ဗမာလိုပဲ ပီပီသသႀကီးကို ေျပာေနလိုက္တာ အံ့ၾသေတာင္သြားရတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူက ဗမာေတာင္မဟုတ္ပါဘူး။ လား႐ိႈးဇာတိ ျမန္မာျပည္ေပါက္ တ႐ုတ္မေလးပါ။ စက္မႈတကၠသိုလ္က ဗိသုကာဘြဲ႔ရၿပီး ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတုိင္မီကတည္းက ဂ်ပန္ကို ထြက္သြားတာျဖစ္ပါတယ္။ အခုေရာက္လာတဲ့ သံုးေယာက္စလံုး တ႐ုတ္မေလးေတြပါ။ တိုင္ေပမွာေနသူကလည္း ဟိုမွာ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ ဘာသံမွ မ၀ဲပါဘူး။

ဗမာစကားမပီသတဲ့ဗမာေတြ
အသံမ၀ဲ႐ံုတင္မဟုတ္ဘူး။ သူက ျမန္မာျပည္ကိုလည္း ခ်စ္ပါတယ္။ ႏွစ္ကူးခ်ိန္ေရာက္တိုင္း တစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္ ေရာက္ေအာင္ျပန္ပါတယ္။ ေရာက္တာနဲ႔ သူ႔ဇာတိ ဇီးကုန္းကိုျပန္ၿပီး ငယ္စဥ္က ဆရာသမားေတြကို လိုက္လံေတြ႔ဆံုၿပီး ကန္ေတာ့ပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ ဘာေတြကိုလည္း လွဴဒါန္းမႈေတြ လုပ္ပါတယ္။ သူက တိုင္ေပက အဆင့္ျမင့္ ႏိုင္ငံတကာဟိုတယ္ႀကီးတစ္ခုမွာ မန္ေနဂ်ာအဆင့္ ရာထူးရထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမ်ားတကာေတြလို မိဘေဆြမ်ဳိးေတြပါေခၚၿပီး ဟိုမွာမေနပါဘူး။ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေနပါတယ္။ သူတို႔တစ္ေတြလို ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္၊ အစိတ္ ႏိုင္ငံျခားသြားေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ေပါက္ တ႐ုတ္မေလးေတြက ဗမာစကား ပီပီသသေျပာၿပီး ျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္ေနၾကေပမယ့္၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးႏွစ္ကမွ ႏိုင္ငံျခားေရာက္သြားတဲ့ ဗမာစစ္စစ္ေတြက ဗမာစကားကို ႏိုင္ငံျခားသံ၀ဲၿပီး ေျပာေနၾကတာကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ နားမလည္ႏိုင္တာ အမွန္ပါပဲ။

ျမန္မာျပည္နဲ႔မတန္ဘူးတဲ့
တခ်ဳိ႕မ်ား ဗမာစကားကို ႏိုင္ငံျခားသံ၀ဲၿပီး ေျပာ႐ံုေတာင္မကပါဘူး။ သူတို႔တတ္ထားတဲ့ ပညာေတြဟာ ျမန္မာျပည္နဲ႔ မတန္ေအာင္ ျမင့္ေနတဲ့အတြက္ ျပန္လာလည္း အခ်ည္းႏွီးပဲလို႔ေတာင္ ေျပာတတ္ၾကေသးတယ္။ တတ္ထားတဲ့ပညာနဲ႔ လူသားေတြကို အက်ဳိးျပဳေနဖို႔ပဲလိုတယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံသားျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့အျမင္မ်ဳိး မထားသင့္ဘူး။ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းေခတ္မွာ ဂလိုဘယ္အျမင္ ရွိဖို႔လိုတယ္။ ဟိုႏိုင္ငံသား၊ ဒီႏိုင္ငံသားဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြဟာ ေခတ္နဲ႔မညီေတာ့ဘူး။ လူသားအားလံုးဟာ ကမၻာသူ၊ ကမၻာသားေတြပဲလို႔ ၾကည့္တတ္ျမင္တတ္ရမယ္လို႔လည္း ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္။ အရွက္မရွိလို႔ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ၿပီး ေျပာေနၾကတာပါ။ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာက ကိုယ့္ေဆြမ်ဳိး အသိုင္းအ၀ိုင္းကိုေတာင္ အက်ဳိးျပဳခ်င္တဲ့ ေစတနာမရွိတဲ့သူမ်ဳိးက ကမၻာ့လူသားေတြကို အက်ဳိးျပဳမယ္လို႔ ေျပာေနတာကို ဘယ္သူက ယံုမွာလဲ။

သူမ်ားေတြပါ အၿမီးျပတ္ေစခ်င္လို႔
လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္း ကိုယ္ေနခ်င္ရာေန၊ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာလုပ္၊ ကိုယ့္အပူမဟုတ္လို႔ ဘာမွေျပာစရာမရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အၿမီးျပတ္တာကို ဆိတ္ဆိတ္မေနဘဲ သူမ်ားေတြပါ အၿမီးလိုက္ျဖတ္ဖို႔ ေတာင္ေျပာေျမာက္ေျပာ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာေတြေတာ့ သည္းမခံႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေတာ္ပါေသးတယ္။ အဲဒီလို အၿမီးျပတ္ေတြက လက္တစ္ဆုပ္စာေလာက္သာရွိလို႔။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာလူငယ္ေတြ အမ်ားစုကေတာ့ သူတို႔လိုမဟုတ္ၾကဘူး။ ႀကိဳးစားပမ္းစား အလုပ္ေတြလုပ္ၿပီး မိဘေတြကို ေက်းဇူးဆပ္ေနၾကရွာတာပါ။ တခ်ဳိ႕မ်ား အလုပ္ႏွစ္မ်ဳိးေျပာင္းၿပီး တစ္ေန႔ကို ၁၆ နာရီေလာက္အထိကို လုပ္ၾကရရွာတာ။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း အလုပ္တစ္ဖက္လုပ္ရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ ပညာသင္လိုက္ၾကေသးတယ္။ ဒီၾကားထဲကေတာင္ မိဘေတြဆီ လစဥ္မပ်က္မကြက္ လွမ္းၿပီးကန္ေတာ့ေနၾကတာ ခ်ီးက်ဴးစရာေကာင္းလွတယ္။

တြံေတးသိန္းတန္ႀကိဳက္ၾကလြန္းလို႔
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္၊ အစိတ္ ႏိုင္ငံျခားသြားမယ့္သူေတြကို အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တဲ့ ဆရာလုပ္ခဲ့တာဆိုေတာ့ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ေထာင္နဲ႔ခ်ီၿပီး ရွိေနၾကပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ဟာ သူတို႔ပညာနဲ႔ မထိုက္တန္ေသးလို႔ ျပန္မလာဘူးလို႔ ေျပာတဲ့သူ ကိုယ့္ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားထဲက ေလးငါးေယာက္ထက္ မပိုပါဘူး။ အမ်ားစုက ျမန္မာျပည္ကို လြမ္းတသသနဲ႔ ေန,ေနၾကတာခ်ည္းပါ။ တြံေတးသိန္းတန္နဲ႔ ဟသၤာတထြန္းရင္ သီခ်င္းေခြေတြဆို ကိုယ္ကသာ နားမေထာင္တာ တပည့္ေတြမွာလို႔ ခဏခဏ ၀ယ္ပို႔ေနရတယ္။ တခ်ဳိ႔မ်ား ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ေက်ာက္င႐ုတ္ဆံုနဲ႔ လဲမိႈ႔ေခါင္းအံုးေတာင္ မွာလို႔ပို႔ရတယ္။ အေမရိကန္မွာေမြးၿပီး ဟိုမွာပဲႀကီးတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ ေျမးေယာက်္ားေလးကေတာင္ ျမန္မာျပည္က အခ်ဥ္ထုပ္ေတြနဲ႔ လက္ဖက္သုပ္ကို သိပ္ႀကိဳက္တာ။ ''မ်ားမ်ားနဲ႔ ျမန္ျမန္ပို႔ပါ ဖုိးဖိုး'' လို႔ ဖုန္းဆက္တိုင္း ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။

သူတို႔ျပန္လာၾကမွာပါ
အေဖဗမာ၊ အေမဗမာဆိုေတာ့ ေျမးကေလးရဲ႔ကိုယ္ထဲမွာ စီးဆင္းေနတဲ့ေသြးေတြက ဗမာ့ေသြးေတြခ်ည္း မဟုတ္လား။ ဇာတိေသြးဆိုတာ ေပ်ာက္ခဲပါတယ္။ ဗမာေသြးမေႏွာတဲ့ တပည့္မေလးေတြေတာင္ ျမန္မာ့ေျမမွာေမြး၊ ျမန္မာ့ေလကို႐ွဴ၊ ျမန္မာ့ေရကိုေသာက္ၿပီး ျမန္မာ့ဆန္ကို စားခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ေလေတာ့ ျမန္မာျပည္ကိုပဲ လြမ္းတသသ ျဖစ္ေနၾကတာပါ။ အခြင့္သာတိုင္း ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအျပင္ထြက္ၿပီး ႏိုင္ငံစံုေရာက္ဖူးေလေလ ျမန္မာျပည္ေလာက္ ေနခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ႏိုင္ငံ မရွိဘူးဆိုတာ သိေလေလျဖစ္တာေၾကာင့္ တစ္ေန႔မွာ သူတို႔ျပန္လာၾကမွာပါ။ ျမန္မာျပည္ဟာ သူတို႔ပညာနဲ႔ မထိုက္တန္ေသးဘူးဆိုတဲ့ လူေတြကိုလည္း စကားတစ္ခြန္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႔ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးေတြဟာ ျမန္မာလူမ်ဳိး ျဖစ္ဖို႔ထိုက္တန္တဲ့ အဆင့္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

အနတၲကို ဦးထိပ္ထား
ျမန္မာလူမ်ဳိးျဖစ္ဖို႔ဆုိတာ လြယ္တယ္ထင္သလား။ ျဗဟၼစိုရ္တရားနဲ႔ ဟီရိၾသတပၸတရားေတြကို နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီး လိုက္နာက်င့္သံုးမွ ျမန္မာလူမ်ဳိးစစ္တာ။ ႏိုင္ငံျခားမွာ ဘယ္ေလာက္အၾကာႀကီးေနေန ဒီတရားေတြကို လိုက္နာက်င့္ႀကံေနသေရြ႕ ျမန္မာလူမ်ဳိးလို႔ ေခၚႏိုင္တယ္။ ဒီတရားေတြကို လံုး၀ပစ္ပယ္ၿပီး 'ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာ' ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိး ထားသူဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွာေနလည္း ျမန္မာလူမ်ဳိးလို႔ အေခၚခံရဖို႔ မထိုက္တန္ပါဘူး။ ျမန္မာစိတ္၊ ျမန္မာစ႐ိုက္ရဲ႔ အႏွစ္သာရက 'အတၱ' ကို ပယ္ခြာျခင္းျဖစ္တယ္။ ဗုဒၶဆံုးမခဲ့တဲ့ 'အနတၱ' တရားကို ဦးထိပ္ထားၾကတယ္။ ''ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာ'' စိတ္က 'အတၱ' လြန္ကဲမႈ ျဖစ္တယ္။ လူအမ်ားဘာျဖစ္ျဖစ္ 'ငါ' ေကာင္းစားဖို႔သာအဓိက ဆိုတဲ့စိတ္ျဖစ္တယ္။ ဒီလူမ်ဳိးေတြက ေမ်ာက္ျပဆန္ေတာင္း လုပ္တာမ်ဳိးကိုလည္း ရွက္ရေကာင္းမွန္း မသိဘူး၊ ေၾကာက္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိဘူး။ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ ေစတနာ ဆိုတာေတြလည္း နားမလည္ပါဘူး။ ဒီလူမ်ဳိးေတြဟာ ျမန္မာလို႔အေခၚခံရဖို႔ မထိုက္တန္သူေတြပါ။

Weekly Eleven News Journal
အတြဲ (၅) အမွတ္ (၂၁)၊ March 3, Wednesday, 2010
စာမ်က္ႏွာ-၂၂

Gtalk အေတြးစာသားမ်ား စုစည္းမႈ (၄)

ဂ်ီေတာ့ခ္က စာသားေလးေတြ မတင္ေသးဘူးလားလို႔ ခဏခဏေမးေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြအတြက္ ထပ္မံစုစည္းလို႔ ရသမွ်ကို တင္ေပးလုိက္ပါတယ္ေနာ္။ ဖတ္ဖူးၿပီးရင္လည္း ထပ္ဖတ္လိုက္ေပါ့ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားေရးထားတဲ့ စာသားေတြပါေနရင္လည္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီးသာ ဖတ္လိုက္။ း)

ျမန္မာျပည္သည္ အလြန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာ ႏိုင္ငံတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။
မီးလာလွ်င္ ေပ်ာ္ရသည္။
ေရလာလွ်င္ ေပ်ာ္ရသည္။
အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္း ေကာင္းလွ်င္လည္း ေပ်ာ္ရသည္။

ေခ်ာတာေတြ လိုခ်င္ရင္
မင္းသားေတြ ရွိတယ္.....
ပိုက္ဆံရွိတာ လိုခ်င္ရင္
သူေဌးသားေတြ ရွိတယ္.....
အေျပာခ်ိဳတာ လိုခ်င္ရင္
ပြဲစားေတြရွိတယ္.....
ခ်စ္တာကိုမွ လိုခ်င္ရင္
ငါပဲ ရွိလိမ့္မယ္ခ်စ္သူ.....။

ေနာက္ထပ္ ထပ္မဆုံခ်င္သူမ်ားကုိ block ပါမည္ ..
ဆုံဆည္းသည့္ကံ ကုန္သည္ဟု သေဘာထားေပးပါ ....။

Money grows on tree.
(လိုက္ဆို... အႀကိမ္ ၃၀၀၀၊ ကၽြန္ႏ္ုပ္တို႔သည္ ျမန္မာျပည္တြင္ေနသည့္ ျမန္မာမ်ားပီပီ... ျမန္မာျပည္အင္တာနက္ကို သည္းခံ၍သံုးစဲြပါမည္)

အျခားတစ္ေယာက္နဲ႔ Q ေနလို႔ Busy ျပထားတာကို မသိဘူးမွတ္မေနနဲ႔။ း(

ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတာကို စိတ္ဆိုးသလား။
အဲဒါဆိုလည္း နင့္ကို မုန္းတယ္... မုန္းတယ္.... မုန္းတယ္။ အႀကိမ္တစ္ေထာင္ မုန္းတယ္။
အခုေတာ့ နင္ေပ်ာ္သြားၿပီလား။ း)

ေမွ်ာ္ေနသူေမာလွပါတယ္။ ဘာမွာလဲ ခ်စ္တဲ့သူရယ္... အၿမဲတမ္းေစာင့္ေနတယ္... မင္းသိရဲ႕လား။

မိန္းမဖ်က္ေတာ့ ျပည္ပ်က္တယ္တဲ့။
ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္လဲေတာ့ မသိဘူး။ ပ်က္ေတာ့ပ်က္ေနၿပီ။

အခ်ိဳ႕က ခ်စ္လ်က္နဲ႔ ကြဲၾကတယ္... ဒါေပမယ့္.... မုသားေတြပါတယ္ ...။
အခ်ိဳ႕က ကြဲလ်က္နဲ႔ ခ်စ္ၾကတယ္... ဒါေပမယ့္.... မာနေတြပါတယ္ ....။
အခ်ိဳ႕က ေ၀းလ်က္နဲ႔ နားလည္ၾကတယ္... ဒါေပမယ့္.... အခ်စ္ဆိုတာပါတယ္ ...။

ေကာင္းတဲ့စာသားေလးေတြဖတ္မိတဲ့အခါ သတိတရနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ေအာ့ဖ္လိုင္းမက္ေဆ့ခ်္ ပို႔ေပးထားတတ္သူေတြ၊ အီးေမးလ္ကို ပို႔ေပးသူေတြ၊ အတင္းကာေရာ လက္ဆြဲေခၚၿပီး စာအုပ္ထဲမွာ ကူးေရးခုိင္းသူေတြ စသည္ျဖင့္ ကူညီၾကသူ၊ အားေပးၾကသူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။

အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ မတ္လ ၃ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။
ည ၈ နာရီ ၄၀ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

အျပစ္ျမင္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ???

သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေျပာၾကတယ္။ မင္းကတျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြနဲ႔ တူလာၿပီတဲ့။ တကယ္တမ္း သူတို႔ေျပာတာက ပိုျပင္းထန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္အၿမဲဖတ္ေနက် ဂ်ာနယ္တစ္ခုရဲ႕ နာမည္တပ္ၿပီးေတာ့ကို ေျပာၾကတာ။ ေတြ႔ကရာကို အျပစ္လုိက္ျမင္ေနပံုမ်ိဳးနဲ႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ၾကတယ္။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြဟာ သူမ်ားအမွားကိုပဲ လုိက္ရွာၿပီး ေရးေနၾကသူေတြလို႔ ကၽြန္ေတာ္က မယူဆပါဘူး။ သူတို႔မွာလည္း သူတို႔အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေစာင့္ထိန္းရမယ့္ က်င့္၀တ္ေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္တာမွမဟုတ္တာ။ ထားပါေတာ့ေလ။ ဂ်ာနယ္လစ္အေၾကာင္း ေျပာဖို႔မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခုခုဆိုရင္ အျပစ္ျမင္တတ္လြန္းတယ္လုိ႔ ေျပာတတ္ၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ပိုၿပီးေတာ့ ေျပာစရာျဖစ္ေအာင္ လုပ္လုိက္ပါဦးမယ္။ တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ မေန႔က သတင္းစာဖတ္ေနရင္းနဲ႔ အမွတ္တမဲ့ ေတြ႔လုိက္မိတဲ့ အမွားေလးေတြပါ။ မေျပာေတာ့ဘူးလို႔ ေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ တႏံု႔ႏံု႔ႀကီးျဖစ္ေနလို႔ တင္ေပးလုိက္တာပါ။ အရာရာကို တကူးတက အျပစ္ရွာၿပီး လုိက္ၾကည့္တာမ်ိဳး မဟုတ္တာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ... ကၽြန္ေတာ့္က်မွပဲ အမွားေတြက လာလာေတြ႔ေနရတာ အေတာ္ဆိုးတယ္။ အခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကဆို ကၽြန္ေတာ့္ကို မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာေတြ၊ အလွဴဖိတ္စာေတြ၊ ကေလးေမြးေန႔ဖိတ္စာေတြ ေပးဖို႔အတြက္ လက္တြန္႔ေနၾကတယ္။ သူတို႔ဘာသာ လုပ္ထားတုန္းက အေကာင္းသား၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုဖိတ္လုိက္မိကာမွ ဘယ္နားမွာ စာလံုးေပါင္းမွားေနတယ္၊ ခုႏွစ္ကို အဲလိုမေရးရဘူး၊ ေရးထားတာ သဒၵါမမွန္ဘူး စသျဖင့္ ေထာက္ျပေျပာဆိုမိတာကိုး။ အခ်ိဳ႕က ဘာမွမေျပာဘူး၊ အခ်ိဳ႕က ေက်းဇူးတင္စကား ဆိုၾကတယ္၊ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခါတည္း စလံသသြားတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ၾကည့္ၾကတယ္။ အခင္မင္ေတြေတာင္ ပ်က္ကုန္ပါေရာလား။ မွန္တာကိုေတာ့ မွန္တဲ့အတိုင္း ေျပာရမွာပါပဲေလ။ အခင္မင္ပ်က္တာေလာက္ကို အေရးလုပ္မေနႏိုင္ပါဘူး။ ဟိုတုန္းက ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြလိုမ်ိဳး အမွန္တရားအတြက္ အသက္ကို စြန္႔ရဲတဲ့သူလည္း မဟုတ္ရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အမွန္တရားအတြက္ အခင္မင္ပ်က္တာ၊ စိတ္ဆိုးသြားတာေလာက္ေတာ့ ရင္းရဲတဲ့သတၱိေလး ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ေတြ႔မိတဲ့ အမွားေလးေတြကို ေထာက္ျပေျပာဆိုမိတာပါေနာ္။

(၁)

ပံုမွာျမင္ရတဲ့အတိုင္းပါပဲ... [႐ုရွား႐ူပီးေငြ]လို႔ သံုးႏႈန္းထားတာကို ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိကလည္း ေပါက္ေပါက္ရွာရွာကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လုိက္မိပါေသးတယ္။ အင္တာနက္မွာ ရွာၾကည့္ေတာ့လည္း ႐ုရွားေငြကို ႐ူပီးလို႔ ဘယ္လိုမွကို အသံထြက္လို႔ မရပါဘူး။ အိႏၵိယေငြဆိုရင္လည္း အေကာင္းသား။ အနီးစပ္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ထြက္လို႔ရတာကေတာ့ ႐ုရွားေငြကို [႐ူဘယ္လ္]လို႔ပဲ အသံထြက္ရပါတယ္။ Ruble ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ႐ူပီးလို႔ အသံထြက္လို႔ရတယ္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အမွားပဲ ျဖစ္ပါေစေတာ့။
[၂-၃-၂၀၁၀ ရက္ေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာ၊ စာမ်က္ႏွာ-၆]

(၂)

၂၀၁၀ ကာလင္းဖလားၿပိဳင္ပြဲ ဗိုလ္လုပြဲမွာ မန္ခ်က္စတာ ယူႏုိက္တက္အသင္းက အက္စတြန္ဗီလာအသင္းကို [ႏွစ္ဂိုး-တစ္ဂိုး] နဲ႔ အႏုိင္ရသြားတယ္ဆိုတာကို အားလံုးနီးပါးေလာက္ သိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မန္ယူချမာလည္း ဖလားသာ ရသြားရွာတယ္။ အက္စတြန္ဗီလာကို အႏိုင္မကန္သြားႏုိင္ရွာဘူးကိုး။ ႏွစ္ဂိုးသြင္းႏုိင္ခဲ့တဲ့ ေအဗီလာက အႏိုင္မရဘဲ တစ္ဂိုးပဲရခဲ့တဲ့ မန္ယူက ဘာကိစၥ ဖလားရသြားသလဲဆိုတာကို ဒီသတင္းကိုပဲ ဖတ္တဲ့လူေတြအတြက္ေတာ့ ပုစၦာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သြားႏုိင္ပါတယ္။
[၁-၃-၂၀၁၀ ရက္ေန႔ထုတ္ The New Light of Myanmar၊ စာမ်က္ႏွာ-၁၄]

(၃)

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ Eleven Journal မွာ ဖတ္လုိက္ရတဲ့ ေၾကာ္ျငာတစ္ခုပါ။ လူမင္းကို ကုိယ္စားလွယ္ဆိုလား၊ သူတို႔ရဲ႕ သံတမန္ဆိုလား ခန္႔အပ္ထားတယ္ဆိုတဲ့ အသိေပးေၾကညာခ်က္ပါ။ အဲဒီေၾကာ္ျငာရဲ႕ ေခါင္းစဥ္မွာ စာလံုးႀကီးေတြျပဴးေနေအာင္ ေရးထားတာေလးကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ျမန္မာစာေရးတဲ့ေနရာမွာ "ေၾကာ္ျငာ" ဆိုတာနဲ႔ "ေၾကညာ" ဆုိတာကို ေနရာမွန္ေအာင္ မသံုးၾကဘဲ အေရာေရာအေထြးေထြး သံုးတတ္ၾကပါတယ္။ တီဗီမွာ၊ မဂၢဇင္းမွာ ေၾကာ္ျငာတာဟာ ေၾကာ္ျငာပါ။ ထုတ္ျပန္ခ်က္ေတြ၊ အသိေပးခ်က္ေတြကိုေတာ့ ေၾကညာရပါတယ္။ ေဟာ... အခုေတာ့ သူတို႔က အခန္႔သား ေရးထားလိုက္ပံုမ်ားက "အသိေပး ေၾကျငာခ်က္" တဲ့။ အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္းေၾကာင့္ အဲဒီဂ်ာနယ္ကို ေဒါင္းလုဒ္မခ်ႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္ ေလာေလာဆယ္ သည္းခံလုိက္ၾကပါဦး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာရွိတဲ့ ဂ်ာနယ္ကိုပဲ စကင္ဖတ္ၿပီး တင္ေပးႏုိင္ဖို႔ ႀကိဳးစားလုိက္ပါဦးမယ္။

ကြန္နက္ရွင္းက စိတ္ေကာင္း၀င္ေနတဲ့အတြက္ ဂ်ာနယ္ကို ေဒါင္းလုဒ္ခ်လို႔ရပါၿပီ။ ေနရာခ်န္ခဲ့တဲ့ ပံုေနရာကို တင္ေပးလုိက္ပါၿပီေနာ္

[၁၇-၂-၂၀၁၀ ရက္ေန႔ထုတ္ Weekly Eleven Journal အတြဲ ၅ အမွတ္ ၁၉၊ စာမ်က္ႏွာ-၃၇]

ကဲ... ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေတာ္ပါၿပီဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ အျပစ္ျမင္ေနတယ္ပဲ ဆိုလိုက္ၾကပါစို႔။ ျမင္တယ္ဆိုတာကလည္း မရွိရင္ ဘယ္ျမင္လိမ့္မလဲေနာ္။ ရွိေနတဲ့အမွားကို ျမင္မိတယ္ဆိုတာ ျမင္တဲ့လူရဲ႕ အမွားေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ယံုၾကည္မိတာပါပဲ။

အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ မတ္လ ၃ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။
ေန႔လည္ ၂ နာရီ ၅၂ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

Golden Words For Us

သင့္ရဲ႕အလုပ္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးပါ။ ဒါေပမယ့္ သင့္လုပ္ေနတဲ့ ကုမၸဏီကိုေတာ့ မခ်စ္ပါနဲ႔။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့.....
သင္လုပ္ေနတဲ့ကုမၸဏီဟာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ သင့္ကိုခ်စ္ေနတာေတြ ရပ္သြားမယ္ဆိုတာ မသိႏိုင္လို႔ပါပဲ။
===============================================(ေဒါက္တာ အဗၺဒူကလန္)

ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္က ဘာလဲ?
မွန္ကန္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြေပါ့။
မွန္ကန္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို သင္ဘယ္လို ခ်မွတ္ႏုိင္ခဲ့သလဲ?
အေတြ႔အႀကံဳအရေပါ့။
အေတြ႔အႀကံဳေတြကိုေရာ သင္ဘယ္လိုရခဲ့သလဲ?
မွားယြင္းတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြဆီကေပါ့။
===============================================(ေဒါက္တာ အဗၺဒူကလန္)

ဘယ္သူေတြ မင္းအေၾကာင္းေတြးေနသလဲဆိုတာ မင္းအတြက္ အေရးမႀကီးဘူး။
ဒါေပမယ့္.....
သူတို႔ေတြ မင္းအေၾကာင္းေတြးေနဖို႔အတြက္ မင္းဘာေတြ လုပ္ခဲ့သလဲဆိုတာကေတာ့ မင္းအတြက္ အေရးႀကီးတယ္။
===============================================(စတန္ေလ ဖားရက္ဒ္)

မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ဦး ျဖစ္ခြင့္ရတဲ့ ေယာက္်ားဟာ ကံထူးသူႀကီးေပါ့။
ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခ်စ္သူ ျဖစ္ခြင့္ရတဲ့ မိန္းမကေတာ့ မဟာကံထူးရွင္ပါ။
===============================================(ခ်ားလ္ ဒစ္ကင္းစ္)

သင့္ရဲ႕ စိတ္ပ်က္၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ အခ်ိန္ေတြကို သဲေသာင္ျပင္မွာ မွတ္တမ္းတင္ၿပီး၊ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ အခ်ိန္ေတြကိုေတာ့ ေက်ာက္တံုးထက္မွာ ကမၺည္းေရးထိုးလုိက္ပါ။
===============================================(ေဂ်ာ့ ဘားနတ္ေရွာ)

ေအာင္ျမင္တဲ့လူတစ္ဦးရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ မေျပာျပျဖစ္တဲ့ နာက်င္မႈတစ္ခု ရွိေနတတ္တယ္။
===============================================(ဘီလ္ ဂ်က္ေကာ့စ္)

မင္းရဲ႕ အတၱေတြအတြက္ မင္းခ်စ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကို ဆံုး႐ံႈးရတာထက္
မင္းခ်စ္တဲ့လူတစ္ေယာက္အတြက္ မင္းရဲ႕အတၱေတြကို အ႐ံႈးေပးလိုက္ရတာက ပိုေကာင္းပါတယ္။
===============================================(ဂၽြန္ ကိစ္)

ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကတိမေပးမိပါေစနဲ႔။
၀မ္းနည္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာမွျပန္မေျပာမိပါေစနဲ႔။
စိတ္တိုေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာဆံုးျဖတ္ခ်က္မွ မခ်မိပါေစနဲ႔။
ဘာကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏွစ္ႀကိမ္ႏွစ္ခါ ျပန္စဥ္းစားပါ။ ဉာဏ္အေျမာ္အျမင္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ပါ။

**************************
အင္တာနက္ေပၚမွာ ေတြ႔တာေလးေတြကို ေကာင္းႏိုးရာရာ ဘာသာျပန္ေပးထားတာပါ။ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါေစေနာ္။

အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ မတ္လ ၃ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။
ေန႔လည္ ၁၂ နာရီ ၃၆ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

အို...လူသား ဘာလဲ၊ ဘယ္လဲ - ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)

ေခါင္းစဥ္ကိုဖတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ စာဖတ္သူအေနနဲ႔ တစ္မ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္သြားမလားမသိပါဘူး။ ဟုတ္ကဲ့... အဲဒီေခါင္းစဥ္ကိုေပးမိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ခ်ီတံုခ်တံုနဲ႔ ဒီေခါင္းစဥ္အတိုင္းပဲ ထားရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အျခားေခါင္းစဥ္တစ္ခုကို ေျပာင္းရမလားဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ေပါ့။ ေျပာခ်င္ေနတဲ့အေၾကာင္းအရာက ေနာက္ဆံုးမွာ ဒီေခါင္းစဥ္ကိုပဲ လာႏြယ္ေနတာမို႔ ဒီအတုိင္းပဲ ထားလုိက္ပါတယ္ေနာ္။ ဆံုးေအာင္ဖတ္ၿပီးသြားရင္ေတာ့ ဒီေခါင္းစဥ္ကို နားလည္သြားမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပါပဲေလ။

ဒီပို႔စ္ရဲ႕ ကုန္ၾကမ္းက ဒီလို၊ ဒီလို
တစ္ရက္က လၻက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္း ဆိုင္ရွင္အစ္ကိုႀကီးက လက္အိတ္အသစ္ႀကီး ၀တ္ထားတဲ့အတြက္ စၾက၊ ေနာက္ၾကတာေပါ့။ အဲဒီမွာ အစ္ကုိႀကီးက သူ႔လက္အိတ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘာျပန္ေျပာလဲဆိုေတာ့ "ဒီမွာေတြ႔လား၊ က်ား႐ုပ္ဗ်၊ က်ားႏွစ္ေရာက္သြားၿပီေလ" ဆိုၿပီး လက္အိတ္ေပၚက က်ား႐ုပ္ႀကီးကို ဂုဏ္ယူ၀ံ့ႂကြားစြာ ျပပါတယ္။ တကယ့္ကို စိတ္တူကုိယ္တူ အေပါင္းအသင္းေတြဆိုရင္ေတာ့ အေခ်အတင္ ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္ျဖစ္မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အသက္အားျဖင့္ေရာ၊ အေတြ႔အႀကံဳအားျဖင့္ပါ ကုိယ့္ထက္အမ်ားႀကီး ပိုႀကီးရင့္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို အတိုက္အခံလုပ္ၿပီး ျပန္မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေျပာခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ျဖစ္မိတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီတဖြားဖြားစိတ္ကေလးေတြကို အခုလို ပို႔စ္တစ္ခုေရးၿပီး ဖြင့္အံထုတ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

တစ္ခုေတာ့ ႀကိဳတင္ေျပာၾကားပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ့္အယူအဆ၊ ကၽြန္ေတာ့္ခံယူခ်က္သက္သက္သာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အမ်ားစုနဲ႔ လံုး၀ကို အယူအဆတူႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ဆိုတာပါ။ အခ်ိဳ႕အတြက္ဆိုရင္ သူတို႔ကို ေစာ္ကားသလိုေတာင္ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာ ေတြးမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေစာ္ကားပုတ္ခတ္လိုျခင္းမရွိဘဲ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ရာ အေတြးသက္သက္ကိုသာ ေရးသားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

အ႐ုပ္မ်ား ႏွင့္လူသား
အားလံုးသိၿပီးသား အေၾကာင္းအရာတစ္ခုပါ။ ကုိယ့္၀န္းက်င္မွာလည္း မၾကာခဏဆိုသလို ျမင္ဖူး၊ ေတြ႔ဖူး၊ ႀကံဳဖူး၊ ၾကားဖူး ေနမွာပါ။ အခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ကုိယ္တုိင္ေတာင္ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြထဲမွာ ပါ၀င္ေနမွာ အေသအခ်ာပါ။ အျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အ႐ုပ္ေတြကိစၥပါ။ ဘာအ႐ုပ္ေတြလည္းလို႔ေမးရင္ အစံုလို႔ပဲ ေျဖရမွာပါပဲ။ လက္တစ္ဆစ္ခန္႔ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ေတြကစၿပီး အေကာင္မ်ိဳးစံု၊ ပံုသဏၭာန္မ်ိဳးစံု၊ စံုမွစံုပါပဲ။ အားလံုးရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က တစ္ခုတည္းပါ။ ယံုၾကည္မႈတစ္ခုအရ ေဆာင္ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕က က်န္းမာေရးအတြက္၊ အခ်ိဳ႕က ေအာင္ျမင္မႈအတြက္၊ အခ်ိဳ႕က စီးပြားလာဘ္လာဘအတြက္၊ အခ်ိဳ႕က ပီယအတြက္၊ အခ်ိဳ႕က ကံေကာင္းမႈအတြက္ စသည္စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။ ယံုၾကည္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ေပါ့။ သူတို႔ကို အျပစ္တင္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူဆိုတာ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာကို ကုိယ့္စိတ္ႀကိဳက္ လုပ္ခြင့္ရွိတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘာမွအသက္မရွိတဲ့ က်ား႐ုပ္ကေလးေတြ၊ နဂါးအ႐ုပ္ကေလးေတြ၊ ဂဠဳန္အ႐ုပ္ကေလးေတြ၊ ျခေသၤ့႐ုပ္ကေလးေတြ၊ စတဲ့အ႐ုပ္ကေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကံၾကမၼာကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲႏိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတာဟာ နည္းနည္းမ်ား စဥ္းစားဉာဏ္မဲ့ရာ ေရာက္ေနမလားလို႔ပါ။

ကိန္းဂဏန္း ႏွင့္ လူသား
ေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ့ ကိန္းဂဏန္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ပါ။ လူေတြကလည္း လူေတြပါပဲဗ်ာ။ ဘာေတြမွန္းလည္း မသိပါဘူး။ အေတာ္လည္း ရယ္စရာေကာင္းတယ္။ နံပါတ္ ၇ ကိုက်ေတာ့ Lucky Seven တဲ့။ နံပါတ္ ၁၃ က်ျပန္ေတာ့ Unlucky Number ဆိုၿပီး ဂဏန္းတန္းစားခြဲျခားမႈ လုပ္ၾကျပန္ပါေရာလား။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း စံုဂဏန္းမွတို႔၊ မဂဏန္းမွတို႔ ဆိုတဲ့လူေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ သုညဆိုတာ ဘာမွမရွိတဲ့အရာမို႔ သုညပါတာေတြကို ေရွာင္တဲ့လူေတြလည္း မနည္းဘူး။ ဘယ္ေလာက္အထိလဲဆိုရင္ ၾကက္ဥ၊ ဘဲဥ၊ ငံုးဥဟာ သုညနဲ႔တူလို႔ စာေမးပြဲေျဖဖို႔သြားခါနီး၊ အင္တာဗ်ဴးေျဖဖို႔သြားခါနီးေတြမွာ အဲဒီဥေတြကို မစားရဘူးဆိုတဲ့ လူေတြက ရွိေသးသဗ်။ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ ကမၻာဦးကတည္းက ၾကက္ေတြ၊ ဘဲေတြ၊ ငံုးေတြက အဲဒီလိုပဲ ဥလာၾကတာပဲ။ လူသားေတြအတြက္ ေလးေထာင့္ေတြ၊ ခၽြန္ခၽြန္ေတြပဲ ဥေပးရဦးမလိုလိုပဲ။ အခုလည္း ၾကည့္ပါဦး… ေနာက္ဆံုးေပၚ ႐ူးသြပ္မႈတစ္ခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ [၁၀-၁၀-၁၀] တဲ့။ ကဲ… ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား ေတြးတတ္လိုက္ၾကသလဲေနာ္။ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၁၀ ရက္ေန႔ကို ေရးတဲ့အခါ ၁၀-၁၀-၁၀ (10-10-10) လို႔ ေရးၾကမွာပဲေလဗ်ာ။ ဘာမ်ားထူးဆန္းလို႔လဲ။ ဒါေပမယ့္ အမွတ္တရတို႔၊ ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲတို႔၊ တစ္သက္မွာ တစ္ခါပဲ ႀကံဳရတာတို႔ ဆိုတဲ့စကားေတြက လာေသးတယ္။ ဘယ္ရက္ကမ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘ၀မွာ ႏွစ္ခါျပန္ထပ္ဖူးတာ ရွိလို႔လည္းဗ်ာ။ ဥပမာ- ခင္ဗ်ားေမြးေန႔ဟာ [00-00-0000] ဆိုပါေတာ့။ အဲဒီေန႔ဟာ ေသသြားတဲ့အထိ ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ျပန္ထပ္ဖူးလို႔လဲ။ ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲမွ တကယ့္ကို ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲပါဗ်ာ။ ကုန္လြန္သြားတဲ့အခ်ိန္ဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမွ ျပန္ရ႐ိုးထံုးစံမရွိပါဘူးဗ်။ တစ္ခုေမးခ်င္တာက အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔လူသားေတြ အေရးတယူလုပ္ေနတဲ့ ကိန္းဂဏန္းေတြဆိုတာ မိုးေပၚကက်လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။

အေရာင္မ်ား ႏွင့္ လူသား
လာျပန္ၿပီ ေနာက္တစ္မ်ိဳး၊ အေရာင္ေတြပါတဲ့ခင္ဗ်ား။ အာလံုးသိၾကတဲ့အတုိင္းပါပဲ… ဘယ္အေရာင္က ဘာျဖစ္ေစတယ္၊ ဘယ္အေရာင္က နိမိတ္မေကာင္းဘူး၊ ဘယ္အေရာင္က လူနဲ႔မတည့္ဘူး စသည္ျဖင့္ လူေတြကဲၾက၊ သဲၾကတာကို ႀကံဳဖူးၾကမွာ မလြဲမေသြပါပဲ။ စိတ္ပညာသေဘာအရ အေရာင္ေတြဟာ လူေတြအေပၚ လႊမ္းမိုးမႈရွိတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္လံုး၀ကို လက္ခံပါတယ္။ အစိမ္းေရာင္ဟာ လူေတြရဲ႕ အျမင္အာ႐ံုကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစတယ္တို႔၊ အျဖဴေရာင္ဟာ လူေတြရဲ႕စိတ္ကို ၾကည္လင္ေစတယ္တို႔ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အေရာင္ေတြကို အေဆာင္တစ္ခုလို၊ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈတစ္ခုလို သတ္မွတ္ၾကတာမ်ိဳးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လက္မခံခ်င္ပါဘူး။ အလွဴပြဲအခမ္းအနားတစ္ခုခုကို အနက္ေရာင္၀တ္သြားမိတဲ့အခါ ၀ိုင္းၾကည့္ၾကတဲ့ လူေတြရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကို ကၽြန္ေတာ္မုန္းတယ္။ သူတို႔က လူကိုဖိတ္တာလား၊ အ၀တ္အစားအေရာင္ကို ဖိတ္တာလား။ အနက္ေရာင္၀တ္လာတဲ့အတြက္ သူတို႔အလွဴပြဲက ပ်က္သြားမွာမို႔လား။ နာေရးအခမ္းအနားတစ္ခုခုကို အေရာင္လြင္လြင္ေလးေတြ၊ အထူးသျဖင့္ အျဖဴေရာင္၀တ္သြားမိတဲ့အခါ ႐ံႈ႕ခ်တဲ့အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ၾကတဲ့ လူေတြရဲကအၾကည့္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္မုန္းတယ္။ အျဖဴေရာင္၀တ္ထားတဲ့အတြက္ ေသေနတဲ့လူအေပၚ ဘာေတြမ်ား ထိခိုက္စရာ ရွိလို႔လဲ။ ေသတယ္ဆိုတာထက္ ဆိုးတဲ့အျဖစ္ ရွိေသးလို႔လား။ အမ်ားစု လက္ခံေနၾကသလို အမည္းေရာင္၀တ္သြားရင္ေရာ ေသတဲ့လူက ျပန္ရွင္လာမွာမို႔လား။ ေနာက္တစ္ခုက အမည္းေရာင္ကို ဘာကိစၥနဲ႔ အမဂၤလာအေရာင္အျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကသလဲဆိုတာကို နားမလည္ႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အမည္းေရာင္၊ အနက္ေရာင္ကို လံုး၀ကိုႀကိဳက္တယ္။ လူေတြသတ္မွတ္ထားၾကတဲ့ အေရာင္ေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ အဆိုးအေကာင္းကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲႏိုင္မယ္ဆိုတာ မယံုၾကည္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပစ္တင္ၾကမယ္ဆိုရင္လည္း ရွိေစေတာ့ေပါ့ဗ်ာ။

ပိုက္ဆံ ႏွင့္ လူသား
ဒီအေၾကာင္းအရာကို ေျပာဖို႔ကေတာ့ နည္းနည္းလက္တြန္႔မိတယ္။ လူေျပာမ်ားသလို အျငင္းအခုန္လည္း မ်ားႏိုင္တဲ့ကိစၥမို႔ပါ။ ပိုက္ဆံဆိုတာ ဘာညာဆိုတာေတြ မေျပာေတာ့ပါဘူူး။ ေျပာခ်င္တာကိုပဲ ေရာက္ေအာင္ေျပာေတာ့မယ္။ ပိုက္ဆံဆိုတာ လူသားေတြ ဖန္တီးထားတဲ့ အရာတစ္ခုပါ။ ဘယ္တန္ခိုးရွင္ကမွ ဖန္ဆင္းေပးထားတာမဟုတ္ပါဘူး။ လူသားေတြရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်က္သက္သက္ပါ။ အဲဒီပိုက္ဆံကပဲ လူသားေတြရဲ႕ ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးႏိုင္တာ၊ ျမႇင့္တင္ႏိုင္တာေတြ လုပ္ႏိုင္တယ္လို႔ လူေတြက ဆိုလာၾကတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္မေက်မနပ္ ျဖစ္မိတယ္။ Money makes everything! လို႔ ဆိုတဲ့လူေတြေတာင္ ရွိေသးသည္။ မွန္သလား၊ မွားသလား ကၽြန္ေတာ္မေျပာခ်င္။ ေျပာခ်င္သည္က ပိုက္ဆံက လူသားေတြကို ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ပါ။ အဲဒီပိုက္ဆံကို ဖန္တီးထားေသာ လူသားေတြကသာ၊ တစ္နည္း ပိုက္ဆံေနာက္က လူသားေတြကသာ လူသားအခ်င္းခ်င္း၏ ကံၾကမၼာေတြကို ဖန္တီးေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ပိုက္ဆံေနာက္ကလူေတြဆိုေတာ့ သူတို႔ခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါ။ ပိုက္ဆံေရွ႕ကလူေတြလည္း ထိုအျဖစ္အပ်က္မွာ ပါ၀င္ကျပ အသံုးေတာ္ခံေနၾကပါသည္။ ပိုက္ဆံဆိုတာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ စာရြက္တစ္ရြက္ပါကြာလို႔ ကၽြန္ေတာ္မေျပာခ်င္ပါ၊ အျခားသူမ်ားကိုလည္း ထိုသို႔ေျပာရန္ မတိုက္တြန္းပါ။ သို႔ေသာ္ ပိုက္ဆံကို ပိုက္ဆံလုိသာ ျမင္ၾကေစလိုပါသည္။ ပိုက္ဆံသည္ ကိုးကြယ္ရာမဟုတ္ပါ။ အသံုးခ်စရာပစၥည္းတစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။

လူသား ႏွင့္ လူသား
ကၽြန္ေတာ္အဓိက ေျပာခ်င္သည္က တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ပံုေပၚလာပါၿပီ။ ေျပာခဲ့သလို လူသားေတြသည္ အ႐ုပ္ေတြအေပၚမွာ၊ အေရာင္ေတြအေပၚမွာ၊ ကိန္းဂဏန္းေတြအေပၚမွာ၊ ပိုက္ဆံေတြအေပၚမွာ၊ အျခားေသာ အရာေတြအေပၚမွာ ယံုၾကည္ေနၾကသည္၊ ကုိးကြယ္ေနၾကသည္။ အျပစ္မတင္ပါ၊ တကယ္ကို အျပစ္မတင္ပါ။ လူသားသည္ လူသားပီသမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ကုိယ့္အသက္ရွင္ရပ္တည္မႈအတြက္ ျမက္တစ္ပင္ပဲျဖစ္ေစ အားကိုးအားထားရွာၾကမည္၊ လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ျပဳၾကမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ နားလည္ပါသည္၊ တကယ့္ကို နားလည္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ နားမလည္ႏိုင္သည္မ်ားလည္း မ်ားစြာရွိေနပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ားကလည္း ၀ိုင္း၀န္းအေျဖရွာေပးၾကေစလိုပါသည္။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ေျဖၾကည့္ၾကေစလိုပါသည္။

အဘယ့္ေၾကာင့္ လူအခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ဆံုၾကသည့္အခါ ခြန္းခ်ိဳသံသာစကားမ်ားျဖင့္ ၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ၀န္ေလးေနၾကပါသနည္း။
အဘယ့္ေၾကာင့္ လူအခ်င္းခ်င္း တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး လက္ကမ္းႀကိဳဆိုဖို႔၊ ေဖးဖကူညီဖို႔ ၀န္ေလးေနၾကပါသနည္း။
အဘယ့္ေၾကာင့္ လူအခ်င္းခ်င္း သံသယမ်က္စိျဖင့္မၾကည့္ဘဲ ယံုၾကည္ရင္းႏွီးဖို႔ ၀န္ေလးေနၾကပါသနည္း။
အဘယ့္ေၾကာင့္ လူအခ်င္းခ်င္း အၿငိဳးအေတးႀကီးစြာ ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္ေနၾကပါသနည္း။
အဘယ့္ေၾကာင့္ လူအခ်င္းခ်င္း ေမတၱာမထားႏိုင္၊ မုဒိတာမပြားႏိုင္ ျဖစ္ေနၾကပါသနည္း။
အဘယ့္ေၾကာင့္ လူအခ်င္းခ်င္း …………?
အဘယ့္ေၾကာင့္ လူအခ်င္းခ်င္း …………?
အဘယ့္ေၾကာင့္ …………………………..?
အဘယ့္ေၾကာင့္ …………………………..?

ေခါင္းစဥ္ေလးကို ျပန္ေျပာပါရေစ။ အို…လူသား ဘာလဲ၊ ဘယ္လဲ?

အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ မတ္လ ၃ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။
နံနက္ ၁၀ နာရီ ၀၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။

Tuesday, March 02, 2010

News from Photos, Photos from News

(၁)
ေျပာစရာျဖစ္ခဲ့တဲ့ အင္ဒိုနီးရွားက ႐ုပ္တု

သိၿပီးတဲ့လူေတြအတြက္ေတာ့ ထားလိုက္ပါေတာ့။ မသိေသးတဲ့လူေတြအတြက္ မိတ္ဆက္ေပးရရင္ အေပၚက႐ုပ္တုဟာ အေမရိကန္သမၼတႀကီး ဘားရက္အိုဘားမားရဲ႕ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀႐ုပ္ပံုကို ထုလုပ္ထားတာျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္မွာလို႔ေတာ့ မထင္လုိက္ပါနဲ႔။ အိုဘားမား ငယ္ငယ္တုန္းက ေနခဲ့ဖူးတဲ့ အင္ဒိုနီးရွားႏုိင္ငံမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အင္း... တရားက်စရာေကာင္းလုိက္တာေနာ္။ အိုးဘားမားသာ အေမရိကန္သမၼတမျဖစ္ဘဲ ဘင္လာဒင္နဲ႔ ေပါင္းၿပီး အယ္လ္ကိုင္ဒါးမွာ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ေနရင္ ဒီ႐ုပ္တုကို အင္ဒိုနီးရွားကလူေတြ ဘယ္ကလာၿပီး ထုလိမ့္မလဲေနာ္။ အခုေတာ့ သူက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဘယ္လ္ဆုရ ကမၻာသိ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္သြားတာကိုး။ ထားလုိက္ပါေတာ့ေလ။ အစကေတာ့ အဲဒီ႐ုပ္တုကို ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ ထားဖို႔အတြက္ စီစဥ္ေနရာခ်ထားၾကတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ၀ိုင္း၀န္းကန္႔ကြက္မႈေတြေၾကာင့္ အိုးဘားမားငယ္စဥ္က စာသင္ခဲ့တဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းေလး အနီးမွာ ထားဖို႔အတြက္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီ႐ုပ္တုအေၾကာင္းကို ေတြးမိတိုင္း တစ္ခုခုကို အလိုမက်သလိုႀကီး ျဖစ္မိတယ္ဗ်။ ဘာကိုမွန္းေတာ့ မသိပါဘူး။ ကုိယ္နဲ႔လည္း ဘာမွဆုိင္တာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ အလကားေနရင္း သူမ်ားႏုိင္ငံအေၾကာင္း ေတြးေနမိတာ မနိပ္လွပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာဆိုရင္ေကာ... ဆိုတဲ့ေမးခြန္းေလးကိုေတာ့ စာဖတ္သူကုိယ္တိုင္သာ ေျဖၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္လိုအေျဖျဖစ္ႏုိင္တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္သိေနသလိုပါပဲ။

(၂)
နည္းပညာေအာင္ပြဲလား၊ လူသားေတြရဲ႕ လိုအင္လား

အေပၚကပံုကေတာ့ အသစ္တီထြင္ထုတ္လုပ္ထားတဲ့ Roxxxy ဆိုတဲ့ ကမၻာ့ပထမဆံုး အမ်ိဳးသမီး ေဖ်ာ္ေျဖေရးစက္႐ုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ နယူးဂ်ာစီအေျခစိုက္ ကုမၸဏီတစ္ခုက အင္ဂ်င္နီယာ Douglas Hines ဆိုသူက အခ်ိန္ ၂ ႏွစ္ခြဲခန္႔ၾကာေအာင္ သုေတသနျပဳ ဖန္တီးထုတ္လုပ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရပ္ ၅ ေပ ၇ လက္မ အျမင့္ရွိၿပီး ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ေပါင္ ၁၂၀ ရွိတဲ့ Roxxxy ဟာ သာမန္မိန္းကေလးတစ္ဦးနဲ႔မျခား သာယာေက်နပ္မႈေပးႏုိင္တယ္လို႔ ေျပာထားၾကပါတယ္။ ဒီအ႐ုပ္တစ္ခုရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ ေဒၚလာ ၇၀၀၀ နဲ႔ ၉၀၀၀ ၾကားမွာ က်သင့္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အမွာစာမ်ားစြာ လက္ခံရရွိေနတာေၾကာင့္ ထုတ္လုပ္တဲ့ ကုမၸဏီအေနနဲ႔ မွာၾကားမႈေတြကို ျပည့္မီေအာင္ ထုတ္လုပ္ေပးႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာေတာင္ စိတ္ပူေနၾကရတဲ့အထိ ေအာင္ျမင္ေနပါသတဲ့။ ေနာက္တစ္ခုက အဲဒီလိုအ႐ုပ္ေတြကို မွာၾကားတဲ့အခါမွာ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ဆံပင္အေရာင္၊ မ်က္လံုးအေရာင္၊ အသားအေရအေရာင္၊ ကုိယ္ခႏၶာအစိတ္အပိုင္း တစ္ခုခ်င္းစီရဲ႕ အရြယ္အစား စသည္ျဖင့္ ေတာင္းဆိုလို႔ရပါေသးသတဲ့။

အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒါကို နည္းပညာေအာင္ပြဲလို႔ ျမင္ေနၾကပါတယ္။ လူသားေတြဟာ အရာအားလံုးကို ဖန္ဆင္းခ်င္သလိုကို ဖန္ဆင္းေနၾကၿပီလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေတြးေနမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေလသံမွာ ေဒါသသံေတြစြက္ေနခဲ့ရင္ ေသခ်ာတာေပါ့ဗ်ာ။ လူေတြဟာ သဘာ၀တရားဆိုတာႀကီးကို နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၾကဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကသလား ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို စာဖတ္သူက တစ္ခ်က္ေလာက္ ေျဖၾကည့္ေပးစမ္းပါ။

(၃)

ေပးေပမယ့္ မယူၾကဘူးတဲ့လား

ပိုက္ဆံဆိုတာေလာက္ေတာ့ အားလံုးသိၾကပါတယ္။ ပိုက္ဆံမွာျမင္ရတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ကလည္း ျမန္မာေတြနဲ႔ မစိမ္းလွတဲ့ အိႏၵိယရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးတစ္ဦးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သတိထားၾကည့္မိတဲ့လူေတြကေတာ့ ပိုက္ဆံေပၚမွာ [သုည႐ူပီး]လို႔ ေရးထားတာကို ျမင္ၾကရမွာပါ။ ပိုက္ဆံကလည္း သုည႐ူပီးဆိုေတာ့ ဘယ္လိုႀကီးလဲမသိဘူးလို႔ ျဖစ္ၾကမွာေပါ့ေနာ္။ ဟုတ္ကဲ့ ျဖစ္ခ်င္စရာပါ။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ၾကပါနဲ႔။ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ ႐ံုးလုပ္ငန္းေတြ ေဆာင္ရြက္တဲ့အခါ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈေတြ မ်ားလြန္းတဲ့အတြက္ အဲဒီလိုလူေတြကို ပညာေပးဖို႔၊ တားဆီးဖို႔အတြက္ အဲဒီပိုက္ဆံကုိ တီထြင္ထားတာပါတဲ့။ သတင္းအေနနဲ႔ကေတာ့ အဲဒါပါပဲ။ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသလို ေတြးလည္းေတြးလို႔ေကာင္းတာေပါ့ေနာ္။

ေတြးၾကည့္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာေရာ အဲဒီလိုမ်ိဳး [သုညက်ပ္] ဆိုတဲ့ပိုက္ဆံ တီထြင္လုိက္ရင္ ဘယ္လိုေနမလဲလို႔။ စာဖတ္သူလည္း ေတြးၾကည့္စမ္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေတြးရင္းနဲ႔ ရယ္ေနမိပါတယ္။ ေစာ္ကားတာမဟုတ္ေပမယ့္ မ်က္စိထဲကို ခ်က္ခ်င္းေျပးျမင္မိတာက ဦးထုပ္အျဖဴေဆာင္းထားတဲ့ လူႀကီးေတြကိုပါ။ ဘဲဥလို႔လည္း ေခၚတတ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ချမာ မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းေတြ ေတြ႔တဲ့အခါတုိင္း လက္၀ါးခ်င္း႐ုိက္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၾကရတာ မဟုတ္လား။ အဲဒီလုိႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါ ..............။ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္သာ ေတြးၾကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ႀကီးတစ္ခုလံုးကို အိမ္ကမေဟသီထံ အၿပံဳးပြင့္ေတြနဲ႔ အပ္ႏွံလုိက္တဲ့အထိ ေတြးမိလုိက္တယ္ဗ်။ း)

****************************************************

ေတာ္ပါၿပီဗ်ာ။ ေနာက္မွပဲ အျခားေသာ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ ရယ္ရမခက္၊ ၿပံဳးရမခက္ ေပါက္တတ္ကရ သတင္းဓာတ္ပံုေလးေတြကို တင္ေပးပါဦးမယ္။ အခုေတာ့ နားၾကပါဦးစို႔ေနာ္။

အမွတ္တရ
ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ မတ္လ ၂ ရက္၊ အဂၤါေန႔။
ည ၁၁ နာရီ ၀၇ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။